အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း။ ၃၁

ဂျိန်း...

ကျောက်တံခါးကြီး ပွင့်သွားခဲ့သည်။ စုန်ယန်သည် ထုံးစံအတိုင်း လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုမှာ နွေလယ်ခေါင်ဖြစ်သော်လည်း လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် မိုးသက်မုန်တိုင်း ကျရောက်နေသည်။ မွဲပြာရောင် လေပြင်းများနှင့် ဖြူဖျော့ဖျော့ မိုးရေစက်များသည် တောင်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုတော့မည့်အလား ရွာသွန်းနေပြီး မြင်ကွင်းမှာလည်း ဝေဝါးနေတော့သည်။

၎င်းမှာ စုန်ယန် ရင်ဆိုင်နေရသော မရေရာသည့် အခြေအနေများနှင့်ပင် တူလှသည်။ သို့သော်လည်း ဘဝကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရပေဦးမည်။ ထွက်ပြေးရန်ဟူသည်မှာ ရွေးချယ်စရာပင် မဟုတ်ပေ။

သူ လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မိန်းကလေးချိုးမှာ ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ "အစ်ကိုစုန်" ဟု ခေါ်ပြီး တဘက်တစ်ထည်ကို ကိုင်လျက် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ စုန်ယန်သည် အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို သုတ်ရင်း လိုဏ်ဂူအတွင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

အခြားသော လိုဏ်ဂူများတွင် လူသားဖိုများကို လဲလှယ်ပြီးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏လိုဏ်ဂူထဲရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာမူ သက်ဝင်လှုပ်ရှားဆဲ၊ အားအင်ပြည့်ဝဆဲပင်။ အမြီးများစွာပါသော မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ ပြင်းပြသော ရှင်သန်မှုစွမ်းအားကို မင်းသမီးကြင်ယာတော်ထံတွင် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။ သူမသည် အသက်အရွယ် အနည်းငယ် ရလာသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာလည်း တင်းရင်းကာ လိုက်လျောညီထွေရှိလှသည်။

မနီးမဝေးရှိ ပန်းခင်းထဲတွင်မူ ထူးကဲပန်းများနှင့် ထူးကဲမြက်ပင်များမှာ ဝေဝေဆာဆာ ပွင့်လန်းနေကြသည်။ စုန်ယန် ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ချောင်ရွှယ်ရုံ၏ ပန်းပင်များအကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်နေမိသည်။ ချောင်ရွှယ်ရုံမှာ ဤအပင်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ဟန်ရှိပြီး ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်နှံ့စပ်လှသည်။

ယခင်က သူမသည် အနောက်ရှုနိုင်ငံမှ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့စဉ်က သူမ၏ အဖိုးဖြစ်သူသည် တစ်နေရာမှ ရရှိလာသော ထူးကဲပန်းများအကြောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပေးခဲ့ဖူးကြောင်း သူမက ပြောပြသည်။ မင်းသမီးကြင်ယာတော် ဖြစ်ခဲ့စဉ်က နန်းတွင်းရေးရာများနှင့် ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် ဤအရာများကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်နှင့် အားအင် မရှိခဲ့သော်လည်း ယခု ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မှ အချိန်နှင့် အခွင့်အရေးများ ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"စုန်ယန်..."

မင်းသမီးကြင်ယာတော်က ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိုစွတ်နေပြီး မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ စုန်ယန်အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကြည်နူးဖွယ်ရာ ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ၎င်းမှာ မေ့ဆေးနှင့် တမ်းတမူးယစ်ဆေးတို့၏ ပူးတွဲအာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျော်ရွှင်မှုမျိုးပင်။

စုန်ယန်သည် သူမ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ငါ တောင်ခြေက ဈေးတန်းကို သွားမလို့ မင်း တစ်ခုခု လိုချင်တာ ရှိလား"

"ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး"

မင်းသမီးကြင်ယာတော်က အသာအယာ ခေါင်းခါပြသည်။ စုန်ယန်က ထပ်မံ၍ "အရက်သောက်ချင်လား" ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။ မင်းသမီးကြင်ယာတော်မှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

စုန်ယန်က ရယ်မောရင်း "ငါ ဝယ်လာခဲ့ပေးမယ်" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

"စုန်ယန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"

မင်းသမီးကြင်ယာတော်သည် သူမရှေ့မှ အမျိုးသားကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

အကယ်၍ ကောင်းမွန်သော အရက်ရှိနေပါက လူတစ်ဦးသည် ကာမဂုဏ်ခံစားမှုများတွင် ပိုမိုနှစ်မြုပ်နိုင်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် နာကျင်မှုများကို မေ့ပျောက်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အရက်နှင့် ရမ္မက်က လူကို ဒုက္ခပေးသည်မှာ မှန်သော်လည်း အလွန်အမင်း နာကျင်နေရသူတစ်ဦးအတွက်မူ ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံးသော နှစ်သိမ့်ရာ ဖြစ်လာတတ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်...

စုန်ယန်သည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အဆင့်နိမ့်ဈေးတန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ဤနေရာနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အတားအဆီးမရှိ လျှောက်လှမ်းနိုင်၏။ ယနေ့တွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်မထားဘဲ တရားဝင်တပည့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း သူနားလည်ခဲ့သည့် အချက်တစ်ခုမှာ ဂိုဏ်းက တိုက်ရိုက်စီမံသော ဈေးကွက်များတွင် အဓိကကျသော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းပင်။ သားရေနယ်အတတ်၊ အင်းအတတ် သို့မဟုတ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ ဤနေရာတွင် မရှိပေ။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးမြှင့်ပေးမည့် ပစ္စည်းများမှာလည်း ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤနေရာတွင် အဓိကရောင်းချနေသည်မှာ အစာရှောင်ဆေးလုံးနှင့် ထူးကဲချီဆေးလုံးတို့သာ ဖြစ်သည်။ ထိုဆေးလုံးမှာ တကယ်တော့ မအောင်မြင်ဘဲ ပျက်စီးသွားသည့် ထူးကဲဝိညာဉ်

ဆေးလုံးအသေးသာ။ တရားဝင်တပည့်များမှာ ဂိုဏ်းမှ ထိုဆေးလုံးအစစ်ကို တစ်လတစ်လုံး ရရှိကြသော်လည်း အရည်အသွေးနိမ့်ဆေးလုံးမှာပင် ကျန်းဟူနယ်ပယ်မှ ဇာတ်လမ်းရှုပ်သူများအတွက်မူ လည်ပတ်နေသော အဆိပ်များကို ပယ်ဖျက်ပေးနိုင်ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်များကို ကျော်ဖြတ်ပေးနိုင်သည့် နတ်ဆေးဖြစ်နေတော့သည်။

သို့သော် ထိုဆေးလုံးများကို ဂိုဏ်းဝင်အမှတ်ဖြင့်သာ ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကြသော ပြင်ပလူများအတွက် ဂိုဏ်းဝင်အမှတ်မှာ အဖိုးတန်ဆုံး ငွေကြေးဖြစ်နေသည်။

အမှန်တကယ် အရည်အသွေးမြင့် ပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့်နေရာမှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ သားရေများသွားရောက်ဝယ်ယူသည့် ချင်းရှီးဈေးတန်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုနေရာမှာ ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသဖြင့် အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများ သို့မဟုတ် အစွမ်းထက်သူများမှလွဲ၍ သာမန်လူသွားပါက ပစ္စည်းများ အလုခံရရုံသာမက အသက်ပင် ပါသွားနိုင်သည်။

စုန်ယန်သည် ဤဈေးတန်းသို့ လာရောက်ခြင်းမှာ ပစ္စည်းဝယ်ရန်ထက် ပြင်ပလောက၏ အခြေအနေများကို နားထောင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူသိခဲ့ရသည်မှာ သွေးလှံဂိုဏ်းသည် ဝေနိုင်ငံဟောင်းမှ လက်ကျန်အင်အားစုများကို မည်သို့ရှင်းလင်းနေကြောင်း ဝေဘုရင်မျိုးနွယ်စုများကို ရုပ်သေးနန်းတော်သို့ မည်သို့ပို့ဆောင်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ကျင်းဟု အမည်ရသော မင်းဆက်အသစ်ကို မည်သို့တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်းတို့ပင်။

စုန်ယန်သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ထိုင်ရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို နားစွင့်နေမိသည်။

"နန်ဝူဓားဂိုဏ်းက လူတွေ နယ်စပ်ဘက်မှာ လှုပ်ရှားနေကြတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ကျင်းမင်းဆက်သစ်ကလည်း အခုဆိုရင် အခြေတကျဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ နယ်စပ်ဒေသတွေမှာတော့ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အန္တရာယ်က ကြီးထွားနေတုန်းပဲ..."

စုန်ယန်သည် အေးဆေးစွာပင် အရက်အိုးအချို့ကို ဝယ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ဂိုဏ်းဝင်အမှတ်အချို့ကို သုံးစွဲလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ကျင့်ကြံမှု တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နည်းလမ်းကိုသာ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေမိသည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း သူကြားခဲ့ရသော သတင်းအချို့မှာမူ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပေ။

ပထမသတင်းမှာ ကျင်းနိုင်ငံ၏ မြောက်ဘက်ရှိ လူသူမနီးသော တောရိုင်းဒေသမှ မိစ္ဆာသားရဲလှိုင်းလုံးကြီးများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင်းနိုင်ငံ၏ နယ်ခြားစောင့်တပ်မတော်မှာ အရှုံးကြီးရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီး ရှေ့တန်းစစ်သူကြီးပင်လျှင် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ နင်းချေမှုကို ခံရကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ပို၍ထူးဆန်းသော သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ကျင်းနိုင်ငံသည် မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ရန် စီစဉ်နေသည်ဟူသော သတင်းပင်။

တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်သာရှိသေးသော မင်းဆက်အသစ်တစ်ခုက အဘယ်ကြောင့် မြို့တော်ကို ရွှေ့ချင်နေရတာလဲ။

ဘယ်အရာကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ရှောင်တိမ်းနေရတာလဲ။

စုန်ယန်၏ သတင်းရရှိနိုင်သော လမ်းကြောင်းများမှာ အကန့်အသတ်ရှိလှသည်။ သို့သော်လည်း မင်းသမီးကြင်ယာတော်ကြောင့် သူကြိုတင်သိရှိထားသည့် သတင်းတစ်ခုမှာ ဝေဘုရင်သည် ဝေနိုင်ငံဟောင်း၏ မြောက်ဘက်တွင်ရှိသော ရှန်ဟိုင်း လူသားစား မိစ္ဆာနိုင်ငံနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပင်။

ဤသတင်းအစအနများကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုန်ယန်၏စိတ်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော အသက်ရှူကျပ်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တောကောင်များနှင့် ပိုးမွှားများက ကြီးမားသော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု မကျရောက်မီ ကြိုတင်ခံစားရသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုမျိုးနှင့် တူလှသည်။

စုန်ယန်သည် ဂိုဏ်းဝင်အမှတ် ၃ မှတ်ကို အသုံးပြုကာ ကျန်းဟူလောကမှ အကောင်းဆုံးအရက်များကို တစ်လှည်းစာ ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအရက်များကို ဈေးသည်များက နန်ကျူတောင်ထိပ်၏ တောင်တံခါးဝအထိ ပို့ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ ဈေးတန်း၏ အစွန်အဖျားရှိ ဖုံးကွယ်ထားသော အတတ်ပညာမျှော်စင်ဟု ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသော သစ်သားမျှော်စင်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

ဤမျှော်စင်မှာ ဤဈေးတန်းတွင် အတော်လေး ထူးခြားသောနေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထူးခြားသည်မှာ ရောင်းချသောပစ္စည်းများ ကောင်းမွန်ခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ... ဤနေရာမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကအတွင်း၌ရှိသော်လည်း ကျန်းဟူလောက၏ အတတ်ပညာများကိုသာ အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်သည့် နေရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤနေရာတွင် ရောင်းချသမျှမှာ ကျန်းဟူလောက၏ သိုင်းပညာများသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသိုင်းပညာများကို ကျန်းဟူလောကတွင် နတ်ဘုရားသိုင်းဟု အမွှမ်းတင်ထားကြသော်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ရိုးရှင်းသော ချီမြားပစ်အတတ်တစ်ခုကိုပင် ယှဉ်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။ သိုင်းပညာ မည်မျှမြင့်စေကာမူ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ မြားတစ်ချက်က အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤမျှော်စင်မှာ ဈေးတန်း၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိနေရခြင်းဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများ လာရောက်လေ့ မရှိပေ။

စုန်ယန် အထဲသို့ မဝင်မီမှာပင် အတွင်းမှ စကားသံအမျိုးမျိုးကို ကြားနေရသည်။

"စိမ်းပြာရောင်ဓားနန်းတော်က အမြစ်ပြတ်သွားပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းက လောကထဲမှာ ပေါ်မလာခဲ့ဘူး။ ဒီကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

"ဒီမှာ ရွှေတွေ ငွေတွေ လက်မခံဘူး။ ဂိုဏ်းဝင်အမှတ်ပဲ ယူတယ်။ ဝယ်ချင်ရင် အမှတ်အရင်သွားလဲခဲ့"

"တောင်ပိုင်းတောင်က အဘိုးကြီးရဲ့ မဟာလက်ဝါးတံဆိပ် သိုင်းက ဂိုဏ်းဝင်အမှတ် ၆ မှတ်ပဲ ကျသင့်မယ်"

"ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးဓားရဲ့ ဓားထုတ်ခြင်းအတတ်ကတော့ ၅ မှတ်ပဲ"

စုန်ယန် လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ထိုအော်ဟစ်သံများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူအများ၏ အကြည့်မှာ စုန်ယန် ဝတ်ဆင်ထားသော တရားဝင်တပည့်ဝတ်စုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် အတွင်းခန်းထဲမှ ဝဝဖိုင်ဖိုင်နှင့် မျက်နှာတွင် အသားပိုများရှိသော လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သွင်နောက်ကွယ်တွင် ဖော်ရွေမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ၎င်းမှာ ပြင်ပလောကတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူမိုက်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် ထိုသူသည် ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလာသည်။

"သခင်လေး... ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ကြွလာတာလဲခင်ဗျာ ဘာများ အလိုရှိလို့လဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆိုင်အသေးလေးမှာတော့ ကျန်းဟူသိုင်းကျမ်းတွေကိုပဲ ရောင်းတာပါဗျာ"

စုန်ယန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး မှော်အတတ်များကို ကျွမ်းကျင်လာပြီးနောက် သူ သေချာနားလည်လိုက်သည့် အချက်တစ်ခုရှိသည်။ မှော်အတတ်များကို ဖော်ဆောင်ရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေအပေါ် မူတည်နေခြင်းပင်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ထူးကဲချီအလွန်နည်းပါးသော နေရာမျိုးတွင် မှော်အတတ်ကို သုံးပါက အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်း အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားနိုင်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် ရရှိထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကိုသာ အားကိုးရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟူသိုင်းပညာများသည် အမှန်စင်စစ် ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကိုသာ အဓိကထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားကို အသုံးချ၍ ပြိုင်ဘက်ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နိုင်သော နည်းဗျူဟာများ ဖြစ်ကြသည်။

စုန်ယန်က ဤသို့တွေးသည်။ အကယ်၍ သူသာ မှော်အတတ်များကို မသုံးနိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်

အင်အား သက်သက်ကိုသာ အားကိုးရမည်ဆိုပါက သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်များ ကျွမ်းကျင်သည့် ကျန်းဟူသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို သူ ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ထိုသူက လက်နက်တစ်ခုခုကိုပါ ကျွမ်းကျင်နေပါက သူသည် လုံးဝ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံးမျက်နှာကြက်ကို မမြှင့်တင်နိုင်ရင်တောင် အားနည်းချက်ကိုတော့ ဖာထေးရမယ်ဟူသော မူဝါဒဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများအတွက် ကျန်းဟူသိုင်းအချို့ကို ဝယ်ယူ၍ အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်ထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

မတော်တဆ... တစ်နေ့နေ့မှာ သူ ကျန်းဟူလောကထဲကို ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရမယ်ဆိုရင်ရော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်လာပြီး လှိုင်းလုံးကြီးတွေ ရိုက်ခတ်လာရင် ရေထဲကငါးတွေ ဘယ်နေရာကို လွင့်ပါသွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးမဟုတ်လား။

ရွေးချယ်ပြီးနောက်...

စုန်ယန်သည် ဂိုဏ်းဝင်အမှတ် ၁၈၇ မှတ်ကို အသုံးပြုကာ ကျန်းဟူအဆင့်မြင့်သိုင်းကျမ်း ၂၃ စောင်ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် လက်သီးသိုင်း၊ လက်ဝါးသိုင်း၊ လက်နက်သိုင်း၊ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပစ်နည်း၊ ကိုယ်ဖျောက်ကိုယ်သွက်နည်း၊ အဆိပ်အတတ်နှင့် လိပ်အသက်ရှူနည်းအတတ်ဟုခေါ်သော ထူးခြားသည့် အတတ်ပညာများ ပါဝင်သည်။

စုန်ယန်သည် ကျန်ရှိသော ဂိုဏ်းဝင်အမှတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၂၉၈၄ မှတ် ရှိနေသေးသည်။ စီနီယာအစ်ကို ကျန်းရင်သည် သူ၏ အရိပ်ရုပ်သေးများကို မယူတော့သည့်နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ လစဉ်ရရှိသော ဂိုဏ်းဝင်အမှတ်မှာ ၁၆၀ မှ ၃၁၀ အထိ နှစ်ဆတိုးလာခဲ့သည်။ သူ၏လိုဏ်ဂူထဲရှိ လူသားဖိုနှစ်ဦးဆီမှရသော ၂ မှတ်နှင့်ပေါင်းလျှင် သူ၏အမှတ်များမှာ အတော်လေး လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် သိုင်းကျမ်း ၂၃ စောင်ကို ထုပ်ပိုးကာ ပုခုံးတွင် လွယ်လျက် မျှော်စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် အနီရောင် ပိုးထည်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ထိုအဆောက်အအုံအတွင်းမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် စုန်ယန်အား နှုတ်ဆက်ခဲ့သော လူဝကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ပြုံးနေတဲ့ သားသတ်သမား... ခုနက ငါနဲ့ ရွယ်တူလောက်ရှိတဲ့ တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ"

လူဝကြီးက "သခင်လေး... သူက နန်ကျူတောင်ထိပ်က တရားဝင်တပည့် စုန်ယန် ပါခင်ဗျာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သခင်လေးဟု ခေါ်ခံရသူမှာ သွေးလှံဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ အငယ်ဆုံးသား မာကျောက်ပင်။

မာကျောက်က နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ရင်း "ကျန်းဟူသိုင်းကျမ်းတွေ အများကြီး ဝယ်သွားတာကြည့်ရတာ သူ ဂိုဏ်းထဲမှာ အဆင်မပြေဘူးထင်တယ်" ဟု ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

လူဝကြီးက "သခင်လေး... ဒါက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး" ဟု အမြန်ပြောသော်လည်း မာကျောက်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဘာကြောက်စရာရှိလဲ ငါ မင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ငါ ရုပ်သေးဂိုဏ်းက အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဆီ လူသားဖို တွေ အများကြီး ပေးထားပြီးပြီ။ ငါ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက အများကြီးပဲ။ သာမန်တပည့်လေး တစ်ယောက်ကို ငါက ဂရုစိုက်နေစရာလား။ ဒါ့အပြင် ဒီစုန်ယန်ဆိုတာက ရုပ်သေးဂိုဏ်းရဲ့ လူရယ်စရာပဲလေ"

သူသည် လင်လုံချိုင့်ဝှမ်းတွင် စုန်ယန်မှာ ဆရာကြီးရှီ၏ လက်ဝါးသုံးချက် အရိုက်ခံခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို မောက်မာစွာဖြင့် ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည်။

"အခု ငါ့အဖေက ပလ္လင်ပေါ်ရောက်ပြီး မဟာကျင်းနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်နေပြီ။ ကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့ ငါ့အစ်ကိုကြီးသာ သေသွားရင် ငါက အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်လာမှာ။ ဒီလူတွေက ထူးကဲအမြစ်လေး တစ်ခုရှိတာနဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထက်တန်းစားတွေလို့ ထင်နေကြတာ။ ငါ့အမြင်မှာတော့ သူက ငါ့ရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး အရိုအသေပေးသင့်တာ"

လူဝကြီးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း သခင်လေးမာကျောက်သည် မကြာသေးမီကမှ ရုပ်သေးဂိုဏ်းသို့ မကြာခဏ လာရောက်ကာ ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ဝင်ဆံ့နေသဖြင့် အလွန်အမင်း မောက်မာနေသည်ကို သိနေသဖြင့် တိတ်တိတ်သာ နေလိုက်တော့သည်။

"သခင်လေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

လူဝကြီးက အလိုက်သင့်ပင် ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။

အခန်း။ ၃၂

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဆောင်းရာသီသည် တစ်ကျော့ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

ဤကာလအတွင်း စုန်ယန်သည် စီနီယာအစ်ကို ကျန်းရင်ထံမှ မြောက်ဘက်ဒေသနှင့် ဝေနိုင်ငံဟောင်း အကြွင်းအကျန်များအကြောင်း သတင်းအချက်အလက် ပိုမိုရရှိရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျန်းရင်ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ "မိုးပြိုရင် တောင်ထိပ်ငါးခုက သခင်တွေက တောင့်ခံထားမှာပေါ့။ ဝေနိုင်ငံ အကြွင်းအကျန်တွေက ဘာအရေးပါလို့လဲ" ဟုသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် ဝမ်စုစုသည်လည်း စုန်ယန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ရိပ်မိသွားပြီး နှစ်သိမ့်စကား ပြောလာသည်။

"မောင်လေး... မင်းက သားရေနယ်တဲ့ အလုပ်ထဲမှာပဲ စိတ်နှစ်ထားပြီး တခြားတပည့်တွေနဲ့ သိပ်မထိတွေ့တော့ ငါတို့ ရုပ်သေးနန်းတော်က ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ပြန့်လဲဆိုတာ မသိဘူး ထင်တယ်။ အကယ်၍ အမြီးများစွာပါတဲ့ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုတွေ တကယ်ရောက်လာရင်တောင် ဘာပြဿနာရှိမှာလဲ"

စုန်ယန်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ တကယ်ပင် အတွေးလွန်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် စိတ်အေးအေးထားရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော်လည်း သတင်းအချက်အလက် နည်းပါးခြင်းမှာ သူ၏ အားနည်းချက် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ နားစွင့်နေရန်သာ ဖြစ်ပြီး ဝမ်စုစုမှာမူ လူမှုဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းသော မိစ္ဆာမဖြစ်သဖြင့် သတင်းများကို ပိုမိုသိရှိနေတတ်သည်။

ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မမဝမ်... ချီယောင်ရော အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

ချီယောင်အကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်စုစု၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှည့်ပတ်သွားပြီး မနာလိုသံ အနည်းငယ်ဖြင့် "သူမက ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်ကို ချိုးဖောက်သွားပြီလေ။ သူမရဲ့ ပါရမီကြောင့် အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရပြီး ငါတို့ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ရဲ့ တောင်ထိပ်သခင်ဆီမှာ သင်ခန်းစာတွေ သွားတက်နေရတယ်။ သူမ အခြေအနေ တော်တော်ကောင်းပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ဘာမျှထပ်မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ကောင်းကင်ကိုသာ မော့ကြည့်နေမိသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် နှင်းပွင့်များမှာ ယခင်နှစ်ကအတိုင်း ပြန်လည်ဝဲလွင့်နေကြသည်။ တောင်တန်းကြီးများမှာ အမြဲတမ်း ဤအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေပြီး ထူးကဲကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းမှာလည်း ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

"မမ... ကျွန်တော်တို့ လိုဏ်ဂူကို ပြန်ရအောင်"

"အင်း... အတွေးမလွန်နဲ့တော့"

ဝမ်စုစုက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လင်လုံချိုင့်ဝှမ်းက ပြန်လာတာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီ။ မင်းရဲ့ သားရေနယ်တဲ့ အစွမ်းက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကအတိုင်းပဲ ဘာမှ မပြောင်းလဲသေးဘူး။ မင်းက အမြဲတမ်း အရာရာကို အများကြီး တွေးလွန်းတယ်။ အဲဒီဖြစ်ရပ်က ကြာခဲ့ပြီပဲ။ အခုထိ စိတ်ထဲက ထုတ်မပစ်နိုင်သေးဘူးလား"

စုန်ယန်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ ဤတစ်နှစ်အတွင်း သူသည် သူ၏ သားရေနယ်အတတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် တိုးတက်မှု မရှိသလောက်ပင်။

ပထမအချက်မှာ အမွေကို လုနေကြသော အုပ်စုနှစ်စုကြားထဲတွင် မပါဝင်မိစေရန်ပင်။ သူသည် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ပထမဆုံးသော သားရေပညာရှင် ဆရာကြီးရှီ၏ အမွေကို စိတ်ဝင်စားသည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုအမွေမှာ သူနှင့် မထိုက်တန်သည်မှာ သိသာလှသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ချန်တန်းချင်း၏ စည်းရုံးမှုကို ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ချန်တန်းချင်းတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာအချို့ ရှိနေသည်ဟု သူ အမြဲခံစားရသည်။ အမှန်

စင်စစ် သူ၏ တိုးတက်မှု ကင်းမဲ့နေခြင်းကပင်လျှင် "မင်းက ငါ့လူ ဖြစ်လာမှာပါ။ ဒီအတွက် နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အစပိုင်းတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောခဲ့သော တောင်ထိပ်

သခင်ချန်ကို သူ့အပေါ် စိတ်ကုန်သွားစေခဲ့သည်။

ဝမ်စုစုက စုန်ယန် တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏စကားက စုန်ယန်၏ အနာဟောင်းကို သွားထိမိသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ "ငါ သိပါတယ် အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရတာက မင်းကို အထိနာစေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေကို အတိတ်မှာ ထားခဲ့ဖို့ အချိန်တန်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စုန်ယန်သည် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

[ကျင့်ကြံမှုအဆင့်: ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်]

[သားရေပန်းချီအတတ်: အထွတ်အထိပ်အဆင့် (ဖုံးကွယ်ထားသည်)]

[ကျန်းဟူသိုင်းပညာများ: ၂၃ မျိုးစလုံး အထွတ်အထိပ်အဆင့်]

သူသည် ကျန်းဟူသိုင်းများကို အသက်သက်တမ်းအနည်းငယ်သာ အသုံးပြု၍ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု သူလိုအပ်နေသည်မှာ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သော့ချက်ဆေးလုံးပင်။

ခဏအကြာတွင်...

လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ စုန်ယန်သည် ယနေ့အတွက် ချီစွမ်းအင်များကို စုဆောင်းခြင်း မပြုလုပ်သေးပေ။ သူသည် များသောအားဖြင့် စွမ်းအင်ကျင့်ကြံခြင်းကို အချိန်အပိုင်းအခြားအလိုက်သာ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။

ဝမ်စုစုနှင့် မင်းသမီးကြင်ယာတော်တို့ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် အိပ်ခန်းမဆောင်ရှိ ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ထွက်လေဝင်လေကို ထိန်းညှိနေလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အသက်သက်တမ်း ၄၄၀ ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းဟူအဆင့်မြင့်သိုင်း ၂၃ မျိုးကို ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ရောက်သည်အထိ အလွယ်တကူ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း အားမရသေးဘဲ နောက်ထပ် ကျန်းဟူသိုင်း ၉ မျိုးကို ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းတို့အားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ရောက်ရန် အနှစ် ၈၀ သာ အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူသည် ထူးကဲချီမရှိသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားခဲ့လျှင်

ပင် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကို အသုံးပြု၍ ကျန်းဟူနယ်ပယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ကျန်းဟူနယ်ပယ်တွင် စစ်မှန်သောချီဆိုသည်မှာ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ အသက်တစ်ချက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ထိုအရှိန်ဖြင့် စွမ်းအားထုတ်ဖော်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ထူးကဲချီနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ ကွာခြားလှသည်။

သို့သော် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရရှိမှုမှာ လိပ်အသက်ရှူနည်းအတတ်ပင်။ အကယ်၍ သူ၏ ချီဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်ကို အဆင့်မြှင့်ထားသော နည်းစနစ်က သူ့ကို သာမန်လူတစ်ယောက်

ကဲ့သို့ ထူးကဲချီများ ဖုံးကွယ်ပေးထားနိုင်လျှင်... ဤလိပ်အသက်ရှူနည်းကမူ သူ့ကို သာမန်လူထက်ပင် ကျော်လွန်ကာ အသက်ရှူခြင်းပင် မရှိသော လူသေတစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းပေးနိုင်သည်။ လူသေတစ်ယောက်ကို မည်သူကမျှ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပူးကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှပ်စီးပမာ ထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုထိုးချက်၏ အရှိန်မှာ စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။ ၎င်းမှာ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးဓား၏ ဓားထုတ်ခြင်းအတတ်ကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဓားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။

ထို့နောက်တွင် လက်ချောင်းများမှာ ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးများဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းသွားကာ အရှိန်အပြောင်းအလဲမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သော သွေးလက်ဝါးဂိုဏ်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းလက်ချောင်းပင်။

လက်ချောင်းမှာ အဝေးဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် လက်ဝါးအဖြစ် ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲကာ အားအင်အပြည့်ဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဆိပ်ရှိသော မြွေတစ်ကောင်မှ ဒေါသထွက်နေသော ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ တောင်ပိုင်းတောင်အဘိုးကြီး၏ မဟာလက်ဝါးတံဆိပ်ပင်။

ရှူး... ရှူး... ရှူး...

လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ စုန်ယန်၏ လက်အစုံမှာ မှော်အတတ်ကဲ့သို့ပင် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ယခင်ကထက် ပိုမိုညင်သာ ချောမွေ့စွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ချကာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းလိုက်ရင်း လေဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် မြင်နေရသော ကျဆင်းနေသည့် နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်တော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာ ညတစ်ညတွင်... မည်သည့်ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ နှင်းများမှာ ရက်ဆက်ရွာသွန်းနေပြီး မရပ်မနား ဖြစ်နေသည်။

စုန်ယန်သည် ဘယ်ဘက်လက်မောင်းဖြင့် ချိုးလျန်ယွဲ့ကို ဖက်ထားပြီး ညာဘက်တွင် မင်းသမီးကြင်ယာတော်ရှိနေကာ စောင်တစ်ထည်တည်းအောက်တွင် ခြေချင်းယှက်လျက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ စုန်ယန်သည် သူ၏ကျောပြင်တွင် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာလည်း ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပွင့်လာကြသည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသဖြင့် ဘာမျှ မမြင်ရပေ။

ဘုန်း…

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျောက်သားနံရံများ ပြိုကျလာသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်တုန်ခါမှုမျိုးမဟုတ်ဘဲ ရုပ်သေးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တိုက်ခိုက်ခံနေရသည့် လက္ခဏာပင်။

နောက်ထပ် တုန်ခါမှုတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပွားပြန်သည်။

လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံး သိသိသာသာ ယိမ်းထိုးနေတော့သည်။ အကယ်၍ ဤလိုဏ်ဂူသာ ထူးကဲချီကြောတစ်ခု၏ အကြွင်းအကျန်များအပေါ်တွင် တည်ရှိမနေပါက ကျောက်တုံးကြီးများမှာ ကြာလှပြီဖြစ်သော အချိန်ကပင် ပြိုကျပျက်စီးသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

"စုန်ယန်... ဘာဖြစ်တာလဲဟင်"

"အစ်ကိုစုန်"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စုန်ယန်ကိုသာ အားကိုးတကြီး ဆွဲကိုင်ထားကြသည်။ စုန်ယန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို အတိအကျမသိသော်လည်း တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူသည် အတွင်းခံဝတ်စုံဖြင့်ပင် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ကျောက်တံခါးကို အမြန်ဖွင့်၍ လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိကြသဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စောင်ကိုပတ်၊ နောက်တစ်ဦးက စောင်အထူကို ခြုံကာ ဖိနပ်များကို ကမန်းကတန်း စီးလျက် စုန်ယန်နောက်သို့ ပြေးလိုက်လာကြသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို တုန်ခါနေမှုကို ခံစားနေရသည်။ ဝေးကွာသော ညကောင်းကင်ယံကြီးမှာ အက်ကွဲသွားသယောင်ရှိပြီး မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများမှာလည်း ဟိန်းထွက်နေသည်။

စုန်ယန်မှာမူ ပိုမိုထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုရှိသဖြင့် အခြေအနေကို အတော်အတန် မြင်တွေ့နေရသည်။ ၎င်းမှာ မိုးကြိုးပစ်သံ လုံးဝမဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူအများအပြား မှော်အတတ်များဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းပင်။

ဗဟိုချက်အချို့တွင် စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ပျံသန်းနိုင်

သည့် သားရဲကြီးများ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။ ထိုတိုက်ပွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများက တောင်ကြီးကို တုန်ခါစေပြီး နားကွဲမတတ် ဆူညံသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထိုဗဟိုချက်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ အရိပ်ရုပ်သေးများနှင့် ပျံသန်းနေသော ဓားများမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ ရောယှက်နေကြသည်။

စုန်ယန်သည် ထိုပျံသန်းနေသော ဓားများကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အတွေးများမှာ လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်နေသည်။ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသည်ကို သူနားမလည်သော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ သူသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီကာ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ပြန်ပြေးဝင်ပြီး ချိတ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ပစ်ပေးကာ အမြန်သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို အမြန်ဝတ်လိုက်ကြ"

"စုန်ယန်..."

"ဝတ်ရင်းနဲ့ ပြောမယ်"

မိန်းမပျိုလေးနှင့် မင်းသမီးကြင်ယာတော်တို့မှာ ဘာမျှထပ်မမေးတော့ဘဲ အေးစိမ့်လှသော ဆောင်းတွင်းအမှောင်ထုထဲတွင် အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း ဝတ်ဆင်ကြတော့သည်။

စုန်ယန်က အလျင်အမြန်ပင် မှာကြားလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် အကယ်၍ ရုပ်သေးဂိုဏ်းက တပည့်တွေ ရောက်လာရင် ငါက အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတယ်။ မင်းတို့က လိုဏ်ဂူထဲမှာ ပုန်းနေတယ်လို့ ပြောလိုက်။ အကယ်၍ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေ ရောက်လာပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေကို သတ်ဖို့လာတာလို့ ပြောရင်တော့... မင်းတို့က အခုမှ ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရတဲ့ လူသားဖို တွေပါလို့ ငိုပြီးပြောလိုက်ကြ"

"ရွှယ်ရုံ... မင်းကတော့ မင်းဟာ တောင်ပိုင်းဘုရင်ရဲ့ မင်းသမီးကြင်ယာတော်ဖြစ်ကြောင်း ဘုရင့်အတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့ ကျင့်ကြံသူတွေကို တောင်းပန်ကြောင်း ပြောရမယ်"

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး အထူးသဖြင့် မင်းသမီးကြင်ယာတော်မှာ လူအမဟုတ်ပေ။ အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သူမတို့ ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။ စုန်ယန် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူကိုယ်တိုင်လည်း အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ရုပ်သေးဂိုဏ်း တပည့်ဝတ်စုံကို မဝတ်ဘဲ ဝတ်ရုံရှည်တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်လိုက်သည်။ ထိုဝတ်ရုံထဲတွင် အစာရှောင်ဆေးလုံးများနှင့် ကုသရေးဆေးလုံးများစွာကို ထည့်ထား၏။

သူသည် ဝတ်ရုံကို တင်းကျပ်အောင် ပတ်လိုက်ပြီး လိုဏ်ဂူတံခါးဆီသို့ အပြေးအလွှား လျှောက်သွားသည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးတွင် နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုစုန်"

၎င်းမှာ မိန်းမပျိုလေး၏ အသံပင်။ စုန်ယန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂရုစိုက်ပါ... အသက်ရှင်အောင် နေပါဦး"

သူမက အော်ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီးကြင်ယာတော်ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ စုန်ယန်ကို ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်များဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လေပမာ မြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် ညအမှောင်ထုအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ ထူးကဲချီများကို ချက်ချင်းဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး လိပ်အသက်ရှူနည်းအတတ်ကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သူသည် ပုံမှန်လမ်းကြောင်းကို ရှောင်ကွင်းကာ တောင်စောင်းတစ်ဖက်မှနေ၍ အောက်သို့ အပြင်းအထန် ဆင်းခဲ့သည်။ နန်ကျူတောင်ထိပ်သည် အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် အထက်နှင့်အောက်မှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ အာရုံခံစားမှုများပင်လျှင် တစ်ဖက်မှတစ်ဖက်သို့ အပြည့်အဝ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။

သို့သော် စုန်ယန် မြေပြင်သို့ မထိမီမှာပင် တောအုပ်အတွင်းမှ ပျံသန်းနေသော ဓားနှစ်စင်းမှာ လွင့်ထွက်လာပြီး သူ့အား မျောက်တစ်ဦးကို ကြည့်သကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဝတ်စုံဖြူဝတ်ထားသူတစ်ဦးက ရယ်မောလျက် "ငါပြောသားပဲ မိစ္ဆာကောင်လေးတစ်ကောင်တော့ ဒီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားမှာပဲလို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... အတူတူ တိုက်ခိုက်ရအောင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင့်ရဲ့ အရှိန်အဝါက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ"

နောက်တစ်ဦးက ပြောသည်။

"သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုခု ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ တိုက်ခိုက်စမ်း"

စုန်ယန်သည် သူ၏ဆံပင်များ ထောင်ထလာပြီး သွေးများ ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တွယ်ကပ်ထားသော လက်များကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းနေသော ဓားနှစ်စင်းမှာ သူ့ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ပတ်လိမ့်ကာ ထိုဓားများကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုဓားများမှာ သူ့နောက်သို့ မရပ်မနား လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည်။ စုန်ယန်သည် သူ၏လက်များကို ရုတ်တရက် မြှောက်ကာ ပျံသန်းနေသော ဓားများဆီသို့ ဦးတည်ပြီး တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားများမှာ အလွန်မြန်သော်လည်း စုန်ယန်၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာမူ ပို၍ပင် ဆန်းကြယ်နေသည်။

၎င်းမှာ ကျန်းဟူသိုင်းပေါင်းများစွာကို ပေါင်းစပ်ထားသော ခြေလှမ်းများနှင့် မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ဦး၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုထားသော တိုက်ကွက်များပင်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် ပျံသန်းနေသော ဓားများအတွင်းရှိ ထူးကဲချီအားလုံးကို စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသွားသော ဓားများသည် နှင်းဖုံးနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ကျသွားတော့သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထပ်မံလိမ့်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝတ်စုံဖြူဝတ် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "ဟင်" ဟု အသံထွက်သွားကြပြီး အောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းလာကြသည်။

စုန်ယန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာပြီး နှင်းတောထဲတွင် အပြင်းအထန် ပြေးလွှားကာ စတင်တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် အနီးဆုံးရှိ ကျင့်ကြံသူထံသို့ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုကျင့်ကြံသူက တစ်စုံတစ်ရာသော နည်းလမ်းဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း စုန်ယန်သည် ထူးကဲချီ ထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ်ကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းကာ ထိုသူ၏ ထူးကဲချီများကို တိုက်ရိုက်စုပ်ယူလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံသူများထံတွင် တွေ့ရခဲသော အလွန်နက်နဲသည့် ထောင့်ချိုးမှနေ၍ ပြိုင်ဘက်၏ နံရိုးများကို ထိမှန်အောင် ရိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဝါးမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းနက်သွားပြီး စုစည်းထားသော အဆိပ်ငွေ့များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ဘုန်း…

ထိုကျင့်ကြံသူမှာ သူ၏ထူးကဲချီများ မည်သို့ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကိုပင် နားမလည်လိုက်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာ ပေါက်ကွဲ၍ ပျက်စီးသွားကာ သွေးများနှင့် အူများမှာ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

စုန်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် လှည့်လိုက်ပြီး ဓားထုတ်ခြင်းအတတ်နှင့်အတူ သတ်ဖြတ်ခြင်းလက်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ အဆိပ်ငွေ့များကို မိုးရေစက်များပမာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း…

ဘေးမှ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော ဝတ်စုံဖြူဝတ် ကျင့်ကြံသူမှာ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားသဖြင့် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်နေပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသေဆုံးသွားခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် အသက်ကို အပြင်းအထန် ရှူနေရသည်။ အခုလေးတင် စုပ်ယူထားသော ပြင်ပမှ ထူးကဲချီများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရုန်းကန်နေကြသည်။ သူသည် သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူများ၏ ပစ္စည်းများကို အမြန်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမှမတွေ့သဖြင့် ပျံသန်းနေသော ဓားနှစ်စင်းကိုသာ ကောက်ယူကာ တောအုပ်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အတန်ကြာ ပြေးပြီးနောက် သူသည် လမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက်ပြောင်းကာ မြေအောက်

အဆိပ်ငွေ့နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိနေသည်။ ထူးကဲချီထိန်းချုပ်ခြင်း၊ လိပ်အသက်ရှူနည်းနှင့် ဝိညာဉ်များ၏ ဖုံးကွယ်မှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ဘယ်သူကများ သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်တော့မှာလဲ။