အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း။ ၂၉

"မင်းက သင်ခန်းစာမှာ အာရုံမစိုက်လို့ ဆရာကြီးရှီရဲ့ လက်ဝါးသုံးချက် အရိုက်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား"

ကျန်းရင်က စုန်ယန်အား ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း "ဆရာကြီးရှီရဲ့ ဟောပြောချက်တွေက သိပ်ကို နက်နဲလွန်းလို့ပါ... တပည့် နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရင်က စုန်ယန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "ထားလိုက်ပါတော့ သားရေနယ်တဲ့ အလုပ်ကိုပဲ ပြန်သွားလုပ်တော့။ မင်းကတော့ အခွင့်အရေးတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း ပြုံးလျက် "ဒီကိစ္စကို စီနီယာအစ်ကိုတောင် သိနေပြီလား" ဟု မေးရာ ကျန်းရင်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး အသံကို ခပ်အေးအေးဖြင့် မြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ငါတစ်ယောက်တည်း သိတာမှ မဟုတ်တာ။ အခုဆိုရင် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးက ဆရာကြီးရှီဟာ မလေးမစားလုပ်တဲ့ ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမလိုက်တယ်ဆိုတာ သိနေကြပြီ။ အဲဒီဂျူနီယာကလည်း နန်ကျူတောင်ထိပ်ကနေ အတင်းအကျပ် ထိုးထည့်ပေးလိုက်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာပဲ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာပဲ...။ စီနီယာအစ်ကိုက သတိမပေးဘူးလို့ မထင်နဲ့။ အခုချက်ချင်း တောင်ထိပ်သခင်ဆီသွားပြီး တောင်းပန်လိုက်တော့"

စုန်ယန် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်က အလျင်အမြန်ပင် အလုပ်လုပ်လိုက်သည်။ ကုရူဖုန်းနှင့် လုဟုန်တို့၏ အုပ်စုများသည် ဆရာကြီးရှီ၏ အမွေကို ရယူရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြခြင်းပင်။ သူတို့က ပြင်ပလူဖြစ်သော စုန်ယန်ကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဆရာကြီးရှီက သူ့ကို ရိုက်နှက်ဆုံးမလိုက်သည့် ဖြစ်ရပ်ကို အသုံးချကာ သတင်းကို ချဲ့ကားလိုက်ကြခြင်းပင်။ ရလဒ်အနေဖြင့် စုန်ယန်မှာ ဤပြိုင်ပွဲမှ လုံးဝဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရရုံသာမက မည်သည့်နေရာသို့သွားသည်ဖြစ်စေ လူအများ၏ လက်ညှိုးထိုး လှောင်ပြောင်ခြင်းကိုပါ ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။

'တကယ့်ကို ရက်စက်ကြတာပဲ'

စုန်ယန်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် မြည်တမ်းလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် တောင်ထိပ်သို့ တက်သွားကာ ချန်တန်းချင်း၏ ကျောက်တံခါးရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်

သည်။

"တပည့် စုန်ယန် အမှားကို ဝန်ခံဖို့ ရောက်ရှိလာပါတယ်"

ချန်တန်းချင်းက အချိန်ဆွဲခြင်းမရှိဘဲ ကျောက်တံခါးနောက်ကွယ်မှ တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်

သည်။

"မင်းရဲ့ အမှားက ဘယ်မှာလဲ"

စုန်ယန်က "တပည့်အနေနဲ့ ဆရာကြီးရှီရဲ့ နက်နဲတဲ့ စကားတွေကို နားမလည်ခဲ့ပေမဲ့ သင်ခန်းစာမှာ အာရုံစိုက်သင့်ပါတယ်။ အခုတော့ ခေါင်းငုံ့နေမိလို့... စည်းကမ်းပျက်ကွက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်" ဟု ဖြေသည်။

ချန်တန်းချင်းက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အမှားမရှိပါဘူး။ မင်းကို မတရားလုပ်ခဲ့တာက ကုရူဖုန်းနဲ့ လုဟုန်တို့ပဲ။ သူတို့က အမွေကို လိုချင်ကြတာဆိုတော့ ဘယ်လို ပြောင်းလဲမှုကိုမှ အဖြစ်မခံနိုင်ကြဘူး။ မင်းက သူတို့အမြင်မှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ မင်းကိုတောင် သူတို့က သည်းမခံနိုင်ကြဘူး။ တကယ်လို့ မင်းက အမှားမလုပ်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့က တစ်ခုခုကို လုပ်ကြံဖန်တီးပြီး မင်းကို လူရယ်စရာ ဖြစ်အောင် လုပ်ကြမှာပဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မင်းသိလား"

စုန်ယန်: ...

ချန်တန်းချင်းက ဆက်ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းကို နှိပ်စက်ချင်တဲ့သူ နင်းချင်တဲ့သူက ဘယ်သူမဆို အလွယ်တကူ လုပ်နိုင်နေတာပေါ့"

စုန်ယန်: ...

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လျှပ်စီးပမာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အမှန်တရားကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး တပည့်က တောင်ထိပ်သခင် ချန်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်ပါပြီ"

"ဟဲဟဲ... ဟားဟားဟား... တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သားရေပညာရှင် ပါရမီရှင်ပဲ"

ချန်တန်းချင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် "သိပ်ပြီး အများကြီးမတွေးပါနဲ့။ သားရေနယ်တဲ့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ မင်း... ဒီနေ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုအတွက် နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်ထိပ်သခင်" ဟု ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း ဆင်းလာစဉ် ဆောင်းရာသီ မကုန်သေးသဖြင့် တိုက်ခတ်လာသော လေအေးများကြောင့် သူ၏ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ချန်တန်းချင်း ဆိုလိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို သူ သေချာနားမလည်နိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းတွင်း အုပ်စုဖွဲ့အာဏာလုပွဲလား ဒါမှမဟုတ် အခြားတစ်ခုခုလား။

"ဒီနေ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုအတွက် နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဆိုသော စကားမှာ အပြောသက်သက်လား။

လုဟုန်သည် ပြင်ပလူများကို ထိုမျှအထိ ဆန့်ကျင်နေပါက... အတွင်းစည်းအကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်သော လုဟုန်၏ အဆင့်အတန်းက ချန်တန်းချင်းထက် ပိုမြင့်နေမလား။ အနည်းဆုံးတော့ နိမ့်မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ချန်တန်းချင်းက သူ့အား လင်လုံချိုင့်ဝှမ်း ထူးဆန်းသော သားရဲများအသင်းသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းပေးခဲ့စဉ်က သီအိုရီအရဆိုလျှင် လုဟုန်အနေဖြင့် ဗီတိုအာဏာသုံးကာ ပယ်ချနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ထို့ပြင် ပယ်ချခြင်းမှာ ချန်တန်းချင်း လူတစ်ယောက်ကို ကြားဖြတ်ထိုးထည့်ခြင်းထက် ပို၍လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုအသင်းသို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းမှာ... ချန်တန်းချင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလား။ ထိုနောက်ကွယ်မှလူသည် အတွင်းစည်းအကြီးအကဲတစ်ဦးထက်ပင် အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်နိုင်သည်။

စုန်ယန်သည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တပည့်တစ်ဦး၏ ကျောပြင်ပင်။ ထိုကျောပြင်ပေါ်ရှိ ဝတ်စုံတွင် တစ်ဖက်က ငိုနေပြီး တစ်ဖက်က ရယ်နေသော မျက်နှာနှစ်ခုပုံကို ထူးဆန်းစွာ ပန်းထိုးထားသည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ အဝေးတွင် မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာ၏ အရှိန်အဝါများမှာ လှိုင်းထနေပြီး မတ်စောက်သော ကမ်းပါးယံများထက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အနီရောင် မြူခိုးများမှာ တက်လာနေသည်။ တောင်ပတ်လည်ရှိ လိုဏ်ဂူပေါက်ပေါင်းများစွာမှ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသော လေသံမှာ ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

စုန်ယန်မှာ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ "တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးချင်လိုက်တာ..." ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

နန်ကျူတောင်ထိပ်၏ ညဉ့်အမှောင်ထုကြားတွင် ဆန်းကြယ်သော အရိပ်ရုပ်သေး ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် မည်သို့ရောက်ရှိလာသည်မသိဘဲ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ ကိုင်းဖျားပေါ်၌ ရပ်လျက် ဝေးကွာသောနေရာမှ လျှောက်လှမ်းလာသော လူငယ်လေးကို လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤကျီးကန်းမှာ သာမန်သတ္တဝါမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်အမှောင်ထုနှင့် လုံးဝတစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။ စုန်ယန်သာမက ကျန်းရင်ကိုယ်တိုင် ဤနေရာ၌ ရှိနေလျှင်ပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုကျီးကန်း၏ မျက်လုံးများကမူ စုန်ယန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှေရောင်နေခြည်မှာ လေဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် နန်ကျူတောင်ထိပ်၏ သားရေနယ်ရာ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဖြာကျလာသည်။ စုန်ယန်သည် မိစ္ဆာသားရဲသားရေတစ်ချပ်ကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ ဘေးတွင်ချလိုက်ပြီး စုတ်တံနှင့် စက္ကူကိုကိုင်၍ ယနေ့အတွက် ပုံကြမ်းကို စတင်ရေးဆွဲတော့သည်။

သူသည် သူ၏အာရုံကို မှော်အတတ်ကဏ္ဍသို့ ပို့လိုက်သောအခါ သူ၏အကြည့်မှာ [သားရေပန်းချီအတတ် (အထွတ်အထိပ်အဆင့်) (အသက်သက်တမ်းဖြင့် တွက်ချက်နိုင်သည်)] ဆိုသော စာသားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူသည် အလွန်စောစော ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ မည်သူမျှ မရှိသေးပေ။ လိုဏ်ဂူ၏ အမိုးခုံးမှ အလင်းရောင်များမှာ တောက်ပနေသော်လည်း အချို့သော ချိုင့်ခွက်နေရာများတွင်မူ အရိပ်များမှာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ စုတ်တံကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဆရာကြီးရှီ၏ လက်ဝါးသုံးချက်နှင့် လင်လုံချိုင့်ဝှမ်းမှ နားလည်မှုများကို ပေါင်းစပ်ကာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သာမန်သားရေပန်းချီထက် ကျော်လွန်သော တစ်စုံတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။

မနေ့ညက ခံစားခဲ့ရသည့် မလုံခြုံမှုများကြောင့် စုန်ယန်သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရန် စွမ်းအားအချို့ကို အမြန်ဆုံး ရရှိလိုသဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

[ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့် အသက်သက်တမ်းကို ရွေးချယ်ပါ]

[သင်သည် သားရေပန်းချီအတတ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အသက်သက်တမ်း ၁၀ နှစ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်သည်။ သင်သည် မိစ္ဆာသားရဲ အမျိုးပေါင်းများစွာကို ရေးဆွဲခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ မြင့်မြတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုပုံရိပ်များကို မည်သို့ အသက်သွင်းရမည်နည်း လင်လုံချိုင့်ဝှမ်းတွင် ကြားခဲ့ရသော ဆွေးနွေးပွဲကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီးနောက် အဖြေတစ်ခုကို သင်ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာမျက်ဝန်းများပင်]

[မျက်လုံးကို အစက်ချမှသာ သားရဲ၏ အသက်ဓာတ်ကို ရရှိစေမည်ဖြစ်ပြီး ပုံကြမ်းတွင် ဝိညာဉ်ပါရှိရမည်ဖြစ်သလို ရုပ်သေးတွင်လည်း မျက်လုံးကို အစက်ချရမည်ဖြစ်သည်။ သင်သည် နောက်ဆုံးစုတ်ချက်ကို စတင်ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သင်၏ စုတ်တံတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံနှင့်ပင် အသက်ဝင်သော ရုပ်ပုံလွှာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ထိုရုပ်ပုံများကို အရိပ်ရုပ်သေးသားရေပေါ်သို့ ကူးပြောင်းရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်မူ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ]

[သားရေပန်းချီအတတ် ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်]

စုန်ယန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် ပုံကြမ်းမှ အရိပ်ရုပ်သေးပေါ်သို့ အသက်ဓာတ်ကူးပြောင်းသည့် ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးဘဲ ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ဟု ဘာလို့ သတ်မှတ်ခံရတာလဲ။

'ဆက်လုပ်စမ်း...'

[သင်သည် သားရေပန်းချီအတတ်အတွက် နောက်ထပ် အသက်သက်တမ်း ၁၀ နှစ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ ပြဿနာ၏အဖြေကို ရှာဖွေရင်း တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်၊ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ပုံကြမ်းများကို ရေးဆွဲကာ သားရေများကို ထွင်းထုခဲ့သည်။ ရှစ်နှစ်မြောက်တွင် သင်တစ်ခါက တွေးတောခဲ့ဖူးသော အဖြေမှာ ဦးနှောက်ထဲသို့ လျှပ်စီးပမာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

‘ပုံရိပ်က လှုပ်နေတာလား မဟုတ်ဘူး... ပုံရိပ်က လှုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး။ သင့်ရဲ့ စိတ်က လှုပ်နေတာ။

ပုံရိပ်ဟာ ပုံကြမ်းထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ သင်က ယုံကြည်နေခဲ့မိတာပဲ။ ပုံကြမ်းအတိုင်း အတိအကျ ထွင်းထုနေပေမဲ့ ဘာလို့မအောင်မြင်တာလဲဆိုတော့... အသက်ဓာတ်ဟာ ပုံကြမ်းထဲမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့လို့ပဲ။ သစ်ပင်က လှုပ်တာမဟုတ်ဘူး၊ လေက လှုပ်တာမဟုတ်ဘူး၊ သင့်ရဲ့ စိတ်က လှုပ်နေတာ’

သင်သည် ပုံကြမ်းကို ဘေးဖယ်ကာ သားရေပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ဓားကို တိုက်ရိုက်ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ဓားကို စုတ်တံကဲ့သို့ အသုံးချကာ ခဏအတွင်းမှာပင် အသက်ဝင်သော မိစ္ဆာသားရဲမြေပုံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်ဝန်းကို ထွင်းထုရန် ဓားကို မြှောက်

လိုက်သည်။ သင် ထွင်းထုနေသည်မှာ ကိုးမျက်လုံးစောင်းမြွေဟောက်ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သင့်အား မူးဝေစေသည်။ သင် ဓားကို ချလိုက်သော်လည်း ကျရှုံးခဲ့ပြန်သည်]

'ဆက်လုပ်စမ်း...'

[သင်သည် နောက်ထပ် အသက်သက်တမ်း ၁၀ နှစ်ကို ထပ်မံရင်းနှီးလိုက်သည်။ တိုးတက်မှုအချို့ ရှိလာသော်လည်း မလုံလောက်သေးပေ...]

[သင်သည် နောက်ထပ် အသက်သက်တမ်း ၁၀ နှစ်ကို ထပ်မံရင်းနှီးလိုက်ပြန်သည်။ တိုးတက်မှုမှာ အတော်လေး သိသာလာသော်လည်း မလုံလောက်သေးပြန်ပေ...]

[သင်သည် နောက်ဆုံး အသက်သက်တမ်း ၁၀ နှစ်ကို ထပ်မံရင်းနှီးလိုက်သည်။ ဒသမမြောက်နှစ်တွင် သင်သည် အားအင်အားလုံးကို ကုန်ဆုံးစေကာ မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် မေ့လျော့သွားပြီး ထို ကိုးမျက်လုံး စောင်းမြွေဟောက်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သင်သည် ဓားကို ချလိုက်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဘုရားတို့ ကူညီသကဲ့သို့ပင် မျက်ဝန်းကို အောင်မြင်စွာ ထွင်းထုနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးစုတ်ချက်ကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သင်သည် သင်၏ လက်ရာကို အားရကျေနပ်စွာ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက်က သင့်အား ဝန်းရံသွားပြီး ကိုးမျက်လုံး စောင်းမြွေဟောက်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ထို့နောက်... ထိုအရိပ်ရုပ်သေးမြွေကြီးမှာ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လာပြီး သင့်အား ဝါးမြိုလိုက်သည်။ သင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်]

[သင်သည် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းအတတ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်]

စုန်ယန်သည် သူ၏ အသက်သက်တမ်း အနှစ် ၅၀ ကို အသုံးပြုကာ သာမန် သားရေပန်းချီထက် များစွာအဆင့်မြင့်သော အသက်ဝင်ရုံတင်မကဘဲ အရှင်လတ်လတ် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းအတတ်ကို ရရှိသွားခဲ့ခြင်းပင်။

[ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းအတတ်၊ အခြေခံအဆင့် လိုအပ်ချက် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် စတုတ္ထအဆင့်]

စုန်ယန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်စဉ် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းအတတ်ဆိုသည်မှာ သားရေပန်းချီ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းအတတ်၏ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။

ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပိုးချည်နှောင်လက်ကွက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သားရေပန်းချီ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းအတတ်မှာ ပို၍ အရေးကြီးလှသည်။ လက်ကွက်အတတ်သည် မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ အန္တရာယ်ရှိသော သားရေများကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရန် လက်ချောင်းများကို ပိုမိုသွက်လက်စေရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသားရေကို ဘယ်လိုအသက်သွင်းမလဲဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းအတတ်အပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ စုန်ယန်သည် မည်သူ့ထံမှမျှ သင်ယူစရာမလိုဘဲ သူ့ဘာသာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခြင်းပင်။ သို့သော် ဤအတတ်တွင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတားအဆီး ရှိနေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဒုတိယအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသော်လည်း စတုတ္ထအဆင့်ရှိမှ သုံးနိုင်သည့် မှော်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားခြင်းက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးခံစားရစေသည်။ အရိပ်ရုပ်သေးကို မျက်လုံးအစက်ချလိုက်သည့်အခါ ၎င်းမှာ အသက်ဝင်လာပြီး သူ့ကို ပြန်လည်သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုအကျိုးဆက်ပင်။

'အဆင့်... ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရဦးမယ်'

စုန်ယန် သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးရာ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် အချို့သော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ လိုအပ်သည်ဆိုသည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

'ခဏနေရင် ဈေးတန်းဘက်ကိုသွားပြီး သဲလွန်စအချို့ရှိမလား သွားကြည့်ရမယ်'

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အခြားတပည့်များ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ စုန်ယန်

သည် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သားရေနယ်သည့် အလုပ်တွင် ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်

ပြန်သည်။ သူသည် ပုံကြမ်းကို ပြန်လည်ထုတ်ယူကာ ခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေကို ရေးဆွဲနေသည်။ သို့သော် သူ၏စုတ်တံမှာ ဝံပုလွေ၏ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများအထက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မသိစိတ်မှ ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ယခင်ရှိရင်းစွဲ အရည်အချင်းအတိုင်းသာ အမြန်ဆုံး ဖြည့်စွက်လိုက်တော့သည်။

လိုဏ်ဂူအမိုးပေါ်တွင် နားနေသော ကျီးကန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်...

နောက်ရက်များတွင်လည်း ကျီးကန်းမှာ ထူးခြားသောအဖြစ်အပျက်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ဤကျီးကန်းမှာ သာမန်သတ္တဝါမဟုတ်ဘဲ ကျောက်သားအကြီးအကဲက လျှို့ဝှက်နည်းပညာဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော အထူးအရိပ်ရုပ်သေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလယ်အလတ်တန်းစား မိစ္ဆာသားရဲ ကိုယ်ပျောက်အသွင်ပြောင်းကျီးကန်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ရာတွင် အတော်ဆုံးဟု ကျော်ကြားသည်။ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို လှည့်စားနိုင်စွမ်းရှိရာ စုန်ယန်အနေဖြင့် ဤကျီးကန်းရှိနေသည်ကို မသိနိုင်သည်မှာ သဘာဝပင်။

အစေခံဘဝမှ တက်လာသော အကြီးအကဲရှီသည် တစ်သက်လုံး အရိပ်ရုပ်သေးအတတ်ကို စွဲလမ်းလာသူဖြစ်ရာ ဤပညာရပ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ထူးခြားသော အာရုံခံစားမှု ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် နန်ကျူတောင်ထိပ်မှ ထိုတပည့်ငယ်လေးသည် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံရသော်လည်း အခြေအနေအရ မပြောဝံ့ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ဝါးသုံးချက် ရိုက်ပြကာ သန်းခေါင်ယံတွင် လာတွေ့မလားဟု စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

သို့သော် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သဖြင့် ဤကျီးကန်းကို လွှတ်၍ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့်ပြီးသည့်တိုင် ထူးခြားမှု မရှိပေ။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အကြီးအကဲရှီသည် လက်လျှော့ပြီး ထွက်သွားသင့်ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဇွဲမလျှော့ဘဲ တစ်ခုခုကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။ ထိုကောင်လေး၏ စုတ်ချက်နှင့် မျက်လုံးအစက်ချပုံမှာ သူ့အတွက်တော့ အခြေခံအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း... ကောင်လေး စုတ်တံကို ကိုင်တွယ်ပုံတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ထူးခြားမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် သူသည် ဂျူနီယာတစ်ယောက်နောက်သို့ ဤမျှအချိန်ဖြုန်း၍ လိုက်နေမည်မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီး သေခါနီးအချိန်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ကလေးဆန်သော သိချင်စိတ်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ဤလူငယ်လေးနောက်သို့ လိုက်နေရသည်မှာ သူ့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အကြီးအကဲရှီ၏ စိတ်ရှည်မှုမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

'ထားလိုက်တော့... ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘူး။ အားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ချပြပြီး တိုက်ရိုက်မေးတော့မယ်'

အခန်း။ ၃၀

လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးသည် မိမိတစ်ဦးတည်းရှိနေချိန်မှာပင် သတိကြီးစွာထားတတ်သူဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စုန်ယန်သည် တစ်ကိုယ်တည်းရှိနေချိန်တွင်ပင် လိုအပ်သော နိုးကြားမှုမျိုး အမြဲရှိနေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဟာကွက်တစ်ခုမျှ ပြခွင့်မပေးပေ။ သူ၏ကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိသောအသက် တာအိုသစ်သီးဟူသော ကြီးမားသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ရှိနေခြင်းပင်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ သူ၏ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိသွားပါက အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်အား ရှာဖွေခံရခြင်းသို့မဟုတ် အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲစိတ်လေ့လာခံရခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ထိုနေ့တွင်လည်း ထုံးစံအတိုင်း သူ၏ လက်တွဲဖော်ဝမ်စုစုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ၏လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျောက်တံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသကဲ့သို့ "ဗုန်းဗုန်း" ဟူသော အသံနှစ်ချက်ကို သူကြားလိုက်ရသည်။

စုန်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် မတွန့်ဆုတ်သလို ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် စူးစမ်းရန်လည်း မကြိုးစားပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ယန္တရားခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဂျိန်း...

ကျောက်တံခါး အနည်းငယ်ပွင့်သွားသည်နှင့် စုန်ယန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးကို တင်းခံထားပြီး မီတာတစ်ရာ အပြေးပြိုင်ပွဲစတင်တော့မည့် အနေအထားမျိုး ပြင်ထားလိုက်သည်။ ကျောက်တံခါးသည် လူတစ်ကိုယ်စာ လွတ်ရုံအမြင့်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဤလူငယ်မှာ အပြင်သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်တော့မည်မှာ သိသာလှသည်။

ထိုစဉ် လိုဏ်ဂူအတွင်း အမှောင်ထုထဲမှ အက်ကွဲကွဲနှင့် ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်

"အပြင်ကို မထွက်သွားနဲ့ဦး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ"

စုန်ယန်က ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို မမေးသလို ယဉ်ကျေးစွာပင် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ သို့သော် ကျောက်တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် အပြင်သို့ လျှပ်စီးပမာ ပြေးထွက်သွားပြီး နောက်ကွယ်မှ တံခါးပြန်ပိတ်မည့် ခလုတ်ကိုပါ မမေ့မလျော့ နှိပ်လိုက်သေးသည်။

အရိပ်ရုပ်သေး ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် သူ၏နောက်မှ အမြန်လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ အသက်ဝင်လှသော ကျီးကန်းမျက်လုံးများက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျီးကန်းနှုတ်သီးမှာ လှုပ်ရှားလျက် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီလောက်တောင် သူရဲဘောကြောင်တာလား"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဤအသံမှာ ကျောက်သားအကြီးအကဲ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း စုန်ယန် မှတ်မိသွားသည်။ သူသည် အနေရခက်စွာ ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း ရိုသေစွာဖြင့် "ဂျူနီယာက..."

"လိုဏ်ဂူထဲဝင်ပြီး စကားပြောရအောင်"

ကျီးကန်းက ဆက်ပြောသည်။

"မင်းကြားလိုက်တဲ့ အသံတွေက မင်းရဲ့ လူသားဖိုနှစ်ယောက်ကို ငါ အိပ်ပျော်အောင် လုပ်လိုက်တဲ့အသံတွေပါ။ ကိုယ်ပျောက်ကျီးကန်းရဲ့ အမွေးတွေမှာ အိပ်မွေ့ချအဆိပ်တွေ ပါဝင်တယ်။ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ အနည်းငယ် မူးဝေရုံပဲ ဖြစ်စေပေမဲ့ သာမန်လူတွေကိုတော့ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားစေနိုင်တယ်။ မင်း တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ငါ လိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်ခဲ့တာပါ။ မင်းကို မေးစရာလေးတွေ ရှိလို့။ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ"

စုန်ယန်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ကျောက်သားအကြီးအကဲ၏နောက်မှ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ လေးလံသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများက အောက်ခြေကျင့်ကြံသူများကို တကယ်ပင် စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်နိုင်တာလား။

စုန်ယန်သည် ကျောက်သားအကြီးအကဲ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ အကြီးအကဲရှီသည် သူ၏ကျီးကန်းကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး စုန်ယန်ကို အကဲခတ်နေသည်။

"မင်းရဲ့ စုတ်တံကို ကိုင်တွယ်ပုံက ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားစေတယ်။ မင်း... မျက်လုံးအစက်ချတဲ့ နေရာမှာ တစ်ခုခုကို နားလည်ထားတာ ရှိသလား"

စုန်ယန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ယခုအခါ ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်သွယ် ရှိနေသည်။

သူ၏ အရည်အချင်းအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ပြမလား သို့မဟုတ် ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထားမလားဆိုသည့် နှစ်ချက်ပင်။

လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှကျရောက်လာသော အလင်းတန်းမှာ သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲလျက်ရှိသည်။

ကျောက်စားပွဲတစ်ခုတွင် ကျီးကန်းနှင့် လူငယ်လေးတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။

ကျီးကန်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါမင်းကို မေးချင်တဲ့မေးခွန်းက အရင်အတိုင်းပဲ မပြောင်းလဲသေးဘူး"

"ဘာမေးခွန်းလဲခင်ဗျာ"

စုန်ယန်သည် အမူအရာမပျက် ငတုံးလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ရာတွင် အမြဲတမ်း ကျွမ်းကျင်လှသည်။

ကျီးကန်းက သူ့ကို တည်ကြည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားသယောင်ရှိပြီး တစ်လုံးချင်း မေးလိုက်

တော့သည်။

"ကိုးမျက်လုံးစောင်းမြွေဟောက်ရဲ့ အသက်ဓာတ်က လှုပ်ရှားသွားခဲ့သလား"

စုန်ယန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို လက်မလွှတ်လိုဘဲ အသေအချာ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားနေသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ ကျီးကန်းက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စုန်ယန်က လေးနက်စွာ စကားဆိုလာသည်။

"လှုပ်ရှားသွားခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါတယ် ဆရာကြီးရှီ... ကျွန်တော် အဲဒီလိုပဲ ယူဆပါတယ်..."

သူသည် ကုရူဖုန်းနှင့် လုဟုန်တို့ ပြောခဲ့သည်များကို ပေါင်းစပ်ကာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖန်တီး၍ ဖြေကြားလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ပင်မတောင်ထိပ် အထက်တွင်ရှိသော အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ စုန်ယန်၏ ရှင်းပြချက်ကို အကြာကြီး နားထောင်ပြီးနောက် သူသည် လေးပင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ သူ၏ အမွေအနှစ်များကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပြီး ကုရူဖုန်းနှင့် လုဟုန်တို့သည်လည်း ၎င်းတို့ကို အောင်မြင်စွာ လက်ခံနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော်... နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မကျေနပ်နိုင်ပေ။

သူသာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးပြီး သူ၏ တာအိုလမ်းစဉ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လျှင် လူငယ်အကြီးအကဲများ သို့မဟုတ် ဒုတိယမျိုးဆက် မိစ္ဆာများက ဘာအရေးပါတော့မှာလဲ။ လောကဝတ်နှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးများကရော ဘာအရေးပါတော့မှာလဲ။

အကြီးအကဲ ရှီကျောက် အမှန်တကယ် လိုချင်သည်မှာ သူ၏ အမွေအနှစ်ကို ခြေနင်းတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးချကာ ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမွေအနှစ်ကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်နေမည့် သာမန်လူမျိုးကို သူ မလိုလားပေ။ တစ်နေ့နေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ မမြင်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းများကို ကိုယ်စားကြည့်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထိုအတွေးကသာ သူ့ကို သေဆုံးချိန်တွင် ပြုံးလျက် သေနိုင်အောင် နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် စုန်ယန်ထံတွင် ထူးခြားသော အရည်အချင်းအချို့ကို အာရုံခံမိခဲ့သဖြင့် အားနည်းသော မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခုကို မွေးမြူခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ထိုမျှော်လင့်ချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။

ခွမ်း…

အကြီးအကဲ ရှီကျောက်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖန်ခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ရိုက်ခွဲကာ ထရပ်လိုက်သည်။ ဂျူနီယာလေးတစ်ယောက်အပေါ် သူ ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်နေရသည်ကိုပင် သူကိုယ်တိုင် မသိတော့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤဂျူနီယာလေးသည် သူ့အား အခြေအမြစ်မရှိသော မျှော်လင့်ချက်များ ပေးခဲ့ပြီးမှ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်တွင် လှပသော ဆရာကတော်သည် ကုရူဖုန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသည်။ ကုရူဖုန်း၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူမက ရံဖန်ရံခါ သဘောကျစွာ ရယ်မောနေသည်။ လိုဏ်ဂူအတွင်းမှ ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆရာကတော်သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကုရူဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရူဖုန်း... ငါ အထဲဝင်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ကုရူဖုန်းက သူမကို ကြည့်ပြီး "ဆရာကတော်ကို ဒုက္ခပေးမိပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆရာကတော်ဟု ခေါ်ဆိုနေသော်လည်း ကုရူဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ရဲရဲတောက် လောင်မြိုက်နေသော ရမ္မက်ဆန္ဒများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ လှပသော ဆရာကတော်မှာလည်း ထိုဆန္ဒများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် တုံ့ပြန်နေ၏။ ထိုသူနှစ်ဦးကြားရှိ စွဲမက်ဖွယ်အကြည့်များမှာ လေထုထဲတွင် ခက်ခဲစွာပင် လမ်းခွဲသွားကြတော့သည်။

လှပသောဇနီးသည် လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်မူ သူမ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်

ချည်းပြောင်းလဲသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့လဲ"

ကျောက်သားအကြီးအကဲမှာ အားရပါးရ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး "ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေရတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှောင်ရှီးဟု ခေါ်သော လှပသောဇနီးသည်က သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်လျက် "အေးအေးဆေးဆေးပဲ တွေးပါရှင်" ဟု တိုးတိုးလေး ချော့မြူလိုက်သည်။

အကြီးအကဲ ရှီကျောက်က ရုတ်တရက် ဆိုလာသည်။

"ရှောင်ရှီး... ဒီနှစ်တွေအတွင်း ငါ မင်းအပေါ် တကယ်ပဲ မှားခဲ့ပါတယ်။ အကယ်၍ မင်းမှာ အပြင်မှာ တကယ်ချစ်ရတဲ့ တာအိုအဖော်ရှိခဲ့ရင် သွားနိုင်ပါတယ်။ ငါ တတ်နိုင်သမျှ မင်းကို လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်"

ရှောင်ရှီးက လေသံအေးအေးလေးဖြင့် "အမျိုးသားတွေအတွက်တော့ ပါရမီက အရေးကြီးဆုံးပဲလေ။ အထူးသဖြင့် အကြီးအကဲလို ပါရမီရှင်မျိုးပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ အကြီးအကဲက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူမအား အသာအယာ ဖယ်ခိုင်းကာ အခြားအရာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

လှပသောဇနီးသည်မှာမူ သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများကို ရွံရှာဖွယ်ရာ အမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ပုတ်ခါလိုက်ပြီး လိုဏ်ဂူအပြင်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

တစ်လအကြာတွင်...

ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ရှိ အရိပ်စတူဒီယိုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် အပြင်ဘက်မှ ပို့လိုက်သော အရိပ်ရုပ်သေးများကို အမှတ်မထင် လှန်လှောကြည့်ရှုနေ၏။ ဤရုပ်သေးများမှာ နန်ကျူတောင်ထိပ်မှ ပေးပို့ထားခြင်းဖြစ်ပြီး တပည့်များ လေ့ကျင့်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ရာ အဖိုးတန်လှသည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ ကြည့်နေစဉ်တွင် သူ၏လက်မှာ ခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေ အရိပ်ရုပ်သေးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အိုမင်းနေသော သူ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထိုရုပ်သေးပေါ်သို့ အာရုံစိုက်ကာ ရုတ်တရက် အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

ခြောက်လအကြာ...

အသက်ကြီးလာသဖြင့် မျိုးဆက်သစ်များကို လမ်းပြလိုသည့်အလား ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် အရိပ်စတူဒီယိုသို့ မကြာခဏ လာရောက်တတ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကုရူဖုန်းနှင့် လုဟုန်တို့၏ လူများဖြင့် အမြဲစည်ကားနေတတ်၏။

သို့သော် ထိုအဘိုးအိုမှာ အရက်ကို ရည်ရွယ်သည်မဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ခုကို ရည်ရွယ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သူသည် နန်ကျူတောင်ထိပ်မှ ပေးပို့သော ခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေ အရိပ်ရုပ်သေးများကိုသာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုနေ့တွင် ခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေ အရိပ်ရုပ်သေးကို ထပ်မံတွေ့ရှိချိန်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပြီး ပါးစပ်ဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ထိုအပြုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင်မူ ဟားတိုက်၍ ရယ်မောမိတော့သည်။

သူသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသဖြင့် လှပသောဇနီးသည်ပင် ဘာဖြစ်သလဲဟု လာရောက်မေးမြန်းရသည်။ သို့သော် အကြီးအကဲရှီကမူ အခြားသော သာမန်ကိစ္စများကိုသာ အကြောင်းပြပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နေရသည့် အကြောင်းရင်းကိုမူ လုံးဝ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

မည်သည့် သားရေပညာရှင်အသစ်ကများ ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ ပြီးပြည့်စုံသော စုတ်ချက်မျိုးဖြင့် စတင်ပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရိပ်မိသွားသကဲ့သို့ အခြေခံအဆင့်ရုပ်သေး

ပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ရာမျိုးဖြစ်အောင် ပြန်လည်ဖျက်ဆီး ပစ်မှာလဲ။

ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် ခြောက်လတိတိ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရာ ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည်။ ပထမတစ်ကြိမ်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာမူ လုံးဝမဟုတ်တော့ပေ။ အစပြုသူတစ်ဦးထံတွင် နတ်

ဘုရားပေးသော စုတ်ချက်ပေါ်ထွက်လာရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်သေးငယ်လှရာ နှစ်ကြိမ်

တိုင်တိုင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

စုန်ယန်အမည်ရှိသော ထိုလူငယ်မှာ သူကိုယ်တိုင်ထက်ပင် သာလွန်သော ပါရမီရှင်အစစ်အမှန် ဖြစ်နေတော့သည်။

'မြစ်မကြီးက လှိုင်းလုံးတွေကို ရှေ့ကို တွန်းပို့နေတာပဲ။ တကယ့်ကို တောက်ပလွန်းတဲ့ ပါရမီရှင် ဒီခေတ်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ'

'ငါ မင်းရဲ့ စိတ်ကို နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ စေတနာကို နားမလည်သေးဘူးပဲ'

ထိုညတွင် ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် ထူးကဲအရက်တစ်အိုးကို ဖွင့်ကာ လမင်းအောက်တွင် သောက်စားနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် စုန်ယန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူ့အား အမွေအနှစ်ကို တိုက်ရိုက်လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ခြင်းမှာ သေမင်းထံသို့ ပို့လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မည်မျှပင် လျှို့ဝှက်စွာ လွှဲပြောင်းပေးပါစေ လုဟုန်နှင့် ကုရူဖုန်းတို့က မကြာမီ သိရှိသွားကြမည်သာ။

သူ... အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်သည်။ ထိုအခွင့်အရေးမှာလည်း မဝေးတော့ပြီဟု သူ ခံစားနေရသည်။

အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ပင်မတောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှောင်မိုက်သည့် ခန်းမအတွင်း၌...

ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှင့်

နေသည်။ ချန်တန်းချင်းသည် ရိုသေစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ အမည်အချို့ ရေးသားထားသော လိပ်စာချပ်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ဒီလူတွေအားလုံးက နန်ဝူဓားဂိုဏ်းက လာတဲ့ သူလျှိုတွေ ဖြစ်ရပါမယ်" ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ထိုပုံရိပ်ကြီးက လိပ်စာချပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "အမြီးများစွာပါတဲ့ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုမှာ နောက်ဆုံးတော့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီပေါ့။ အဘိုးကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ နေရပ်မှာ စစ်မီးမတောက်စေချင်ကြဘူး။ ငါက အနည်းငယ် မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်တော့ သူတို့က နယ်စပ်မှာ အဲဒီမိစ္ဆာကြီးကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီ။ ငါကတော့... ဒီမှာပဲ စောင့်ကြည့်နေမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်တန်းချင်းက "ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ" ဟု မေးရာ ထိုပုံရိပ်ကြီးက "ရုပ်သေးဂိုဏ်းမှာ အစောင့်အရှောက် ကျဲပါးနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို မင်းသိသမျှ သူလျှိုတွေကို မရည်ရွယ်သလိုမျိုး သတင်းလွှင့်လိုက်ပါ။ ငါကလည်း ဒီသတင်းကို စုမိသားစုက သတ္တမသခင်မလေးဆီ ပေးလိုက်မယ်။ သူမရဲ့ စကားက အလေးအနက် ရှိနေဦးမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းက သေချာပေါက် လာတိုက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါက ရုပ်သေးဂိုဏ်းက လူငယ်ပါရမီရှင်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုပုံရိပ်ကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် ထူးဆန်းစွာ ပြုံးနေသော မျက်နှာတစ်ခုမှာ မှိန်ပျပျ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏လေသံမှာ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အဲဒီနောက်... သူတို့ကို သတ်ပစ် အကုန်သတ်ပစ်။ မင်းတို့က ငါ့လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရင် ငါက မင်းတို့လူ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက် ပြန်သတ်မယ်။ သွေးတွေ မြစ်လိုစီးပြီး ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အလောင်းတွေ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေတဲ့အခါ... ငါတို့က ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာမယ်။ ငါတို့မှာ အဖော်တွေ ပိုများလာမယ်။ ဟဲဟဲဟဲဟဲ..."

ချန်တန်းချင်းကလည်း ထိုနောက်တွင် ယုတ်မာသော ရယ်သံဖြင့် လိုက်ပါရယ်မောသည်။