အခန်း (၉-၁၀)

အခန်း။ ၉

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် စုန်ယန်သည် ယနေ့အတွက် အရိပ်ရုပ်သေးလုပ်ငန်းများကို အလျင်အမြန် အပြီးသတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သားရေနယ်ရုံအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာကာ လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းရင်း သမ်းဝေလိုက်၏။

အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ တောင်ထိပ်များသည် ကောင်းကင်ယံမှ တစ်ဝက်ခန့် ဆင်းသက်လာသည့်အလား ခန့်ညားထည်ဝါစွာ စုဝေးနေကြသည်။

အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ကုန်း၏ ပင်မတောင်ထိပ်ဘက်သို့ ကြည့်လျှင် မြင်ကွင်းမှာ ရှင်းလင်းနေသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထူးဆန်းသော သွေးနီရောင်မြူထုကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သွေးမြူပင်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်အတွင်း စုန်ယန်သည် ထိုသွေးမြူများကို မကြာခဏ အကဲခတ်ခဲ့သည်။ ဆောင်းဦးမိုးများ ရက်ဆက်ရွာသွန်းပြီးနောက်တွင်ပင် ထိုမြူထုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိဘဲ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ပို၍ပင် ထူထပ်လာတတ်သည်။

ထူထပ်လှသော သွေးမြူများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လိပ်တက်နေပြီး နီစွေးသော မြွေကြီးတစ်ကောင်အလား သို့မဟုတ် သွေးနီရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုအလား ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့နေကြသည်။

ညဘက်တွင် သားရေနယ်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာတတ်သော သွေးမြူများမှာ အစေခံများအတွက် အသက်အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် ပြင်းထန်သော်လည်း ၎င်းမှာ ထိုသွေးပင်လယ်ကြီး ဒီရေတက်ချိန်တွင် လွင့်စင်လာသည့် လှိုင်းကြက်ခွပ်ကလေးများမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသွေးမြူထုကြီး၏ ဗဟိုချက်တွင် ဘာရှိနေသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြပေ။

စုန်ယန်၏ အမြင်အာရုံမှာ အစွန်အဖျားအထိသာ ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကပင် သူ၏ရင်ကို အေးစိမ့်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် သရဲထူးကဲအမြစ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါတွင်မူ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်သည် အနှစ်လေးဆယ်

တိုင်တိုင် ဝင်ထွက်သွားလာနေသော်လည်း ထိုလူမှာ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ရူးသွပ်ခြင်း မရှိဘဲ သရဲထူးကဲအမြစ်ကို ကျင့်ကြံရရှိခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်နိုင်ပေ။

သူသည် အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဘေးနားမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုစုန့်"

စုန်ယန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသားမှာ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိပြီး အနည်းငယ် ဖိုသီဖတ်သီနှင့် ဖော်ရွေသောပုံစံ ရှိသည်။ အမျိုးသမီးမှာမူ အသက် ၂၅၊ ၂၆ ခန့်ရှိကာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထား ရှိသည်။

စုန်ယန် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို သိသည်။ သူတို့မှာ သူနှင့်အတူ ပါလာသည့် အစေခံသစ်များဖြစ်ကြပြီး ထိုနေ့က ထူးကဲချီ လမ်းညွှန်ကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်စွာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည့် ငါးယောက်အနက်မှ နှစ်ယောက် ဖြစ်ကြသည်။

အမျိုးသား၏အမည်မှာ ရှန့်တကျူးဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီး၏အမည်မှာ ဝမ်အာနွီဖြစ်သည်။

စုန်ယန်ကလည်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ရှန့်တကျူးက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်း "အစ်ကိုစုန့်... ကျွန်တော်တို့က အသုတ်တူတူပဲ မဟုတ်လား။ တောင်အောက်က ဈေးတန်းကို ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူ သွားရအောင်လေ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်လို့ရတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်အာနွီ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး "တောင်

အောက်က အခြေအနေက ဘာမှန်းမသိရသေးဘူးလေ။အတူတူသွားတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်

မယ် အစ်ကိုစုန့်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့တွေက တကယ့် ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာပဲလေ။ အခုကတည်းက ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားကြတာပေါ့" ဟု ရိုးရိုးသားသားပင် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သူတို့၏ အကျိုးအကြောင်းပြချက်မှာ မည်သည့်ဘက်ကကြည့်ကြည့် မှန်ကန်လှသည်။

သို့သော်လည်း စုန်ယန်မှာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီနေ့တော့ မသွားချင်သေးဘူးဗျ"

ရှန့်တကျူးက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါဆိုလည်း... မလောပါဘူးဗျာ။ အစ်ကိုစုန့် တောင်အောက်ဆင်းချင်တဲ့ အခါကျမှပဲ ကျွန်တော်တို့ အတူတူသွားကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ညဘက်တွင် ရှန့်တကျူးနှင့် ဝမ်အာနွီတို့ အခန်းတစ်ခန်းတည်း အတူနေကြသည်ကို သူ အသေအချာ မှတ်မိနေသည်။ ထို့ပြင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာမှ ကျင့်စဉ်ကို စုပ်ယူစဉ်ကလည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ သာမန်အစေခံများကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

ထို့ထက်ပိုသည်မှာ သူတို့၏ စကားပြောဆိုပုံနှင့် အပြုအမူများမှာ သူတို့၏ အမည်နာမများနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီမှု မရှိခြင်းပင်။ ၎င်းကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တကျူးဆိုသည်မှာ တိုင်ကြီးနှင့် အာနွီမှာ နွားမလေးဆိုသည့် အမည်များမှာ အမည်လွှဲများသာ ဖြစ်နိုင်ခြေ များလှသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဝမ်အာနွီက စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး သားရေနယ်ရုံအတွင်းဘက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးလျက် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဈေးတန်းမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်နော်။ ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ် ရှိတဲ့သူတွေ လာကြဟေ့... ငါတို့နဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး သွားကြရအောင်"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အစေခံအများအပြား အပြေးအလွှား ထွက်လာကြတော့သည်။

အစေခံများမှာ နောင်တစ်ချိန် အဆင့်မြင့်တပည့် ဖြစ်လာမည့်သူများနှင့် ရင်းနှီးခွင့်ရရန် အခွင့်အရေးကို အမြဲစောင့်ဆိုင်းနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဈေးတန်းသို့ တစ်ယောက်တည်း ဆင်းရန်လည်း ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် "မမဝမ်နဲ့ အတူတူ သွားမယ်" "အစ်ကိုတကျူးနဲ့လည်း အတူတူ သွားမယ်။ လူများတော့ ပိုစိတ်ချရတာပေါ့" ဟု ပြောကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်လာကြသည်။

သို့သော် အစေခံအားလုံး ပါဝင်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ အချို့မှာ အဖွဲ့မဖွဲ့ဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဆင်းရန်သာ ရည်ရွယ်ထားကြသည်။

ရှန့်တကျူးမှာမူ စုန်ယန်၏ သဘောတူညီချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေဆဲပင်။

သို့သော်... စုန်ယန်ကမူ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သားရေနယ်ဖို့ အလုပ်တွေ ကျန်သေးလို့ပါ" ဟု ပြောကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှန့်တကျူးကတော့ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဆက်လက်ပြုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး အစေခံသစ်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖော်ဖော်ရွေရွေပင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေတော့သည်။

"အားလုံးပဲ... ဒီနေ့အတွက် အရိပ်ရုပ်သေး အလုပ်တွေကို မြန်မြန်လက်စသတ်ကြနော်။ ပြီးရင် တောင်အောက်ဆင်းကြမယ်။ အလုပ်နောက်ကျနေတဲ့သူ ရှိရင်လည်း ငါကူညီပေးပါ့မယ်"

အစေခံတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် "အစ်ကိုတကျူးကို အားနာစရာကြီးဗျာ မနှောင့်ယှက်ပါရစေနဲ့" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ရှန့်တကျူးက တဟားဟား ရယ်မောရင်း "နှောင့်ယှက်တာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ငါတို့အားလုံးက တစ်မြေတည်းနေ တစ်ရေတည်းသောက်တွေပဲ မဟုတ်လား။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီကြတာပေါ့ ဟဲဟဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် သူ့နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ချိုးလျန်ယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "အစ်ကိုစုန့်... ဒီနေ့ မသွားတော့ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

စုန်ယန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ရင်း အစေခံဟောင်းများဘက်သို့ အကြည့်ကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်က ရောက်လာသည့် အစေခံသစ်များမှအပ အစေခံဟောင်းများမှာမူ တောင်အောက်ဆင်းရန် စိတ်ဝင်စားပုံ မရသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူတို့တွင် ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ်များ ရှိနေသော်လည်း အပြင်ထွက်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိကြပေ။

သူသည် ချီယောင်းကိုလည်း တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချီယောင်းသည်လည်း မနေ့ကမှ ရောက်လာသည့် အခန်းဖော်သစ်နှင့် ကျောချင်းကပ်ထိုင်ကာ အလုပ်လုပ်နေပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။

ဤအစေခံ အသုတ်ထဲတွင် ထူးကဲချီ လမ်းညွှန်ကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်စွာ စုပ်ယူနိုင်သူ ငါးဦးသာ ရှိသည်။ သုတို့မှာ စုန်ယန်၊ ချီယောင်း၊ ရှန့်တကျူး၊ ဝမ်အာနွီ နှင့် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော ရွှီချန်ကျွင်းတို့ပင်။

ရွှီချန်ကျွင်းသည်လည်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိချေ။

စုန်ယန် အကြည့်ကို ပိုမိုအဝေးသို့ ပို့လိုက်သည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ဝမ်စုစုသည် အစေခံဟောင်းများကြားတွင် ထိုင်ကာ အေးအေးလူလူပင် သားရေနယ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများမှာ တောက်ပစွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ဂရုမစိုက်သည့်အလားပင်။

စုန်ယန်သည် ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ် သုံးစွဲလိုစိတ် မရှိကြသော ထိုအစေခံဟောင်းများကို တစ်

ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်ရင်း အတွေးတစ်ခု ရသွားသည်။

နေ့လယ်ခင်းတွင် စုန်ယန်သည် ဒုတိယမြောက် သာမန်အရိပ်ရုပ်သေးကို အေးအေးလူလူပင် အပြီးသတ်လိုက်သည်။

အလုပ်ပြီးသွားချိန်တွင် ညနေခင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသော မြူထုမှာ ချောက်ကမ်းပါးနက်ကြီးထဲမှ တွားသွားတက်လာသည့် နီစွေးသော နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ ၎င်းသည် ထက်မြက်သော လက်သည်းများကို အသုံးပြုကာ ချောက်ကမ်းပါးယံကို တစ်လက်မချင်းစီ ကုတ်တွယ်တက်လာနေသကဲ့သို့ပင်။

သားရေနယ်ရုံအတွင်းမှ အစေခံများမှာ လူအုပ်လိုက်ကြီး ထွက်လာကြတော့သည်။

ချိုးလျန်ယွဲ့သည် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်သော စုန်ယန်၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ထားရင်း အိမ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် စုန်ယန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နေ့လယ်စာစားပြီးကတည်းက ဈေးတန်းသို့ ဆင်းသွားကြသည့် ရှန့်တကျူးနှင့် ဝမ်အာနွီ အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးမှာ ယခုအချိန်အထိ ပြန်မရောက်လာကြသေးသောကြောင့်ပင်။

ထိုစဉ်မှာပင် လူအုပ်ထဲမှ သွယ်လျလှပသော ပုံရိပ်တစ်ခု တိုးထွက်လာပြီး စုန်ယန်၏ ဘေးနားသို့ အမြန်ရောက်ရှိလာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့။ တကယ်လို့ မင်း ဈေးတန်းကို သွားရမယ်ဆိုရင် မနက်မိုးလင်းတဲ့ အချိန်မှ သွားပါ။ အစောဆုံး သွားနိုင်သလောက် သွား။ စောစောသွား စောစောပြန်လာ အဲဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းနဲ့"

စုန်ယန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ချီယောင်းပင်။

သို့သော် ချီယောင်းသည် ထိုစကားများကို ပြောပြီးသည်နှင့် အလျင်အမြန်ပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သာမန်အခြေအနေဆိုလျှင် ဤမျှနှင့်ပင် ပြီးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ချီယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆွဲကိုင်လိုက်သည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်မောင်းကို ဗီဇအရပင် လိမ်လှည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်များကြားတွင် အသုံးများသော နည်းစနစ်တစ်ခုပင်။

သို့သော်လည်း သူမ၏လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသူမှာ လွတ်ထွက်သွားခြင်း မရှိချေ။

ချီယောင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏လက်ကို ကိုင်ထားသူမှာ စုန်ယန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"

"အမချီ... ကျွန်တော်နဲ့... အဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့ကော ဘယ်လိုလဲ"

"မင်းကတော့ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့သူပဲ"

ချီယောင်းသည် သူမ၏နားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမက စေတနာနှင့် လာရောက်သတိပေးသည်ကို ဤလူက သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် ကမ်းလှမ်းလာခြင်းမှာ အတော်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသည်။

စုန်ယန်က ပြုံးလိုက်ရင်း "တကယ်တော့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူမ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။

ချီယောင်းမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွါသွားတော့သည်။

ညဉ့်နက်သော် လွင့်မျောအိမ်ငယ်တစ်ခုအတွင်း၌ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်လျက် ပဉ္စမမြောက် လှေကားထစ်၌ ကင်းစောင့်နေသော ချီယောင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို သတိမပေးသင့်ဘူး။ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေတဲ့သူဆိုတာ ကြာလာရင် နတ်ဆိုးပေါက်စလေး ဖြစ်လာမှာပဲ"

ချီယောင်းသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

"သူလည်း ဒီလိုမျိုး မဖြစ်ချင်ရှာပါဘူး။ ကျွန်မနဲ့ အတူရှိနေတဲ့အချိန်မှာ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူ အကြောင်းမဲ့သက်သက် ဆန်းဆန်းပြားပြား သေသွားတာမျိုးကို ကျွန်မ မမြင်ချင်ဘူး"

ထိုအမျိုးသားက ပြတ်သားစွာပင် ရုပ်သေးနန်းတော်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းနိုင်မှသာ လူတွေ အသေအပျောက် နည်းသွားလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ တာဝန်က ရုပ်သေးနန်းတော်ထဲကို လျှို့ဝှက်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့နဲ့ ငါတို့ ဓားဂိုဏ်းအတွက် သတင်းအချက်အလက်တွေ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ပဲ။ ရုပ်သေးနန်းတော်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ငါတို့ ရှာဖွေရမယ်"

ချီယောင်းက "ကျွန်မ သိပါတယ်။ စီနီယာတွေနဲ့ ဂျူနီယာတွေ အများကြီးလည်း ကျွန်မလိုပဲ ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေကြတာပဲ မဟုတ်လား..."

အမျိုးသားက ဆက်ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကတော့ မင်းအတွက် ထူးကဲကျောက်တုံးတွေ ပေးပို့ဖို့နဲ့ မင်းကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ပဲ ငါ့မှာ ကုလို့မရတဲ့ ရောဂါရှိနေတာမို့ သက်တမ်းက နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒီမှာ သေဆုံးသွားတာက မင်းနဲ့ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံရင်း သေသွားတယ်လို့ အများအထင်ရောက်အောင် လုပ်လို့ရတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းက ဘာသံသယမှမရှိဘဲ အရိပ်

ရုပ်သေးတောင်ကုန်းရဲ့ အဆင့်မြင့်တပည့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"စီနီယာအစ်ကို..."

"ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ မင်းရဲ့ မြေကမ္ဘာထူးကဲအမြစ်ပါရမီမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဓားဂိုဏ်းက ဆရာကြီးတွေရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံယူသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ရုပ်သေးနန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဒီတာဝန်ကို ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက် လက်ခံခဲ့တာက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ"

ထိုအမျိုးသားသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ ခဏအကြာတွင် မှောင်ရိပ်ထဲမှ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမျိုးသား၏ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း ထိုသွေးများကြားမှ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးအချို့ ထွက်ကျလာ၏။

၎င်းတို့မှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး နှင်းကဲ့သို့ အေးစိမ့်ကာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်လေးများ ဖြာထွက်နေသည်။ ဤအရာများမှာ ထူးကဲကျောက်တုံးများပင်။

"အစ်ကိုတကျူး မမအာနွီ... ဒါက ဘာသဘောလဲ အခုက မှောင်နေပြီ။ တောင်ပေါ်ကို ပြန်တက်လို့ မရတော့ဘူးလေ။ ကျွန်တော်တို့ တောင်အောက်မှာ တစ်ညအိပ်ပြီး မနက်လင်းမှ အတူတူ တက်ကြမယ်လို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်လား။ အခု ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"အနောက်ကို ဆုတ်စမ်း"

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ကုန်း၏ အောက်ခြေရှိ ဝှက်ထားသော စခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ အစေခံ ၂၀ ကျော်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေကြသည်။ သူတို့ ပတ်ပတ်လည်တွင် မှောင်မည်းထူထပ်သော တောအုပ်ကြီးနှင့် မီးရှူးတိုင်များ ကိုင်ထားသည့် သန်မာသော လူရမ်းကားကြီးများသာ ရှိနေသည်။

ထိုလူရမ်းကားကြီးများမှာ နေ့ဘက်က ဈေးတန်းတွင် ဆိုင်ဖွင့်ရောင်းချနေသူများ ဖြစ်

သော်လည်း ယခုမူ သူတို့သည် ရှန့်တကျူးနှင့် ဝမ်အာနွီကို ဝန်းရံထားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာများ ရှိနေပြီး နေ့ဘက်က ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေတော့သည်။

အစေခံများထဲမှ တစ်ဦးက အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှန့်တကျူး ခင်ဗျားက ဓားပြတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါတို့ကို လုပ်ကြံရဲတယ်ပေါ့လေ အဆင့်မြင့်တပည့် ပြောသွားတဲ့ စကားတွေကို ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား"

ရှန့်တကျူးက ပြုံးစစဖြင့် "ဘယ်စကားလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုသူက "ဒီမှာ ပြစ်မှုကျူးလွန်ရင် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ကုန်းရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုကို မကြောက်ဘူးလား" ဟု ပြန်ပြော၏။

လေထုမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှန့်တကျူး၊ ဝမ်အာနွီနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်ရယ်ရသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် တစ်ခဲနက် ရယ်မောသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

လူရမ်းကားတစ်ဦးက ရှန့်တကျူးကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ဒီကောင်တွေက တကယ့် လူအတွေပဲ။ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း တပည့်တွေရဲ့ စကားကို တကယ်ယုံပြီး ဒါက ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းစဉ်ရဲ့ နယ်မြေလို့ ထင်နေတုန်းပဲ။ သူတို့ သေရမှာ မဆန်းပါဘူးဗျာ"

ရှန့်တကျူးက "မြန်မြန် သတ်ပစ်ကြ ပြီးရင် သူတို့ဆီက ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ်တွေကို ငါ့ဆီယူခဲ့။ ငါနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ မမဝမ်အာနွီက ပါရမီရှိတဲ့သူတွေပဲ။ ငါတို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းထဲကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ထားရတာ နောင်တစ်ချိန်မှာ အဆင့်မြင့်တပည့်တွေ ဖြစ်လာရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခြားလူရမ်းကားတစ်ဦးကလည်း ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် "နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ခေါင်းဆောင်တို့နောက်ကနေ ကျွန်တော်တို့လည်း ကောင်းကောင်းစား ကောင်းကောင်းနေရတော့မှာပေါ့" ဟု ပြောသည်။

ရှန့်တကျူးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လူရမ်းကားများမှာ ဓားများကို ကိုင်စွဲကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုယိုသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ထိုအသံများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အခန်း။ ၁၀

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှန့်တကျူးနှင့် ဝမ်အာနွီတို့သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် "တောင်တက်လမ်းက အရမ်းဝေးနေတာနဲ့ မနေ့ညက အချိန်မီ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ အပြင်မှာ တစ်ညအိပ်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်။ ငါတို့နဲ့အတူ သွားခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကုန်ပြီ။ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ" ဟု ပြောတော့သည်။

အရိပ်ရုပ်သေးများကို လာရောက်သိမ်းဆည်းသည့် တပည့်ဖြစ်သူမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြရုံမျှသာ လုပ်ပြီး နောက်ထပ် ဘာမှမမေးမြန်းသလို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းလည်း မပြုပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည့် ကျန်ရှိနေသော အစေခံများမှာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့ရဲ့ အသက်တွေက မြက်ပင်ကလေးတွေလိုပဲ တန်ဖိုးမရှိဘူးဆိုတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှတဲ့ အမှန်တရားကို သူတို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် သတိပြုမိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် အစေခံသစ်များသည် အစေခံဟောင်းများအဖြစ်သို့ တရားဝင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် တောင်အောက်ဆင်းသူ နည်းပါးသွားသည့် အချိန်၌ အစေခံဟောင်း သုံးလေးဦးသည် နံနက်စောစောတွင် လွင့်မျောအိမ်ငယ်မှ ထွက်လာပြီး တောင်အောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားကြသည်။

ထိုသူများသည် နေ့လယ်ခင်းတွင် အသက်လုပြေးလာကြသည့်အလား အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာကြပြီးမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူတို့၏ ခါးကြား သို့မဟုတ် ရင်ဘတ်အတွင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖောင်းနေသည်ကို တွေ့ရရာ ၎င်းမှာ လက်နက်များ ဖြစ်နိုင်သည်။

စုန်ယန်သည်လည်း နံနက်စောစော အချိန်ကောင်းကို အသုံးချ၍ လွင့်မျောအိမ်ငယ်မှ ထွက်ခွာကာ တောင်အောက်ခြေရှိ ဈေးတန်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ခရီးမှာ အတန်ငယ် ဝေးသော်လည်း ချောချောမွေ့မွေ့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျင့်စဉ်သင်ကြားပေးသည့် တပည့်၏ ပြောကြားချက်အရ ဤဈေးတန်းမှာ အဆင့်နိမ့်ဈေးတန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဆင့်နိမ့်ဟု ဆိုသော်လည်း အတော်ပင် စနစ်တကျ ရှိပုံရသည်။

ခြေတံရှည် သစ်သားအဆောက်အအုံများ၊ လှည်းများနှင့် ဆိုင်ခန်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ထိုကုန်သွယ်ရေးဈေးကြီးမှာ စည်ကားလှသော မြို့ငယ်လေးတစ်ခု၏ ထောင့်တစ်နေရာနှင့် တူလှသည်။

ဈေးသည်အများအပြားမှာ အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြပြီး လက်နက်များ၊ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး ပစ်ခတ်ရသည့် လက်နက်ငယ်များ၊ အဆိပ်များနှင့် လောကအနှံ့မှ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ အရောင်းရဆုံး ပစ္စည်းများပင်။

ဈေးသည်အချို့က ထူးကဲချီ ကျင့်ကြံတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မသုံးတတ်ရင် ဒီကိုလာခဲ့ကြ။ စိတ်ဝင်စားစရာ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လဲလှယ်ပေးမယ်။ စိတ်ကျေနပ်စေရမယ်လို့ အာမခံတယ်" ဟု အော်ဟစ်နေကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း အချို့သော ဈေးသည်များမှာ အဆောက်အအုံအတွင်း၌ ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့မှာ မျက်လုံးမှိတ်၍ တစ်မှေးမှိတ်နေသည့်အလား ရှိသော်လည်း သူတို့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းပြားငယ်တစ်ခုနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းပြားဖြင့် တို့ထိပါဟူသော ဆိုင်းဘုတ်လေး တစ်ခုကို ချထားကြသည်။

စုန်ယန်သည် အဆောင်တစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်သည်နှင့် သူ၏ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူ၍ တို့ထိလိုက်သည်။

ထိုသို့ တို့ထိလိုက်သည်နှင့် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အချက်အလက်များစွာမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာတော့သည်။

သေချာသည်မှာ ထိုတိတ်ဆိတ်နေသူများသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ တရားဝင်တပည့်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများမှာ အဆင့်အတန်း သိပ်မမြင့်လှသဖြင့် ဤအဆင့်နိမ့်ဈေးတန်းသို့ လာရောက် ဆိုင်ဖွင့်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြားလည်း စုန်ယန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ မြို့ပြင်သားတစ်ဦး မြို့ကြီးပြကြီးသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင် အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ပြီးစီးသွားသည့် အရိပ်ရုပ်သေးများ၊ စက္ကူရုပ်များ၊ အဆိပ်အဆောင်စာရွက်များ၊ ရှားပါးဆေးဝါးများ၊ ပျံလွှားဓားများနှင့် မှော်အတတ်များအထိ အားလုံးကို လဲလှယ်ရောင်းချနိုင်သည်။

သားရေနယ်ရုံတွင် သူတို့ ပြုလုပ်နေသည့် အရိပ်ရုပ်သေးများမှာမူ ကနဦး ပုံကြမ်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

ဤ ပုံကြမ်းများကို အဆင့်မြင့်တပည့်များက ယူဆောင်သွားပြီးနောက် အမှန်တကယ် အသုံးချနိုင်သည့် အရိပ်ရုပ်သေးများဖြစ်လာရန် အချိန်ယူ၍ သန့်စင်မွမ်းမံရသည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရာတွင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး အဆောင်စာရွက်များထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားလှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အရိပ်ရုပ်သေးများမှာ အမြဲလိုအပ်ချက်ရှိနေပြီး သားရေနယ်ရုံတွင် အစေခံတပည့် အမြောက်အမြား ထားရှိရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှားပါးဆေးဝါးများထဲတွင် စုန်ယန်သည် ချီယောင်း အစောပိုင်းက ပြောခဲ့ဖူးသော တမ်းတမူးယစ်ဆေးကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

တမ်းတမူးယစ်ဆေးသည် ဆံပင် သို့မဟုတ် အရေပြားအဖတ်များကို မီးရှို့၍ အမှုန့်ပြုလုပ်ကာ ဤဆေးမှုန့်နှင့် ရောစပ်ပြီး ပစ်မှတ်ကို အနံ့ခံခိုင်းပါက ပစ်မှတ်အား ရူးသွပ်စွဲလမ်းသွားစေနိုင်သည်။ ပစ်မှတ်၏ စွမ်းအားနည်းလေ ဆေးမှုန့်လိုအပ်ချက် နည်းလေဖြစ်သည်။ ပုလင်းတစ်လုံးလျှင် ၅ ကြိမ်အထိ အသုံးပြုနိုင်သည်။ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများအပေါ်တွင် သက်ရောက်မှု အကန့်အသတ်ရှိသည်။ ဈေးနှုန်း အကျိုးပြုမှတ် ၅ မှတ်။

မှော်အတတ်များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း တစ်ခုချင်းစီ၏ နောက်တွင် မှတ်ချက်များပါရှိသည်။ အချို့မှာ မှတ်ချက်တစ်ခု၊ အချို့မှာ နှစ်ခု ပါဝင်သည်။

မှတ်ချက်တစ်ခုပါလျှင် ဤမှော်အတတ်မှာ ရုပ်သေးနန်းတော်၏ သီးသန့်အတတ်မဟုတ်ဘဲ ပြင်ပမှ ရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

မှတ်ချက်နှစ်ခုပါလျှင် လေ့ကျင့်ပြီးဖြစ်၍ အသုံးပြုနိုင်သည်၊ မလေ့ကျင့်ရသေးသော်လည်း ဖတ်ကြည့်ရသလောက် အသုံးပြုနိုင်ဖွယ်ရှိသည်၊ အခြေခံအဆင့်အတွက် အဆင်ပြေသည် သို့မဟုတ် မပြည့်စုံသဖြင့် လေ့ကျင့်နိုင်ခြင်းရှိမရှိ မသေချာပါ စသဖြင့် အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။

စုန်ယန်သည် ရောင်းချနေသော မှော်အတတ်များ ကဏ္ဍကို အလျင်အမြန်ပင် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူသည် အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်နိုင်သည့် အတတ် သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးအတတ်များကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း ၎င်းကို ထိရောက်စွာ အသုံးချနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် တစ်ဆိုင်ပြီးတစ်ဆိုင် လိုက်ရှာရာတွင် မှော်အတတ်နှစ်ခုကို သဘောကျသွားခဲ့သည်။

ချီဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်သည် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မှော်အတတ်ဖြစ်ကာ လူသုံးများသည်။ ကိုယ်တိုင်မလေ့ကျင့်ရသေးသော်လည်း ကျိန်းသေအသုံးပြုနိုင်သည်။ ဈေးနှုန်း အကျိုးပြုမှတ် ၄၉ မှတ်။

ချီမြားအတတ်သည် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မှော်အတတ်ဖြစ်ကာ လူသုံးများသည်။ ကိုယ်တိုင်မလေ့ကျင့်ရသေးသော်လည်း ကျိန်းသေအသုံးပြုနိုင်သည်။ ဈေးနှုန်း အကျိုးပြုမှတ် ၃၉ မှတ်။

သေချာသည်မှာ ဤမှော်အတတ်နှစ်ခုမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်သော အခြေခံအတတ်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မှော်အတတ်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ရန်မှာလည်း အချိန်နှင့် အားအင်လိုအပ်ရာ မည်သည့်ကျင့်ကြံသူကမျှ ဤမျှအခြေခံကျသော အတတ်နှစ်ခုအတွက် အချိန်အကုန်ခံလေ့ မရှိကြပေ။

ပထမတစ်ခုမှာ ဂိုဏ်းထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ထုတ်ဖော်ပြသရန်ပင် အချိန်မလောက်ငှပါဘဲနှင့် ချီစွမ်းအင်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။ ထိုသူသည် အံ့မခန်း ကျင့်ကြံသူကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘဲနှင့် ချီဖုံးကွယ်ခြင်းက ဘာအကျိုးမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယတစ်ခုမှာမူ အလွန်ပင် သာမန်ကာလျှံကာဖြစ်သော အခြေခံတိုက်ခိုက်ရေးအတတ်တစ်ခုမျှသာ။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထူးကဲချီများကို စုစည်းပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင်။

၎င်းမှာ ကိုယ်ခံပညာလောကမှ လက်ချောင်းခြောက်သွယ် နတ်ဓားနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ထိုဓားအတတ်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင်မူ အနိမ့်ဆုံး စွမ်းအားပုံစံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤမှော်အတတ်နှစ်ခုမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေနိုင်သော်လည်း စုန်ယန်အတွက်မူ ဝယ်ယူရန် မတတ်နိုင်သေးပေ။

ဤကဲ့သို့သော မှော်အတတ်များသည် အစေခံတစ်ဦး အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

စုန်ယန်သည် ထိုမှော်အတတ်နှစ်ခုကို တသသဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သာမန်လူသား ဈေးသည်များရှိရာသို့ သွားကာ ဓားပြများထံမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာသော ပစ္စည်းအချို့ကို ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ် ၁ မှတ်ဖြင့် လဲလှယ်ဝယ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ မူလချီစွမ်းအင်ကို အားဖြည့်ပေးသည့် ဂျင်ဆင်းအားတိုးဆေးသုံးပုလင်း၊ လူသားတို့၏ အသိစိတ်ကို ဝေဝါးသွားစေနိုင်သည့် ထိပ်တန်းအဆင့် ကြည်လင်သောလေပြေနှင့် နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်စက်ခြင်း မူးယစ်ဆေးတစ်မျိုးနှင့် သာမန်လူတို့အမြင်တွင် နတ်ဘုရားလက်နက်ဟု ထင်မှတ်ရလောက်သည့် ထက်မြက်သော မြှောင်ဓား တစ်စင်းတို့ပင်။

ဤပစ္စည်းသုံးမျိုးမှာ ကျန်းဟူတွင် အလွန်ရှားပါးလှသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ် ၁ မှတ်တည်းဖြင့် လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာပင် သူသည် တောင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

သူရောက်သည်နှင့် ရှန့်တကျူးက ပြုံးလျက် လျှောက်လာပြီး လက်ခုပ်တီးကာ လှမ်းမေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုစုန့် ဘာတွေဝယ်ခဲ့လဲဗျ"

စုန်ယန်က လက်ထဲမှ ဆေးပုလင်းကို လှုပ်ပြရင်း "ဂျင်ဆင်းအားတိုးဆေး အချို့ ဝယ်လာတယ်ဗျ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အစေခံများထဲမှ ပါရမီရှင်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသူ အချို့မှာ မှင်တက်သွားကြတော့သည်။

လူတိုင်းက ထူးကဲချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်ဖို့အတွက် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် အပေါ်မှာပဲ အားကိုးနေကြတာ။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလိုခန္ဓာကိုယ် အားဖြည့်ဆေးတွေ ဝယ်နေတာလဲ ဒါက တန်လို့လား။

ရှန့်တကျူးက ဆေးပုလင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဂျင်ဆင်းအားတိုးဆေးကို အမှန်တကယ် သိရှိနားလည်ထားသူဖြစ်ရာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အစ်ကိုစုန့်က တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်ကလည်း "ဟုတ်တယ် တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်မိတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

ထိုအခါမှ ရှန့်တကျူးသည် သူ့ကို ဆက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူ လှည့်ထွက်သွားချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မူလက သူသည် ဤပြိုင်ဘက်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးမှာ တစ်ချိန်တည်းတွင် ပါရမီထွက်ပေါ်လာသူများဖြစ်ကြရာ နောင်တွင် ပြိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိလာနိုင်သောကြောင့်ပင်။

မမျှော်လင့်ထားသော အခက်အခဲများ မဖြစ်လာစေရန် စောစောစီးစီး ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့သောသူမျိုးမှာ သူ၏အားအင်ကို အကုန်ခံပြီး ဖယ်ရှားရန်ပင် မထိုက်တန်တော့ပေ။

အသုံးမကျသည့် အမှိုက်တစ်ခုမျှသာ။

သူ့တွင် တောင်အောက်၌ ဤပြိုင်ဘက်ကို သတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် လက်ပါးစေများ ရှိနေသဖြင့် နောင်တွင်လည်း အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ချီယောင်းနှင့် ရွှီချန်ကျွင်းဆိုသူတို့မှာမူ ကိုင်တွယ်ရန် သိပ်မလွယ်ကူပေ။

ရှန့်တကျူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်နဲသော အတွေးစအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်

လိုက်သည်။

ညဉ့်မှောင်လာခဲ့ပြီး ည၏ ပထမပိုင်းအချိန်တွင် ကင်းစောင့်ပေးခဲ့သည့် ချိုးလျန်ယွဲ့ ဆင်းလာသောအခါ စုန်ယန်က သူမကို ဂျင်ဆင်းအားတိုးဆေး တစ်လုံး တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟူ လောကမှ ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်အားဆေးများသည် သာမန်လူသားများအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်လှသည်။

မိန်းကလေးချိုးသည် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထူးသွားကာ လက်ခြေများ ပြေလျော့ပြီး အိပ်ငိုက်လာတော့သည်။ သူမ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိသွား၏။ ကုန်သည်ဟူသည် အမြတ်ကိုသာ ကြည့်တတ်ကြပြီး သံယောဇဉ်ကို ဂရုမစိုက်တတ်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် စုန်ယန်က သူမကို လုံးဝပစ်ပယ်ထားလျှင်ပင် သူမ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း စုန်ယန်က သူပြောသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အဖိုးတန်လှသော ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ်များကို အသုံးပြု၍ သူမအတွက် ဤဆေးကို ဝယ်ပေးခဲ့သည်။

"အစ်ကိုစုန့်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"

မိန်းကလေးချိုးသည် စောင်ကို ခြုံလိုက်ရင်း အိမ်၏အက်ကြောင်းများကြားမှ တိုးဝင်လာသော ကောက်ကွေးသည့် အနီရောင်အလင်းတန်းကို အသုံးပြု၍ လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်လက်ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အိပ်တော့"

စုန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလောက်သည့် အချိန်အကြာတွင် သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်မှန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

စုန်ယန်သည် လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာကာ ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ကြည်လင်သောလေပြေနှင့် နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်စက်ခြင်းအမည်ရှိ မူးယစ်ဆေးကို ထုတ်ယူကာ အဖုံးကိုဖွင့်၍ ချိုးလျန်ယွဲ့၏ နှာခေါင်းရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

အရောင်အဆင်းမရှိ၊ အနံ့အသက်မရှိသော ဓာတ်ငွေ့များသည် လေပြေအေးလေးအလား သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မှန်မှန်စီးဆင်းနေသော အသက်ရှူလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သူမသည်... ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အိပ်စက်ခြင်းသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ စုန်ယန်သည် မြှောင်ဓားကိုယူကာ သူ၏ အနံ့အသက်များ စွဲကျန်နေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်၍ တံခါးအနောက်တွင် ထားခဲ့သည်။ သူသည် တံခါးကို အလျင်အမြန်ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးမြူများကြားသို့ ဝိညာဉ်တစ်ခုအလား တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သွေးနီရောင်မြူထုအတွင်း၌ သက်ရှိပုံရိပ်ကို မြင်သည်နှင့် ခုန်အုပ်၍ ပူးကပ်ရန် ကြိုးစားနေကြသော သရဲတစ္ဆေ သတ္တဝါများစွာ ရှိနေကြသည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် စုန်ယန်ကိုမူ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုန်ယန်တွင် သရဲထူးကဲအမြစ်ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

စုန်ယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နေ့ဘက်တွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အထီးကျန်ချောက်ကမ်းပါးယံမှာ ယခုမူ လုံးဝဆိတ်သုဉ်းနေ၏။ သူ၏အကြည့်မှာ အဝေးတစ်နေရာရှိ ရှန့်တကျူးနှင့် ဝမ်အာနွီတို့၏ လွင့်မျောအိမ်ငယ်ဆီသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အစေခံသစ်တွေ ရောက်လာရင် ငါတို့ ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားကြမယ်။ ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ်တွေ လုံလုံလောက်လောက် စုမိသွားရင် ငါတို့ အဆင့်မြင့်တပည့်တွေအဖြစ်နဲ့ ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို သွားလို့ရပြီ"

"ဒါနဲ့... စုန်ယန်၊ ချီယောင်းနဲ့ ရွှီချန်ကျွင်းတို့ကော ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"တစ်နေ့နေ့ သူတို့ တောင်အောက်ဆင်းတဲ့အခါ ငါတို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားမယ်။ ပြီးရင် ငါတို့ရဲ့ လူတွေကို သူတို့ကို တိုက်ရိုက်သတ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

"ငါ သုတေသနလုပ်ထားသလောက် စမ်းသပ်မှုတွေက တစ်သုတ်ချင်းစီ လုပ်တာလေ။ အသုတ်တူတူထဲမှာ ပြိုင်ဘက်နည်းလေ နောင်ကျရင် ငါတို့အတွက် ရွေးချယ်စရာ ပိုများလေပဲ"

"ဟဲဟဲ... ငါတို့နဲ့ ဆုံရတာ သူတို့ ကံဆိုးတာပဲပေါ့"

ဝမ်အာနွီက လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်... သူမ၏ ဦးခေါင်းအထက်မှ ပြင်းထန်ပြီး ရုတ်ခြည်းဖြစ်ပေါ်လာသော ဒုန်းဆိုသည့် အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး ဗီဇအရပင် "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု အသည်းအသန် မေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူမ ပြန်ရလိုက်သည့် တစ်ခုတည်းသော အဖြေမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံပင် ဖြစ်၏။

ကောက်ကွေးနေသော အနီရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင် အထက်ပိုင်း၌ ထိုင်နေသော ရှန့်တကျူးသည် တစ်စုံတစ်ခုသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရာ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား အောက်သို့ အရှက်တကွဲ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အိမ်တံခါးကြီးမှာလည်း ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။

တံခါးအပြင်ဘက် သွေးမြူများကြားမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တရှပ်ရှပ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရေခွံများ၊ အရိုးစုများနှင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါများသည် အငမ်းမရ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။

ထိုတိုးဝှေ့နေသော သရဲတစ္ဆေများကြားတွင် နက်မှောင်သော ဝိညာဉ်အရိပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခုမှာမူ တံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ထိုမြင်ကွင်းနှင့် သိသာစွာ ကွဲပြားနေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့"