အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း။ ၁၅

နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် စုန်ယန်၊ ချီယောင်းနှင့် ရွှီချန်ကျွင်းတို့ သုံးဦးသည် အထီးကျန်ချောက်ကမ်းပါး၏ အဝင်ဝရှိ တောင်ခါးပန်းသို့ ခေါ်ယူခြင်း ခံရသည်။

ကျင့်စဉ်များကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ကျောက်စိမ်းပေလွှာများကို ထုတ်ပေးခဲ့သော စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းသည် ကျောက်မဏ္ဍပ်တစ်ခုအတွင်း၌ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့နှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ ပိန်ချောင်သောမျက်နှာ၊ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ပါးပြင်တို့ ရှိပြီး ပါးစပ်နှင့် မျက်ဝန်းတစ်ဝိုက်တွင် သစ်ခေါက်ကဲ့သို့ အရေးအကြောင်းများ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ သာမန်လူအိုတစ်ဦးနှင့်သာ တူနေ၏။ သို့သော် ထူးကဲချီသန့်စင်

ခြင်းနယ်ပယ်တွင် သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်၍ မရနိုင်သဖြင့် ဤနယ်ပယ်၌ပင် ပိတ်မိကာ အိုမင်းသေဆုံးသွားရသော ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိသည်။

အမျိုးသမီးမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျရှိသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နွေဦးကဲ့သို့ လန်းဆန်းသော မျက်ခုံးမျက်ဝန်းတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူမ၏ အမူအရာတွင် အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေ၏။ သူမသည် အလွန်အမင်း လှပသည်မဟုတ်သော်လည်း ရုပ်ဆိုးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရှိန်အဝါကြောင့် မည်သည့်သာမန်လူသားမဆို မြင်တွေ့ပါက စိတ်လှုပ်ရှားတုန်ရင်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ချဉ်းကပ်လာသူများကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမမှာ ဝမ်စုစုပင်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာလည်း ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ရှိရာ ဝမ်စုစုထက်စော၍ စမ်းသပ်မှုအောင်မြင်ကာ အဆင့်မြင့်တပည့်ဖြစ်သွားခဲ့သော ခန်းတယ်ဖူ ဆိုသူဖြစ်ကြောင်း စုန်ယန် မှတ်မိသွားသည်။ အိုမင်းမှ ထူးကဲချီကို ကျင့်ကြံခွင့်ရခြင်းမှာ ကံကောင်းတာလား ကံဆိုးတာလားဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"လာကြ... မင်းတို့ရဲ့ ထူးကဲချီတွေကို လည်ပတ်စေလိုက်။ တစ်မျှင်လောက် ထွက်လာတာနဲ့ မင်းတို့ အောင်ပြီပဲ"

စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ပြီး "ဘယ်သူ အရင်လာမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချီယောင်းမှာ အမျိုးသမီးဖြစ်သော်လည်း ရဲဝံ့စွာ ရှေ့သို့တက်လှမ်းကာ "ကျွန်မ အရင်လာပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းမှာ သွေးခုန်နှုန်းစစ်ဆေးသကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ဖမိုးပေါ်တွင် လက်ချောင်းများကို တင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဂျူနီယာညီမလေးချီ... ငါ့နောက်မှာ သွားရပ်လိုက်တော့" ဟု ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုနှင့် ခန်းတယ်ဖူတို့ကလည်း ချီယောင်းကို ပြုံးပြရင်း ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောကြသည်။

ချီယောင်းသည် ဝမ်စုစု၏ မျက်ဝန်းများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမျက်ဝန်းများက "ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ အပျိုစင်သူရဲကောင်းမလေးရဲ့။ မင်းလည်း ယင်ယန်

ကျင့်စဉ်တွေသုံးပြီး ယောက်ျားတွေဆီက ထူးကဲချီကို စုပ်ယူခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီတုန်းကရော မင်းက အပျိုစင်သူရဲကောင်း ဖြစ်နေသေးလို့လား" ဟု မေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ချီယောင်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်သွားတော့သည်။

ဝမ်စုစုကမူ မျက်လုံးကလယ်ကလယ် လုပ်ပြရင်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးနေပြီး ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်ခံမည့်သူ စုန်ယန်ထံသို့ အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီလေးစုန်... မဆိုးပါဘူး။ မင်းရဲ့ ထူးကဲချီက တော်တော်လေး သန့်စင်တာပဲ။ ဒါဟာ မင်းရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေက ပြည့်စုံမှုမရှိရင်တောင် ပါရမီကတော့ တကယ်ကို ခိုင်မာတယ်လို့ ဆိုနိုင်တယ်"

စုန်ယန်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ လူသားဖိုကို ပေးခဲ့တဲ့ ဂျင်ဆင်းအားတိုးဆေးတွေကြောင့်များ ဖြစ်မလား"

စုန်ယန်က "ဂျူနီယာညီလေးအနေနဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီး သေသွားမှာကို မကြည့်ရက်လို့ပါ။ ဒါကြောင့် သူမဆီကနေ စွမ်းအင်ယူတဲ့အချိန်မှာပဲ တစ်ဖက်ကနေ ပြန်ပြီး အားဖြည့်ပေးခဲ့တာပါ။ တခြား ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် စုန်ယန်မှာ အတော်ပင် ကျေနပ်အားရမိသွားသည်။

သို့သော်လည်း စမ်းသပ်မှုမှာ သူထင်ထားသလောက် ခက်ခဲမနေခဲ့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထူးကဲချီကို လက်မောင်းဆီသို့ လမ်းညွှန်ပြသရုံမျှဖြင့် တိုက်ရိုက်အောင်မြင်နိုင်ရာ သူ၏စွမ်းအားကို ထိုမျှအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားရန်ပင် မလိုခဲ့ချေ။

စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွား၏။ သူသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် လုပ်ရပ်များမှာ အေးစက်ရက်စက်တတ်သော်လည်း မည်သူမဆို မိမိဘေးနားရှိသူများကို ကောင်းမွန်စေချင်သည့် စိတ်အခံတော့ ရှိစမြဲပင်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ စုန်ယန်အပေါ်ထားရှိသော သူ၏အမြင်မှာ အနည်းငယ် ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ဝမ်စုစုမှာမူ မူလက ပြုံးရွှင်နေသော်လည်း ယခုအခါ မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ သူမ၏မျက်ဝန်းတွင် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူမသည် စမ်းသပ်မှုအောင်မြင်သွားသော စုန်ယန်ကို မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် စိတ်ကိုပြန်ထိန်းကာ ရယ်မောလိုက်ရင်း "ဂျူနီယာညီလေးစုန်နဲ့ ရှိခဲ့သမျှ ရန်ငြိုးတွေ အားလုံးက ပြတ်စဲသွားပြီလို့ အစ်မ ထင်နေတာ။ အခုတော့ ငါတို့တွေ တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားအဖြစ် ပြန်ဆုံရဖို့ ကံပါလာတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် အတိတ်က ပဋိပက္ခများ ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုနေ့ကပင် အားလုံးပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း စုန်ယန်ကို သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုန်ယန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူသည် ယခုအခါ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမကို ဘာလို့ အရေးစိုက်နေတော့မှာလဲ။

ချီယောင်းမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး "မင်း... မင်း အောင်သွားတာလား" ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ မေးရှာသည်။

"ဟုတ်တယ် ငါအောင်သွားပြီ"

စုန်ယန်က ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် ကျောက်မဏ္ဍပ်ဘေးရှိ တိုင်နားတွင် သွားရောက်ရပ်လိုက်သည်။ ချီယောင်းမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဝမ်စုစုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး စုန်ယန်၏ဘေးနား၌ပင် ကပ်ရပ်လိုက်တော့သည်။ အခြားသူများ၏ သက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူ၍ ကျင့်ကြံကြသော ဝမ်စုစု သို့မဟုတ် ခန်းတယ်ဖူတို့ကဲ့သို့သောသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမအနေဖြင့် စုန်ယန်အပေါ် ပိုမို၍ စိတ်ချလက်ချ ရှိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရွှီချန်ကျွင်း... မင်း ပြန်လို့ရပြီ။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မလုံလောက်သေးဘူး။ ဒီတစ်သက်တော့ မင်းအတွက် ထူးကဲလမ်းစဉ်နဲ့ ဆုံဖို့ ကံပါလာပုံမရဘူး"

ခန့်ညားထည်ဝါသော ထိုအမျိုးသားမှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်လျက် ဦးညွှတ်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကျန်း ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သားရေနယ်ရုံကိုပဲ ပြန်ပါတော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ အစေခံတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အရေးစိုက်နေရန် မလိုဟု ယူဆထားပုံပင်။

သူသည် စုန်ယန်နှင့် ချီယောင်းတို့ကို ကြည့်ကာ "လောလောဆယ် ငါ့ရဲ့ သားရေနယ်ရုံမှာ လူအင်အား လိုအပ်နေတယ်။ မင်းတို့က သားရေနယ်ရုံက အစေခံဘဝကနေ လာတာဖြစ်လို့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေပြီး ကျင့်ကြံကြပါ။ အဆင့်မြင့်တပည့်တွေ ရရှိမယ့် လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင် အရင်းအမြစ်တွေကိုတော့ မင်းတို့အတွက် ချန်လှပ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး အပြည့်အဝ ရရှိစေရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူက အေးစက်စွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဓိကတောင်ထိပ်ကို သွားချင်တာတို့ ဘာတို့ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ လာမပြောနဲ့ဦး။ အဲဒီလို ကံကောင်းမှုမျိုးက မင်းတို့အတွက် မဟုတ်သေးဘူး"

သူသည် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူမျှ မကျေမနပ်ဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင် မပြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ကဲ လာကြ... ငါ မင်းတို့အတွက် ဂိုဏ်းဝင်ခွင့်ကိစ္စတွေ လုပ်ပေးမယ်။ လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင်တစ်ခု ရွေးပြီးတော့... အဆင့်မြင့်တပည့်တွေပဲ ရနိုင်တဲ့ အထူးအခွင့်အရေးအချို့ကို ခံစားကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်အဝါတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နောက်ပြောင်ကျီစယ်သော အပြုံးဖြင့် "မင်းတို့ ဂိုဏ်းထဲဝင်လာတဲ့ အချိန်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်။ အခွင့်အရေးတွေက တကယ်ကို ကောင်းတာ။ လာ... ငါ ပြပေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

သားရေနယ်ရုံ တည်ရှိရာ တောင်ထိပ်ကို နန်ကျူတောင်ထိပ်ဟု ခေါ်ဆိုကာ ၎င်းမှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ အပြင်ဘက်တောင်တန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်း၏ အမည်အပြည့်အစုံမှာ ကျန်းရင်ဖြစ်ပြီး နန်ကျူတောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်သခင် ချန်တန်းချင်း၏ ဒုတိယမြောက် တပည့်ဖြစ်သည်။

ဤချန်တန်းချင်းဆိုသူမှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ပြည်တွင်းရေးရာ စီမံခန့်ခွဲသူ ရာထူးကို ရရှိထားပြီး ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ကျောဘက်တွင် မျက်နှာနှစ်ဖက်ပါသော ပုံစံကို ပန်းထိုးထားသည်။ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်တွင် ဝတ်ရုံများကို အရောင်နှစ်မျိုး ခွဲခြားထားသည်။ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်တို့ပင်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံက သာမန်တပည့်များကို ကိုယ်စားပြုပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံက အဆင့်အတန်း မြင့်မားမှုကို ဖော်ပြသည်။

ဝတ်ရုံကျောဘက်ရှိ မျက်နှာနှစ်ဖက်ပါသော ပုံစံမှာလည်း အရောင်နှစ်မျိုး ရှိကာ အနက်ရောင် နှင့် အနီရောင်တို့ပင်။

အနက်ရောင်ပုံစံသည် အပြင်ဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး အနီရောင်ပုံစံမှာ အတွင်းဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ချန်တန်းချင်းသည် ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်နိုင်သဖြင့် တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်ရသော အဆင့်အတန်းရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း ပုံစံမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် အကြီးအကဲတစ်ဦးမဟုတ်သကဲ့သို့ အတွင်းဂိုဏ်းဝင်လည်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရုပ်သေးနန်းတော်၏ အဆင့်မြင့် ထူးကဲကျင့်စဉ်များနှင့် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များကို လေ့လာခွင့် မရှိပေ။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သားရေနယ်ရုံ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးတွင် မြင့်မားလှသည်မဟုတ်ကြောင်း အပြည့်အဝ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။

စုန်ယန်နှင့် ချီယောင်းတို့သည် ချန်တန်းချင်းကို အလျင်အမြန်ပင် အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီးပန်းထိုးပုံစံပါသော ဝတ်ရုံအသစ်များကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ သူတို့၏ အမှတ်အသား ကျောက်စိမ်းပေလွှာများကိုလည်း တစ်ပါတည်း လဲလှယ်လိုက်ကြသည်။

ပေလွှာ၏ ကုန်ကြမ်းမှာလည်း မူလ သစ်သားနက်အစား ကျောက်စိမ်းနက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စုန်ယန်က ပေလွှာပေါ်ရှိ စာသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

စုန်ယန်၊ အဆင့်မြင့်တပည့်၊ အရိပ်ရုပ်သေး ၃၃၄။

ချီယောင်းမှာမူ အရိပ်ရုပ်သေး ၃၃၃ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရင်က ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။

"အမည်မဖော်တဲ့ အကျိုးပြုမှတ်ကတ်တွေက အစေခံတွေအတွက်ပဲ။ အခုကစပြီး မင်းတို့ရဲ့ အမှတ်အသားပေလွှာတွေကပဲ အကျိုးပြုမှတ်ကတ်တွေ ဖြစ်သွားပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်က ကောက်ရသွားရင်တောင် သုံးလို့မရဘူး။ အကယ်၍ မင်းတို့ သေဆုံးသွားရင် ပေလွှာထဲက အမှတ်တွေကလည်း အလိုအလျောက် ပျက်ပြယ်သွားမှာပဲ"

"အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်က တပည့်တွေက တကယ်တော့ ခြောက်ရာကျော်လောက် ရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျဆုံးသွားရင် သူတို့ရဲ့ ပေလွှာနံပါတ်က လစ်လပ်သွားပြီး နောက်တက်လာတဲ့ တပည့်တွေက အဲဒီနံပါတ်ကို အစဉ်လိုက် အစားထိုးယူရတာပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ရရှိတဲ့ ပေလွှာတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ ကျဆုံးသွားတဲ့ တပည့်တွေရဲ့ ပေလွှာတွေပဲ"

စုန်ယန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်း... အဲဒီညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဘယ်လိုမျိုး ကျဆုံးသွားတာလဲဆိုတာ သိပါသလား"

ကျန်းရင်က သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ရုပ်သေးနန်းတော်ဟာ ဝေ၊ ရှုနဲ့ ဝူဆိုတဲ့ နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ တည်ရှိတာ။ နန်ဝူဓားဂိုဏ်း က သူတို့ကိုယ်သူတို့ တရားသောလမ်းစဉ်လို့ ကြွေးကြော်ပြီး ငါတို့ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ အမြဲတမ်း ချောင်းမြောင်းနေကြတာ။ သူတို့တပည့်တွေက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ နယ်နိမိတ်အနီးတစ်ဝိုက်မှာ လှည့်လည်သွားလာနေတတ်ကြပြီး ဆုံမိကြပြီဆိုရင်တော့ မှော်အတတ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ကြရတာ ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။ မင်းနဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးချီတို့ရဲ့ ပေလွှာတွေက အဲဒီလိုတိုက်ပွဲတွေမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ တပည့်တွေရဲ့ ပေလွှာတွေပဲ"

နန်ဝူဓားဂိုဏ်းလား။

စုန်ယန်သည် ထိုအမည်ကို ချိုးလျန်ယွဲ့ထံမှ တစ်ဆင့်စကားတစ်ဆင့်နားဖြင့် ကြားဖူးသလိုရှိသော်လည်း ချိုးလျန်ယွဲ့မှာ သာမန်ကုန်သည်သမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် အမည်ကိုသာ သိထားခြင်းဖြစ်သည်။

ချီယောင်းကမူ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူမ၏ရင်ထဲတွင်မူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိသည်။

ဒီနတ်ဆိုးမိစ္ဆာတွေ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ် ဟု သူမ တွေးနေမိ၏။

သူတို့သုံးဦး တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာကြရာ ကျန်းရင်က ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင်တွေက ဟောဒီရှေ့မှာပဲ။ ဒီနေ့တော့ ကောင်းကောင်းအနားယူကြ။ မနက်ဖြန်ကျမှ ကျင့်စဉ်တွေ သွားသင်ပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ကိစ္စအရပ်ရပ်ကို လေ့လာကြတာပေါ့။

ငါပြောခဲ့တဲ့ အထူးအခွင့်အရေးအကြောင်းကတော့... ဒီအထိရောက်လာပြီဆိုတော့ ပြောပြလို့ရပါပြီ။

ဝေမင်းဆက်ကတော့ ပျက်သုဉ်းတော့မှာပဲ။ အခု လူ့လောကမှာ သွေးလှံဂိုဏ်းဆိုတာ အသစ်ပေါ်လာပြီး ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရဖို့အတွက် ဝေနိုင်ငံရဲ့ တော်ဝင်သွေးပါတဲ့သူတွေကို အသုတ်လိုက် ပို့ပေးနေကြတာ။ မိဖုရားတွေ၊ ကိုယ်လုပ်တော်တွေ၊ သမီးတော်တွေ၊ မင်းသားတွေအပြင် မင်းညီမင်းသားနန်းတော်က သားသမီးတွေအားလုံး ပါဝင်တယ်။

ဝေမင်းဆက်ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုမှာ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးအနည်းငယ် ပါဝင်နေတာကြောင့် အမျိုးသားတွေက ခန့်ညားပြီး အမျိုးသမီးတွေက ဆွဲဆောင်မှုရှိကြတယ်။ သူတို့နဲ့အတူ ပျော်ပါးခြင်းက ကာမဂုဏ်ခံစားရရုံတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့သွေးကြောင့် ထူးကဲချီတွေကိုလည်း ပိုမိုစုပ်ယူရရှိနိုင်စေလို့ အကောင်းဆုံး လူသားဖိုတွေပဲ။

မင်းတို့တွေ ကျင့်ကြံနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ပါရမီက အဆင့်နိမ့်လူသားအမြစ်ပဲ ဖြစ်နေရင် ယင်ယန်ကျင့်စဉ်နဲ့ ဆေးဝါး တွေကိုပဲ အဓိက အားကိုးရတော့မှာ။ ဒါကြောင့် လူသားဖိုဆိုတာ မင်းတို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးတယ်။

ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်။ ဝေတော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင် တစ်ယောက်စီကို မင်းတို့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားပြီးပြီ။ အထဲကိုဝင်ကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်။ ကျောက်စားပွဲပေါ်မှာ တမ်းတမူးယစ်ဆေးဆေးဘူးလည်း ရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒါက အဆင့်မြင့်တပည့်တွေအတွက် တစ်လကို တစ်ဘူးနှုန်း ရရှိမယ့် နေ့စဉ်ခံစားခွင့်တစ်ခုပဲ"

ချီယောင်းမှာ ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသစိတ်တို့ကို ရောပြွမ်း၍ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ ရင်ထဲတွင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက တကယ်ကို သေထိုက်တာပဲ ဟု ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။

စုန်ယန်ကမူ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်း... လူသားဖို အကြောင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်ဆီမှာ သားရေနယ်ရုံကတည်းက သုံးနေကျ တစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ သူမကို ဂျင်ဆင်းအားတိုးဆေးတွေလည်း အတော်လေး ကျွေးထားတာဆိုတော့ အသားကျနေပြီ။ သူမကိုပါ လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင်ကို ခေါ်လာလို့ ရမလားခင်ဗျာ"

ချိုးလျန်ယွဲ့သည် သူမအား ဤငရဲတွင်းမှ ကယ်တင်ပေးရန် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အကျိုးပြုမှတ်များကိုပါ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စုန်ယန်က စမ်းသပ်မှုအောင်မြင်သွားပါလျက်နှင့် သူမအား ခေါ်မသွားပါက သူမအနေဖြင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "သူမက လူသားဖို တစ်ယောက်ပဲဆိုတော့ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ရာမကျပါဘူး။ နောက်မှသွားခေါ်လိုက်ပေါ့။ အစေခံတွေရဲ့ အမှတ်အသားကို ပြောင်းရတာ လွယ်ပါတယ်။ ငါ ကူညီပြီး မှတ်ပုံတင်ပေးမယ်။ သူမကို မင်းရဲ့ လိုဏ်ဂူအစေခံအဖြစ် သဘောထားလိုက်ပေါ့"

စုန်ယန်သည် "ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်သွားပြီ" ဟု တွေးကာ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လွင့်မျောအိမ်ငယ်ထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး အိပ်စက်ရမည့်ဘဝမှ ကင်းဝေးသွားပြီဖြစ်၍ စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။ သားရေနယ်ခြင်းက သူ့အတွက် သက်တမ်းတိုးစေသဖြင့် သူနှစ်သက်သော်လည်း အစေခံဘဝဖြင့် ပါးလွှာသော ရေခဲပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ဘဝမျိုးကိုမူ သူ မနှစ်သက်ပေ။

နောင်ရေးအတွက်မူ သူ တစ်လှမ်းချင်းစီသာ ဆက်လက်ရင်ဆိုင်သွားမည်ပင်။

အခန်း။ ၁၆

ချိုးလျန်ယွဲ့သည် မနက်ခင်းမှသည် မွန်းလွဲပိုင်းအထိ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း ရွှီချန်ကျွင်း ပြန်ရောက်လာသော်လည်း စုန်ယန်မှာမူ ပြန်မလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ စုန်ယန်တစ်ယောက် စမ်းသပ်မှုအောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စတင်မျှော်လင့်နေမိသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က တရိပ်ရိပ် တက်လာတော့သည်။

သူမသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် သားရေခြစ်ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ကာ ကြမ်းတမ်းသော သားရေချပ်ကို "ရှပ်... ရှပ်..." ဟု မြည်အောင် ခြစ်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လွတ်နေသော နေရာမှာ သူမကို အသက်ရှူကျပ်မတတ် ခံစားရစေ၏။

သူမအနေဖြင့် အကယ်၍များ...ဟူသော အတွေးမျိုးကို မတွေးရဲပေ။ တွေးကြည့်စရာ အကယ်၍များတွေက များလွန်းလှသည်...

မကြာမီမှာပင် မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမသည် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကိုပင် ပြုလုပ်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အကြိမ်ပေါင်း ၁၅၆ ကြိမ်တိုင်တိုင် လှမ်းကြည့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူမ မျှော်လင့်နေသော ပုံရိပ်ကိုမူ မမြင်ရသေးပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစေခံများ၏ လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များကို သူမ စတင်ခံစားမိနေပြီဖြစ်သည်။ တစ်ခါက သူမနှင့် အခန်းဖော်ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမကို သိမ်းပိုက်လိုခဲ့သော အမျိုးသားမှာပင် နေရာမှထ၍ ရွံရှာဖွယ်အပြုံးဖြင့် သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာတော့မည့်အလားပင်။

နေရောင်ခြည်မှာ မှိန်ဖျော့လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ချိုးလျန်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံး၌ လုံးဝအေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဖြူဖျော့သောမျက်နှာဖြင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို ချလိုက်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ရယ်မောသံများနှင့် တိုးတိုးလေး အတင်းပြောနေသံများကို သူမ ကြားနေရပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုလှောင်ပြောင်သံများအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အကြောင်းမှာ တံခါးအပြင်ဘက်မှ လူငယ်တစ်ဦးက "လျန်ယွဲ့... သွားကြစို့" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သောကြောင့်ပင်။

သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးအပြင်ဘက် နေရောင်အောက်တွင် အနက်ရောင်ကျင့်ကြံသူဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော စုန်ယန် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာကာ "လာပါပြီ" ဟု ချက်ချင်းပင် ထူးလိုက်မိသည်။ သူမသည် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာချိန်တွင် သူမထံသို့ ကျရောက်လာသော အကြည့်များမှာ လှောင်ပြောင်ခြင်းများ မဟုတ်တော့ဘဲ မနာလိုဝန်တိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ သူမသည် ငိုလိုက်ရယ်လိုက် ဖြစ်နေပြီး အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ စုန်ယန်ရှိရာသို့ အပြေးလေး သွားလိုက်တော့သည်။

အထောက်အထားမဲ့ ဘဝတွင် ပြောင်းရွှေ့စရာ ပစ္စည်းဟူ၍ များများစားစား မရှိပေ။ ဂျင်ဆင်းအားတိုးဆေးများနှင့် ဓားမြှောင်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းအချို့ကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် စုန်ယန်သည် ချိုးလျန်ယွဲ့ကို သူမ၏ အမှတ်အသားအဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အဆင့်အတန်းပြောင်းလဲစဉ် မေးမြန်းကြည့်သောအခါမှ သူမ၏ အစေခံအဆင့်အတန်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရုံသာ လိုအပ်သည်ဟု သိလိုက်ရသည်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့်မူ ၎င်းမှာ သူမ သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ပင်။

အဆင့်မြင့်တပည့်တစ်ဦး၏ လူသားဖိုဆိုသည်မှာ မူလကပင် ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသား မရှိပေ။ သူတို့လုပ်ရန်မှာ လိုဏ်ဂူအတွင်း၌သာ နေထိုင်ရန် သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့်တပည့်၏ နောက်သို့သာ လိုက်ပါရန်ပင်။

အကယ်၍ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးခဲ့မည်ဆိုပါက မည်သည့်အထောက်အထားမျှ မရှိသူများ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့သောသူများကို မည်သူမဆို သတ်ဖြတ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးသိမ်းပိုက်နိုင်ခွင့်လည်း ရှိနေသည်။

အစေခံဘဝထက် များစွာမသာလွန်လှသော်လည်း ချိုးလျန်ယွဲ့ကမူ ထိုဘဝဆိုးသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မသွားလိုတော့ပေ။

နန်ကျူတောင်ထိပ်ရှိ လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင်….

စုန်ယန်၏ လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျောက်တံခါးကြီးမှာ "ဂျောက်... ဂျောက်..." ဟု အသံမြည်ကာ ပိတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ မှောင်မည်းမနေဘဲ အလင်းရောင်များ ရှိနေဆဲပင်။ ထိုအလင်းရောင်မှာ လိုဏ်ဂူအမိုးပေါ်ရှိ သဘာဝအပေါက်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ကြည်လင်သည့် ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ညနေခင်းနေရောင်မှာ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဘဲဥပုံစံ အနီရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ဖြာကျနေသည်။

သူ ကမ္ဘာမကူးပြောင်းခင်က မှတ်သားထားဖူးသကဲ့သို့ လိုဏ်ဂူမှာ မှိုနံ့နံပြီး အိုက်စပ်စပ်ဖြစ်မနေဘဲ အလွန်ပင် လန်းဆန်းသော လေထုရှိနေကာ စိတ်လက်အေးချမ်းမှုကို အပြည့်အဝ ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ကျန်းရင်၏ ပြောပြချက်အရ ရုပ်သေးနန်းတော်တည်ရှိရာနေရာတွင် ထူးဆန်းသော ဒီအန်အေ ပုံစံအလား ထူးကဲချီ သွေးကြောမကြီးနှစ်ခု ရှိနေသည်။ တစ်ခု၏ အချက်အချာမှာ စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်အောက်တွင် ရှိသဖြင့် ထိုတောင်ထိပ်မှာ ရုပ်သေးတောင်ငါးခု၏ အဓိကဦးခေါင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အခြားသွေးကြောတစ်ခုမှာမူ ငါးတောင်ထိပ်အတွင်း၌ မရှိဘဲ တောင်နက်ကြီးများအတွင်းရှိ နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ထိုနေရာတွင် အဆိပ်မြူများ ထူထပ်သဖြင့် ကျင့်ကြံရန် မသင့်တော်သောကြောင့် မည်သူမျှ စိတ်မဝင်စားကြပေ။

အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ် မှာမူ ထိုထူးကဲချီသွေးကြောမကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိသဖြင့် ကျင့်ကြံရန် အတော်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သူတို့ရောက်ရှိနေသော နန်ကျူတောင်ထိပ်မှာ ဘေးစွန်းတွင် ရှိနေသော်လည်း သွေးကြောလက်တံပေါ်တွင် ရှိနေသေးသဖြင့် မဆိုးလှပေ။

တပည့်များ၏ လိုဏ်ဂူများကို ထိုသွေးကြောလက်တံပေါ်တွင် အခြေခံ၍ စုစုပေါင်း အခန်း ၆၂ ခန်း တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အစေခံဘဝမှ တက်လာသော တပည့်အားလုံး ဤနေရာ၌ ကျင့်ကြံကြရသည်။ အကယ်၍ တစ်ဦးဦးက ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် ပထမအဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပါက နန်ကျူတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာခွင့်ရရှိပြီး အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်းဒေသများသို့ သွားရောက်ခွင့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဤကာလမှာ ခန့်မှန်းခြေ ခြောက်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်တတ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ယခု စုန်ယန် ရရှိထားသော လိုဏ်ဂူမှာ ပထမအဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်၍ ထွက်ခွာသွားသော တပည့်ဟောင်းတစ်ဦး၏ အခန်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ စုန်ယန်၏ လေ့လာချက်အရ တစ်နှစ်လျှင် အစေခံဆယ်ဦးခန့်သာ အဆင့်မြင့်တပည့် ဖြစ်လာနိုင်ရာ ခြောက်နှစ်လျှင် တပည့်အယောက် ၆၀ ခန့် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ နယ်ပယ်ချိုးဖျက်နိုင်သူများ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လစ်လပ်သောနေရာကို တပည့်သစ်များက အစားထိုးဝင်ရောက်ကြရသည်။

သို့သော်... အကယ်၍ ခြောက်နှစ်အတွင်း နယ်ပယ်မချိုးဖျက်နိုင်ပါက ဘာဖြစ်သွားမလဲ။

ထို့ပြင် ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ရှိ တပည့်အရေအတွက်မှာ ခြောက်ရာထက် သာလွန်နေသင့်သည်။ သို့သော် ကျန်းရင် ပြောပြချက်အရ တပည့်

အရေအတွက်မှာ ခြောက်ရာဝန်းကျင်၌သာ ပုံသေရှိနေခြင်းမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ တိုက်ပွဲများတွင် သေဆုံးနှုန်း မြင့်မားခြင်းကြောင့်ပင်။

ရိုးရှင်းသော လေ့လာမှုနှင့် အတွေးတို့မှတစ်ဆင့် စုန်ယန် တစ်ခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ့တွင် အချိန် ခြောက်နှစ်သာ ရှိသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ မလွဲမသွေ အပြောင်းအလဲများ ရှိလာပေလိမ့်မည်။

သူသည် နယ်ပယ်မချိုးဖျက်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခုပင် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ စိုးရိမ်သည်မှာ ခြောက်နှစ်အကြာတွင် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမလဲ ဆိုသည်ကိုပင်။

သို့သော် ထိုစိုးရိမ်ပူပန်မှုက ယနေ့၏ စိတ်အေးလက်အေး အိပ်စက်ရမည့် အခြေအနေကို မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။ ထိုစဉ်မှာပင် ကျန်းရင် ပြောခဲ့သော ဝေတော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင် အမျိုးသမီးကိစ္စကို သူ သတိရသွားပြီး လိုဏ်ဂူအတွင်း လိုက်လံရှာဖွေကြည့်ရှုတော့သည်။

လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင်မှာ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းမတစ်ခု ပါဝင်ပြီး အခန်းတိုင်းတွင် လိုက်ကာများ ဆွဲထားသည်။

စုန်ယန်သည် လိုက်ကာတစ်ခုကို မတင်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအခန်းထဲတွင် ဘာမှမရှိပေ။ နောက်ထပ် လိုက်ကာတစ်ခုကို မတင်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူမကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ဝေမင်းဆက်၏ မင်းသမီးကြီးသည် အခန်းတွင်း၌ လက်နှင်ခြေထောက်များကို တုတ်နှောင်ခံထားရပြီး ကျောက်ကုတင်၏ ထောင့်စွန်းတွင် ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေသော မြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ နံရံထောင့်တွင် လူတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းခန့် ထူထဲသော အကျဉ်းသားချုပ်တိုင်တစ်ခုကို မြှုပ်နှံထားပြီး ထိုတိုင်မှတစ်ဆင့် ကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ လက်မတစ်ဆစ်ခန့်ပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

နေ့အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ချိုးလျန်ယွဲ့ထက်ပင် သာလွန်သော နုနယ်လှပသည့် မျက်နှာရှိပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးမျက်ဝန်းတို့တွင် မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ သွေးမှဆင်းသက်လာသော သဘာဝအလှတရားနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူမသည် ခြေတံရှည်များကို ကွေးထားသဖြင့် ဝတ်ရုံစမှာ အပေါ်သို့ လန်တက်နေပြီး ဝင်းမွတ်သော အသားအရေမှာ ပေါ်လွင်နေ၏။

စုန်ယန်၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဤနေရာသို့ မလာခင်ကပင် ရေချိုးသန့်စင်ထားကြောင်း သိသာစေသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ စုန်ယန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှုများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ အကယ်၍ အကြည့်ဖြင့် သတ်၍ရပါက စုန်ယန်မှာ အကြိမ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အနီးအနားရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တမ်းတမူးယစ်ဆေး ဆေးဘူးတစ်ဘူးကို တင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ အကြည့်မှာ ထိုဆေးဘူးပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်သွားကြသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဂရုမစိုက်ဟန် ပြလိုက်၏။ သူမသည် သုမ၏ ကံကြမ္မာကို သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုများနှင့်အတူ မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

စုန်ယန်က "မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမက ပြန်မဖြေပေ။ သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို ပြောပြခြင်းမှာ ရှေ့မှ လူယုတ်မာ၏ ကာမစိတ်ကို ပိုမိုလှုံ့ဆော်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက အေးစက်စွာပင် "ဝေဘုရင်က မင်းကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ပေးရတဲ့ ကြွေးကို သွေးနဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က နောက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ ချိုးလျန်ယွဲ့ အနားသို့ ရောက်လာသည်။

"မင်း သူမကို သိလား"

စုန်ယန်က မေးလိုက်၏။

ချိုးလျန်ယွဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားပြီး ဗီဇအရပင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"မင်းသမီးကြီး"

ထို့နောက် သူမက စုန်ယန်ကို ကြည့်ကာ "သူမက ဝေမင်းဆက်ရဲ့ ကျန်းနန်မင်းသားရဲ့ ကြင်ယာတော် ချောင်ရွှယ်ရုံပါ... သူမက..."

စုန်ယန်က "သူမက ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ထပ်မေးသည်။

"သူမက... သူမက ကျန်းနန်မင်းသား နန်းတော်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ မယ်တော်ပါ၊ ပြီးတော့ အဲဒီနန်းတော်ရဲ့ ပထမဆုံးသော ကတော်ကြီးလည်း ဟုတ်တယ်။ သူမက..."

ချိုးလျန်ယွဲ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားများပင် ထစ်ငေါ့နေတော့သည်။

စုန်ယန်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

"သူမ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

ချိုးလျန်ယွဲ့က ခေတ္တစဉ်းစားပြီး "ကျန်းနန်မင်းသား နန်းတော်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသားက အခုဆိုရင် စွမ်းရည်ထက်မြက်တဲ့ အရွယ်ဖြစ်နေပြီ။ အသက် သုံးဆယ်လောက် ရှိတော့မယ်။ ဒါဆိုရင် မင်းသမီးကြီးချောင်ရဲ့ အသက်က အနည်းဆုံး ငါးဆယ်တော့ ရှိမှာပဲ..."

တောင်နှင့်ပင်လယ်နိုင်ငံရှိ မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ အသက်ငါးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အလှပဂေးတစ်ဦးအလား ရုပ်ရည်နှင့် အသားအရေမှာ ဝင်းမွတ်နေဆဲပင်။ အနီးကပ် သေချာကြည့်မှသာ သူမ၏ မျက်ခုံးမျက်ဝန်းတို့တွင် ရင့်ကျက်သည့် အရိပ်အယောင်အချို့ကို တွေ့နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ရုပ်သေးနန်းတော်တွင် တပည့်များအား လူသားဖိုများ ခွဲဝေပေးရာ၌ အဆင့်အတန်းကို အခြေခံခြင်းမရှိဘဲ အပေါ်ယံအလှကိုသာ ကြည့်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အထက်လူကြီးများက ဝေမင်းဆက် တော်ဝင်မိသားစု၏ နုပျိုလှပသော သွေးမျိုးဆက်သစ်များကို သိမ်းဆည်းထားကြပြီး အသက်ကြီးသော မင်းစိုးရာဇာ အမျိုးသမီးများကိုမူ သာမန်တပည့်များအား ခွဲဝေပေးလိုက်ခြင်းပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အသက်ငါးဆယ်ဖြစ်သော်လည်း သူမတို့မှာ သာမန်အမျိုးသမီးများထက် များစွာ သာလွန်နေဆဲပင်။

အကယ်၍ ချိုးလျန်ယွဲ့သာ မပြောခဲ့လျှင် စုန်ယန်အနေဖြင့် သူမအား အသက်ငါးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟု ဘယ်လိုမှ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"မင်းသမီးကြီး..."

စုန်ယန်မှာ ခေါင်းကိုက်သလို ဖြစ်သွားသဖြင့် နားထင်ကို ပွတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက ပြန်မဖြေဘဲ သူ့ကို ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှုများဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့..."

စုန်ယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်ပြီးနောက် လိုဏ်ဂူမီးဖြင့် ဆံပင်အချို့ကို ပြာဖြစ်အောင် ရှို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို တမ်းတမူးယစ်ဆေး ဆေးမှုန့်နှင့် ရောစပ်ကာ လက်ဖဝါးပေါ် တင်လိုက်ပြီး ကျန်းနန်မင်းသား၏ ကြင်ယာတော်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

ချောင်ရွှယ်ရုံက သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ စုန်ယန်က သူမ၏ နှာခေါင်းဝသို့ ထိုဆေးမှုန့်များကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့်တွင် ချောင်ရွှယ်ရုံ၏ အေးစက်သော အမူအရာမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာတော့သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသော်လည်း သူမ၏ ရှေ့မှ လူငယ်အပေါ် ထားရှိသည့် ခံစားချက်များကိုမူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ တောင့်တမှုနှင့် အားနာစိတ်တို့က သူမ၏ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ အားပြိုင်နေတော့သည်။

စုန်ယန်က ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူမ လုံးဝယဉ်ပါးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ကြိုးများကို ဖြေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီးကြီး... အခုကစပြီး ခင်ဗျား ဒီအခန်းမှာပဲ နေပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မထိပါဘူး"

သူ့အနေဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း တိုင်းပြည်နှင့် မိသားစု ပျက်စီးသွားရရှာသော ဤကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် မတော်မတရား ပြုကျင့်ရန် စိတ်မသန်ပေ။

ချောင်ရွှယ်ရုံ၏ ရင်ထဲမှ အားပြိုင်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှေ့မှလူငယ်အပေါ် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူမမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ကျင့်ကြံသူ၏ နည်းစနစ်များဖြင့် ရောစပ်ထားသော ထူးဆန်းသည့် ဆေးစွမ်းကို မည်သို့မျှ မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ကာ "ကျွန်မကို မင်းသမီးကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့။ ရွှယ်ရုံလို့ပဲ ခေါ်ပါ။ အပြင်မှာလည်း ဒီလိုပဲ ခေါ်ပါ" ဟု ဆိုသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကျန်းနန်မင်းသားနှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားတို့ကို သတိရချင်သော်လည်း ဆေးစွမ်းကြောင့် သူမ၏ အတွေးများကို အတင်းအကျပ် လွှဲပြောင်းပေးနေသဖြင့် သူမ၏ရှေ့မှ လူငယ်ကိုသာ ဂရုစိုက်မိနေတော့သည်။

စုန်ယန်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီးမှ "ခုနက ဝေဘုရင်က ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချောင်ရွှယ်ရုံက "ကျွန်မရဲ့ နောင်တော် ဝေဘုရင်က တောင်နှင့်ပင်လယ်နိုင်ငံ နဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှုရှိနေတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ ကျွန်မ ဝေဝါးဝါး သိထားတာပါ"

စုန်ယန်က "ဒါတောင်မှ တောင်နှင့်ပင်လယ်နိုင်ငံက သာမန်လူသားလောကကိစ္စအတွက်နဲ့ လှုပ်ရှားပါ့မလား"

ချောင်ရွှယ်ရုံက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်သည်။ သူမသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူဖြစ်သဖြင့် ဤသတင်းကို သိရခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသောအချက်များကိုမူ သူမ မသိတော့ပေ။

စုန်ယန်က ထပ်မံမေးမြန်းသည်။

"တောင်နှင့်ပင်လယ်နိုင်ငံ ဆိုတာ ဘာလဲ"

ချောင်ရွှယ်ရုံက "အဲဒါက မျိုးနွယ်စုပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီရှိတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ လူသားစားမိစ္ဆာနိုင်ငံပါ။ ဒါကြောင့် မိစ္ဆာတစ်ရာနိုင်ငံလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ သွေးမျိုးဆက်က မြေခွေးမျိုးနွယ်စုက ဆင်းသက်လာတာပါ။

အဲဒီမျိုးနွယ်ကို နဂါးကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော လူသားစားမြေခွေးမျိုးနွယ်လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။

လူသားစားဆိုတာက သူတို့က အရမ်းရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ နဂါးကဲ့သို့ဆိုတာကတော့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကြီးမားပြီး သက်စွမ်းအား အလွန်အားကောင်းတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။

ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ဝေတော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေက အသက်ကြီးရင်တောင် လူငယ်လေးတွေလို ထာဝရနုပျိုနေကြတာပေါ့"