အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း။ ၂၇

ဟင်းလင်းပြင်သင်္ဘောပေါ်တွင် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တပည့်တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို တွေ့ရသည်။

အများစုမှာ အနီရောင်အနားသတ်များပါသော ထူးကဲဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြရာ သူတို့မှာ အတွင်းစည်းတပည့်များဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သို့သော် ထိုသူတို့အထဲတွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပေါ်၌ အနီရောင်အဆင်များဖြင့် ထူးခြားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။ သူ၏အရွယ်မှာ ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း သူသည် အတွင်းစည်းအကြီးအကဲတစ်ဦးပင်။

ဤသည်မှာ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် မြင်တွေ့နေရသူများသာ ရှိသေးသည်။ သင်္ဘောအတွင်းပိုင်းတွင်မူ မည်သူများ ရှိနေဦးမည်ကို စုန်ယန် မသိသေးပေ။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် စုန်ယန်၏ သာမန်ထူးကဲဝတ်ရုံမှာ ငန်းအုပ်ကြားထဲ ရောက်နေသော ဘဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်စိမ်းပြင်ပြင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူသည် လူငယ်အကြီးအကဲထံသို့ အမြန်ချဉ်းကပ်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "တပည့် စုန်ယန် အကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ"

လူငယ်အကြီးအကဲသည် သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ အမှတ်မထင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နှာခေါင်းမှ အင်းဟု အသံပြုရုံသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ထို့ထက်ပို၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ပေ။ စုန်ယန်သည် မူလက သူ့အနေဖြင့် အကြီးအကဲရှီကို လာရောက်ဂါရဝပြုခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ လူကြီးလူကောင်း ပီသစေရန်အတွက် အသိပေးလိုသော်လည်း... ယခုအခြေအနေအရ မေးမြန်းရန်ပင် မလိုတော့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

မည်သူကမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ မည်သူကမျှလည်း သူ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော အရည်အချင်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ကြပေ။ စုန်ယန်မှာမူ စိတ်ထဲမထားဘဲ သင်္ဘောလက်ရန်းအနီးရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အေးအေးဆေးဆေး သွားရပ်နေလိုက်သည်။

အရိပ်ရုပ်သေးဟင်းလင်းပြင်သင်္ဘောသည် ကမ်းပါးယံမှ ခွာ၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားချိန်တွင် စုန်ယန်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ သူ၏မြင်ကွင်းမှာ ကျယ်ပြောသွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပလာတော့သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သင်္ဘောပေါ်တွင် လေပြင်းတိုက်ခတ်ခြင်း မရှိသလို လေထုမှာလည်း ပါးလွှာသွားခြင်း မရှိပေ။ အရိပ်ရုပ်သေးသင်္ဘောမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုက သင်္ဘောပေါ်ပါလာသူများကို အကာအကွယ်ပေးထားသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ကိုယ်တော်နေမင်းနှင့် လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကြား၊ အဆုံးအစမဲ့သော ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ သင်္ဘောပေါ်ပါလာသူများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနေသည်။ သို့သော် မြောက်ဘက်နှင့် အရှေ့ဘက် အရပ်မျက်နှာတွင်မူ... မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာ၏ အနီရောင်အရှိန်အဝါများမှာ ပို၍ ထင်ရှားလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု အေးစက်နှေးကွေးစွာ လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ မြင်တွေ့နေရသည်။

'ဒါက တကယ့် သားရေပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ လောကပဲ...'

စုန်ယန်မှာ ထိုနယ်ပယ်ကို အလွန်ပင် တမ်းတမိသွားသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဤသင်္ဘောပေါ်၌ သူ့အား စကားပြောဖော်ပြုမည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိကြောင်းကို သူ ထပ်မံသတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

သားရေပညာရှင်များနှင့် ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသော ပညာရှင်လောင်းများကြားတွင် ကိုယ်ပိုင်အသိုက်အဝန်းများ ရှိကြသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

စုန်ယန် မည်သည့်နေရာကိုပင် ကြည့်လိုက်သည်ဖြစ်စေ အလားတူ မြင်ကွင်းမျိုးကိုသာ တွေ့ရမြဲဖြစ်သည်။ နန်ကျူတောင်ထိပ်တွင် မိစ္ဆာမဝမ်က စီနီယာအစ်ကိုကျန်းကို ချွဲနွဲ့ဖားယားကာ အကူအညီတောင်းသကဲ့သို့ပင် ယခု သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်၌လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အတွင်းစည်းသူရဲကောင်းမနှစ်ဦးမှာ အမျိုးသားကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တွယ်ကပ်နေကြသည်။ ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးကို ဗဟိုပြု၍ လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

စုန်ယန်မှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာနေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို အစအနလိုက်၍ သေချာနားစွင့်နေခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြားလိုက်ရသော စကားဝိုင်းများမှတစ်ဆင့် သူ အချက်အလက်အတော်များများကို စုစည်းမိသွားသည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးဟု အများကခေါ်သော အကြီးအကဲ ရှီကျောက်မှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ထိပ်တန်းသားရေပညာရှင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရိပ်ရုပ်သေးလမ်းစဉ်အပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းလွန်းသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းဘက်တွင် အချိန်နည်းခဲ့ရာ အသက် ၈၀ အရွယ်သို့ ရောက်သည့်တိုင် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ကို မကျော်လွှားနိုင်သေးပေ။

အကယ်၍ သူသာ အဆင့်မတက်နိုင်ပါက သူ၏သက်တမ်းမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ရောဂါဘယကင်းရှင်းလျှင်ပင် အနှစ်တစ်ရာကျော်မျှသာ အသက်ရှည်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အသက် ၈၀ အရွယ်တွင် အကြီးအကဲရှီသည် သူတစ်သက်လုံး လေ့လာဆည်းပူးခဲ့သော ပညာရပ်များကို လွှဲပြောင်းပေးရန် အမွေခံတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဤဟင်းလင်းပြင်သင်္ဘောပေါ်ပါလာသူ အားလုံးမှာ ထိုအမွေခံနေရာအတွက် ရောက်လာကြခြင်းပင်။

သို့သော် ဤလူများကို အဓိက အစုအဖွဲ့နှစ်ခုအဖြစ် ခွဲခြားနိုင်သည်။

လူငယ်အကြီးအကဲ လုဟုန်ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည် အကြီးအကဲရှီ၏ တပည့်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အလမ်းဖြင့် သားရေပညာရှင် ဖြစ်လာသူဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြီးအကဲဘွဲ့မှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ငယ်ရွယ်သော်လည်း ထူးချွန်သော သားရေပညာရှင် ဖြစ်သောကြောင့် ရရှိခြင်းပင်။

ကုရူဖုန်းဦးဆောင်သော အဖွဲ့မှာ အကြီးအကဲရှီ၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သလို ရုပ်သေးဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အဆင့်မြင့်မျိုးဆက်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိဘနှစ်ပါးအနက် တစ်ဦးမှာ ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်ပုံပင်။

လုဟုန်နှင့် ကုရူဖုန်းတို့သည် သင်္ဘောပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော စုန်ယန်ကို အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ရှိသလို သတိလည်း ထားမိကြသည်။ သို့သော် ဟင်းလင်းပြင်သင်္ဘောပေါ်၌ စုန်ယန်မှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အေးအေးဆေးဆေး ကုတ်ကပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အရေးတယူ မလုပ်တော့ပေ။

သူတို့၏အမြင်တွင် စုန်ယန်မှာ သားရေပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ရန် ဂုဏ်ပုဒ်လာရောက်တပ်ဆင်သူ တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူကမျှ စုန်ယန်နှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။ ကျောက်သားဆရာကြီးမှာ စည်းကမ်းကြီးပြီး ပြတ်သားသူဖြစ်ရာ မိတ်ဖွဲ့ခြင်းကိစ္စက ထိုအဘိုးကြီး၏အမြင်တွင် အမှတ်လျော့စရာ ဖြစ်မလားဟု သူတို့က စိုးရိမ်နေကြခြင်းပင်။

ဤသို့ဖြင့် စုန်ယန်မှာ တကယ်ပင် မမြင်ရသောသူဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်တိုင် သူ မရှိသကဲ့သို့ပင် ကျော်လွန်၍ ကြည့်သွားကြတော့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်သင်္ဘောကြီးသည် ကျောက်စိမ်းရောင်သန်းနေသော ချိုင့်ဝှမ်းလေးတစ်ခု၏ အထက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ မဏ္ဍပ်များနှင့် မျှော်စင်များစွာ ရှိနေပြီး အလွန်ပင် အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်လှသည်။ သင်္ဘောသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ငွေရောင်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသော အမိုးခုံးပုံစံ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်ချည်းပေါ်ပေါက်လာပြီး အတွင်းနှင့် အပြင်လောကကို သီးခြားခွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

စုန်ယန်မှာ ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ မှော်

အစီအရင်ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်သော အစီအရင်မှာ သေးငယ်လှသည်မဟုတ်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ထူးကဲကျောက်တုံးများ အလွန်အမင်း ကုန်ကျသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အစီအရင်များကို ပိတ်ထားလေ့ရှိပြီး ဂိုဏ်းတိုက်ခိုက်ခံရချိန် သို့မဟုတ် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်သာ ဖွင့်လှစ်လေ့ရှိသည်။

ဂျောက်... ဂျောက်... ဂျောက်...

ဟင်းလင်းပြင်သင်္ဘောသည် ချောမွေ့စွာ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။ သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လျက် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သင်္ဘောတံခါး ပွင့်သွားချိန်တွင် လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးရှိသည့် အရပ်ပုပု၊ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပေါ်၌ အနီရောင်အဆင်များ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို အားပြုလျက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ဘေးတွင်မူ အတွင်းစည်းတပည့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပ၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါရှိလာသည်။

"ဆရာကြီးရှီ"

"ဆရာကတော်"

အပြင်ဘက်ရှိ တပည့်များမှာ ညီညာဖျဖျ အော်ဟစ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ စုန်ယန်မှာလည်း ထိုသူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါအော်ဟစ်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ဆရာကတော်ဟု ခေါ်ကြသော ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကျောက်သားအကြီးအကဲ၏ လက်ကို ချိတ်လျက် ချွဲနွဲ့စွာ ရယ်မောရင်း အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သင်္ဘောတက်ရာလှေကားအနီးတွင် ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ထောင့်တစ်နေရာရှိ စုန်ယန်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ "ဟိုမျက်နှာသစ်က ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆရာကတော်ဖြစ်သူမှာ စုန်ယန်ကို မမှတ်မိသဖြင့် အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကုရူဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကုရူဖုန်းသည် လှပသော ဆရာကတော်နှင့် အကြည့်ချင်း တစ်ချက်ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ "ဆရာကြီး... သူက နန်ကျူတောင်ထိပ်က တပည့်တစ်ဦးပါ။ ချန်တန်းချင်းက ထောက်ခံထားပြီး တောင်ထိပ်သခင်ကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် "နန်ကျူတောင်ထိပ်... အစေခံမျိုးနွယ်လား" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

စုန်ယန်က ရိုသေစွာဖြင့် "ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီးရှီ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

လေထုမှာ ရုတ်ချည်း တင်းမာသွားသယောင် ရှိသော်လည်း ကျောက်သားအကြီးအကဲ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လာချိန်တွင်မူ သူ၏အကြည့်များ၌ နွေးထွေးသော အပြုံးရိပ်တို့ ယှက်သန်းနေသည်။

"မလွယ်ဘူး... တကယ်ကို မလွယ်ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်မှာ အများကြီးသင်ယူပြီး သားရေပညာရှင်တစ်ယောက် မြန်မြန်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါဦး"

စုန်ယန် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "တိုက်တွန်းစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီးရှီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားအဆုံးတွင် ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် လှပသော ဆရာကတော်၏ တွဲကူမှုဖြင့် သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းသက်သွားပြီး တပည့်များကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

လင်လုံချိုင့်ဝှမ်းရှိ ထူးဆန်းသော သားရဲများအသင်းဆိုသည်မှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်ရုံအတွင်းရှိ ပန်းချီရေးဆွဲရာနေရာနှင့် တူလှသည်။ ရှားပါးလှသော မိစ္ဆာသားရဲ အမြောက်အမြားကို ဖမ်းဆီးစုဆောင်းထားရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှသော အလုပ်ပင်။

စုန်ယန်အား နေထိုင်ရန် ယာယီလိုဏ်ဂူတစ်ခု ပေးအပ်ပြီး စုတ်တံနှင့် စက္ကူတို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာသို့သွားကာ သားရဲပုံများ ရေးဆွဲလေ့လာခြင်း၌ အာရုံနစ်မြှုပ်လိုက်တော့သည်။ အကြီးအသေး အမျိုးမျိုးသော သားရဲလှောင်အိမ်များ၏ အမည်းရောင်အကာများကို ဖယ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် အတွင်းရှိ မိစ္ဆာသားရဲမျိုးစုံမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုနေရာ၌ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲများသာမက အလယ်အလတ်တန်းစား မိစ္ဆာသားရဲများ ကိုပါ တွေ့မြင်ရသည်။ ထိုသားရဲများမှာ ကျင့်ကြံသူတို့၏ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၄၊ ၅ နှင့် ၆ တို့နှင့် စွမ်းအားချင်း ညီမျှကြသည်။

စုန်ယန်သည် ထိုသားရဲများအနားသို့ ချဉ်းကပ်ကြည့်ရာ သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးအရှိန်အဝါများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းထပ်တိုးလိုက်သည်နှင့် သူ၏လည်ချောင်းမှာ တစ်ခုခုနှင့် တစ်ဆို့သွားသလို လည်ပင်းကို အညှစ်ခံထားရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသွေးအရှိန်အဝါ အကာအကွယ်နောက်ကွယ်မှ စူးစိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကြောင့် သူ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သူသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ကြောက်လန့်သွားဟန်ဆောင်ကာ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲများရှိရာဘက်သို့ ဆုတ်ခွာလာခဲ့သည်။ ဤအပြုအမူမှာ ဘေးလူများအမြင်တွင် အလွန်ပင် သဘာဝကျနေပြီး အားလုံးကလည်း ထိုသို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုပင် ထင်မှတ်ထားကြသည်။

စုန်ယန်သည် လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်မားသော ငှက်မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုငှက်မှာ သံချေးရောင် အမွေးအတောင်များရှိပြီး သတ္တုချင်း ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ စူးရှသော အော်သံများကို ပြုလုပ်နေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးဆာနေသော အကြည့်များဖြင့် စုန်ယန်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေ၏။

အနီးရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သံမဏိအမွေးအတောင်ရှိ ဖင်ချ်ငှက်၊ တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ၊ လူသားများကို စားသုံးခြင်းအား နှစ်သက်သည်"

သူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ထိုငှက်ကို စတင်လေ့လာတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ကို သားရေပန်းချီအတတ်ကဏ္ဍပေါ်တွင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

'ဒီသံမဏိအမွေးအတောင်ရှိ ဖင်ချ်ငှက်ကို အထောက်အကူအဖြစ် အသုံးပြုပြီး သားရေပန်းချီအတတ်ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ဖို့အတွက် အသက်သက်တမ်း တစ်လကို အသုံးပြုပြီး တွက်ချက်စမ်း'

အခန်း။ ၂၈

စုန်ယန်သည် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ သားရဲတစ်ကောင်ချင်းစီကို အခွင့်အရေးအဖြစ် အသုံးချကာ သားရေပန်းချီအတတ်ကို အဆက်မပြတ် တွက်ချက်ကာ ကျင့်ကြံနေတော့သည်။

'ဓားနှုတ်သီးဖင်ချ်ငှက်ကို အသုံးပြုပြီး အသက်တစ်လစာ တွက်ချက်စမ်း...'

'သွေးဓားသမင်ကို အသုံးပြုပြီး အသက်တစ်လစာ တွက်ချက်စမ်း...'

'မြေလျှိုးပုတ်သင်ညိုကို အသုံးပြုပြီး အသက်တစ်လစာ တွက်ချက်စမ်း...'

အချိန်ကာလမှာ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် စုန်ယန်သည် အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲများအနားတွင်သာ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့သည်။ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်တွင် အတွေ့ရများသော ခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေသာမက ဆူးဖြူသမင်နှင့် ဓားနှုတ်သီးဖင်ချ်ငှက်တို့၏ အနှစ်သာရများကိုပါ သူ အောင်မြင်စွာ ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် အလှမ်းကွာသော နေရာမှနေ၍ အလယ်အလတ်တန်းစား မိစ္ဆာသားရဲများကို စတင်လေ့လာတော့သည်။ ရက်ဝက်ကြာမြင့်မည့် ဤပြပွဲကြီး မပြီးဆုံးမီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဧရာမလှောင်အိမ်ကြီး တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ထိုလှောင်အိမ်ကို အဝတ်အမည်းဖြင့် လုံအောင်ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် အခြားလှောင်အိမ်များနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားနေသည်။

အဝတ်အမည်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆန်းကြယ်သော အဆင်တန်ဆာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဦးခေါင်းတွင် ဦးချိုတိုလေးများ ပေါက်နေသည့် ဧရာမမြွေကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုမြွေကြီး လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် သူ၏မျက်လုံးမှာ မည်သည့်နေရာ၌ ရှိသည်ကိုပင် ခွဲခြား၍မရပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကွက်များမှာ မျက်လုံးပေါင်းများစွာနှင့် တူနေသောကြောင့်ပင်။ ထို့ပြင် ထိုမြွေကြီး ရွေ့လျားသွားချိန်တွင် လှောင်အိမ်အတွင်းမှ တေးဂီတသံစဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ သာယာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်က မိစ္ဆာသံစဉ်နဲ့ လူတွေကို လမ်းမှားအောင် လုပ်နိုင်သလို သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က မှော်အဆင်တွေနဲ့လည်း မျက်စိလည်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ပြီးရင် အဆိပ်နဲ့သတ်ပြီး အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုတာပဲ။ ဒီမြွေက ဦးချိုတွေတောင် ထွက်နေပြီဆိုတော့ မကြာခင်မှာ ရေနဂါးအဖြစ် ကူးပြောင်းတော့မှာပဲ။ ဆရာကြီးရှီ ဒါမျိုးကို ရအောင်ဖမ်းနိုင်တာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ"

လူငယ်အကြီးအကဲ လုဟုန်က ပြုံးလျက် မှတ်ချက်ပေးသည်။

ကုရူဖုန်းကလည်း "ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်ဆိုတာ အလယ်အလတ်တန်းစား သားရဲတွေထဲမှာ ထိပ်တန်းပဲ။ သူ့ကို အသေသတ်ဖို့ထက် အနာအဆာမရှိ အရှင်ဖမ်းဖို့က အဆပေါင်းများစွာ ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါက ငါတို့ရဲ့ သားရေပန်းချီအတတ်အတွက်တော့ အကျိုးအရှိဆုံးပဲ" ဟု ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျင့်ကြံသူတစ်စုမှာ ထိုမြွေကြီးအနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ပုံဆွဲဘုတ်များကို ပြင်ဆင်ကာ ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်၏ ရုပ်ပုံကို စတင်ရေးဆွဲကြတော့သည်။

စုန်ယန်မှာမူ ဘာမှပြောမနေတော့ဘဲ ထိုမိစ္ဆာသားရဲကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

'ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်ကို အသုံးပြုပြီး အသက်တစ်လစာ တွက်ချက်စမ်း...'

'နောက်ထပ် တစ်လ ထပ်ရင်းနှီးစမ်း...'

'နောက်ထပ် တစ်လ...'

ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှသဖြင့် စုန်ယန်မှာ အလွတ်မပေးလိုပေ။ ယခင်က စွေချွဲတောအုပ်သို့ သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခဲ့စဉ်က ခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေ၏ အတွေ့အကြုံကို ရရှိရန်ပင် အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ရသည်။ သူ့ဘာသာ အားကိုးရမည်ဆိုပါက ဤမျှများပြားသော မိစ္ဆာသားရဲများကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကြာမြင့်မည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

နောက်ထပ် အသက်တစ်လစာကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက် ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော အချိန်များနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် စုန်ယန်သည် ဤသားရေပန်းချီအတတ်တစ်ခုတည်းအတွက် အတိအကျ အသက်သက်တမ်း ၁၀ နှစ် ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤနေရာသို့ မလာမီက သူသည် အခြေခံအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးခြင်းနှင့် ခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေတစ်မျိုးတည်းကိုသာ မြင်ဖူးခြင်းကြောင့် အခြေခံအဆင့်မှာပင် သူ၏ အကန့်အသတ် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ ယခုမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွား၏။

ယခုအခါ မိစ္ဆာသားရဲ အမျိုးပေါင်းများစွာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထိတွေ့ခံစားပြီးနောက် စုန်ယန်၏ သားရေပန်းချီအတတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အခြားသော တပည့်များမှာ စဉ်းစားခန်းဝင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ စုန်ယန်သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်း၍ သူ၏ ယာယီလိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် မည်သည့်အရည်အချင်းကိုမျှ ထုတ်ဖော်ပြသရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

ကုရူဖုန်း နှင့် လုဟုန်တို့မှာ ပြိုင်ဘက်အုပ်စုများ ဖြစ်ကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ ယခုအချိန်တွင် ထင်ပေါ်အောင်လုပ်လိုက်ပါက ကိုယ်ကိုကိုယ် ဒုက္ခရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် အဝေးမှ ပုံရိပ်နှစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆရာကတော်က ဆရာကြီးရှီကို တွဲကူကာ ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခြင်းပင်။ ဆရာကြီးရှီက ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သဖြင့် စုန်ယန်လည်း ပြန်လည်ထိုင်လိုက်မိသည်။

စုန်ယန်သည် သာမန်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆယ်နှစ်မျှသာ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ဆရာကြီးရှီမှာမူ တစ်သက်လုံး နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ အတွေ့အကြုံမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြွယ်ဝပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် စုန်ယန်သည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး လက်ကွက်နှင့် သားရေပန်းချီအတတ်အချို့ကိုသာ သင်ယူထားရသေးပြီး ပိုမိုပြည့်စုံသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပိုးချည်နှောင်

လက်ကွက်နှင့် သားရေပန်းချီ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းအတတ်တို့ကိုမူ လုံးဝမသိရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီး၏ ဟောပြောမှုကို နားထောင်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အကျိုးရှိလှသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆရာကြီးရှီက စတင်၍ မေးခွန်းထုတ်

လိုက်သည်။

"သားရေပန်းချီရဲ့ အနှစ်သာရက အကြမ်းဖျင်းပုံကြမ်းဆွဲတာပဲ။ အဲဒီပုံကြမ်းထဲမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ အသက်ဓာတ်ကို ထည့်သွင်းချင်ရင် ဘာက အရေးကြီးဆုံးလဲ"

ကုရူဖုန်းက "သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ မျက်လုံးတွေပါပဲ ဆရာကြီး။ ဝိညာဉ်မရှိတဲ့အရာကို ဝိညာဉ်သွင်းချင်ရင် မျက်လုံးကို အသက်ဝင်အောင် ဆွဲရပါမယ်။ အရိပ်ရုပ်သေးတွေကို ပုံကြမ်းကနေတစ်ဆင့် ထွင်းထုတာမို့ ပုံကြမ်းမှာ အသက်မပါရင် သားရေပန်းချီမှာလည်း အသက်ပါမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဆရာကြီးရှီက သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ "ရှောင်ဖုန်း... ဒါဆိုရင် ဒီမြွေရဲ့ ဝိညာဉ်က ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း" ဟု ထပ်မံမေးမြန်းသည်။

ကုရူဖုန်းက "ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်ဟာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတတ်ပါတယ်။ သူက မိစ္ဆာသံစဉ်နဲ့ လူတွေကို ဖြားယောင်းပြီး မှော်သားရေနဲ့ မျက်စိလည်အောင် လုပ်တတ်တာမို့ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်က ကောက်ကျစ်မှုပါပဲ။ မျက်လုံးကို ဆွဲတဲ့အခါ ကောက်ကျစ်မှုကို စိတ်ကူးပုံဖော်ရင် အစစ်အမှန်နဲ့ တူညီပါလိမ့်မယ်" ဟု ဖြေသည်။

ကောက်ကျစ်မှုလား ဒါမှမဟုတ် ရက်စက်မှုလား။

ထိုစကားအဆုံးတွင် လုဟုန်၏ အသံက ကြားဖြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒီအဆိုက မှားနေပါတယ်"

ကုရူဖုန်းက သူ့ကို ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ "ဒါဆို အကြီးအကဲလုရဲ့ အမြင်ကိုလည်း ပြောပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုဟုန်က "ကောက်ကျစ်မှုဆိုတာ အပြင်ပန်းပဲ ရှိသေးတာ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကမှ သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ဝိညာဉ်အစစ်ပါ။ ဒီမြွေက သားကောင်ကို ဘယ်လိုပဲ ဖြားယောင်းပါစေ။ သားကောင်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အယောင်ဆောင်မှုတွေ အကုန်ဖယ်ရှားပြီး အမြန်ဆုံးနဲ့ အကြမ်းတမ်းဆုံး ခုန်အုပ်တတ်တာပါ။ တကယ်တော့ ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်ဟာ ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ သားရဲမဟုတ်ဘူး။ သူက ပေါက်ကွဲအားကိုပဲ အသုံးချတာ။ ဒါကြောင့် ကောက်ကျစ်မှုနဲ့ စတင်ပြီး ရက်စက်မှုနဲ့ အဆုံးသတ်မှသာ အမှန်ကန်ဆုံး ပုံဖော်နိုင်မှာပါ" ဟု ဝေဖန်လိုက်သည်။

ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကလည်း "အကြီးအကဲလု ပြောတာ တကယ့်ကို မှန်ကန်လှပါတယ်" ဟု လက်ခုပ်တီး၍ ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

လုဟုန်၏ အဖြေမှာ ကုရူဖုန်းထက် ပို၍ လေးနက်သည်ကို မည်သူမဆို သိနိုင်သဖြင့် ကုရူဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ မသိမသာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

ထိုစဉ် ဆရာကြီးရှီကျောက်သည် သူ၏ တောင်ဝှေးကို ဆွဲကိုင်ကာ ဘေးရှိ လှောင်အိမ်ကို အရှိန်ဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း…

လှောင်အိမ်ကြီးမှာ ကွဲအက်မသွားသော်လည်း အတွင်းရှိ ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်မှာ လန့်ဖျန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ပေါ်ထွင်လာသည်။ သို့သော် ခေတ္တအတွင်းမှာပင် ထိုမြွေကြီးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် လှောင်အိမ်အတွင်း၌ ဟိုမှသည်သို့ တဟုန်ထိုး လှုပ်ရှားတော့သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မျက်လုံးအစင်းအကျားများသည် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလာပြီး စိုက်ကြည့်နေသူများကို မူးဝေလာစေသည်။

ဆရာကြီးရှီက "ပြောကြစမ်း... အခု အဲဒီ ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အသက်ဓာတ်က ဘာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူသည် ဆရာကတော်၏ လက်တွဲမှုကို ဖြုတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လျှောက်လှမ်းရင်း "ကောက်ကျစ်မှုလား ရက်စက်မှုလား အခု ဒီသားရဲမှာ အဲဒီလို လက္ခဏာမျိုး ရှိနေသေးရဲ့လား" ဟု မေးခွန်းထုတ်သည်။

အားလုံးက သားရဲကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။ လုဟုန်က "ဆရာကြီး... ဒါက မြွေရဲ့ ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်ဓာတ်လို့ မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့... သူက သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို ဖုံးကွယ်ထားတာမို့ အခုလောလောဆယ်မှာ ဘာအသက်ဓာတ်မှ မရှိသေးဘူးလို့ပဲ ယူဆပါတယ်" ဟု ဖြေသည်။

သူ့စကားအဆုံးတွင် ကုရူဖုန်းက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပြီး

"အကြီးအကဲလုရဲ့ စကားက မှားနေပြန်ပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါဟာလည်း သူ့ရဲ့ အသက်ဓာတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ပဲ ယုံကြည်တယ်။ ကြောက်ရွံ့တာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒေါသထွက်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက ကောက်ကျစ်မှုရဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးပဲ။ သူ ကြောက်နေပြီထင်လို့ အနားကပ်သွားရင် သူက ချက်ချင်းပြောင်းလဲပြီး မင်းကို ဝါးမြိုသွားနိုင်တယ်။ သူ ဒေါသထွက်နေလို့ မင်း နောက်ဆုတ်သွားရင် သူက မင်းကို ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံစည်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ မိစ္ဆာသားရဲမှာ လူတွေလို ဉာဏ်ပညာမရှိပေမဲ့ သားကောင်ကို ဘယ်လိုရှာရမလဲ။ ဘယ်လိုသတ်ရမလဲဆိုတာတော့ သူ ကောင်းကောင်းသိတယ်"

ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက "စီနီယာအစ်ကိုကုက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာကောင်းတာပဲ" ဟု လက်ခုပ်တီးကာ ချီးကျူးပြန်သည်။

ကုရူဖုန်းက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် "ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အပေါ် ဆရာကြီး ဘယ်လိုယူဆသလဲ သိပါရစေခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆရာကြီးရှီက လက်မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်ပြီး တပည့်အားလုံးကို အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ "ကျန်တဲ့သူတွေကရော ဘယ်လိုထင်ကြလဲ ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်ရဲ့ အသက်ဓာတ်က ပေါ်ထွက်လာပြီလား" ဟု မေးပြန်သည်။

သို့သော် မည်သည့်တပည့်မျှ ချက်ချင်းမဖြေရဲကြဘဲ လုဟုန်နှင့် ကုရူဖုန်းတို့ကိုသာ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ ထိုနှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ခွင့်ပြုလိုက်မှသာ တပည့်များအကြား ငြင်းခုံသံများ ဆူညံလာတော့သည်။

အချို့က "ပေါ်ထွက်လာပြီ" ဟု ဆိုကြသည်။

အချို့က "မပေါ်သေးဘူး" ဟု ငြင်းကြသည်။

အချို့က "ခြောက်လှန့်လိုက်မှ ပေါ်လာတာမို့ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ မရှိဘူး" ဟု ဆိုကြသည်။

ဆန်းကြယ်သော အတွေးအခေါ်တစ်ခုကမူ "ဒီမြွေရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝက ကောက်ကျစ်မှုလည်းမဟုတ် ရက်စက်မှုလည်းမဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုပဲ။ သူက ကြောက်တာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ရက်စက်မှုကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးနေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမြင်အမျိုးမျိုး၊ အယူအဆအထွေထွေနှင့် ဆူညံနေတော့သည်။ စုန်ယန်မှာမူ ဤကိစ္စက ပေါ်ထွက်ခြင်း မပေါ်ထွက်ခြင်းဟူသော ဒဿနဆိုင်ရာ ငြင်းခုံမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအသံများကို ကြားနေရစဉ် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ ကမ္ဘာကူးမလာခင်က ဖတ်ခဲ့ဖူးသော ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိသည်။

"အလံတစ်ခုက လေထဲမှာ လွင့်နေတယ်။ ရဟန်းတစ်ပါးက အလံက လှုပ်နေတာလို့ ပြောတယ်။ နောက်တစ်ပါးက လေက လှုပ်နေတာလို့ ငြင်းတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာတော်ကြီးက ကြွလာပြီး ပြောတယ်..."

စုန်ယန်သည် ထိုပုံပြင်ကို သတိရရင်း ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သားရေပန်းချီ အတွေ့အကြုံအရ သူသည် အခြားသူများထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောအရာကို မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်တစ်ခုတွင် ကိုရင်လေးများမှာ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ထိုစဉ် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာရာ သစ်ပင်မှာ ယိမ်းထိုးသွားသည်။ ကိုရင်အချို့က သစ်ပင်က လှုပ်နေတာဟု ဆိုကြသော်လည်း အချို့ကမူ လေက လှုပ်နေတာပါဟု ငြင်းခုံကြသည်။ တစ်ဖက်က သစ်ပင်လှုပ်တာ၊ အခြားတစ်ဖက်က လေလှုပ်တာဟု အော်ဟစ်ငြင်းခုံနေစဉ်တွင် ထူးခြားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံကမူ "သစ်ပင်လှုပ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ လေလှုပ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တော့ အရှင်တို့ရဲ့ စိတ်က လှုပ်နေတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ရှေ့မှမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ သားရေပန်းချီအတတ်ကျင့်ကြံစဉ် ရရှိခဲ့သော နားလည်မှုများနှင့် ချိတ်ဆက်ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်ချည်းပင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားတော့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အဖြေတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အသက်ဓာတ် ပေါ်ထွက်ခြင်း၊ မပေါ်ထွက်ခြင်းက အရေးမကြီးပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ... ဤမေးခွန်းကို ဖြေဆိုနေစဉ် သင်တို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခြင်းပင်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေပါက အသက်ဝင်ဆုံးသော နောက်ဆုံးစုတ်ချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖန်တီးနိုင်မှာလဲ။

ကောက်ကျစ်မှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့သည် အသက်ဓာတ် အစစ်အမှန်မဟုတ်ပေ။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့သည်လည်း ထိုကောက်ကျစ်မှုထဲ၌ ပါဝင်မနေပေ။ ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်မှာ ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ အသက်ဓာတ်မှာလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ အမည်နာမတစ်ခု ပေးရမည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ကိုးမျက်လုံးမြွေဟောက်၏ အသက်ဓာတ်သာဖြစ်ပြီး အခြားဘာမျှ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သင်သည် တစ်စုံတစ်ခုဟု အမည်တပ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ မမှန်ကန်တော့သောကြောင့်ပင်။ ကောက်ကျစ်မှု သို့မဟုတ် ရက်စက်မှုဟု ဆိုလိုက်လျှင် အခြားအဖက်ဖက်သော လက္ခဏာများကို ဘယ်လိုလုပ် ဖော်ပြနိုင်တော့မှာလဲ။

သူ၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားစဉ် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မသိမသာ တုန်ခါသွားပြီး သားရေပန်းချီအတတ်၏ ပြီးပြည့်စုံသော အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိစေမည့် လမ်းစတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုနေရာ၌ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် ခေါင်းကို ပို၍ငုံ့ထားကာ ဤဆွေးနွေးပွဲပြီးလျှင် သူ၏ လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရန်သာ ကြံရွယ်နေသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ဆရာကြီးရှီ၏ အသံက ဝေးရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စုန်ယန်... မင်းပြောကြည့်စမ်း"

စုန်ယန်သည် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ မည်သည့်အချိန်တွင် ဆရာကြီး၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို သူ မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြန်မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရသည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။

စုန်ယန်က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း "တပည့်က အကြီးအကဲလုနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကုတို့ရဲ့ စကားတွေကို စဉ်းစားနေတာပါ။ အဖြေမထွက်သေးလို့ပါ..." ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်သားအကြီးအကဲမှာ မျက်လုံးများကို မှေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာမှုကြောင့် အိုမင်းနေပုံရသော်လည်း လူတစ်ဦး၏ စိတ်နှလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သော စွမ်းအားရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

"ရှေ့ကို လာခဲ့"

စုန်ယန်သည် ခေါင်းငုံ့လျက် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။ ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် သူ၏ တောင်ဝှေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ငေါက်လိုက်သည်။

"အားလုံးက ဆွေးနွေးနေကြတာကို မင်းတစ်ယောက်တည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး အတွေးလွန်နေတယ်။ အရိုက်ခံရဖို့ ကောင်းတာပဲ မင်းလက်ကို မြှောက်စမ်း"

စုန်ယန် လက်ကို ဆန့်ပေးလိုက်ရာ ဆရာကြီးရှီက သူ၏လက်ဝါးကို သုံးချက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။

စုန်ယန်: ...

ဘေးနားရှိ ကုရူဖုန်းက ရယ်မောကာ "ဆရာကြီး... ဒီလူက လာကြည့်ရုံသက်သက် တပည့်

တစ်ယောက်ပဲလေ။ သူက ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးတာတွေကို ဘယ်နားလည်ပါ့မလဲ။ မင်း... အခုထိ မဆင်းသေးဘူးလား"

စုန်ယန် ခေါင်းညိတ်ကာ အမြန်ပင် ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ဆရာကြီးရှီ ရိုက်လိုက်သော လက်ဝါးသုံးချက်ကို တွေဝေစွာ ပြန်လည်စဉ်းစားနေမိသည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့ည သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ လိုဏ်ဂူ၌သာ အိပ်ပျော်နေမည်ဖြစ်ပြီး ဆရာကြီးရှီကို သွားရှာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

...

ညအချိန်တွင် စုန်ယန်မှာ သူ၏ လိုဏ်ဂူ၌ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး ဆရာကြီးရှီကလည်း သူ့ကို လာမရှာခဲ့ပေ။ နှစ်ရက်အကြာတွင် လင်လုံချိုင့်ဝှမ်းရှိ ထူးဆန်းသော သားရဲများအသင်းပြပွဲမှာ တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး နတ်ဘုံသင်္ဘောကြီးသည် နန်ကျူတောင်ထိပ်မှ တပည့်များကို မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။