အခန်း (၁-၂)

အခန်း။ ၁

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရှိ ရုပ်သေးဂိုဏ်း။

အစေခံတပည့်သစ်တို့သည် ငိုချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင်ထိန်းကာ လူစာရင်းစစ်ဆေးမှုကို တန်းစီကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ထိုသူတို့ထဲတွင် စုန်ယန်လည်း တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်၏။

ငါးနှစ်လျှင်တစ်ကြိမ် ပြုလုပ်လေ့ရှိသော နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ လူသစ်စုဆောင်းမှုမှာ အများအားဖြင့် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အစေခံတပည့်များအတွက်မူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

စုန်ယန်သည်လည်း အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသူပင်။

သို့သော်လည်း ထိုအချက်မှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။

အကြောင်းမူကား ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာစဉ်အတွင်း မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ဟန်တူပြီး သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အမှတ်မထင် ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။ မည်သည့်မှတ်ဉာဏ်မျှ မရှိ၊ မည်သည့်အရာမျှ ပိုင်ဆိုင်မထားခြင်းကပင် သူ၏လက်ရှိအခြေအနေအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်နေတော့သည်။

မည်းနက်သော သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခက်ထန်သောအမျိုးသားတစ်ဦးသည် လူစာရင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ တာဝန်ချထားရန်အတွက် အမည်များကို တစ်ဦးချင်း ခေါ်ဆိုနေသည်။

အစေခံတပည့်များအတွက် သီးသန့်နေရာရွေးချယ်ပေးသူ မရှိသဖြင့် တာဝန်ခွဲဝေမှုမှာ ကျပန်းသာ။ ငါးနှစ်တစ်ကြိမ် လူသစ်စုဆောင်းသည်ဟု ဆိုသော်လည်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အစေခံတပည့်များ၏ သေဆုံးနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။ ထို့ကြောင့် အစေခံအင်အား လိုအပ်လာတိုင်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသည် လူများကို အဆက်မပြတ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။

ယခင်ဘဝတွင် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သော စုန်ယန်သည် သံချပ်ကာဝတ် ခက်ထန်သောအမျိုးသား ကြေညာနေသည့် နေရာနှင့် အမည်များကို အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေမိသည်။

သားရေနယ်ရုံ၊ ရင်ခွဲရုံ၊ အရေခွံပြုလုပ်ဆောင်၊ အဝတ်လျှော်ဆောင်၊ မီးဖိုချောင်၊ ဝိညာဉ်သစ်ပင်ဥယျာဉ်၊ သံတမန်ဆောင်၊ ဝယ်ယူရေးဆောင်၊ စမ်းသပ်ခန်း...

အစေခံလုပ်ငန်း အမျိုးအစားများစွာ ရှိသော်လည်း ရောက်ရှိလာခါစ အစေခံတပည့်သစ်များအတွက်မူ အချို့သောနေရာများသည် အမည်အားဖြင့်ပင် မည်သို့သော လုပ်ငန်းဆောင်တာမျိုးဖြစ်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိနိုင်ကြပေ။

သို့ရာတွင် ရုပ်သေးဂိုဏ်း၏ နာမည်ဆိုးကို ကြားဖူးနားဝရှိသူအချို့ကား ရှိနေကြစမြဲပင်။

"မာကျောက်"

"ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ"

"ရင်ခွဲရုံကို သွားရမယ် အဆင့်မြင့်တပည့်တွေကို ကူညီပေးရမယ်"

အမည်ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသူမှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံရသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြစ်သွားပြီး ဘုန်းခနဲ မြည်အောင် ဒူးထောက်ကျကာ မျက်ရည်စက်လက် နှာရည်တရွှဲရွှဲဖြင့် အသနားခံလေတော့သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို တခြားနေရာပဲ ပြောင်းပေးပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် ခွေးလို ဝက်လိုပဲ နေရမယ်ဆိုလည်း နေပါ့မယ်။ စက္ကူရုပ်တောင်ကုန်း၊ ရင်ခွဲရုံနဲ့ သားရေနယ်ရုံတွေကိုပဲ မပို့ပါနဲ့ခင်ဗျာ... သခင်ကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်"

သံချပ်ကာဝတ် ခက်ထန်သောအမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ" ဟု ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။

ထိုစဉ် သံချပ်ကာဝတ် အမျိုးသားက အင်္ကျီလက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ဖြူလွလွ အရိပ်တစ်ခုသည် လေထဲတွင် တရိပ်ရိပ် ကြီးထွားလာပြီး မာကျောက်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းမှာ ဝတ်ရုံဖြူကို လွှင့်ပျံနေအောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူမသည် နုနယ်လှပသော လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မာကျောက်၏ ဦးခေါင်းကို အပေါ်အောက် ကိုင်လိုက်သည်။

"ဂျောက်"

လက်ကလေးကို အသာအယာ လှည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မာကျောက်၏ ဦးခေါင်းမှာ လည်ထွက်သွားတော့သည်။

"ဘုန်း"

ရုပ်အလောင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် အသက်ပျောက်သွားလေ၏။

သံချပ်ကာဝတ် အမျိုးသားက လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးမှာ စက္ကူရုပ်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏င်္အကျီလက်အတွင်းသို့ ပျံဝင်သွားသည်။ သူက လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ အပြင်ဘက်မှ အစေခံဟောင်းအချို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရုပ်အလောင်းကို မည်သည့်နေရာသို့ ယူဆောင်သွားမှန်းမသိအောင် အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မှင်တက်နေကြသော အစေခံတပည့်သစ်များကို ကြည့်ကာ သံချပ်ကာဝတ် အမျိုးသားက ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့လည်း ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူကိုယ်တိုင်က ခွေးလို ဝက်လိုပဲ နေချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ခွေးတစ်ကောင်၊ ဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တာကတော့ အလွန်အကျွံ မဟုတ်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သံချပ်ကာဝတ် အမျိုးသားမှာ အမည်စာရင်းကို ဆက်လက်ခေါ်ဆိုနေတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသူများမှာ ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ တုန်ယင်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းပင် မဟရဲကြတော့ပေ။ အမည်ခေါ်ခံရသူတိုင်းမှာ တုန်တုန်ချိချိဖြင့် နောက်လှည့်ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း မပြေးဝံ့ကြချေ။

"စုန်ယန်"

"ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ"

ရိုးရိုးစင်းစင်း ရုပ်ရည်ရှိသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။

"မင်းက သားရေနယ်ရုံကိုသွားပြီး အဆင့်မြင့်တပည့်တွေကို ကူညီပေးရမယ်"

စုန်ယန် ခဏမျှ မှင်တက်သွားမိသည်။ ခုနက မာကျောက် ပြောသွားသည့် စကားများကို ပြန်လည်ကြားယောင်နေမိသောကြောင့်ပင်။

စက္ကူရုပ်တောင်ကုန်း၊ ရင်ခွဲရုံနှင့် သားရေနယ်ရုံတို့သို့သာ မပို့ပါက မည်သည့်နေရာမျိုးတွင်မဆို ကျေနပ်စွာ နေထိုင်ပါမည်ဟု မာကျောက်က အသနားခံခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုနေရာ သုံးခုသည် အစေခံများအတွက် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စုန်ယန်တွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့ဘဲ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့်သာ "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။

မကြာမီပင် စုန်ယန်အား သစ်သားပြားတစ်ခု ထုတ်ပေးသည်။ ထိုအမှတ်အသားပြားမှာ အနက်ရောင်သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် စုန်ယန်၊ အစေခံတပည့်နှင့် အရိပ်

ရုပ်သေး ၅၂၇ ဟူသော စာသားများကို သွေးသို့မဟုတ် ဟင်္သာပြဒါးဖြင့် ရေးထိုးထားသည်။ ထိုစာသားများသည် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် အစဉ်လိုက်နံပါတ်ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင်။

အစေခံဟောင်းတစ်ဦးက ရှေ့မှ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားရာ ရုပ်သေးဂိုဏ်း၏ ကြီးမားလှသော တောင်တန်းကြီးများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အထီးကျန်ဆန်လှသော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

စုန်ယန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ချောက်ကမ်းပါးထိပ်တွင် စီတန်းလျက်ရှိသော ကျောက်ခန်းမဆောင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချောက်ကမ်းပါး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ မြူနှင်းများ တလိပ်လိပ် တက်နေ၏။

ရုတ်တရက် စုန်ယန်၏ မျက်ဝန်းများ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ အကြောင်းမှာ မတ်စောက်လှသော ချောက်ကမ်းပါး နံရံများတွင် သွားများသဖွယ် စီတန်းပေါက်ထွက်နေသည့် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော လွင့်မျောနေသည့် ခေါင်းတလားများကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုခေါင်းတလားများအတွင်း၌ ခုတင်၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ ရှိနေပြီး အိမ်ငယ်လေးများနှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။

"ဟောဟိုအရှေ့မှာ"

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းလည်း မရှိခဲ့သည့် အစေခံဟောင်းမှာ စုန်ယန်၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

စုန်ယန်သည် အမှတ်အသားပြားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် စိတ်ကိုတင်းထားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ခန်းမဆောင်အတွင်း ရောက်ရှိချိန်တွင် အစေခံများစွာက သူ့ကို မော့ကြည့်ကြသည်။ သူသည် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မြင်သည်နှင့် အများစုမှာ ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားကြ၏။

သို့သော်လည်း အမျိုးသမီးအစေခံများမှာမူ မော့ကြည့်မြဲကြည့်လျက် သူ့ကို အကဲခတ်နေကြသည်။

သူ၏ ရိုးစင်းလှသော ရုပ်ရည်ကို မြင်သောအခါ ထက်ဝက်ကျော်သော အမျိုးသမီးများမှာ ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားကြသော်လည်း မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကမူ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူမ၏ အမှတ်အသားပြားကို ပြသသည်။

ထိုအမှတ်အသားပြားပေါ်တွင် "ဝမ်စုစု၊ အစေခံတပည့်၊ အရိပ်ရုပ်သေး ၆၇၅" ဟု ရေးထိုးထားလေ၏။

စုန်ယန်သည် တံဆိပ်ပြားပေါ်မှ နံပါတ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏နံပါတ်က ရှေ့မှအစေခံထက် ဘာလို့ နံပါတ်ပိုကြီးနေရတာလဲဟု သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် သူ၏တံဆိပ်ပြားကို မြှောက်ပြကာ "စီနီယာမမဝမ်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ဝမ်စုစုဟု ခေါ်သည့် အမျိုးသမီးမှာ ချောမွေ့သော ပိုးသားဖြူ ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျော့ရှင်းသော အမူအရာ ရှိနေဆဲပင်။ သူမက လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာတော့ အစေခံကပဲ တခြားအစေခံကို ဦးဆောင်ရတယ်။ ဘယ်သူ့နောက်ကို လိုက်မလဲဆိုတာကတော့ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ပဲ။ မင်း ငါ့နောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့တော့"

စုန်ယန်မှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာမမဝမ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်၏ ယဉ်ကျေးမှုကို သဘောကျသွားဟန်ရှိသော ဝမ်စုစုက ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ လမ်းတစ်လျှောက် ရှင်းပြသွားသည်။

"ရုပ်သေးဂိုဏ်းမှာ တောင်ကုန်းငါးခု ရှိတယ်။ စက္ကူရုပ်တောင်ကုန်း၊ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ကုန်း၊ သွေးသားအလောင်းကောင်တောင်ကုန်း၊ စက်မှုတောင်ကုန်းနဲ့ ထူးဆန်းသောအဆိပ်တောင်ကုန်း တို့ပဲ။ ငါတို့ရဲ့ သားရေနယ်ရုံကတော့ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ကုန်းရဲ့ လက်အောက်မှာရှိတာ"

"အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ကုန်းက အဆင့်မြင့်တပည့်တွေ တောင်းဆိုသမျှကို ငါတို့တွေက ဖြည့်ဆည်းပေးရတယ်။ အဲဒီအပြင် လစဉ် လာပို့တဲ့ လုပ်ငန်းစာရင်းတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ တကယ်လို့ အလုပ်တွေ မပြီးမြောက်ခဲ့ရင် အရိပ်ရုပ်သေး လုပ်ဆောင်နိုင်မှု အနည်းဆုံးလူကို သတ်ပစ်ကြတာပဲ"

"အရိပ်ရုပ်သေးပညာမှာ အဆင့်ရှစ်ဆင့် ရှိတယ်။ တစ် အရေခွံရွေးချယ်ခြင်း၊ နှစ် အရေခွံသန့်စင်ခြင်း၊ သုံး ပုံကြမ်းရေးဆွဲခြင်း၊ လေး ပုံကြမ်းကူးယူခြင်း၊ ငါး ထွင်းထုခြင်း၊ ခြောက် ဆေးရောင်ခြယ်ခြင်း၊ ခုနစ် အခြောက်ခံခြင်း နဲ့ ရှစ် ချုပ်လုပ်တွဲဆက်ခြင်းတို့ပဲ။ မင်း ပုံဆွဲတတ်လား"

စုန်ယန် ပြန်မဖြေရသေးမီမှာပင် ဝမ်စုစုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မဆွဲတတ်ရင်လည်း မြန်မြန်သင်ယူပေါ့။ အလုပ်တွေက မူရင်းပုံစံအတိုင်း လာမှာဆိုတော့ အများအားဖြင့် တိရစ္ဆာန်ပုံတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အခန်းထဲရောက်ရင် ငါလုပ်ပြတာကို တစ်ခါလောက် သေချာကြည့်ထား"

စုန်ယန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် "စီနီယာမမဝမ်... ကျွန်တော်တို့မှာ အဆင့်မြင့်တပည့် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိလားခင်ဗျာ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "အခွင့်အရေး ရှိတာလည်း ရှိတယ်။ မရှိတာလည်း မရှိဘူး" ဟု ပြော၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ"

"ငါတို့တွေရဲ့ အများစုက ဒီကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်ခံလာရတာ။ ပါရမီကောင်းတဲ့သူတွေကိုတော့ ရွေးထုတ်သွားပြီးသား ဒီမှာ ကျန်နေတဲ့ ငါတို့တွေကတော့ ပါရမီ မရှိတဲ့သူတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ပါရမီစစ်ဆေးတဲ့ ကိရိယာတွေက အမှားအယွင်း ရှိနိုင်တာမို့ ရုပ်သေးဂိုဏ်းက အရည်အချင်းရှိသူတွေကို လက်မလွှတ်ရအောင် အပတ်စဉ် တပည့်တစ်ယောက် လွှတ်ပြီး အခြေခံ လမ်းညွှန်ကျင့်စဉ်ကို လာသင်ပေးလေ့ရှိတယ်။ တကယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ပြည့်မီအောင် လုပ်နိုင်ရင် အဆင့်မြင့်တပည့် ဖြစ်ဖို့ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်စစ်ဆေးခံရမှာပဲ"

"ဪ... ဒီလိုကိုး"

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးရှိ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အိမ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ မမေးရသေးမီမှာပင် ဝမ်စုစုက တိုက်ရိုက်ပြောပြလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေက ငါတို့တွေ နေရမယ့်နေရာတွေပဲ"

"ဒီမှာ မင်း အသက်ရှည်ရှည် နေချင်ရင် တစ်ခုပဲ မှတ်ထားပါ။ မှောင်မသွားခင် အိမ်ထဲရောက်နေရမယ်။ နေမထွက်မချင်း အပြင်ကို လုံးဝ မထွက်လာနဲ့"

အခန်း။ ၂

အထီးကျန်လှသော ချောက်ကမ်းပါးထက်တွင် ထူထပ်လှသော မြူနှင်းများမှာ မည်သည့်အခါမျှ ကင်းစင်သွားခြင်း မရှိသည့်အလား တည်ရှိနေသည်။

ကျောက်အိမ်မှာ ယခင်လူသစ်စုဆောင်းစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အဆောင်ဆောင်အယောင်ယောင် တိုက်တာများနှင့်မတူဘဲ တစ်ထပ်တည်းသာ ရှိသည်။ တောင်လေကို ကာကွယ်

ရန်အတွက် ဖြစ်နိုင်သလို သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းအရင်းတစ်ခုခုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ရောက်ရှိလာခါစဖြစ်သော စုန်ယန်က ဘေးနားရှိ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အမျိုးသမီးအား "စီနီယာမမဝမ်... ဒီကျောက်အိမ်က ထူးခြားတာမျိုး ရှိလို့လားခင်ဗျာ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက သူ၏နားနားသို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ ကပ်လိုက်၏။

စုန်ယန် ခဏမျှ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားစဉ်မှာပင် သူ၏နားရွက်နားသို့ နွေးထွေးသော အသက်ရှုသံတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။

သူမက ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးဖြင့် မြူဆွယ်ချော့မော့သလို ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ညကျမှ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်လေ"

ထို့နောက် သူမသည် တင်ပါးလေးကို ယိမ်းနွဲ့ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု စုန်ယန် ခံစားလိုက်ရသည်။

"လာလေ…"

လူငယ်လေး နောက်က လိုက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်စုစုက လှည့်ကြည့်၍ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

စုန်ယန်၏ မျက်နှာပေးမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ့အသက်ကို တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာပြီးနောက် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသို့ ရောက်သွားခဲ့ရသော်လည်း ဖြစ်နိုင်လျှင် အသက်ရှည်ရှည် နေထိုင်လိုသည်မှာ သဘာဝပင်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မြင်တွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ဂရုတစိုက် လေ့လာနေမိသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ကျောက်အိမ်မှာ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းနေသည်။

အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် ကျောက်အိမ်တန်းဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်း၌မူ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော အဆောက်အဦးကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

၎င်းမှာ အနံအားဖြင့် သုံး၊ လေး ပေခန့်ရှိသော်လည်း အလျားမှာမူ အနံထက် ဆယ်ဆမက ပိုရှည်သဖြင့် မီတာတစ်ရာ အပြေးပြိုင်ပွဲပင် ကျင်းပနိုင်လောက်သည်။

လူဦးရေမှာလည်း အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ခုနစ်ရာ၊ ရှစ်ရာခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

လူအများအပြားမှာ အတွဲလိုက်စီကာ သားရေထွင်းထုခြင်း လုပ်ငန်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

အလုပ်လုပ်နေကြသူအများစုမှာ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အတွဲများဖြစ်ကြပြီး အမျိုးသားအချင်းချင်း သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးအချင်းချင်း တွဲဖက်လုပ်ကိုင်သူ နည်းပါးလှသလို တစ်ဦးတည်း လုပ်ကိုင်သူမှာမူ ပို၍ပင် ရှားပါးသည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အသံများကြားလိုက်ရပြီး အတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးထံမှ "ဒီနေ့ လူသစ်တွေ တော်တော်များသားပဲ" ဟု လှောင်ပြောင်သရော်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုန်ယန်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသင့်အတင့် ရုပ်ရည်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ အကဲခတ်နေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သားရေနယ်ရုံမှ အမျိုးသားနှစ်ဦး ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ရန် ထိုအမျိုးသမီးအား ကမ်းလှမ်းကြသည်။ အဝေးမှနေ၍ အခြေအတင် ငြင်းခုံနေကြသည့် အသံများကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားနေရ၏။

"လျှောက်ကြည့်မနေနဲ့တော့ ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်"

ဘေးနားမှ ဝမ်စုစု၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုန်ယန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ဝမ်စုစုက သားရေတစ်စကို ညွှန်ပြကာ ရှင်းပြသည်။

"အခုအဆင့်မှာ သားရေရွေးချယ်ဖို့က ငါတို့တာဝန်မဟုတ်ဘူး။ အဆင့်မြင့်တပည့်တွေကပဲ လာပို့ပေးတာ။ ဒီသားရေတွေက အများအားဖြင့် မြည်း၊ ဝက် ဒါမှမဟုတ် နွားအရေခွံတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင်တော့ နတ်ဆိုးသားရဲရဲ့ အရေခွံတွေ ပါလာတတ်တယ်။ အဲဒီလို အရေခွံမျိုးက ကျောက်တုံးလို မာကျောပြီး ကိုင်တွယ်ရခက်တယ်။ အမွေးအမျှင်တွေနဲ့ အဆီခဲတွေကို ခြစ်ထုတ်ဖို့တင် တစ်နေ့ဝက်လောက် အချိန်ပေးရတာ။ ငါတို့မှာ နတ်ဆိုးသားရဲအရေခွံကို ထွင်းထုနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းမရှိဘူး။ အဲဒါက ကျွမ်းကျင်သူတွေမှ လုပ်နိုင်တာ"

သူမသည် ပြောဆိုရင်းနှင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပြီးစီးနေသော သားရေတစ်စကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုသားရေမှာ ပြုပြင်ပြီးသားဖြစ်၍ အနည်းငယ် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါလုပ်ပြတာကို တစ်ခါကြည့်ထား ပြီးရင် မင်း လိုက်လုပ်ကြည့်"

စုန်ယန် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေမိသည်။ ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် လက်ရှိရင်ဆိုင်နေရသော အခက်အခဲကို ဦးစွာ ဖြေရှင်းရမည်ပင်။

မကြာမီပင် သူ၏အလှည့် ရောက်လာတော့သည်။

စုန်ယန်သည် သားရေပုံထဲမှ ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော အရေခွံတစ်စကို ယူ၍ ပြန့်ပြူးအောင် ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး ခြစ်တံဖြင့် အသေးစိတ် ခြစ်ထုတ်သည်။

အရေခွံပါးလွှာလာလေလေ သူ၏အလုပ်မှာ ပို၍နှေးကွေးလာလေလေ ဖြစ်၏။ အရေခွံပြဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသောကြောင့်ပင်။ ချောမွေ့ပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှ သူသည် အညစ်အကြေးများကို လေပြင်းပြင်းဖြင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် နမူနာပုံစံအတိုင်း ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော ဝံပုလွေဟု အမည်ရသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို အလျင်အမြန် ပုံကြမ်းဆွဲလိုက်၏။

ပြီးစီးသောအခါ စီနီယာမမဝမ်အား ပြသရာ သူမက ခေါင်းခါပြသဖြင့် ထပ်မံကြိုးစားရပြန်သည်။ သတ္တမအကြိမ်မြောက်ရောက်မှသာ သူမက ခေါင်းညိတ်လက်ခံသည်။

ထို့ကြောင့် စုန်ယန်သည် သူ၏ပုံကြမ်းကို ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အရေခွံအောက်တွင်ထားကာ အပ်ငယ်လေးတစ်ချောင်းဖြင့် ပုံစံတူအတိုင်း ဂရုတစိုက် ကူးယူလိုက်သည်။

ပုံကြမ်းကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ကူးယူထားသော အစင်းကြောင်းများပေါ်တွင် ခွဲစိတ်ဓားငယ်ဖြင့် ထွင်းထုလေတော့သည်။

ထို့နောက် ဆေးရောင်ခြယ်ကာ အခြောက်ခံပြီးနောက် အပ်နှင့် ချည်ကို အသုံးပြုကာ တစ်ခုချင်းစီကို ချုပ်လုပ်ကာ တွဲဆက်လိုက်သည်။

လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို အပြီးသတ်ပြီးချိန်တွင် စုန်ယန်မှာ အတော်ပင် နုံးချိသွားတော့သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကုန်းများကြားတွင် ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်း၏ အလင်းတန်းမှာ ကောက်ကောက်ကွေးကွေး ရှည်လျားစွာ ကျဆင်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ၏။

ထိုထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများသည် လိမ်ရှုပ်တွန့်လိမ်နေကြပြီး ရုတ်တရက် စုန်ယန် သူ့မျက်လုံးသူ ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် စာသားတန်းအချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

[အမည် - စုန်ယန်]

[သက်တမ်း - ၁၆/၅၆]

[ပါရမီ - ကျန်ရှိသက်တမ်း တာအိုအသီး]

[အဆင့် - စီးဆင်းမှုမရှိ]

[ထူးကဲအမြစ် - မရှိ (သက်တမ်းအပေါ် မူတည်၍ တွက်ချက်သည်)]

[ကျင့်စဉ် - မရှိ (သက်တမ်းအပေါ် မူတည်၍ တွက်ချက်သည်)]

[မှော်အတတ် - မရှိ (သက်တမ်းအပေါ် မူတည်၍ တွက်ချက်သည်)]

[မှတ်ချက် - ကျန်ရှိသက်တမ်း တာအိုအသီးသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အရာခပ်သိမ်းတွင် ကိုယ်ပိုင်သက်တမ်း အသီးသီး ရှိသည်။ အကယ်၍ ထိုအရာများမှာ အချိန်မတိုင်မီ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခံရပါက ကျန်ရှိသော သက်တမ်းများသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ပင် ကိန်းအောင်းနေတတ်သည်။ အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးတရားတို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ပေးဆပ်ကြစမြဲဖြစ်ရာ သင်သည် ဓားကိုအသုံးပြု၍ ၎င်းတို့အား ပုံသဏ္ဌန်အသစ် ပြန်လည်ဖော်ဆောင်ပေးခြင်းဖြင့် ကူညီခဲ့ပါက ၎င်းတို့က ကျန်ရှိသော သက်တမ်းကို သင့်ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ကာ အကြွေးဟောင်းများကို ကျေအေးစေမည် ဖြစ်သည်]

...

ထို့နောက်တွင် နောက်ထပ် အချက်အလက်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြန်သည်။

[သင်သည် ခေါင်းမာသော မြည်းတစ်ကောင်၏ ကျန်ရှိသက်တမ်း ၁၀ နှစ်ကို စုပ်ယူလိုက်ပါပြီ]

စုန်ယန်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အတွင်း၌ နိုးကြားတက်ကြွသော ရှင်သန်ခြင်းစွမ်းအားများ လျှံတက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သက်တမ်းပြကွက်ရှိ တန်ဖိုးမှာလည်း [၁၆/၆၆] သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

စုန်ယန် ခဏမျှ မှင်တက်သွားမိသည်။

မြည်းအရေခွံ တစ်စက ငါ့ရဲ့သက်တမ်းကို ၁၀ နှစ်တောင် တိုးစေတာလား။

တကယ်လို့ အရေခွံ ဆယ်စဆိုရင် သက်တမ်း အနှစ် ၁၀၀ တိုးမှာပေါ့။

နတ်ဆိုးသားရဲတွေဆိုရင်ကော... သက်တမ်းက ပိုတိုးဦးမှာလား။

စုန်ယန်သည် သားရေနယ်ရုံအတွင်းရှိ စုပုံနေသော အရေခွံပုံကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းထလာတော့သည်။

ထိုစဉ် ဝမ်စုစု၏ အသံက သူ၏ထံသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

"ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး အိမ်ထဲကို မြန်မြန်ဝင်တော့"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှမစားရသေးဘူးဗျ"

"စားမယ် မင်း ဒီကိုလာတုန်းက အနက်ရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံး သောက်ခဲ့ရတယ်မလား"

"ဟုတ်ကဲ့..."

စုန်ယန်လည်း လူသစ်စုဆောင်းရေး ခန်းမဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်ခံရစဉ်က ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အတင်းအဓမ္မ မျိုချခိုင်းခဲ့သည်ကို ဝေဝါးဝါး မှတ်မိနေသည်။

"အဲဒါက အစာရှောင်ဆေးလုံးလို့ ခေါ်တယ်။ တစ်လုံးသောက်ထားရင် သုံးရက်လောက် ဗိုက်မဆာတော့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အစာအာဟာရတွေ မဝင်တော့တဲ့အတွက် စားဖို့၊ သောက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် အိမ်သာသွားဖို့တောင် မလိုတော့ဘူးပေါ့။ ရေချိုးဖို့ပဲ လိုတော့တာ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အချိန်မရှိတော့ဘူး"

စုန်ယန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်စုစုက အသည်းအသန် တိုက်တွန်းလေတော့သည်။

"မြန်မြန်လုပ်ပါ အခုက ဆောင်းဦးရာသီဆိုတော့ မှောင်တာ အရမ်းမြန်တယ်။ ညမမှောင်ခင် အိမ်ထဲမရောက်ရင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အထူးသဖြင့် တောင်နက်ထဲမှာ မြူတွေဆိုင်းနေတဲ့ အခုလိုနေ့မျိုးမှာပေါ့"

သူတို့စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သားရေနယ်ရုံအတွင်းရှိ လူအများအပြားမှာ စတင်လှုပ်ရှားနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားကြပြီးနောက် အထက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည့် ခေါင်းတလားပုံသဏ္ဌာန် လွင့်မျောအိမ်ငယ်များအတွင်းသို့ တံခါးဖွင့်၍ အလုအယက် တိုးဝင်ကြသည်။

ထိုစဉ် တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အခြေအတင် ငြင်းခုံနေကြသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို စုန်ယန် သတိထားမိလိုက်သည်။

စောစောပိုင်းက အစေခံတပည့်သစ်များစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း စုန်ယန်မှာ သားရေထွင်းထုခြင်းတွင် အာရုံရောက်နေသဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ငြင်းခုံနေသူများကို သူ မှတ်မိနေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏နောက်မှ ရောက်လာခဲ့သော အမျိုးသမီးပင်။

သူမနှင့် တွဲဖက်ပေးထားသော အမျိုးသားက သူမအား သူ၏အိမ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်နေသော်လည်း သူမကမူ မည်သို့မျှ လက်မခံဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်။

ထိုအမျိုးသားက ဒေါသတကြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာပြီးနောက် တစ်ဦးတည်းရှိနေသော အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေကာ လွင့်မျောအိမ်ငယ်ထဲသို့ အတူတူ ဝင်သွားကြတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေရင်းမှ သော့ခတ်မထားသော အိမ်တစ်လုံးကို ရွေးချယ်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ အိမ်အတွင်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် သော့နှစ်ချောင်း ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ထိုအိမ်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သွားပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

"မင်းကော... အိမ်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ လိုက်ရှာတော့မှာလား"

ဝမ်စုစု၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။

စုန်ယန် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ ကျား၊ မ ရှောင်ကြဉ်ရမည့်ကိစ္စထက် အသက်ရှင်သန်ရေးက ပို၍အရေးကြီးသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝမ်စုစု၏နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါ၍ အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်မိသည့် စုန်ယန်၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ပေပေါင်းသောင်းချီ မြင့်မားသော ဝေဟင်ထက်တွင် တွဲလောင်းခိုနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ရှိရုံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်ကာ မည်သို့မျှ ပြန်လည်ကုစားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်စုစုသည် အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အညိုရောင် စောင်များကို နေရာအနှံ့ ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး အိမ်၏ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရမှုများကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စုန်ယန်၏ ဘေးနားသို့ ကိုယ်လေးနွဲ့ကာ တိုးကပ်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာနေရတာက ဖယောင်းတိုင်မီးလိုပဲ ဘယ်အချိန်မှာ အသက်ပျောက်သွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"

"မင်းအနေနဲ့ လောကီရေးရာတွေကို မေ့မပစ်နိုင်သေးရင်တောင် ရှေ့ကိုတော့ ဆက်လျှောက်ရမှာပဲ"

"ပျော်နိုင်သမျှ ပျော်ထားစမ်းပါ။ မင်း အသက်ရှင်နေတဲ့ အချိန်တွေကို အလဟဿ အကုန်မခံပါနဲ့"

စုန်ယန်က "ဒါဆိုရင်..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့..."

ဝမ်စုစုက ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး နွဲ့နှောင်းသော အသံလေးဖြင့် "မောင်လေးက ဘာကို စောင့်နေတာလဲဟင်"