အခန်း (၇၁-၇၂)

🍃 Chapter 71

နတ်ဆိုးဘုံမှလူများသည် ကြမ်းတမ်းပြီးရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြသည်။ လမ်းပေါ်ရှိနတ်ဆိုးများသည် စိတ်ထင်တိုင်းတိုက်ခိုက်တတ်ကြပြီး တိုက်ပွဲစတင်သည်နှင့် အသေအလဲတိုက်ခိုက်ကြလေ့ရှိသည်။ ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေရန်ကြိုးစားသူ မည်သူမဆို ဤပြဿနာထဲသို့ဆွဲသွင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။အဆုံးသတ်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ တစ်ယောက်သေပြီး အခြားတစ်ယောက်ကဝါးမျိုလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုံတွင် လူသားစားခြင်းသည်အဆန်းမဟုတ်ပေ။ နတ်ဆိုးများကြားတွင် အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုမရှိပေ။ လူ့ကျင့်ဝတ်သိက္ခာသုံးပါး၊ ကိုယ်ကျင့်တရားငါးပါးဟူသည် သူတို့အတွက် ဟာသသာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သင်သာသန်မာလျှင် သင်မှန်သည်။

သားကအဖေကိုစားလျှင်ဖြစ်စေ၊ သားကအဖေ့မယားကို ခိုးယူလျှင်ဖြစ်စေ နတ်ဆိုးများအတွက်ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးများ လူ့လောကသို့ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်ကလည်း ထိုအတိုင်းပင်ပြုမူခဲ့ကြပြီး မရေမတွက်နိုင်သောလူများကို အရှင်လတ်လတ်ဝါးမျိုခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် မိစ္ဆာ၊ သရဲတစ္ဆေမျိုးနွယ်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ လူ့လောကကိုသိမ်းပိုက်ရန်ကြိုးစားခဲ့ကြသဖြင့် နတ်ဆိုးချေမှုန်းရေးစစ်ပွဲစတင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျီချောင်ချင်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက နတ်ဆိုးဘုံသို့ မောက်မာစွာဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့ပုံနှင့် မတူတော့ဘဲ ယခုအခါ နတ်ဆိုးမှန်သမျှကို ဂရုတစိုက်ရှောင်ရှားနေရသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် မျိုးနွယ်စုသုံးခုကို တစ်ယောက်တည်းချိပ်ပိတ်ခဲ့သဖြင့် နတ်ဆိုးအားလုံး၏မျက်လုံးထဲတွင် အကြီးမားဆုံးရာဇဝတ်ကောင်ဖြစ်နေပြီး အားလုံးက သူမကိုအရှင် လတ်လတ်ဝါးမျိုချင်နေကြသည်။

သူမတွင် ကာကွယ်ရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမရှိတော့သဖြင့် သူမသာကိုယ့်ကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် ခွင်းလွန်ဓားကိုဆွဲထုတ်လိုက်လျှင် မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးက သူမ မည်သူဆိုသည်ကိုတွေ့ရှိသွားနိုင်ပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစဆုတ်ဖြဲခံရခြင်းနှင့်သာ အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည်နတ်ဆိုးများနှင့် ပြဿနာမဖြစ်အောင်ကြိုးစားပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်သာသွားလာနေရသည်။

ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း နတ်ဆိုးဘုံမှာအကြီးအကျယ် ပြောင်း လဲသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်တစ်ရာက နတ်ဆိုးဘုံသည်ခေတ်နောက်ကျပြီး ခြောက်သွေ့ကာ ရိုးရှင်းပြီးကြမ်းတမ်းသော ဇုန်ခွဲခြားမှုများသာရှိခဲ့သည်။ ကျီချောင်ချင်သည် သူမ မွေးရာပါ အာရုံခံစားမှုဖြင့် နတ်ဆိုးဘုံကိုအလွယ်တကူသွားလာနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု နတ်ဆိုးဘုံသည်ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းပိုင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာဝင်လေလေ၊ ရှုခင်းများသည် လူ့လောကမှ လမ်းများ၊ လမ်းကြားများနှင့် ပို၍တူလေလေဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤနေရာနှင့်မရင်းနှီးသဖြင့် ယခုအခါ လုံးဝ မျက်စိလည်နေပြီဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးနေအိမ်အစုအဝေးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဗိသုကာလက်ရာများသည် တရုတ်ပြည်တောင်ပိုင်းရှိ ရေပေါ်မြို့လေးတစ်ခုနှင့်တူနေသည်ဟု ကျီချောင်ချင်ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကြည့်ရှုနေစဉ် အမှတ်တမဲ့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုကိုပင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျီချောင်ချင် "..."

နတ်ဆိုးဘုံထဲမှာ ဘုရားကျောင်းဆောက်ဖို့ ဘယ်သူကများအကြံထုတ်လိုက်တာပါလိမ့်...

ကျီချောင်ချင်သည် ပင်မတံခါးပေါက်မှမဝင်ဘဲ တံတိုင်းကိုခိုးကျော်ပြီး ဘုရားကျောင်းထဲသို့ဝင်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင်လူသူကင်းမဲ့နေသော်လည်း နတ်ဘုရားကျောင်းအလယ်ရှိ လေးထောင့်အိုးကြီးထဲတွင် အမွှေးတိုင်များပြည့်နှက်နေပြီး တက်လာသော မီးခိုးငွေ့များသည် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးကို မြင့်မြတ်သောအငွေ့အသက်ပေးစွမ်းနေသည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချီပိုင်၏ရုပ်တုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ရုပ်တုသည် လက်ရာမြောက်စွာထုလုပ်ထားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင်လူစစ်စစ်နှင့်တူသည်။

နတ်ဘုရားချီပိုင်သည် ကမ္ဘာဦးအစက ဒုတိယမြောက် နတ်ဘုရားမျိုးဆက်ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်များကိုကုသကယ်တင်ပေးပြီး သတ္တဝါအားလုံးကိုကောင်းချီးပေးသည်။ ရှေးခေတ်ကာလကနတ်ဘုရားများသည် ဘုံခြောက်ပါးကိုခွဲခြားခြင်းမရှိဘဲ သတ္တဝါအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ လက် အောက်ခံများသာဖြစ်ကြသည်။ ချီပိုင်သည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်အပေါ်ကျေးဇူးပြုခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့က နတ်ဆိုးဘုံတွင်သူ့ရုပ်တုကိုတည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်လား။ သို့သော် သူမ နတ်ဆိုးဘုံကိုဝင်ထွက်တိုက်ခိုက်ချိန်က အဘယ့်ကြောင့်မတွေ့ခဲ့ရသနည်း။

ကျီချောင်ချင်သည် ထူးဆန်းသလိုခံစားမိသည်။ နတ်ဆိုးဘုံတွင် ဤကဲ့သို့သောအရာကို အဘယ်ကြောင့်တည်ဆောက်ထားသည်ကို သူမနားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လေပြေညှင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာသည်ကို ကျီချောင်ချင်ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အနက်ရောင်ကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး လောကီရေးရာများနှင့်ကင်းကွာနေသောအငွေ့အသက်ရှိသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျီချောင်ချင် သူ့မျက်နှာကိုသေချာမမြင်ရသော်လည်း သူ့သိုင်းပညာစွမ်းရည်မှာ အခြားသူများ၏အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးစေနိုင်လောက်အောင် အလွန်မြင့်မားနေမည်မှာသေချာသည်။

ကျီချောင်ချင် နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များစို့လာသည်။ သူ့ထံမှ မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်များကို သူမအာရုံခံမိသည်။ ထိုစဉ် ထိုအမျိုးသားသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကျီချောင်ချင်ထံသို့ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

ကျီချောင်ချင်သည် ဉာဏ်ကောင်းသောကြောင့်ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကနောက်ကျောဘက်တွင် ခွင်းလွန်ဓားကိုတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ မတော်တဆလမ်းပျောက်ပြီး ဒီနေရာကိုရောက်လာမိတာပါ၊ အစ်ကိုကြီး အနားယူနေတာကိုနှောင့် ယှက်မိသွားတာလား၊ ကျွန်မ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခုပဲ ပြန်လိုက်တော့မယ်!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျီချောင်ချင် ပြတင်းပေါက်မှ ချက် ချင်းခုန်ထွက်လိုက်သည်။ သူမ ခုန်ထွက်လိုက်သည်နှင့် လေထဲတွင် ပါးစပ်ဟနေသော လူစားပန်းအုပ်လိုက်ကြီးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ခုန်လိုက်သည့်ထောင့်ချိုးအတိုင်းဆိုလျှင် ပန်းပွင့်၏ပါးစပ်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ကျသွားနိုင်သည်။ အကယ်၍ အရာအားလုံးအဆင်ပြေလျှင် ပန်းပွင့်သည်ဝါးစရာပင်မလိုဘဲ ၎င်းလည်ချောင်းထဲမှတဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့တန်းရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

သူ သိသားပဲ! သူမ တစ်ဘဝလုံးကံဆိုးလာခဲ့တာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်စရာ ပြတင်းပေါက်ရှိနေရတာလဲ!

ကျီချောင်ချင်သည် ခွင်းလွန်ဓားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး လူစားပန်း၏ပါးစပ်ထဲမကျမီ ၎င်း၏အူလမ်း ကြောင်းကို ရှင်းလင်းပေးရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ကော်လာနောက်ကျောကို ဆွဲကိုင်ပြီးမလိုက်သည်။

ကျီချောင်ချင် မြေကြီးပေါ်သို့ရောက်သည်နှင့် ထိုအမျိုးသားသည် သူမနှင့်ခပ်ခွာခွာနေလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးခုံတန်းလျားသို့လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ကျီချောင်ချင်... မင်း ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူ့အသံကို တမင်တကာဝေဝါးအောင်လုပ်ထားသဖြင့် ကျီချောင်ချင် သူ့ကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။

"ကျွန်မ ဖမ်းခံရပြီး ဒီကိုသီသီလေးလွတ်လာတာပါ"

ကျီချောင်ချင် ခွင်းလွန်ဓားကိုပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ဒီလူက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်စွမ်းအားကြီးတယ်၊ သူမ သူ့ကိုနိုင်ဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူက သူမကိုကယ်ခဲ့တာဆိုတော့ သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူးဆိုတဲ့သဘောပဲ...

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ၊ ကျွန်မကိုဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ"

ထိုအမျိုးသားခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျီချောင်ချင်ဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တစ်ရာကစစ်နတ်ဘုရားလေ၊ ဘယ်သူက မသိဘဲနေမှာလဲ"

ကျီချောင်ချင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါလည်းဟုတ်တာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ရှင်က ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာသိရက်နဲ့ ဘာလို့မသတ်တာလဲ"

ထိုအမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာပင်ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို ဘာလို့သတ်ရမှာလဲ"

သူက အကြောင်းပြချက်တောင်လိုချင်သေးတာလား? ကျီချောင်ချင် သူ့မေးခွန်းကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ သူမသည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကြာအောင်ချိပ်ပိတ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကိုလည်း ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ မည်သည့်နတ်ဆိုးမဆို သူမ၏ အထောက်အထားကိုထုတ်ပြောလိုက်လျှင် သူတို့သည် သူမကို တခဏအတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်ကြမည်မှာသေချာသည်။

"နတ်ဆိုးတိုင်း ကျွန်မကိုသတ်ချင်ကြတာပဲလေ၊ ရှင်ကနတ်ဆိုးမဟုတ်မှပဲ ကျွန်မကိုမသတ်ချင်မှာပေါ့"

ထိုအမျိုးသားသည် ကျီချောင်ချင်၏စကားကို လျစ်လျူရှုကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်"

ဘာလို့ လူတိုင်းက သူမပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ပြောနေကြတာလဲ?

ကျီချောင်ချင် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အတွေးများ အမှန်တကယ်ပင်ပြောင်းလဲသွားကြောင်းသဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခင်ကဆိုလျှင် ချန်ကျင်းကျစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့လိုက်သည်နှင့် ငြင်းဆန်ခွင့်ပင်မပေးဘဲ ၎င်း၏အစီအရင်အသက်သွေးကြောကို တန်းထုတ်ယူလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လဲလှယ်ရေးတောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။

တုညီအစ်မများဖြစ်သော တုယွဲ့နှင့် တုရှင်းတို့အတွက်လည်း လက်စားချေပေးရန် သူမတွင် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့်ဘာဖြစ်လဲ? သူမ ကြိုက်သလိုလုပ်လို့ရသလို မလုပ်ချင်ရင်လည်း မလုပ်ဘဲနေလို့ရတာပဲ၊ သူတို့နဲ့ဘာဆိုင်နေလို့လဲ!

ကျီချောင်ချင်သည် လူတစ်ယောက် ဘုရားကျောင်းထဲသို့ဝင်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန် ထိုလူမှာဟွာကျစ်ဖြစ်နေသည်။

သူ မသေသေးဘူးပဲ!

ဟွာကျစ်သည် ကျီချောင်ချင်ကိုမြင်သည်နှင့် လှံကိုချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားအေးစက်သွားသည်။

"ကျီချောင်ချင်!"

ကျီချောင်ချင်လည်းမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားနှင့် ဟွာကျစ်ကို တစ်လှည့်စီကြည့်ကာ ထိုအမျိုးသားမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင်က ဟွာကျစ်ရဲ့သခင်ပေါ့"

ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်းကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် သူ့အိမ်ပေါက်ဝသို့ ရောက်လာခဲ့မိပြီပဲ!

ဟွာကျစ်၏နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများထောင်ထလာသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့တစ်ခြားတစ်ခြမ်းကိုသတ်ပစ်ဖို့ကြံစည်ခဲ့တာ သူနဲ့သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ၊ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လက်စားချေချင်စိတ်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခဲ့တာ!"

ထိုအမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ထွက်သွား"

ဟွာကျစ်၏မျက်နှာထားသည် ပို၍ဆိုးရွားသွားသည်။ သူသည် ကျီချောင်ချင်ကို စူးစူးဝါးဝါးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကြည့်ဖြင့်သာ သတ်နိုင်လျှင် ကျီချောင်ချင်သေနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် မကျေနပ်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

"ဟွာကျစ်..."

ဟွာကျစ်သည်မလိုလားသော်လည်း လက်သီးဆုပ်ကာအရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ကျီချောင်ချင်ကို မကျေမနပ်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးထွက်သွားလေသည်။

🍃 Chapter 72

ကျီချောင်ချင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

"သူ့ရဲ့ တစ်ခြားတစ်ခြမ်းကိုသတ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ သူက တီကောင်လား? သူ့ကိုယ် သူခွဲလို့ရလို့လား"

"သူက တီကောင်မဟုတ်ပါဘူး"

ဟွာကျစ်ထွက်သွားသောအခါ ထိုအမျိုးသား၏လေသံမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။

"ကိုယ်ပွားလို့ခေါ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာလျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခုရှိတယ်၊ အဲ့ဒါကလူတစ်ယောက်ကို နှစ်ယောက်ခွဲလို့ရပြီး မတူညီတဲ့စရိုက်လက္ခဏာတွေဖြစ်သွားစေတယ်၊ ဒါပေမယ့် စရိုက်တွေဘယ်လိုပဲပြောင်းလဲပါစေ၊ ကွဲသွားတဲ့လူနှစ်ယောက်မှာ တူညီတဲ့အကျင့်စရိုက်တွေရှိတတ်ကြတယ်"

ကျီချောင်ချင်သည် ထိုအမျိုးသား၏ စိတ်ရှည်ရှည် ရှင်းပြမှုမှာ ရင်းနှီးနေသည့်အလားခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ တစ်နေရာရာတွင် အလားတူဆက်ဆံမှုကိုခံစားဖူးသလိုပင်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်နေရာမှာလဲ?

"အကယ်၍ သူ ထပ်သေရင် တကယ်သေမှာလား"

"ဟုတ်တယ်"

ကျီချောင်ချင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"သူက ရှင့်တပည့်ဆိုတော့... အရင်တုန်းက သူ့ကိုခိုင်းပြီး ကျွန်မကို ဘာလို့ဖမ်းခိုင်းတာလဲ? ကျွန်မကိုယ်ထဲက အစီအရင် အသက်သွေးကြောအတွက်လား"

ထိုအမျိုးသားက ၀န်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ကျီချောင်ချင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ရှင့်လူတွေက နတ်ဆိုးဘုံကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်ဝင်ထွက်နေနိုင်ပြီပဲ၊ အစီအရင်အသက်သွေးကြောကို ဘာလုပ်ဖို့လိုသေးလဲ၊ ရှင့်စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ချိပ်စည်းကြီးကိုဖျက်ဖို့လွယ်ကူနေမှာပဲကို"

ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မေးခွန်းတွေအရမ်းများနေပြီ၊ အခုသွားလို့ရပြီ"

အခြားသူသာထိုအရာကိုကြားလျှင် ထိတ်လန့်ပြီး ချက်ချင်းထွက်ပြေးကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျီချောင်ချင်ကမူ ထိုသို့မလုပ်ပေ။ သူမသည် ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဆုံးထိမေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ ကျွန်မရဲ့အသက်သွေးကြောကိုမလိုချင်တော့ဘူးလား"

ထိုအမျိုးသားမှာ စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"ဒီနေ့ ငါစိတ်ကြည်နေလို့ မင်းကိုမသတ်ချင်ဘူး၊ မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်၊ လီမင်လော့ မကြာခင်ရောက်လာတော့မှာ၊ မင်း အခုသွားသင့်ပြီ"

နေပါဦး... လီမင်လော့က သေသွားပြီမဟုတ်ဘူးလား?!

"လီမင်လော့ကို ကျွန်မ ခွင်းလွန်ဓားနဲ့ထိုးသတ်ခဲ့တာလေ၊ သူ ဘယ်လိုလုပ်လာနိုင်မှာလဲ၊ သူလည်း ကိုယ်ပွားပညာရပ်ကိုသုံးထားတာလား"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုအမျိုးသားသည် မည်သည့်အရာမျှမပြောဘဲ ဘုရားကျောင်းမှထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျီချောင်ချင်၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အ ယောင်တစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှအဆောင်တစ်ခုကို ရုတ်တရက်ထုတ်ယူပြီး ထိုအမျိုး သားထံသို့ လျင်မြန်စွာပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်တိမ်းလိုက်ပြီး ကျီချောင်ချင်၏အဆောင်ကို ရှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူလှည့်ပြီး ကျီချောင်ချင်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်းအပူချိန်မှာ လျင်မြန်စွာကျဆင်းသွားပြီး အေးစက်သောအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဘုရားကျောင်းတစ်လျှောက်ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုအမျိုး သားတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ရှိနေသည်မှာထင်ရှားသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ဖိနှိပ်လာသောအရှိန်အဝါအောက်တွင် ကျီချောင်ချင်မှာပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ တခြားရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး၊ ရှင်က ကျွန်မကို မသတ်ဘူးလို့ပြောထားတော့ ကတိတည်မတည် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တာပါ"

ထိုအမျိုးသား၏အသံမှာ အနည်းငယ်အေးစက်နေသည်။

"နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုတာ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူ ထွက်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ကျီချောင်ချင် မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ ယပ်တောင်ကိုဖွင့်ပြီး နှစ်ချက်ခန့်ခပ်လိုက်သည်။ သူမ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ၎င်းသည် အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်၏ပညာရပ်များကို တတ်ကျွမ်းထားသည်။ သူမ ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရသူတိုင်းသည် ကျင့်ကြံသူဖြစ်လိမ့်မည်ဟုတွေးမိသဖြင့် သူ့ကိုစမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူရှောင်တိမ်းလိုက်စဉ်တွင် သူ့ပတ်လည်၌ နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုရှိခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၌ အဆင့်မြင့်မားသောလူတစ်ယောက်သည် အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်၏ ပညာရပ်များကိုတတ်ကျွမ်းနေသည်တဲ့လား။

ဒီလူရဲ့စွမ်းအားက ခန့်မှန်းလို့မရနိုင်ဘူးဆိုတော့ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းတွေထဲက ဘယ်သူများဖြစ်နေမလဲ...

ကျီချောင်ချင် စိတ်ထဲတွင် မျက်နှာတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမ ချက်ချင်းပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

ဤနေရာသည် ကြာကြာနေလို့ကောင်းသည့်နေရာမဟုတ်ပေ။ ကျီချောင်ချင် ဘုရားကျောင်းတံခါးမှ ထွက်လာပြီး နတ်ဆိုးဘုံထဲရှိ သူမ ပထမဆုံးဝင်ရောက်ခဲ့သောနေရာသို့ အမြန်ပြန်သွားလိုက်သည်။ နှစ်လှမ်းခန့်လှမ်းပြီးချိန်တွင် သူမ နောက်ကျောမှ အေးစက်သောအရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ တိုးတိုးဆဲရေးဆိုလိုက်ပြီး ယပ်တောင်ကို အသုံး ပြုကာ ချက်ချင်းကာကွယ်လိုက်သည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးရောင်လွှမ်းသော ဆီစိမ်စက္ကူထီးကိုကိုင်ဆောင်ထားသည့် လီမင်လော့သည် သူမထံသို့ တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် လီမင်လော့ထံမှထွက်ပေါ်နေသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များသည် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

"လီမင်လော့... ငါ့ရဲ့ရှေးဟောင်းနတ်ဓားက နင့်ကို မသတ်နိုင်ဘူးပဲ၊ ကြည့်ရတာ နင်ကသာမန်လူ မဟုတ်တော့ဘူး၊ နင့်ဝိညာဉ်ကနတ်ဆိုးဖြစ်နေပြီပဲ!"

ကျီချောင်ချင် ရုတ်တရက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"နင့်အသားနဲ့သွေးတွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေစိမ့်ဝင်နေတာကြာပြီ၊ အကယ်၍ နင့်ဝိညာဉ်ကနတ်ဆိုးဖြစ်သွားရင် နင့်ခန္ဓာကိုယ်က နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ရဲ့တိုက်စားတာကို တဖြည်းဖြည်းခံရလိမ့်မယ်၊ ငါမမှားဘူးဆိုရင် နင့်အဝတ်အစားအောက်မှာ အရိုးစုပဲရှိတော့မှာ!"

လီမင်လော့သည် ကျီချောင်ချင်ကို ဆိုးယုတ်သော အကြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ရှစ်ကျဲအတွက် ကျွန်တော် နတ်ဆိုးအဖြစ်ပြောင်းလဲပြီး ပြန်လာဖို့ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှစ်ကျဲက ကျွန်တော့်ကိုသတ်ချင်နေတယ်၊ ဒီလိုဆိုမှတော့ ရှစ်ကျဲ... ကျွန်တော်နဲ့အတူလိုက်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးဘုံမှာအတူတူ ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်သွားကြတာပေါ့!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီမင်လော့သည် ထီးထဲမှမြှားများကို ကျီချောင်ချင်ထံသို့ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ့မြှားများသည် သိပ်သည်းလွန်းလှသည်။ အကယ်၍ သူမသာထိမှန်သွားပါက သေချာပေါက်သေဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

ကျီချောင်ချင် မတတ်သာသည့်အဆုံး ခွင်းလွန်ဓားကိုဆွဲထုတ်ပြီးကာကွယ်လိုက်ရသည်။ သို့တိုင်အောင် ကျီချောင်ချင်၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာပြင်းထန်စွာနာကျင်နေပြီး

ကြာကြာတောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျီချောင်ချင်၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်တောက်ပလာသည်။

"လီမင်လော့... နင် ငါ့ကို ဒီလောက်သဘောကျမှတော့ အရင်တုန်းက ငါ့ကို အဲ့လိုမဆက်ဆံခဲ့သင့်ဘူးလေ၊ ဒါဆိုရင် အခု ငါတို့ ဒီအခြေအနေရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး! ဒါတွေအကုန် လုံးက နင့်အမှားတွေပဲဟာကို ဘာလို့ ငါကပဲနင့်ကိုအမှားလုပ်ခဲ့သလိုပုံစံဖမ်းနေရတာလဲ!"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လီမင်လော့ ရပ်တန့်သွားပြီး ဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည်။

"ရှစ်ကျဲ! အဲ့ဒါတွေအကုန်လုံး ကျွန်တော် ရှစ်ကျဲအတွက် လုပ်ခဲ့တာလေ! ရှစ်ကျဲ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကိုနားမလည်ပေးရတာလဲ!"

ကျီချောင်ချင် ခွင်းလွန်ဓားကိုပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး... နင် ငါ့အတွက် ကိစ္စတစ်ခုလုပ်ပေးရင် ငါစိတ်မဆိုးတော့ဘူး"

လီမင်လော့ မသိစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်မိသည်။

"ဘာ..."

သူ့စကားမဆုံးမီမှာပင် ရင်ဘတ်ထဲတွင် အေးစက်မှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းကဲ့သို့ဖြူဖွေးသော ဓားရှည်တစ်ချောင်းမှာ သူ့ရင်ဘတ်ကိုဖောက်ထွင်းထားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျီချောင်ချင်က လီမင်လော့၏ မေးခွန်းကို တည်ငြိမ်စွာဖြေလိုက်သည်။

"သွားသေလိုက်... ဒါဆို ငါစိတ်မဆိုးတော့ဘူး"

လီမင်လော့သည် ဒေါသရောနာကြည်းမှုပါ ခံစားသွားရသည်။ သူသည် ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ကျွင်း၏ခန့်ညားသော်လည်းအေးစက်သောမျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျီချောင်ချင်ပြောခဲ့သလိုပင် ရှန်ကျွင်းသည် မြင့်မြတ်သောနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်ပြီးသီလနှင့်ပြည့်စုံသူဖြစ်ရာ လီမင်လော့မြင်လိုက်သည်နှင့် အကန့်အသတ်မရှိ ရွံရှာမုန်းတီးမှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှန်ကျွင်း! မင်းယုတ်မာတဲ့ကောင်-"

လီမင်လော့ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး လုံးဝသေဆုံးသွားလေသည်။

ရှန်ကျွင်းကမူ အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ငါ မဟာကျီတိုင်းပြည်တုန်းကလို အမှားမျိုးထပ်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး"

ကျီချောင်ချင်သည် ရှန်ကျွင်းအနားသိုတိုးကပ်သွားသည်။

"ရှင့် ဒဏ်ရာဘယ်လိုနေသေးလဲ၊ ဘာလို ဒီလောက်မြန်မြန်ရောက်လာတာလဲ"

ကျီချောင်ချင်၏အကြည့်သည် ထူးခြားစွာ ကြည်လင်နေသဖြင့် ရှန်ကျွင်းမသိစိတ်အရ အကြည့်လွှလိုက်မိသည်။

"ကိုယ့်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားရှိတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ဒဏ်ရာကမသေစေနိုင်ဘူး"

သူသည် ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်စောင်းထားပြီး သွေးစွန်းနေသောအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို ကျီချောင်ချင်သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမသေချာကြည့်လိုက်လျှင် သူ အတော်လေး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်ကိုသတိထားမိသည်။ သူနိုးလာသည်နှင့် ဒဏ်ရာကိုသေချာမကုသဘဲ အပြေးရောက်လာမှန်း သူမသိလိုက်သည်။

"ရှန်ကျွင်း... ဒီလောကမှာ ရှင်ကတခြားသူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖိုမလိုပါဘူး၊ ရှင် ဘယ်သူ့ကိုမှအကြွေးမတင်ဘူး၊ နောက်ဆိုဘာပဲလုပ်လုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရင်ကာကွယ်၊ ကျွန်မပြောတာနားလည်လား"

ရှန်ကျွင်းက ကျီချောင်ချင်၏မေးခွန်းကိုမဖြေပေ။ သူသည်ခေါင်းငုံကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အင်မော်တယ်နှောင်ကြိုးကိုထုတ်လိုက်သည်။ ကျီချောင်ချင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ် သူသည် ကြိုးတစ်ဖက်ကို သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်တွင်ချည်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကို သူ့လက်ကောက်ဝတ်တွင်ချည်လိုက်သည်။

"ဒါဘာလုပ်ဖိုလဲ" ကျီချောင်ချင် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နတ်ဆိုးဘုံကလမ်းတွေကို မကျွမ်းကျင်ပေမယ့် လမ်းတော့မပျောက်လောက်ပါဘူး"

သူက တည်ငြိမ်စွာရှင်းပြသည်။

"အင်မော်တယ်နှောင်ကြိုးက ငါ့သွေးကိုသောက်ပြီး ငါနဲ့ချည်နှောင်ထားပြီးပြီ၊ ဒါ အရင်ကလိုကြိုးမဟုတ်တော့ဘူး"

ရှန်ကျွင်း၏လက်သည် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး ကြိုးမှာပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"နောက်ဆို ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ်ကြိုးကိုဆွဲလိုက်"

ကျီချောင်ချင် ရှန်ကျွင်း၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ပေ။ သူမ ရုတ်တရက် နောက်သိုနှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ စိတ်ထဲကတလိုက်သောကြောင့် ကြိုးသည် သူမလက်ထဲတွင်ပေါ်လာသည်။

ကျီချောင်ချင် နောက်ပြောင်လိုစိတ်ဖြင့်ကြိုးကိုဆွဲလိုက်သည်။

ဘုန်းခနဲဆိုသလို... မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင်ရှိနေသော ရှန်ကျွင်းသည် သူမရှေ့တည့်တည့်သို ရုတ်တရက်ရောက်ရှိလာပြီး သူတိုကြားအကွာအဝေးမှာ တစ်လက်မမျှသာခြားတော့ သည်။ ကျီချောင်ချင်သည် ရှန်ကျွင်းကို မသိစိတ်အရမော့ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကြည်လင်သောမျက်ဝန်းထဲတွင် သူ့ပုံရိပ်များပြည့်နှက်နေသည်။

ရှန်ကျွင်း ချက်ချင်းနောက်သိုနှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရာ နားရွက်များတောင်အနည်းငယ်ရဲသွားသည်။

ကျီချောင်ချင် ထိုအရာကိုသတိမထားမိပေ။ သူမသည် ခေါင်းငုံကာ ကြိုးကိုစစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမ မလိုချင်လျှင် ကြိုးကပျောက်ကွယ်သွားပြီး လိုချင်လျှင် ကြိုးကပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူမ လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်း၊ နေရာတိုင်းတွင် ရှန်ကျွင်းက သူမကိုကာကွယ်ရန်ရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။

ကျီချောင်ချင်သည် သူမရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာသောခံစားချက်များကိုဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကြိုးဆွဲလိုက်တာနဲ့ ရှင် ကျွန်မရှေ့ရောက်လာမှာလား"

အဲ့လိုဆိုရင် ရှန်ကျွင်းရေချိုးနေတုန်း ကျီချောင်ချင် ကြိုးဆွဲလိုက်ရင်ရော... သူ ရောက်လာရမှာလား? သူမတွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် သည်းမခံနိုင်စရာပဲ...

ရှန်ကျွင်း တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူသဘောတူလိုက်မှန်း ကျီချောင်ချင်သိလိုက်သည်။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"ရှင်ရော? ရှင် ကြိုးဆွဲရင် ကျွန်မက ရှင့်ရှေ့ရောက်လာမှာလား"

ရှန်ကျွင်း ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးမှပြန်ဖြေသည်။

"မင်းက မိန်းကလေးလေ၊ ကိုယ်မလုပ်ဘူး"