အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း။ ၂၁

ဂျုန်း...

ကျောက်တံခါး ယန္တရားကြီး ပြန်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီးစုန်... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လားဟင်"

ချိုးလျန်ယွဲ့က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း သူမ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်စက်ခဲ့ရသည်ဆိုသော်လည်း ဤသို့ အကျဉ်းချခံထားရသည့် ဖိအားဒဏ်က သူမကို ရူးသွပ်လုနီးပါးပင်။

သူမသည် လူ့လောကရှိ မြို့ရွာများသို့ ပြန်သွားချင်သည်။ ဈေးများ၏ ဆူညံသံများကို ကြားချင်သည်။ မိုးသောက်ချိန် ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်သံနှင့် ညနေခင်း လမ်းမများပေါ်ရှိ မီးခိုးငွေ့နံ့များကို ပြန်လည်ခံစားချင်မိသည်။ တစ်ချိန်က သူမအတွက် သာမန်ဖြစ်ခဲ့ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ပင် ဖြစ်ခဲ့ရသော အရာများမှာ ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသော ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ ဖြစ်နေတော့သည်။

အကယ်၍ စုန်ယန်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူမ သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စုန်ယန်နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမဆို သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်စေရန် လုံလောက်လှသည်။ စုန်ယန်မှာ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အပြင်သို့ တစ်ခါမျှ ထွက်လေ့မရှိပေ။ ယနေ့တော့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်မှာ သေချာသည်။

စုန်ယန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "လူတစ်ယောက် သတ်လိုက်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးစုန်... အဲဒါ... အဲဒါက..."

ချိုးလျန်ယွဲ့မှာ စကားများပင် ထစ်ကုန်သည်။ ဂိုဏ်းတူတပည့်အချင်းချင်း ပဋိပက္ခဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေမိ၏။

စုန်ယန်က "စီနီယာအစ်မချီရဲ့ လူသားဖိုပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဘေးရှိ ချောင်ရွှယ်ရုံမှာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသော မည်သည့် လူသားဖိုမဆို ဝေမင်းဆက်၏ တော်ဝင်သွေးမျိုးနွယ်များသာ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။ သူမ သိကျွမ်းသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

စုန်ယန်က သူမ၏ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားမှုကို သတိပြုမိပုံရပြီး "မင်းရဲ့ခင်ပွန်းပဲ။ သူက သစ္စာဖောက်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလို့ ငါ စီနီယာအစ်မချီကို ကူညီပြီး သတ်ပေးလိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖတ်...

ဘေးခန်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သားရေခွံနှင့် ထွင်းဓားတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချိုးလျန်ယွဲ့မှာ ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် ဘေးခန်းရှိ ကျန်းနန်မင်းသား၏ ကြင်ယာတော်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ သက်ပြင်းအသာချလိုက်မိသည်။ သူသည် စွန့်စားရသည်ကို ဝါသနာပါသူ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် "ကျန်းနန်မင်းသားကို သတ်လိုက်သည့် ကိစ္စက မပေါ်ပေါက်နိုင်ပါဘူး" ဟု လောင်းကြေးမထပ်လိုပေ။ အခြားသူများက ဖော်ထုတ်သွားမည့်အစား မိမိဘာသာ ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။ အမှန်စင်စစ် ထွက်ပြေးသော အစေခံတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ဤနေရာတွင် အလွန်ပင် သာမန်ဆန်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနန်မင်းသား၏ ကြင်ယာတော်အတွက်မူ...

သနားစရာကောင်းသော ဤအမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ ခင်ပွန်း သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် တမ်းတမူးယစ်ဆေး၏ အာနိသင်ကြောင့် ရန်သူနှင့် အတူရှိနေချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒဖြင့် နှိပ်စက်ခံနေရရှာသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဝေဒနာမှာ သူမကို သားရေနယ်ဓားဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန် တွန်းအားပေးရန် လုံလောက်လှသည်။ သူမအတွက်မူ ဤသည်မှာ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေများထဲမှ ကောင်းမွန်သော ဇာတ်သိမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

ကြင်ယာတော်မင်းသမီး၏ သေဆုံးမှုသည် စုန်ယန်အတွက်မူ သူ၏ ရက်စက်သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားစတိုင်ကို သက်သေပြရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ... မှောင်မိုက်လွန်းသော်လည်း ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အနိုင်ရရှိမှု တစ်ခုပင်။

စုန်ယန်သည် ကုလားကာများကို ဆွဲပိတ်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်ပြီး ချောင်ရွှယ်ရုံကို သွားရောက်နှစ်သိမ့်ရန် ပြင်နေသော မိန်းကလေးချိုးအား သူ့ကိုသာ လာရောက်ပြုစုရန် ခေါ်ယူလိုက်တော့သည်။

လောကကြီးတွင် မမျှော်လင့်ထားသော အရာများ အမြဲဖြစ်ပျက်တတ်စမြဲပင်။ ဥပမာအားဖြင့် နံနက်အစောပိုင်းတွင် စုန်ယန် သိလိုက်ရသည်မှာ ကြင်ယာတော်မင်းသမီးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခြင်းမပြုဘဲ သူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် မိန်းကလေးချိုးကဲ့သို့ပင် သူ့အား အစေခံရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောဆိုလာခြင်းပင်။

ကြင်ယာတော်မင်းသမီးက ဆိုသည်မှာ "ဘဝဆိုတာ တိုတောင်းလှပါတယ်။ ပျော်နိုင်သမျှ ပျော်ရမယ်။ အမှန်တော့ သွေးလှံဂိုဏ်းရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီး ဒီရုပ်သေးဂိုဏ်းကို ပို့ဆောင်ခံရကတည်းက ကျန်းနန်မင်းသားဆိုတာ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ အစ်ကိုကြီးစုန်က သူ့ကို သတ်လိုက်တာမဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံတော်ပျက်သုဉ်းမှုဆိုတဲ့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ဘေးဒုက္ခက သတ်လိုက်တာပါ။ ကျန်းနန်မင်းသားကို အစ်ကိုကြီးစုန်က ပြတ်ပြတ်သားသား သတ်ပေးလိုက်တာဟာ တကယ်တော့ ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ဘဝမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုပဲ ခံစားသွားချင်ပါတော့တယ်"

စုန်ယန်က ငြင်းပယ်ရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ရုတ်တရက် ကျောက်တံခါးအပြင်ဘက် အဝေးဆီမှ ဆူညံသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ မနေ့ညက ကျန်းနန်မင်းသား သေဆုံးခဲ့သည့် နေရာသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်ရှိနေပုံပင်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွက်ချက်နေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

မကြာမီ သူသည် သက်ပြင်းအသာချကာ ပြန်လည်လဲလျောင်းလိုက်ပြီး ကြင်ယာတော်မင်းသမီးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်တော့သည်။ ကြင်ယာတော်မင်းသမီး ရောက်ရှိလာပြီးနောက်... စုန်

ယန်သည် ထူးကဲချီလမ်းညွှန်ကျင့်စဉ်ထဲမှ စုပ်ယူခြင်းအတတ်ကို နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ကြင်ယာတော်မင်းသမီးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ခုတင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေလဲလျောင်းသွားတော့သည်။

အရေးကိစ္စများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူသည် ကျောက်တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ လမ်းသိပ်မလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်၌ "မနေ့ညက ဒီနေရာမှာ ဆူညံသံတွေ ကြားရတယ်" ဟု ပြောဆိုနေကြသော တပည့်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုန်ယန်သည် ရှေ့သို့ တည့်တည့်တိုးသွားပြီး မနေ့ညက အပြင်ဘက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေသော လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့ရကြောင်း ထိုလူရိပ်က ထူးမခြားနားဘဲ ရှိနေသဖြင့် လူသားဖိုတစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိကြောင်း ထို့ကြောင့် မတော်တဆမှုများ မဖြစ်စေရန် ထိုသူကို သူကိုယ်တိုင် ရိုက်သတ်လိုက်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

တပည့်များက "သတ်သင့်တယ် သတ်ပစ်ရမှာပေါ့" ဟု ရယ်မောကာ ပြောကြသည်။ စုန်ယန်သည် ချီယောက်၏ လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်တံခါးမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားဆဲပင်။ သူသည် ဤအမျိုးသမီးနှင့် ထပ်မံ၍ မပတ်သက်ချင်တော့ပေ။ ယခင်က သူမအပေါ် သံယောဇဉ်အချို့နှင့် စေတနာအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း မနေ့ညက ရိုက်ချက်နှင့်အတူ အရာအားလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တပည့်များ လူစုကွဲသွားပြီးနောက် ဝမ်စုစုသည် သူ့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေးချီက အရမ်းကို ဖြောင့်မတ်လွန်းတယ်။ လူသားဖိုက သစ္စာဖောက်သွားပြီဆိုတာ သူမက တမ်းတမူးယစ်ဆေးကို မသုံးချင်လို့ ဖြစ်ရမှာ။ သာမန်အချိန်တွေမှာတော့ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပေမဲ့ ဒီလိုအချိန်မှာတော့... သူမ သံသယဝင်ခံရနိုင်တယ်"

"ဂျူနီယာမောင်လေး... မင်းက တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့သူပဲ။ မနေ့ညက ထွက်ပြေးတဲ့ လူသားဖိုကို သတ်လိုက်တာကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ဝန်ခံလိုက်တာက တော်တော်လေး မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပြုမူပုံမှာ ပြဿနာလေး တစ်ခုတော့ ရှိနေသေးတယ်"

ပြောပြီးနောက် သူမသည် အသံကိုနှိမ့်ကာ "ချိုးလျန်ယွဲ့က မင်းနောက်ကို လိုက်နေတာ သုံးနှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အခု ကျန်းနန်မင်းသားရဲ့ ကြင်ယာတော်ကျမှ... မင်း တမ်းတမူးယစ်ဆေးကို သုံးခဲ့လားဆိုတာ သိချင်တယ်"

စုန်ယန်သည် စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ ဝမ်စုစုကို လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဖိတ်ခေါ်ကာ ကြည့်ရှုခိုင်းလိုက်သည်။ ဝမ်စုစုသည် ဤကဲ့သို့သော ဆေးဝါးများနှင့် ကျင့်စဉ်များတွင် ဝါရင့်သူဖြစ်ရာ လေထုထဲရှိ ရမ္မက်နံ့များကို ကောင်းစွာသိရှိသူဖြစ်သည်။ အားအင်စုပ်ယူခံထားရသဖြင့် အားနည်းနေသော ကြင်ယာတော်မင်းသမီးနှင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ဂျင်ဆင်းအားဆေးလုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ပါးစပ်လေးပိတ်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

သူမက စုန်ယန်၏ လက်မောင်းကို နောက်ပြောင်သလို ပုတ်ရင်း "မင်းက တည်ကြည်တဲ့သူလို့ ငါထင်ထားတာ။ တကယ်တော့ မင်းကလည်း ဒီလိုလူစားမျိုးပဲကိုး။ တစ်နေ့နေ့ကျရင် အစ်မနဲ့ရော စမ်းကြည့်မလား ငါတို့ အချင်းချင်း အားအင်တွေ မစုပ်ယူကြဘဲ အရင်က နောင်တတွေကိုပဲ အစားထိုးကြတာပေါ့... ဟီးဟီး..."

စုန်ယန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ အကယ်၍... နန်ကျူတောင်ထိပ်သခင်သာ တပည့်တွေထဲကနေ အခြေအနေတွေကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ ယုံကြည်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ရွေးမယ်ဆိုရင် ဝမ်စုစုကိုပဲ ရွေးမှာ သေချာသည်။

အကြောင်းမှာ စီနီယာအစ်မဝမ်သည် စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရက်စက်ပါးနပ်ကာ အခြေအနေအရ လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်သူဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူမသည် မိစ္ဆာမဟု အမည်ခံထားပြီး တရားမျှတသည့် အမျိုးသမီးသူရဲကောင်းလို ဟန်ဆောင်နေသူမျိုး မဟုတ်သလို အားအင်စုပ်ယူသည့် ကျင့်စဉ်ရှိပါလျက်နှင့် အပျိုစင်ဘဝကို ထိန်းသိမ်းနေသည့် နားမလည်နိုင်စရာ မိစ္ဆာမမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း ဝမ်စုစုက ဆက်လက်ရယ်မောရင်း "ဒီကိစ္စအတွက်တော့ အစ်မက မင်းဘက်က အာမခံပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးချီအတွက်တော့... အစ်မလည်း အသေအချာ မပြောနိုင်ဘူးနော်..."

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဝမ်စုစုက "ကဲ... သားရေနယ်ရုံကို တူတူသွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ လက်တွဲဖော်အဖြစ် နေလာခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်ရာ ဝမ်စုစု၏ စကားမှာ "ထမင်းတူတူစားရအောင်" ဟု ပြောသကဲ့သို့ပင် သဘာဝကျလှသည်။ သို့သော် စုန်ယန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဘာလို့လဲ" ဟု မေးရာ စုန်ယန်က "ဒီနေ့ ကျွန်တော် စွေချွဲတောအုပ်ကို သွားမလို့" ဟု ရှင်းပြသည်။

"အဲဒီမှာ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ"

စုန်ယန်က "သားရေပန်းချီအတတ်မှာ ပါတာကတော့... မူကြမ်းတွေမှာ အသက်ဝင်တဲ့ အနှစ်သာရတွေ ကိန်းအောင်းနေဖို့ဆိုရင် အဲဒီသက်ရှိတွေကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြည့်ရှုလေ့လာရမယ်တဲ့။ စွေချွဲတောအုပ်မှာ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေတွေ ရှိတယ်ဆိုတော့ သွားကြည့်မလို့ပါ" ဟု ဖြေကြားသည်။

သားရေပန်းချီအတတ်...

ဝမ်စုစုမှာ အတန်ကြာအောင် ငိုင်သွားသည်။

သားရေပန်းချီ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်အတတ်သည် သားရေပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး သားရေပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားလှသည်။

သူမက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ "ဂျူနီယာမောင်လေး တစ်ယောက်တည်းသွားတာ ဘေးကင်းပါ့မလား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ပြုံးလျက် "စွေချွဲတောအုပ်က အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ကို သွားတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာပဲ ရှိတာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း ထူးကဲချီကို သန့်စင်နေတာ ကြာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သာမန်လူတွေလို မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီရောက်ရင်... ဘေးကင်းတဲ့နေရာကနေပဲ အကဲခတ်မှာဆိုတော့ အဆင်ပြေမှာပါ"

"စီနီယာအစ်မ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလား"

ဝမ်စုစုသည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမသည် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးသဖြင့် နန်ကျူတောင်ထိပ်၏ ပြင်ပသို့ လျှောက်သွားရန် မဝံ့ရဲပေ။

သို့သော် သူမသည် မျက်လုံးလေး ကစားလိုက်ရင်း "စိတ်မပူပါနဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေး။ မနေ့ညက လူသားဖို သေဆုံးသွားတဲ့ကိစ္စကြောင့် ပြဿနာတက်လာရင် အစ်မ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မဝမ်က တကယ့်ကို စိတ်ထားကောင်းတာပဲ"

စုန်ယန်သည် စိတ်ထဲတွင် အတန်ငယ် ထိခိုက်ခံစားသွားရသည်။ ချီယောက်ကဲ့သို့ လူမျိုးက သူ့အတွက် ပြဿနာတွေသာ ဆင့်ကဲပေးနေသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မိစ္ဆာမဟု အမည်တပ်ခံထားရသည့် စီနီယာအစ်မဝမ်ကမူ သူ၏ အမြီးအမောက်မတည့်သော ကိစ္စများကို ကူညီဖြေရှင်းပေးနေသည်။ သူသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးကို လပြည့်ဝန်းထံသို့ အပ်နှင်းခဲ့သော်လည်း လပြည့်ဝန်းကမူ သူ၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုများကိုသာ မီးမောင်းထိုးပြနေသကဲ့သို့ပင်...

ဝမ်စုစုက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မောင်လေး... အစ်မရဲ့ ကျေးဇူးကိုတော့ အမြဲမှတ်ထားရမယ်နော်" ဟု ပြောသည်။

အောက်ခြေတွင် နေထိုင်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း ဘေးကင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ မိုးကောင်းကင် ပြိုကျလာသောအခါ အရပ်ရှည်သူများက အရင်ခံရမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမြင့်မှ ကျဆင်းလာသော နှင်းစိုင်တစ်စိုင်သည်ပင် အောက်ခြေရှိသူများအတွက် မခံမရပ်နိုင်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် စုန်ယန်သည် အထွေထွေလုပ်ငန်းဆောင်မှ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးရလျှင် မနှောင့်နှေးခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်ပင်... ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့သော အစေခံများအားလုံးမှာ သေဆုံးကုန်ကြသည်။

မိမိသွားမည့်နေရာကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက အမြဲတမ်း ပါးနပ်သော နည်းလမ်းမဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများသည် အန္တတော မဟုတ်ကြရာ သင့်ကို စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများနှင့် နားထောင်နေသော နားများ အမြဲရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သင်သည် သူတို့ မတက်လှမ်းနိုင်သော လမ်းတစ်ခုသို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သူတို့ သိမြင်သွားသောအခါ သူတို့သည် သင့်ကို အတားအဆီးလုပ်မည့်အစား အထက်သို့ မြှောက်တင်ပေးကာ နေရာတိုင်းတွင် လမ်းဖွင့်ပေးကြလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် စုန်ယန်သည် စွေချွဲတောအုပ်သို့ သွားမည့်ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်မထားရုံတင်မကဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ကြေညာလိုက်သည်။ ဝမ်စုစုကို ပြောပြရုံသာမက လမ်းတွင်မေးမြန်းသူတိုင်းကိုလည်း သူသည် သားရေပန်းချီအတတ်ကို လေ့ကျင့်ရန် သွားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြခဲ့သည်။

ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...

စုန်ယန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ရေဓာတ်သစ်ကြားသီးနှစ်လုံးမှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ အလှည့်တိုင်းတွင် အလွန်ရှားပါးသော ရေဓာတ်ထူးကဲချီများကို သူ၏ လက်ဖဝါးဆီသို့ သယ်ဆောင်လာပြီး ငါးပါးဓာတ်လက်ငယ်လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ဖြင့် သူ၏ အရေပြားအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း စုပ်ယူနေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် နန်ကျူတောင်ထိပ်၏ အစွန်အဖျားရှိ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အောက်ခြေတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောအုပ်ကြီး တည်ရှိသည်။ ဤလမ်းမှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များ အသုံးအများဆုံးလမ်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုတပည့်များသည် အရိပ်ရုပ်သေးများကို စီးနင်းလျက် ပျံသန်းခြင်း သို့မဟုတ် သစ်ပင်ဖျားများကို နင်းဖြတ်သွားခြင်းတို့သာ ပြုလုပ်ကြသဖြင့် တောနက်ထဲသို့ မဝင်ရောက်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဤတောအုပ်အတွင်း၌ အနိမ့်စား မိစ္ဆာသားရဲများ ပေါများလှသည်။

စုန်ယန်သည် တောင်စောင်းအတိုင်း ဆင်းလာပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီးနောက် ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ရေသောက်နေသော ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေ နှစ်ကောင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ ကြီးမားသော ခေါင်းလေးလုံးမှာ ငြိမ်သက်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။

စုန်ယန်သည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သေချာစွာ စတင်လေ့လာတော့သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက လေထဲတွင် ဝံပုလွေများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို လိုက်လံပုံဖော်နေသည်။ အမှန်စင်စစ်... သက်ရှိအစစ်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ပန်းချီမူကြမ်းကို ကြည့်ရသည်ထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။

အခန်း။ ၂၂

ထိုနေ့တွင် ဘာထူးခြားမှုမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ညနေစောင်းတွင် စုန်ယန်သည် နန်ကျူတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်လာရာ ဝမ်စုစုက သူ့ကို လာရှာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး... ဒီဘက်မှာတော့ အခုထိ ဘာမှမရှိသေးဘူး"

စုန်ယန်က "ကျေးဇူးပါ စီနီယာအစ်မဝမ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက ရယ်မောရင်း "မင်းရဲ့ လေ့လာမှုကရော ဘယ်လိုလဲ"

"တိုးတက်မှု အနည်းငယ် ရှိပါတယ်"

"ဒါဆိုရင်လည်း ဆက်ကြိုးစားပါ မောင်လေး။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အစ်မကို ပြောနော်။ ပြီးတော့... ချီယောက်ကို တောင်ထိပ်သခင်က အကျဉ်းချထားဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်။ လောလောဆယ် တောင်ပေါ်က ဆင်းခွင့်မရှိဘူး။ မင်း... သူမဆီ သွားကြည့်ချင်လား"

"မလိုပါဘူး"

"ဟဲဟဲ..."

သူတို့ စကားပြောပြီးနောက် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

စုန်ယန်သည် လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အားအင်စုပ်ယူခံထားရသဖြင့် အားနည်းနေသေးသော ကြင်ယာတော်မင်းသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမအား ပြုစုခိုင်းခြင်းမပြုဘဲ "ရွှယ်ရုံ... ဒီနေ့ ကောင်းကောင်းနားလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်ကျမှ ငါ့ဆီလာခဲ့" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ကြင်ယာတော်မင်းသမီးမှာမူ သူမကိုယ်သူမ စိတ်ညှို့ဖျားယောင်းမှု ပြီးဆုံးသွားပုံရသည်။ မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ ဝှက်ဖုံးနေသော သွေးမျိုးနွယ် အရှိန်အဝါများမှာလည်း အပြည့်အဝ နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏လက်ချောင်းများကို စုပ်ရင်း စွဲမက်ဖွယ်ရာ အမူအရာမျိုးစုံဖြင့် ရမ္မက်ဇောထဲတွင် နစ်မွန်းနေလျက် ရွှယ်ရုံက စုန်ယန်ရဲ့ အပိုင်ပါ။ အရာအားလုံးက စုန်ယန်အတွက်ပဲ။ စုန်ယန်က ရွှယ်ရုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလို ခံစားရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ..." ဟု ပြောနေတော့သည်။

စုန်ယန်သည် သူမ၏ ပုံစံကို ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ တမ်းတမူးယစ်ဆေး၏ စွမ်းအားမှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ စွမ်းအားမှာ အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုမြင့်မားရုံဖြင့် အောက်ခြေရှိသူများကို အပြည့်အဝ ခြယ်လှယ်နိုင်တော့သည်။ ထိုစွမ်းအားရှေ့တွင် သိက္ခာတရား၊ အပျိုစင်ဘဝ သို့မဟုတ် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုများမှာ အရာအားလုံး ပြိုလဲသွားရသည်သာ။

သူသည် သာမန်လူသားများကို ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်နိုင်သကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း သူ့အပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ရေခဲပြင်ပါးပါးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေရသည့် အခြေအနေပင်...

ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ထုံးစံအတိုင်း စုန်ယန်သည် စွေချွဲတောအုပ်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် အဝေးမှ စကားများသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ပိန်လှီပြီး တွန့်လိပ်နေသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးမှာ ကျန်းရင်နှင့် ငြင်းခုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအဘိုးကြီးကို စုန်ယန် မှတ်မိရုံတင်မကဘဲ အတော်လေးပင် ရင်းနှီးသည်။ သူ့အမည်မှာ ခန်းတယ်ဖူဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်သော အစေခံများထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး ဖြစ်ကာ စမ်းသပ်သည့်နေ့က ကျန်းရင်၏ နောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သူဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ခန်းတယ်ဖူက ဒေါသတကြီးဖြင့် "အစ်ကိုကြီးကျန်း... ကျွန်တော်ကရော တရားဝင်တပည့်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဝေမင်းဆက် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ထဲက လူသားဖို တစ်ယောက်မှ မပေးတာလဲ အရင်ကတော့ မလောက်လို့လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က တောင်အောက်ဈေးကို တော်ဝင်မျိုးနွယ် လူသားဖို အသစ်တွေ ရောက်လာတာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ် ဘာလို့ ကျွန်တော့်အတွက် မရှိသေးတာလဲ"

ကျန်းရင်က သူ့ကို လှောင်ပြောင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဂျူနီယာညီလေးခန်း... မင်း အသက်က ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် ရှိနေပြီပဲ။ ဝေမင်းဆက်ရဲ့ အကောင်းဆုံး လူသားဖိုတွေကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ နှမြောစရာကြီး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်း..."

ခန်းတယ်ဖူမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အမောတောင် ဆို့နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော် ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"

ဖြောင်း

ကျန်းရင်က သူ့အား ပါးရိုက်လိုက်ရာ ခန်းတယ်ဖူမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ပါးစပ်တစ်ခုလုံး သွေးများ ပြည့်သွားတော့သည်။ ကျန်းရင်မှာ အားမရသေးဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ ခန်းတယ်ဖူ၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းလျက် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ "မင်းက ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီ အခုထိ စည်းမျဉ်းတွေကို နားမလည်သေးဘူးပဲ။

ညီလေးစုန်ဆီကနေ ပိုပြီး သင်ယူဦး။ သွားစမ်း"

အဝေးမှ လှမ်းကြားနေရသော စုန်ယန်မှာ အတန်ငယ် ဆွံ့အသွားမိသည်။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကိစ္စထဲ ပါသွားရတာလဲ"

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသည် ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ်ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ကျန်းရင်က သူ့အတွက် အတွင်းစည်းတပည့်များထံမှ ငါးပါးဓာတ်

လက်ငယ်နှင့် သားရေပန်းချီအတတ်တို့ကို သင်ယူခွင့်ရအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ဝမ်စုစုကလည်း သူ့ဘက်မှ မားမားမတ်မတ်ရပ်တည်ပေးကာ သံသယများကင်းရှင်းအောင် တက်ကြွစွာ ကူညီပေးခဲ့သည်။

ခန်းတယ်ဖူမှာမူ မကျေမနပ်ဖြင့် ထရပ်ကာ သွေးစွန်းနေသော တံထွေးကို ထွေးထုတ်လိုက်

သည်။ သို့သော် သူသည် ဘာမှမပြောရဲဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ စုန်

ယန်သည် သူ၏ ထူးကဲချီဝတ်ရုံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းနှောင်လိုက်ပြီး စွေချွဲတောအုပ်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ချောက်ကမ်းပါးများကြားတွင် နှင်းပွင့်လေးများ စတင်ဝဲလွင့်လာတော့သည်။ နှင်းများ ပိုမိုထူထပ်လာသည်နှင့်အမျှ တောင်ပေါ်ငှက်များမှာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး နှင်းဖုံးနေသော တောအုပ်အိုကြီးမှာ ဆံပင်ဖြူများ ပေါက်နေသည့်အလား ဖြူဖွေးအိုမင်းနေတော့သည်။

စုန်ယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းသံများကို နားထောင်ရင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ ယနေ့တွင် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အနိမ့်စား မိစ္ဆာသားရဲများကို ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သားရေပန်းချီအတတ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ခွဲစိတ်ခြင်းနှင့် တိုင်းတာခြင်း"

မိစ္ဆာသားရဲကို သတ်ဖြတ်ကာ ခွဲစိတ်ပြီး သူ၏လက်ဖြင့် သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ထိတွေ့ခံစားရင်း သေချာစွာ နားလည်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ သားရေပန်းချီ၏ အနှစ်သာရကို သိမြင်နားလည်နိုင်မည့် အမြန်ဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ စနစ်ပေါ်တွင် ဤကျင့်စဉ် ပေါ်လာရန် သူ အမြန်ဆုံး ကြိုးစားရမည်ဖြစ်ပြီး သို့မှသာ အသက်

သက်တမ်းကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံမှုကို ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရာသီဥတု သာယာနေသဖြင့် လှုပ်ရှားမှုပြုလုပ်ရန် မသင့်တော်သော်လည်း ယနေ့ကဲ့သို့ သဘာဝတရား၏ ဆူညံသံများ ဖုံးလွှမ်းနေချိန်တွင်မူ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။

လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်းမှ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေ နှစ်ကောင် ပြေးထွက်လာကြသည်။ အေးစက်သော ရာသီဥတုမှာ ၎င်းတို့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း သာမန်သားရဲများကိုမူ သတိလက်လွတ်ဖြစ်စေတတ်ရာ ကံကောင်းလျှင် အေးခဲနေသော သားကောင်များကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သည်။ ဤဝံပုလွေများမှာ ဉာဏ်ရည်မမြင့်မားသော်လည်း အမဲလိုက်သည့် ဗီဇနှင့် အတွေ့အကြုံမှာမူ ပြည့်ဝလှသည်။

ရှပ်... ရှပ်... ဝူး...

ဝံပုလွေများ အရှိန်မြှင့်ပြေးလွှားနေကြသည်။ သူတို့ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ နှင်းတောထဲတွင် ခြေနှစ်ချောင်းသတ္တဝါတစ်ဦးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ဝံပုလွေများ၏ မျက်လုံးရှစ်လုံးမှာ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် အရောင်တောက်သွားသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ကိုနှိမ့်ကာ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသော်လည်း ထိုခြေနှစ်ချောင်းသတ္တဝါမှာ ဘာမှမသိသည့်အလား ရှိနေသည်။

သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးသို့ ရောက်သည်နှင့် ဝံပုလွေများသည် သွားရည်များ တမြှေမြှေကျလျက် တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ ပြေးဝင်လာသည့် အရှိန်ကြောင့် နှင်းမှုန်များမှာ မြူခိုးများအလား လွင့်စင်သွားသည်။

ထိုသနားစရာကောင်းသော လူသား၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ နှင်းမြူများကြားမှ အမည်းရောင် အရိပ်ဆိုးနှစ်ခုမှာ လေအဟုန်ဖြင့် သူ့ထံသို့ ခုန်အုပ်လာသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင်... နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဝံပုလွေသည် လေသံ၊ နှင်းသံများထက် ထူးခြားသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံနှင့်အတူ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ၎င်း၏ နှလုံးသားကို ဖောက်

ထွက်သွားတော့သည်။ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေ၏ မြင်ကွင်းမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး... လဲကျကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

အခြားဝံပုလွေတစ်ကောင်မှာမူ ထိုလူသား၏ လည်ပင်းကို ပစ်မှတ်ထားကာ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုလူသားက လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ ဝံပုလွေသည် ကမ်းပေးလာသော ထိုလက်ကို မဆိုင်းမတွပင် ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ ဝံပုလွေ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုလက်မှာ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဆန်းကြယ်လှသော အနက်ရောင်ပင်။

ဝံပုလွေ၏ အစွယ်များ ထိမိသည်နှင့် ထိုလက်၏ အနက်ရောင်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလက်မှာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသော်လည်း အတွင်း၌မူ ကပ်ဘေးတစ်ခု ကျရောက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဂွမ်း

ဘုန်း

ဒိုင်း

အချိန်များမှာ နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ပင်။

ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေ၏ သွားများမှာ အရင်ဆုံး ကြေမွသွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ပါးစပ်၊ ထို့နောက် ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးမှာ ပေါက်ထွက်သွားတော့သည်။ သွေးများ၊ ဦးနှောက်များနှင့် အရိုးအသားစများမှာ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ခြေနှစ်ချောင်းသတ္ထဝါ၏ အရှိန်မှာ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အသားစများနှင့် သွေးများမှာ သူ၏ ခြေရင်း၌သာ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စွန်းထင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤခြေနှစ်ချောင်းသတ္တဝါမှာ စုန်ယန်ပင်။

စုန်ယန်သည် ယခုတိုက်ပွဲကြောင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ လုံလောက်မှုရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေတွေက အနိမ့်စား မိစ္ဆာသားရဲတွေဖြစ်ပြီး ထူးကဲချီ သန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်နဲ့ ညီမျှပေမဲ့ ဒုတိယအဆင့်ရှိသူတွေတောင် ချက်ချင်း သတ်နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး" ဟူသော အချက်ကို သူသိရှိထားသော်လည်း ယခုမူ သူသည် နှစ်ကောင်လုံးကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ဝံပုလွေအနီးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်လေ့လာတော့သည်။ သွေးနံ့များကြောင့် အခြားသားရဲများ မကြာမီ ရောက်ရှိလာနိုင်သဖြင့် သူ့တွင် အချိန်အများကြီး မရှိပေ။ သို့သော် ဤတိုက်ပွဲကပင် သူ့အား ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေဟူသော သက်ရှိအပေါ် ပိုမိုနားလည်သဘောပေါက်စေခဲ့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် အဝေးမှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စုန်ယန်မှာ ထရပ်ကာ လက်ရှိနှင်းများဖြင့် ဆေးကြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချုံပုတ်များကြားမှ စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသော သားရဲများကို "လာစားကြတော့" ဟု အချက်ပြကာ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။

သူသည် ပြန်လာရင်း စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေမိသည်။ သူ၏ စနစ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အကြောင်းအရာအသစ် နှစ်လိုင်း ထပ်တိုးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။

[သားရေပန်းချီအတတ် (အခြေခံအဆင့် မရောက်သေး)]

[ငါးပါးဓာတ်လက်ငယ် (အခြေခံအဆင့် မရောက်သေး)]

ဤလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များမှာ လေ့ကျင့်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း စုန်ယန်အတွက်မူ ၎င်းတို့ စနစ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာခြင်းမှာ ပြဿနာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခြင်းပင်။

"ကိုယ်စိုက်တာ ကိုယ်ရိတ်သိမ်းရတာပဲ"

ထိုသို့ သူ တွေးတောရင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေတော့သည်။

အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ စုန်ယန်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေ ရုပ်သေးများကို စီးနင်းလျက် တောအုပ်အတွင်းမှ ထွက်လာသော လူနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ ထူးကဲချီပုံစံများပါသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ ပြင်ပတပည့်များပင်။ သဋတို့သည် စုန်ယန် ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံကို ကြည့်၍ လျှော့မတွက်ဘဲ ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် "မင်းက ဘယ်တောင်ထိပ်ကလဲ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။

စုန်ယန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ကျွန်တော်က နန်ကျူတောင်ထိပ်က တပည့်ပါ။ သားရေပညာရှင်ရဲ့ သားရေပန်းချီအတတ်အတွက် မိစ္ဆာသားရဲတွေကို လေ့လာဖို့ လာတာပါ။ ဒါကို နန်ကျူတောင်ထိပ်က လူတိုင်း သိပါတယ်" ဟု ဖြေကြားသည်။

တပည့်နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ဦးက သံခြေကျင်းတစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်ရင်း "ဒါကို အရင်ဆုံး ကိုယ့်ဘာသာ ခတ်ထားလိုက် ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ထိုစဉ် သူသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားပြီး ခြေလှမ်းဝက်ခန့် နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်လိုက်ကာ ရှေ့မှ စီနီယာအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် ပုံစံမျိုး ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ ပြင်ပတပည့်နှစ်ဦးသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကာ တောအုပ်ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။

ရှုူး... ရှုူး...

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူနှစ်ဦး တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ဦးက ဓားကို ကိုင်

ဆောင်ထားပြီး နောက်တစ်ဦးက ဘူးသီးခြောက်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

"ဟေ့... မိစ္ဆာပေါက်စ သုံးကောင်..."

"သတ်ကြစမ်း... ဝေမင်းဆက် တော်ဝင်မျိုးနွယ်အတွက် ကလဲ့စားချေကြမယ်"

ဓားကိုင်ထားသူက ချက်ချင်းပင် ပျံလွှားဓားကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ဘူးသီးခြောက်ကိုင်ထားသူကလည်း ဘူးသီးဝဝမှ အမည်းရောင်တောက်နေသော သံလုံးငယ်များကို သူတို့သုံးဦးထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

အစပိုင်းတွင် တင်းမာနေသော အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ တပည့်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့်ကို သိမြင်သွားသောအခါ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လက်

တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေရုပ်သေးကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အခြားရုပ်သေးများကို လွှတ်တင်လိုက်သည်။ တစ်ကောင်မှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော နှုတ်သီးရှိသည့် ငှက်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ကောင်မှာ စုန်ယန်နှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော ဆူးဖြူသမင်ပင်။

လေးဦးသား အပြင်းအထန် စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ စုန်ယန်မှာမူ ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်မှာပင် သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်သို့ ရှောင်တိမ်းကာ သူတို့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် လူနှင့်တိုက်ခိုက်သည့် အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ ခန့်မှန်းမိသည်မှာ ဤလေးဦးလုံးမှာ သူနှင့်တူတူပင် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်သာ ဖြစ်ကြသည်။ ဓားနှင့် ဘူးသီးခြောက်ကိုင်ထားသူများမှာ ဝေမင်းဆက် တော်ဝင်မျိုးနွယ်က မွေးမြူထားသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ဟန်တူပြီး ဂိုဏ်းသားအချို့ကို သတ်ကာ ကလဲ့စားချေရန် တောင်ပေါ်သို့ ခိုးဝင်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ စုန်ယန်၏ စိုးရိမ်စိတ်မှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်းတူတပည့်များ ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ပွဲပြီးပါက ခြေကျင်းခတ်ခံရပြီး ရှင်းပြလိုက်လျှင် အဆင်ပြေသွားမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို စုန်ယန် ကြားလိုက်ရသည်။ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ တပည့်တစ်ဦး၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ ပျံလွှားဓားဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။ အခြားတပည့်တစ်ဦးမှာလည်း အာရုံလွင့်သွားစဉ် သံလုံးငယ်များဖြင့် တည့်တည့်အထိမှန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ ရုန်းထခြင်းမပြုနိုင်ခင်မှာပင် ပျံလွှားဓားက သူ့အား ထပ်မံ ထိမှန်သွားပြန်သည်။

သို့သော် ဓားကိုင်ထားသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူသည်လည်း ပေါ့ဆသွားသဖြင့် လက်ပြတ်သွားသော တပည့် စေလွှတ်လိုက်သည့် ငှက်ရုပ်သေး၏ ထိုးစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လေးဦးအနက် တစ်ဦးမှာ သေဆုံးကာ နှစ်ဦးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီး တစ်ဦးမှာမူ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သည်။ သေဆုံးသူနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသူများမှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိသူမှာ ဘူးသီးခြောက်ကိုင်ဆောင်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုလေလွင့်ကျင့်ကြံသူ၏ အကြည့်သည် စုန်ယန်ထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။ သူသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ လက်ကွက်ဖော်ကာ သံလုံးငယ်များကို စုန်ယန်ထံသို့ ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

စုန်ယန်သည် ရုတ်တရက် လေပွေတစ်ခုအလား လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုသူ၏ အနားသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မထိတ်လန့်ဘဲ လက်နှစ်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ပုံဖော်ကာ စုန်ယန်၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ထူးကဲချီများဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ထူးကဲချီများမှာ စုပ်ယူခံနေရသဖြင့် သူ၏ မှော်အတတ်မှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် မပြုရသေးဘဲ အလိုလို ပျက်ပြယ်သွားရသည်။

'ဒါက ဘာမိစ္ဆာအတတ်လဲ'

'ငါ့ရဲ့ ထူးကဲချီတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ'

စုန်ယန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လက်ဖဝါးဖြင့် ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဘုန်း…

ဘူးသီးခြောက်ကိုင်ဆောင်သူမှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် အရိပ်တစ်ခုအလား ဓားကိုင်ထားသော လူထံသို့ ချက်ချင်း ချဉ်းကပ်သွားပြန်သည်။

ဘုန်း…

ဓားကိုင်ထားသူလည်း သေဆုံးသွားသည်။

ကျန်ရှိနေသော ဒဏ်ရာပြင်းထန်သည့် စီနီယာအစ်ကိုကို ကြည့်ရင်း သူသည် သက်ပြင်းအသာချလိုက်မိသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်…

ဘုန်း…

စီနီယာအစ်ကိုလည်း သေဆုံးသွားတော့သည်။

...

စုပ်ယူလိုက်သော ထူးကဲချီများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လှိုင်းထနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အညစ်အကြေးများသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက စုန်ယန်အား အလွန်ပင် နေရခက်စေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထိုဝေဒနာကို အောင့်အည်းသည်းခံကာ အလောင်းအချို့ကို အမြန်ဆုံး စုဆောင်းရန် လိုအပ်နေတော့သည်။