အခန်း (၃-၄)

အခန်း။ ၃

စုန်ယန်သည် သူ၏ရှေ့မှ ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အမျိုးသမီးအား ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ပိုးသားစကတ်မှာ လျှောကျနေပြီး အင်္ကျီမှာလည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြေလျော့နေပြီ ဖြစ်၏။ အရည်ရွှမ်းသော မက်မွန်သီးတစ်လုံး၏ အခွံမှာ အနည်းငယ် ကွဲအက်သွားသည့်အလား သူမ၏ အသားအရေမှာ ပြည့်ဖြိုးဝင်းပလျက် ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အညိုရောင်စောင်ကို ကျောက်ချိတ် ၂၄ ခုဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် လွင့်မျောအိမ်ငယ်၏ ခြောက်မျက်နှာလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ စောင်၏ အဟဟကြားမှသာ အပြင်ဘက်ကို အသာအယာ မြင်နိုင်တော့၏။

အောက်ဘက်တွင် မတ်စောက်လှသော ချောက်ကမ်းပါး၊ အပြင်ဘက်တွင်မူ နက်နဲသော အန္တရာယ်များဖြင့် ဝန်းရံနေသည့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သက်ရှိသတ္တဝါတို့၏ အခြေခံအကျဆုံးသော ကာမဂုဏ်ခံစားမှုကို မက်မောတွယ်တာခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မရှိနိုင်ပေ။

၎င်းမှာ စိတ်ဖိစီးမှုများကို ဖြေဖျောက်ရာ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သလို မိမိကိုယ်မိမိ ရူးသွပ်မသွားစေရန် ထိန်းသိမ်းသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မေးခွန်းမှာ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အသိတရားကို ဦးစားပေးမလား သို့မဟုတ် ကာမဂုဏ်ကို ဦးစားပေးမလား။

စုန်ယန်သည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်သာဆိုပါက သူသည် သာယာမှုနောက်သို့ လိုက်ပါမိမည်မှာ သေချာလှသော်လည်း... ယခုမူ သူ မလုပ်နိုင်ပေ။

သူသည် ဤနေရာသို့ စတင်ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးမှာ စိမ်းသက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာကြီးနှင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းအကြောင်းကို သူ သိရှိထားသည်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သူ၏ရှေ့မှ အမျိုးသမီးသည် သူ့အား သားရေနယ်ပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သော်လည်း သူမတွင် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေနိုင်သည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ဤနတ်ဆိုးဂိုဏ်းသည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးလှခြင်းပင်။

တပည့်အချင်းချင်း လုယက်ခြင်း၊ တွေ့တွေ့ချင်း အတူနေထိုင်ကြခြင်း၊ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်ခြင်းနှင့် ညအချိန်တွင် အပြင်မထွက်ရဆိုသည့် တားမြစ်ချက်များ...

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဤအမျိုးသမီးသည် ယခင်က ဘယ်သူတွေနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတာလဲ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကရော ရောဂါဘယများ ကင်းစင်ပါ့မလား။

အသိတရားကင်းမဲ့စွာဖြင့် အောက်ပိုင်းစိတ်အလိုသို့ လိုက်ပါကာ အခြေအမြစ်မရှိသော ယုံကြည်မှုအပေါ် အရာအားလုံးကို ပုံအပ်လိုက်ခြင်းထက် လိုအပ်သော အသိတရားနှင့် သတိဝီရိယကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်ဟု စုန်ယန် ခံစားမိလိုက်သည်။

"စီနီယာမမဝမ်... ကျွန်တော်တို့ စကားလေးဘာလေး ပြောကြရအောင်လား။ အမ ဒီကို ဖမ်းခေါ်မခံရခင်က..."

"မောင်လေးရယ်... မမဆီကို လာစမ်းပါ။ တို့တွေ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေပြီးသွားရင် မောင်လေး သိချင်တာမှန်သမျှ အကုန်ပြောပြမှာပေါ့... ဟဲဟဲ"

ထိုအမျိုးသမီး၏ ပွင့်လင်းလွန်းလှသော စကားများကြောင့် လူငယ်တစ်ဦးအဖို့ မျက်နှာပူစရာ ဖြစ်သော်လည်း သူမကမူ ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် ပိုးသားစကတ်ကို ပို၍ပင် လျှောချလိုက်သေးသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခါးကိုနွဲ့ကာ စုန်ယန်ဘက်သို့ ကျောပေးလိုက်ရင်း တခစ်ခစ် ရယ်ကာ "ဒါမှမဟုတ်... မောင်လေးက မြင်းစီးရတာကို ပိုကြိုက်တာလား"

"စီနီယာမမဝမ်... ကျွန်တော့်ကို အချိန်နည်းနည်းလောက် ထပ်ပေးပါဦးလားဗျာ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ဒေါသရိပ်များ ပါဝင်လာသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုမတ်ကာ စုန်ယန်အား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လူငယ်လေး၏ သန်စွမ်းမှုကို လိုလားတောင့်တနေသည့် အရိပ်အယောင်များနှင့်အတူ စိတ်မရှည်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

စုန်ယန်၏ အကြည့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားငယ်လေးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအကြည့်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ကြာသော်လည်း အမျိုးသမီး၏ အကြည့်မှာလည်း ထိုဓားဆီသို့ ထပ်ကြပ်မကွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားပြီး တင်းမာမှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဓားရှိရာသို့ အပြိုင်အဆိုင် လှမ်းလိုက်ကြသည်။

ဝမ်စုစုမှာ ကုတင်ဘေးနှင့် ပိုနီးသဖြင့် ဓားကို အရင်ဦးစွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စုန်ယန်မှာ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး သူမ၏လက်ကို ချုပ်ကိုင်ကာ လိမ်ချလိုက်သည်။ အမျိုးသမီး၏ လက်မောင်းကို နောက်ပြန်ဆွဲလှည့်ကာ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အားဖြင့် အော်ဟစ်ကာ သူမ၏လက်ထဲမှ ဓားငယ်ကို လုယူလိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ သူ စစ်ပညာသင်ကြားစဉ်က နည်းပြလုပ်သူ အားလပ်ချိန်တွင် သင်ကြားပေးခဲ့သော လက်ရုံးချုပ် နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ စုန်ယန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းဝတ္ထု ဝါသနာအိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် အချို့သော ကကွက်များကို တတ်မြောက်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ဘဝတွင် ဤနည်းစနစ်ကို တကယ်အသုံးပြုရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ဓားကို လုယူပြီးနောက် ဝမ်စုစုသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ဖယ်ကာ လက်မောင်းနှင့်အတူ နောက်ဘက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ထိုသို့ဆောင့်ချလိုက်သည့် အရှိန်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြင်းထန်လှသဖြင့် စုန်ယန်မှာ ကုတင်ဘေးမှ ဆိုဖာပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး နှစ်ပတ်ခန့် လိမ့်သွားတော့သည်။

ဝမ်စုစုသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ခုန်အုပ်ရန် အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်သော်လည်း လူငယ်လေးမှာ ဓားကိုကိုင်လျက် ထိုင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူမအား အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်နေ၏။

"စီနီယာမမဝမ်... ကျွန်တော်တို့ စကားပြောကြရအောင်"

"ဓားကို အရင်ချလိုက်ပါ ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့"

စုန်ယန်က ရင်းနှီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး ဓားကို ချလိုက်ကာ အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ဝမ်စုစုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ "ဒါပေါ့... ဓားကို သုံးပြီးတော့..."

သူမ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးထွက်လိုက်ပြီး ဓားရှိရာသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်မှာ လေဟာနယ်သာ။

စုန်ယန်မှာ သူမ၏ အပြုအမူကို ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဓားကို လက်ချောင်းများကြားတွင် မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လွှတ်မပေးတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြပြန်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စုန်ယန်က ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်ရမည့် အလှည့်ဖြစ်လာသည်။ ဝမ်စုစုအနေဖြင့် ဓားကို တစ်ဖန်ပြန်လည် လုယူရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ သူတို့ကြားတွင် မည်

သည့် ရန်ငြိုးရန်စမျှ မရှိသလို ကာမဂုဏ်ခံစားမှုအတွက်သာ ဆိုပါက ဤမျှအထိ အားထုတ်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဝမ်စုစုဟု အမည်ရသော ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိတော့ပေ။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလောက်သည့် အချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဝမ်စုစုသည် စောင်အဟကြားမှ အပြင်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆောင်းဦးကာလ ကျရောက်ပြီးရင် တောင်ပေါ်က အဆိပ်မြူတွေက ပိုပြီး ထူထပ်လာတတ်တယ်။ ညဘက်မှာ မင်းနဲ့ငါ အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ရမယ်။ မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တံခါးကို ပိတ်ထားရမှာ"

"ဒါကြောင့်လည်း အခန်းတစ်ခန်းမှာ လူနှစ်ယောက် အတူတူ နေခိုင်းတာပဲ"

"တကယ်လို့ တစ်ယောက်တည်း နေရမယ်ဆိုရင်တော့ ကံကိုပဲ ပုံအပ်ထားရုံရှိတာပေါ့။ တစ်ခုကတော့ သရဲတစ္ဆေတွေ လာမခေါက်ဖို့ ဆုတောင်းရမှာ ဖြစ်သလို နောက်တစ်ခုကတော့ တစ်ညလုံး ငိုက်မသွားဘဲ မနားတမ်း စောင့်နေနိုင်ဖို့ပဲ"

"စီနီယာမမဝမ်... အဆိပ်မြူဆိုတာ ဘာလဲ။ သရဲတစ္ဆေဆိုတာကော ဘာလဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ သားရေနယ်ရုံက ကျောက်အိမ်တွေကို ဘာဖြစ်လို့ တစ်ထပ်တည်းပဲ ဆောက်ထားရတာလဲ"

စုန်ယန်က သိချင်သည်များကို တရစပ် မေးလိုက်တော့သည်။

ဝမ်စုစုသည် ပြေလျော့နေသော အင်္ကျီများကို စနစ်တကျ ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ပိုးသားစကတ်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူမက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း "ငါက ဘာဖြစ်လို့ မင်းကို ပြောပြရမှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ညဦးပိုင်းမှာ ကင်းစောင့်ရမယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

"ဒါဆိုရင် စီနီယာမမဝမ်... အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ ကျွန်တော်တို့ ကင်းစောင့်နေတဲ့ အချိန်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဝေးမှာပဲ နေကြရအောင်"

ဝမ်စုစုက ခပ်တိုးတိုးဖြင့် "ကောင်းပြီလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်၏ မျက်နှာပေးမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။ စိတ်လိုလက်ရ သိလိုက်မိသည်မှာ ဝမ်စုစုသည် သူ့အပေါ် အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်ပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမက သရုပ်ဆောင် မတော်ခြင်းပင်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ ထူးခြားသော အပြုအမူများမှာ မကြာမီမှာပင် ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် အခန်းအတွင်း မည်သည့်အရာမျှ ထပ်မံမဖြစ်ပွားတော့ဘဲ ဝမ်စုစုသည် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်ကာ လွင့်မျောအိမ်ငယ်၏ တံခါးဝအောက်တွင် ဝင်ထိုင်နေတော့သည်။

ဤအိမ်သည် အပေါ်ဘက်မှ ဝင်ထွက်ရခြင်းဖြစ်သဖြင့် တံခါးအောက်တွင် လှေကားထစ် ငါးထစ် ရှိနေသည်။

ကင်းစောင့်သည်ဆိုသည်မှာ လှေကား၏ အပေါ်ဆုံးထစ်တွင် ထိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းညွတ်၍ ကျောဖြင့် တံခါးကို မှီကာ ပိတ်ထားရခြင်းပင်။

စုန်ယန်မှာ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားဆဲပင်။ သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ကာ စိတ်ကို အနားပေးနေသော်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ဝမ်စုစု၏ အပြုအမူ၊ အနေအထားနှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အလေးအနက်ထား၍ အကဲခတ်နေမိသည်။

ဝမ်စုစုမှာ သူ၏ အတွေးကို ရိပ်မိပုံရပြီး အေးစက်စွာ တစ်ချက်ရယ်လိုက်ရင်း "ထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး။ တံခါးတုန်ခါလာရင် မြဲမြဲပိတ်ထားရုံပဲ။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ငါ မင်းကို မလိမ်ရဲပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တကယ်လို့ တံခါးပွင့်သွားခဲ့ရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း သေမှာမဟုတ်လို့ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် စီနီယာမမဝမ်က ကျွန်တော့်ကို ဘာတွေ လိမ်ထားလို့လဲဗျ"

"ဟွန်း..."

အချိန်များမှာ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ညတာမှာ ရှည်လျားလှသည်ဟု ထင်ရသည်။

သို့သော်လည်း လွင့်မျောအိမ်ငယ်၏ အပြင်ဘက်မှာ မှောင်အတိ ကျမနေပေ။ ထူးဆန်းသော နီစွေးစွေး မြူနှင်းများသည် လရောင်နှင့်အတူ ရောယှက်ကာ ငြင်သာစွာ လွင့်မျောနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ စုန်ယန်၏ ယခင်ဘဝမှ ကြယ်စုံသောညဟု အမည်ရသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို သွား၍ သတိရစေသည်။

ချောက်ကမ်းပါးထက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် မြူနှင်းများမှာ ဝဲဂယက်သဖွယ် လိပ်တက်နေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မြူများ ထူထပ်လိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပါးလွှာသွားလိုက်နှင့် ရှိနေပြီး လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် ယိမ်းထိုးနေသည့် အောက်ဘက်ရှိ တုန်ရီနေသော သစ်တောအုပ်ကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့နေရသည်။

ရုတ်တရက် မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ တံခါးကို လာရောက်ခေါက်သည့် အသံကို စုန်ယန် ကြားလိုက်ရသည်။

ဝမ်စုစုသည် တံခါးကို အလျင်အမြန်ပင် အားကုန်သုံး၍ ဖိထားလိုက်သည်။ ခေါက်သံမှာ နှစ်ချက်မျှသာ ထွက်ပေါ်ပြီးနောက် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"အပြင်မှာ ဘာရှိနေတာလဲ"

စုန်ယန် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိ တံခါးခေါက်သံများမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။ ခေါက်သည့်အရှိန်မှာလည်း တစ်ခါနှင့်တစ်ခါ မတူညီဘဲ အသာအယာခေါက်သံများကို ထိန်းထားရန် လွယ်ကူသော်လည်း ပြင်းထန်သော ခေါက်သံများအတွက်မူ အားကုန်သုံး၍ ခုခံထားရသည်။

ရုတ်တရက် ဝမ်စုစု မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "မင်းအလှည့် ရောက်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထိမိခြင်းမရှိစေရန် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဘေးချင်းယှဉ်၍ နေရာချင်း လဲလိုက်ကြသည်။

စုန်ယန်မှာ ဝမ်စုစု၏ အပြုအမူအတိုင်း လိုက်လံလုပ်ဆောင်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ညတာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး နီစွေးသော မြူနှင်းများမှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး လရောင်မှာလည်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကာ မှောင်မိုက်နေသော ကမ္ဘာကြီးက အရုဏ်ဦးကို ကြိုပြောလိုက်သည်။

လွင့်မျောအိမ်ငယ်များ၏ တံခါးများ ပွင့်လာကြပြီး အစေခံများစွာ အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

စုန်ယန်သည်လည်း အလျင်အမြန်ပင် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့တော့သည်။

"ငါ့ဓားကို ပြန်ပေးတော့"

ဝမ်စုစုက အော်ဟစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဓားက ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ထားတာ။ မင်းလိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အစေခံတပည့်အဖြစ် အတန်ကြာအောင် နေပြီးမှ စုဆောင်းပြီး လဲလှယ်လို့ရတယ်"

သူမသည် စုန်ယန်အား ယုံကြည်စိတ်ချစေရန် အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်း ငါ့အပေါ် ရန်ငြိုးမထားစေဖို့အတွက် မနေ့က ငါသင်ပေးခဲ့တဲ့ ပညာတွေအပြင် အခု သတင်းအချက်အလက်အချို့ကိုပါ လက်ဆောင်အဖြစ် ပြောပြမယ်"

ထို့နောက် သူမက လေသံကိုနှိမ့်၍ ခပ်တိုးတိုး ပြောပြသည်။

"တောင်တန်းတွေနဲ့ သစ်တောတွေထဲမှာ ကျန်ရစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တွေ၊ နာနာဘာဝ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဲဒါတွေ စုပေါင်းမိသွားတဲ့အခါ မြစ်တစ်စင်းလို ဖြစ်လာပြီး မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးလို့ ခေါ်ကြတယ်"

"ဒီမြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးက ငါတို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း နယ်မြေထဲမှာဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် များသေးတယ်"

"ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီ ရောက်လာလို့ မြူတွေဆိုင်းလာတဲ့အခါ အဲဒီ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးက မြူတွေထဲကို ရောနှောသွားပြီး အနီရောင်သန်းတဲ့ အဆိပ်မြူတွေ ဖြစ်လာတာပဲ"

"အဲဒီမြူတွေက နေရာအနှံ့ကို ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိနိုင်ပြီး အရေခွံတစ်စ ဒါမှမဟုတ် အရိုးတစ်စလိုမျိုး ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တွေနဲ့ တွေ့လိုက်ရရင် သရဲတစ္ဆေအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတတ်ကြတယ်"

"ဒီသရဲတစ္ဆေတွေမှာ အသိဉာဏ်မရှိဘူး ဗီဇစိတ်ပဲ ရှိကြတာ။ သူတို့ရဲ့ ဗီဇစိတ်ကတော့ တစ်ကျော့ပြန် အသက်ရှင်ချင်ကြတာပဲ"

"ဒါကြောင့် သူတို့က ရှင်သန်ခြင်းစွမ်းအားတွေရှိတဲ့ နေရာတွေကို အသည်းအသန် လာကြပြီး တံခါးတွေကို လိုက်ခေါက်ကြတာပေါ့"

"တကယ်လို့ တံခါးသာ ပွင့်သွားခဲ့ရင် အဲဒီသရဲတစ္ဆေတွေက လူပေါ်ကို ခုန်အုပ်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ သရဲအရိုးတွေက မင်းရဲ့ကိုယ်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မယ်။ သရဲအရေခွံတွေက မင်းရဲ့အရေပြားကို ရစ်ပတ်မယ်။ ပြီးတော့ ယုတ်ညံ့တဲ့ နတ်ဆိုးချီစွမ်းအင်တွေက မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို မနားတမ်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာလိမ့်မယ်"

"ဒါက များသောအားဖြင့်တော့ အောင်မြင်လေ့မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့... အတိုက်ခိုက်ခံရတဲ့သူကတော့ ရူးသွပ်သွားမယ်၊ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားမယ်၊ သေနေတဲ့သူနဲ့ ဘာမှမခြားတော့ဘူးပေါ့"

"ကျောက်အိမ်တွေကို ဘာလို့ တစ်ထပ်တည်း ဆောက်ထားရသလဲဆိုတော့ အလွယ်တကူ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ဖို့ပဲ။ အတွင်းမှာရှိတဲ့ အရေခွံတွေကို အဆိပ်မြူတွေနဲ့ မထိတွေ့စေဖို့ပေါ့။ တကယ်လို့ ထိတွေ့သွားရင်တော့ ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်နိုင်လို့ပဲ"

"ဪ... နောက်ပြီးတော့ အခန်းဖော်အချင်းချင်း အန္တရာယ်ပြုချင်ရင်လည်း တိတ်တဆိတ် တံခါးဖွင့်ပြီး တစ်ဖက်လူကို အပြင်ကို တွန်းထုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အခန်းထဲမှာပဲ သတ်ပြီး ချောက်ထဲကို ပစ်ချတာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ရတယ်"

"ညဘက်မှာ လူတိုင်းက တံခါးပိတ်ထားကြတာဆိုတော့ ဘယ်သူမှလည်း မမြင်ဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း စကားမပြောကြဘူး... မနက်ရောက်ရင်တော့ သရဲတစ္ဆေတွေ လုပ်တာပါလို့ လွှဲချလိုက်ရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ ဘယ်သူမှ အဲဒီလို မလုပ်ရဲကြဘူး"

"တကယ်လို့ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်ရပ်မျိုးသာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီလူနဲ့ ဘယ်သူမှ အခန်းတူတူ မနေကြတော့ဘူးလေ။ ဘယ်သူမှ မိုက်မဲတာမဟုတ်တော့... လူသတ်ပြီး အလောင်းဖျောက်တဲ့ ကိစ္စမျိုးကတော့ အရမ်းကို ရှားပါတယ်လေ"

"ကဲ... စုန်ယန် အခုတော့ ငါ့ဓားကို ပြန်ပေးလို့ရပြီ။ ပြီးတော့ ဒီညကစပြီး... မင်း တခြားတစ်နေရာမှာပဲ သွားအိပ်တော့။ ငါတို့ကြားမှာ ဒီနေ့ကစပြီး သူစိမ်းတွေပဲ"

စုန်ယန်က "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် မနေ့က စီနီယာမမဝမ် ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိတော့ပေ။

စုန်ယန်သည် ဓားကို အခန်းထဲသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ရင်း "ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ သူစိမ်းတွေပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ့ကို ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ သားရေနယ်ရုံအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် စုန်ယန်သည် ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှ တည့်တည့်တက်လာသည့် အမည်းစက်နှစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ နီးကပ်လာသောအခါမှ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် တပည့်နှစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းသော အရိပ်ရုပ်သေး ခေါင်းနှစ်လုံးရှိ ဝံပုလွေများကို စီးနင်းလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုဝံပုလွေများသည် အမိုးများနှင့် နံရံများပေါ်သို့ သွက်လက်စွာ တွားတက်ကာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားခုန်ပျံနေကြသည်။

ချောက်ကမ်းပါးထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုတပည့်နှစ်ဦးမှာ အစေခံများနှင့် စကားဖောင်ဖွဲ့မနေဘဲ အခန်းများကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြသည်။ ထို့နောက် ရူးသွပ်နေပြီဖြစ်သော အစေခံခုနစ်ဦးကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လာကြသည်။ ထိုသူတို့ထဲတွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများနှင့်အတူ မနေ့က အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အခန်းတူတူမဝင်ခဲ့သော အသင့်အတင့်ရုပ်ရည်ရှိသည့် အမျိုးသမီးသစ်လေးလည်း ပါဝင်နေသည်။

တပည့်တစ်ဦးက သူ၏ လက်အင်္ကျီအရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လက်ချောင်းကလေးများကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ အရိပ်ရုပ်သေး လှည်းတစ်စီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရူးသွပ်နေသော အစေခံခုနစ်ဦးအား အေးအေးဆေးဆေးပင် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး အလောင်းများကို လှည်းပေါ်သို့ တင်ကာ တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်၍ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

စုန်ယန်၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားမိသည်။

နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူသည် ယခင်ဘဝကထက် ပိုမိုများပြားသော အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူသည် ကျောက်အိမ်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဝင်ခဲ့ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ယနေ့အတွက် အရေခွံပြုလုပ်ခြင်းလုပ်ငန်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

အခန်း။ ၄

စုန်ယန်သည် အရေခွံပြုလုပ်ခြင်းလုပ်ငန်းကို အလွန်အလေးအနက်ထား၍ လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်ရှိနေပြီး အသေးစိတ်ကစ၍ လက်ရာမြောက်လှသလို လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း သွက်လက်ချက်ချာလှသည်။ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်မှုကို ပိုင်နိုင်သွားပြီးနောက် နှစ်နာရီအတွင်းမှာပင် အရေခွံတစ်စကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

[သင်သည် သာမန်တောနွားတစ်ကောင်၏ ကျန်ရှိသက်တမ်း ၁၅ နှစ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပါပြီ]

အခြားသူများ အနားယူနေချိန်တွင် သူသည် အရေခွံပြုလုပ်ခြင်းကိုသာ ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် နှစ်နာရီအကြာတွင်...

[သင်သည် သာမန်ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ ကျန်ရှိသက်တမ်း ၈ နှစ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပါပြီ]

လေးနာရီဆက်တိုက် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် စုန်ယန် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း စနစ်စာမျက်နှာပေါ်ရှိ သက်တမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ (၁၆/၈၉) ဟု ပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့နောက် ထူးကဲအမြစ်၊ ကျင့်စဉ်နှင့် မှော်အတတ်ဟူသော ကဏ္ဍများတွင် သက်တမ်းဖြင့် တွက်ချက်ခြင်းကို အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ထိုအချက်သုံးချက်၏ ဆက်စပ်မှုကို စဉ်းစားကြည့်မိသည်။

ထူးကဲအမြစ်ဆိုသည်မှာ အခြေခံအဆင့် သို့မဟုတ် ပါရမီဖြစ်ရမည်။

ကျင့်စဉ်ဆိုသည်မှာ စွမ်းအားများ ရရှိစေမည့် နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး မှော်အတတ်ဆိုသည်မှာ ရရှိလာသော စွမ်းအားများကို အသုံးပြုသည့် နည်းစနစ်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အန္တရာယ်များလှသော ဤနတ်ဆိုးဂိုဏ်းအတွင်း သူသည် ပိုမိုသန်မာလာရန် အလွန်တရာ တောင့်တနေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏အကြည့်မှာ ထူးကဲအမြစ်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

[ကျေးဇူးပြု၍ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့် သက်တမ်းပမာဏကို ရွေးချယ်ပါ]

စုန်ယန် စမ်းသပ်မှု စတင်လိုက်သည်။

သူ၏ အမြင့်ဆုံး သက်တမ်းပမာဏမှာလည်း စတင်လျော့နည်းလာတော့သည်။

[သင်သည် ထူးကဲအမြစ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်အတွက် သက်တမ်း တစ်နှစ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပါသည်။ ထူးကဲအမြစ်ဆိုသည်မှာ မွေးရာပါပါရမီသာ ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် ရှိလျှင်ရှိမည် မရှိလျှင်မရှိပေ။ မွေးဖွားပြီးနောက်မှ ပြန်လည်ပျိုးထောင်ရန်မှာ ကြီးမားလှသော ကံတရားမရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သင်သည် ဤနိယာမကို မယုံကြည်ဘဲ အလေးအနက် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့တွင် သင်သည် လွင့်မျောအိမ်ငယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ညနက်ပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်မိမှုကြောင့် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်မှာ တံခါးကိုဖွင့်သွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ဆိုးများမှာ သင့်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ကြသည်။ သင်သည် ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီး အရုဏ်တက်ချိန်တွင် သင်သည် လွင့်မျောအိမ်ငယ်အတွင်းမှ မူးဝေစွာ တွားထွက်လာပြီး ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သက်တမ်း ၃၆၂ ရက်ကို ပြန်လည်ရရှိပါသည်]

စုန်ယန် ခဏမျှ မှင်တက်သွားမိသည်။

စုန်ယန်သည် သက်တမ်းဖြင့် တွက်ချက်ခြင်းဆိုသည့် စကားလုံးလေးလုံး၏ ဆိုလိုရင်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်လာသည်။

ဤတွက်ချက်မှုသည် သူရောက်ရှိနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် သားရေနယ်ရုံ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ခွာသွား၍မရဘဲ လက်ရှိနေရာ၏ ပထဝီဝင်

အနေအထားနှင့် ထူးကဲချီများ၏ သက်ရောက်မှုကိုသာ ခံယူနေရခြင်းဖြစ်သည်။

ထူးကဲအမြစ်ဆိုသည်မှာ မွေးရာပါပါရမီသာဖြစ်သည်ဟူသော စကားလုံးများက သူ့ကို အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသော်လည်း ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိပေ။ ထူးကဲအမြစ် မရှိပါက မျှော်လင့်ချက်ဟူသမျှ ပျောက်ဆုံးပေလိမ့်မည်။ သူ၏ လက်ဝယ်တွင် ဤစနစ်စာမျက်နှာ ရှိနေပါစေဦးတော့ ထူးကဲအမြစ်မရှိလျှင် အနှစ်သာရမရှိသော သက်တမ်းများသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ တကယ်လို့ အဆင့်မြင့်တပည့်တစ်ယောက်က လမ်းညွှန်ကျင့်စဉ်ကို လာရောက်သင်ကြားပေးလျှင်ပင် သူသည် ထူးခြားထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

တစ်လပင် ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလားဟု တွေးတောမိသောအခါ ကျန်ရှိနေမည့် သက်တမ်းများမှာ မည်မျှပင်များပြားစေကာမူ အသုံးမဝင်တော့ပေ။ စုန်ယန်သည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သက်တမ်းများကို ဆက်လက်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေမိသည်။

သို့သော် ငါးရက်၊ ခြောက်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်အတွင်းမှာပင် ညဘက်၌ ဂရုမစိုက်မိသည့် ခဏတာအတွင်း နတ်ဆိုးများ၏ အသုံးချခြင်းကို ခံရကာ ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးနေရသည်မှာ အသေအချာပင်။ ရလဒ်အနေဖြင့် စုန်ယန်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တွက်ချက်ကြည့်သော်လည်း သက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့်အောင်ပင် အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် အလွန်မြန်မြန် သေဆုံးနေသောကြောင့်ပင်။

စုန်ယန် အခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အခြားသော ဖြစ်နိုင်ခြေများကို စမ်းသပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပြုချက်ကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

[သင်သည် ထူးကဲအမြစ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်အတွက် သက်တမ်း တစ်နှစ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပါသည်။ နေဝင်ရိုးရီအချိန်တွင် သင်သည် လွင့်မျောအိမ်ငယ်အတွင်းသို့ မဝင်ဘဲ သားရေနယ်ရုံထဲ၌သာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သင့်ထံသို့ သွေးနီရောင်မြူများ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး အပြင်ဘက်မှ နတ်ဆိုးများ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ အရေခွံချပ်များအသွင် ပြောင်းလဲနေသော နတ်ဆိုးများသည် သင့်ထံသို့ ကပ်ပါလာပြီး ဝိညာဉ်ဆိုးများမှာ သင့်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ကြသည်။ သင်သည် အတိုင်းထက်အလွန် ရူးသွပ်သွားခဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေတော့သည်]

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သက်တမ်း တစ်နှစ်အပြည့် အသုံးချနိုင်ခဲ့သည်။

စုန်ယန်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားသော်လည်း အံကိုကြိတ်ကာ ဆက်လက်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပြန်သည်။

[သင်သည် ထူးကဲအမြစ်ကို နားလည်ရန် သက်တမ်း ဆယ်နှစ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်သည်။ သင်သည် ထိုနေရာမှာပင် ဆက်လက်လဲလျောင်းနေပြီး နတ်ဆိုးများ၏ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို ခံနေရသည်...]

[သင်သည် ထူးကဲအမြစ်ကို နားလည်ရန် သက်တမ်း ဆယ်နှစ်ကို ထပ်မံရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်သည်။ သင်သည် ထိုနေရာမှာပင် ဆက်လက်လဲလျောင်းနေပြီး နတ်ဆိုးများ၏ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို ခံနေရဆဲပင်...]

[သင်သည် ထူးကဲအမြစ်ကို နားလည်ရန် နောက်ထပ် သက်တမ်း ဆယ်နှစ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်သည်။ သင်သည် ထိုနေရာမှာပင် ဆက်လက်လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးများ၏ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို ဆက်လက်ခံနေရသည်...]

"ဒါက... ဘယ်လိုကြီးလဲ..."

စုန်ယန်မှာ ဆွံ့အသွားမိတော့သည်။ သေချာသည်မှာ တွက်ချက်မှု လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူသည် အငတ်ဘေးကြောင့် သေဆုံးသွားခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရူးသွပ်နေသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်လဲလျောင်းနေနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း သူသည် ယုံကြည်မှုများ ပျောက်ဆုံးလာခဲ့သည်။ စနစ်စာမျက်နှာပေါ်ရှိ သက်တမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ကိန်းဂဏန်းမှာ (၁၆/၅၈) သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

သူသည် သူ၏လက်များကို ပြန်ကြည့်ကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြေအနေကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

လက်များမှာ တွန့်လိမ်ခြောက်ကပ်သွားခြင်းမရှိသလို ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အားနည်းသွားခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သက်တမ်းလျော့နည်းသွားခြင်းမှာ သူ၏ရုပ်ရည်ကို ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားစေခြင်း သို့မဟုတ် အားအင်ချို့တဲ့သွားစေခြင်းမျိုး မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော်လည်း ဖော်ပြ၍မရသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခုမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေသည်။ သူသည် သားရေနယ်ရုံထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး ညစဉ်ညတိုင်း သွေးနီရောင်မြူများ၏ အလည်အပတ်လာခြင်းကို ခံခဲ့ရသလို မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးများ၏ ဝင်ထွက်သွားလာခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ဤအချက်ကပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

'ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခုတော့ ရှိနေပြီပဲ ဆက်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်'

[သင်သည် ထူးကဲအမြစ်ကို နားလည်ရန် နောက်ထပ် သက်တမ်း ဆယ်နှစ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပါသည်]

[ရှစ်နှစ်မြောက်တွင် သင်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ထိုင်ထလိုက်သည်။ ထူးကဲအမြစ်မှာ မွေးရာပါပါရမီဖြစ်သော်လည်း သင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးများ၏ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာတည်ဆောက်ပုံမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ စိတ်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုအချို့ဖြင့် ဤညတွင် အိမ်အပြင်ဘက်၌ မည်သည့်နတ်ဆိုးမျှ သင့်ကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိတော့ပေ]

[ကိုးနှစ်မြောက်တွင် သင်သည် အဆင့်နိမ့် သရဲထူးကဲအမြစ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်]

[မှတ်ချက် - အဆင့်နိမ့် သရဲထူးကဲအမြစ်သည် နတ်ဆိုးများနှင့် နတ်ဆိုးများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပတ်ဝန်းကျင်မှတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်စေသည်။ ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းအတွက် ကျင့်စဉ်တစ်ခု လိုအပ်ပါသည်]

[ဆယ်နှစ်မြောက်တွင် သင်သည် နတ်ဆိုးများကို သင့်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထပ်မံဝင်ထွက်စေခြင်းဖြင့် ပိုမိုအားကောင်းသော ထူးကဲအမြစ်ကို ရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နတ်ဆိုးများက သင့်ကို လျစ်လျူရှုသွားကြသည်။ ယခုနှစ်တွင် မည်သည့်တိုးတက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပါ...]

အဆင့်နိမ့် သရဲထူးကဲအမြစ်လား။

အမည်မှာ ကြည့်ရဆိုးနေသော်လည်း စုန်ယန်မှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သုညမှ တစ်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့အပြင် ဤအရာကို ရရှိခဲ့ပုံမှာ ကြီးမားလှသော ကံတရားဟူသော စကားနှင့် အလွန်ပင် ဆီလျော်လှသည်။

ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်သူကများ သားရေနယ်ရုံထဲမှာ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်တောင် အောင်းနေနိုင်မှာလဲ။ ရေတွက်လို့မရတဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရတာတောင်... သေလည်းမသေရူးလည်းမရူးဘဲနဲ့လေ။ ဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

သို့သော် တွက်ချက်မှုအခြေအနေတွင် သူသည် ငတ်မသေခဲ့သဖြင့် ရူးရုံသာရူးပြီး မသေဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တွက်ချက်မှုပြီးဆုံး၍ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်မူ သူသည် သေဆုံးသွားခြင်းမရှိသလို ရူးသွပ်မနေတော့ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အဆင့်နိမ့် သရဲထူးကဲအမြစကို ရရှိနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ထိုသရဲထူးကဲအမြစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းကြောင့် ညဘက်တွင် သွေးနီရောင်မြူများကြား၌ ရှိနေပါစေဦးတော့ သူ့အတွက် မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် နူးညံ့တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံက စုန်ယန်၏ အတွေးစကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"နေကောင်းလား စုန်ယန်"

စုန်ယန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေသော မိန်းကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တိတိကျကျပြောရလျှင် သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးဆိုသည်ထက် ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထားပြီး ခြေတံရှည်လျားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ကြည့်ကောင်းသော မျက်နှာနှင့် စမ်းရေပမာ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများ ရှိသော်လည်း နူးညံ့မှုနှင့်အတူ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရဲစွမ်းသတ္တိများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် ကျန်းဟူလောကမှ သူရဲကောင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အမှတ်ရစေသည်။

စုန်ယန် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ထိုမိန်းကလေးမှာ မနေ့က လူသစ်စုဆောင်းရေးခန်းမတွင် သူနှင့်အတူပါလာသည့် တစ်သုတ်တည်းမှ လူသစ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။

ထိုမိန်းကလေးက သူမ၏ အမှတ်အသားပြားကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ "ချီယောင်း၊ အစေခံတပည့်၊ အရိပ်ရုပ်သေး ၂၆၅" ဟု ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

စုန်ယန်က အမှတ်အသားပြားမှတစ်ဆင့် သူမ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချီယောင်းက သူ့ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့ညက မင်း အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့အတူ အခန်းထဲဝင်သွားပြီး ဒီနေ့ကျတော့ ဘာလို့ လမ်းခွဲလိုက်တာလဲ"

စုန်ယန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူမနဲ့ အတူအိပ်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့လို့ပါ"

ချီယောင်းက ပို၍ပင် တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။

"မင်းက မိန်းကလေးတွေကို မကြိုက်လို့လား"

စုန်ယန်က "ဘာမှလည်း မသိသေးဘဲ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ အန္တရာယ်တွေ ဝိုင်းနေတဲ့အချိန်မှာ အတင်းအဓမ္မ ခိုင်းစေတာမျိုးကို မလုပ်ချင်ရုံတင်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီယောင်း၏ မျက်နှာပေးမှာ သိသိသာသာ နူးညံ့သွားပြီး "မင်းရဲ့ အသိတရားတွေ မပျောက်ဆုံးသေးဘဲ လက်မလျှော့သေးဘူးဆိုတာ သိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက အသံကိုနှိမ့်၍ ဆက်ပြောသည်။

"မနေ့ညက ငါ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့တာ။ ဒီနေ့မနက် ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ အခြေအနေတွေကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း နေဖို့ကြိုးစားတာဟာ ကိုယ့်အသက်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်နေတာပဲဆိုတာ ငါသိသွားပြီ"

"တခြားအမျိုးသားတွေနောက် လိုက်သွားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ အကြမ်းဖျင်း ရိပ်မိပါတယ်"

"ငါ အဲဒီလိုမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ညဘက်မှာ အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်တော့ လိုကိုလိုတယ်"

"ဒီမှာရှိတဲ့ အစေခံဟောင်းတွေကို ငါ မယုံဘူး။ မင်းကတော့... ငါနဲ့အတူ ဖမ်းခေါ်ခံလာရတဲ့ တစ်သုတ်တည်းက လူဆိုတော့... စုန်ယန် မင်းမှာလည်း အခန်းဖော်တစ်ယောက် လိုနေမှာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့်... ငါတို့နှစ်ယောက် လူစုဖွဲ့ကြမလား"

စုန်ယန် မျက်တောင်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်မိသည်။

သူသည် ယခုအခါ အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေနိုင်ရုံသာမက သန်းခေါင်ယံအချိန်၌ တံခါးဖွင့်ပြီး ကြယ်ကြည့်နေလျှင်ပင် ဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ သက်တမ်းတွက်ချက်မှု စမ်းသပ်ချက်များအရ လူတစ်ယောက်သည် နေ့တိုင်း ကံကောင်းနေမည်မဟုတ်သလို ညတိုင်းလည်း မငိုက်ဘဲ မနေနိုင်ကြောင်း သူနားလည်ထားသည်။ စောစော သို့မဟုတ် နောက်ကျ နှစ်ရက် သုံးရက် သို့မဟုတ် ငါးရက် ခြောက်ရက်အတွင်း တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လာနိုင်သည်မှာ အသေအချာပင်။

တကယ်လို့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင်လည်း ၎င်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူရရှိထားသော သရဲထူးကဲအမြစ်မှာ အတိအကျ ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိရသေးသဖြင့် သူသည် စွန့်စားလုပ်ဆောင်ရန် မသင့်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း ဒီညအတွက် ဘာလုပ်ရမလဲလို့ စိတ်ပူနေတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီယောင်းလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်ရင်း ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ မင်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာပဲ ထိုင်မယ်။ ဒီညတော့... အတူတူပေါ့"