အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း။ ၄၅

"ရှင် ခရီးသွားတော့မလို့လား"

"ဟုတ်တယ်"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ပတ်လုံးမှာ ရှင်က စာကလေးလေးကောင်ကို ဘာမှမချန်ဘဲ သင်ကြားပေးခဲ့တယ်။ သူတို့နာမည်က စာကလေးလေးကောင် ဖြစ်နေပေမဲ့ အခုဆိုရင် တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အစွမ်းက ခြင်္သေ့ဘုရင်ထက်တောင် သာနေပြီ"

"ဟုတ်တယ်"

"ဒါဆိုရင်..."

ဟွာလင်လုံသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် လေးလံမှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိတ်မသက်သာမှုတို့ အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမသည် ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ"

စုန်ယန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သို့သော် ဟွာလင်လုံသည် ချက်ချင်းပင် အေးချမ်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူမ၏ ခံစားချက်အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သဖြင့် သူမ၏မျက်ဝန်းတွင် စောစောကမြင်လိုက်ရသော ဝမ်းနည်းရိပ်များမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။ သူမသည် သဘာဝအရပင် သရုပ်ဆောင်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး အမှန်နှင့်အမှားကို ရောနှောကာ သူတစ်ပါး ခန့်မှန်းရခက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်သည်။

သူမက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ပြန်လာဦးမှာလား"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ပြန်လာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကတော့ အတော်လေး ကြာသွားနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး"

"မြွေအလောင်းဈေးကွက်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဆက်ထိန်းထားပါ။ သူတို့လိုအပ်တဲ့ အကူအညီတွေကို ပေးပြီး ရေရှည်လက်တွဲပါ။ အဲဒီဈေးကွက်မှာ သာမန်လူတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ လျှို့ဝှက်ထားရတာကြောင့် သူတို့က ပြင်ပလူတွေကို အရင်ဆက်သွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ပစ္စည်းကိရိယာ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီးရှိတယ်"

"မြွေအလောင်းဈေးကွက်ရဲ့ မိစ္ဆာနွံအိုင်က ဆယ်နှစ်မှာ တစ်ကြိမ် ပွင့်တတ်တယ်။ နောက်ဆုံးပွင့်ခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကပဲ။ သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးသွားပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့လူတွေကို အဲဒီထဲ လွှတ်ကြည့်လို့ရတယ်။ အန္တရာယ်ရှိပေမဲ့ သူတို့တွေ ကျင့်ကြံသူဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ ဝိညာဉ်စိမ်းဝတ်ရုံမျှော်စင်ကို သာမန်အင်အားစုကနေ ကျင့်ကြံသူအင်အားစုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မယ်"

ဟွာလင်လုံသည် စဉ်းစားဟန်ရှိသွားပြီး ခွဲခွါခြင်းအပေါ်တွင် အချိန်မဆွဲတော့သလို စုန်ယန်က ဤအချက်အလက်များကို ဘယ်လိုသိနေသလဲဆိုသည်ကိုလည်း မမေးတော့ပေ။ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်မြို့အနီးရှိ မြို့သုံးမြို့နှင့် ခရိုင်နှစ်ဆယ့်ခြောက်ခုကို အုပ်စိုးထားသော ဘုရင်မတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် သာမန်စိတ်ကစားတတ်သော အမျိုးသမီးငယ်လေး မဟုတ်ပေ။ စုန်ယန် မရှိသည့်တိုင်အောင် သူမသည် ရက်စက်တတ်ပြီး ပရိယာယ်ကြွယ်ဝသော ဗီလိန်မတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မြွေအလောင်းဈေးကွက်၏ အခြေအနေကို အသေးစိတ်မေးမြန်းကာ စိတ်ထဲတွင် စီမံကိန်းများ ဆွဲနေတော့သည်။

စုန်ယန်သည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ သန့်စင်ဆေးလုံးပါသော ပုလင်းတစ်လုံးနှင့် ဓားနှုတ်သီးစာကလေးရုပ်သေးရုပ်ပါသော သေတ္တာတစ်လုံးကို ထားရစ်ခဲ့သည်။ ဆေးလုံးကို မြင်သည်နှင့် ဒန်လာမိသားစုက ဝိညာဉ်စိမ်းဝတ်ရုံမျှော်စင်၏ နောက်ကွယ်တွင် စုန်ယန် ရှိနေကြောင်း သိသွားလိမ့်မည်။ ရုပ်သေးရုပ်မှာမူ စုန်ယန်၏ ဝိညာဉ်ထိန်းကျင့်စဉ်ဖြင့် ထည့်သွင်းထားသော စိတ်ဝိညာဉ်ပါရှိသဖြင့် သာမန်ကျင့်ကြံသူ ဒုတိယအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူသည်။

ဤအရာများကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ဓားတစ်လက်၊ ဝါးခမောက်တစ်လုံး၊ ဗူးသီးခြောက်ရေဘူးတစ်လုံး၊ ရွှေစေ့အိတ်တစ်အိတ်နှင့် ရှုနိုင်ငံ၏ ငွေစက္ကူတစ်သောင်းတို့ကို သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မြင်းစီး၍ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

ရုပ်သေးဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရန် သုံးလ မကြာသော်လည်း အချိန်စောစောပြန်ရောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်စုံစမ်းခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းမည်ဖြစ်သည်။

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း သစ်ရွက်ခြောက်များ ကြွေလွင့်နေချိန်တွင် လမ်းဘေး၌ ရပ်ကျန်ရစ်သူ၏ မျက်ဝန်းရှေ့မှ စုန်ယန်၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပိုင်ချွဲက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး မြင်းစီးထွက်ခွာသွားသူကို ငေးကြည့်နေသော ဟွာလင်လုံ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခြုံထည်တစ်ခု လွှမ်းပေးလိုက်သည်။ ဟွာလင်လုံက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး ခဏဖယ်ပေးကြပါဦး။ ငါ တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေး နေချင်တယ်"

အစောင့်အရှောက်များ အားလုံး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

အနောက်ရှု နယ်စပ်မြို့၏ ဘုရင်မသည် တစ်ဦးတည်း ရပ်ကျန်ရစ်ရင်း အဝေးသို့ ငေးကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟင်း... ရှင် ကျွန်မကို အစကတည်းက တမ်းတမူးယစ်ဆေးပဲ ဆက်တိုက်ကျွေးထားခဲ့ရင် ပိုကောင်းဦးမယ်..."

...

...

စုန်ယန်သည် မြင်းကို အေးအေးဆေး စီးရင်း သိုင်းလောကအတွင်း ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒုက္ခသည်များစွာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့မှာ မြောက်ဘက်မှ မိစ္ဆာဘေးဆိုးများကြောင့် အသက်လု ထွက်ပြေးလာကြသူများ ဖြစ်သည်။

စုန်ယန်ကမူ ဤသတင်းများကြောင့် အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဝေဘုရင်က စစ်ကူတွေကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့ပြီး ထီးနန်းပြန်ရရင် တိုင်းပြည်ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ လုယက်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်"

လုယက်ခွင့်မပေးဘဲ ဘယ်သူက အသက်စွန့်တိုက်ပေးမှာလဲ။

အမှန်တကယ်တော့ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များသည် သမိုင်းစာမျက်နှာများတွင် ဖုံးကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြည်သူ့အဝတ်အစားများကို သိမ်းယူသည်ဟူသည့်အတိုင်း အပြစ်ကို လျှော့ပေါ့ဖော်ပြခြင်း ခံရလေ့ရှိသည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင် အမှန်တကယ် မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကိုမူ သူ အသေအချာ မသိနိုင်ပေ။ သူသိသည်မှာ... ရုပ်သေးဂိုဏ်းသည် အားနည်းသောဂိုဏ်းမဟုတ်ဘဲ ဤစစ်ပွဲတွင် အရှုံးအနိုင်မှာလည်း ချက်ချင်းပေါ်လွင်မည်မဟုတ်ကြောင်းပင်။

သူသည် မြင်းကို နှင်၍ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေသည်။

သူသည် ရုပ်သေးဂိုဏ်းတွင် အရေခွံပြုလုပ်ခဲ့ရသော နေ့ရက်များကို အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်မိလာသည်။ အရေခွံတွေ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို ဂရုစိုက်စရာမလိုဘဲ နေ့တိုင်း အရေခွံပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည့် ထိုနေ့ရက်များက တကယ်ပင် အေးချမ်းခဲ့သည်။

...

...

"ခမည်းတော်"

"ခမည်းတော်"

ချောမောသော ဒုတိယမင်းသားသည် အခန်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာခဲ့ရာ စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်ကျနေသော ဝေဘုရင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝေဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး နှာခေါင်းမှ အသက်ရှူသံ မကြားရတော့ပေ။ သူ၏လက်ဘေးတွင်မူ အားလပ်နေသော ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက် ရှိနေသည်။

ဒုတိယမင်းသားသည် အနီးရှိ ဝိုင်အိုးအဖုံးကို အမြန်ဖွင့်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဆိပ်ပင်။ အခန်းမှာလည်း ပျက်စီးရှုပ်ပွမနေပေ။ မနေ့ညက အစောင့်အကြပ်များမှာလည်း တင်းကျပ်လှသည်။ ဝေဘုရင်သည်... မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ဒုတိယမင်းသားသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သော်လည်း ဝမ်းနည်းမှုထဲတွင် နစ်မွန်းမနေခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ဝေဘုရင်၏ ရုပ်အလောင်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ ငေးကြည့်ရင်း သေလူနှင့် စကားပြောနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ကိုယ်ကိုကိုယ် ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့နဲ့ မျိုးနွယ်မတူတဲ့သူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းရမယ်... ဒါက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူတို့က လူသားတွေမှ ဟုတ်ရဲ့လား သူတို့က လူသားတွေလားလို့"

သူသည် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး အသက်ရှူပင် ပြင်းလာသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် "အဲဒါတွေက လူသားမဟုတ်ဘူး" ဟူသည့်အချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုအရာများမှာ မိစ္ဆာများပင်။

"ဒါ ခမည်းတော်ရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး ာဘယ်သူမှ ဒါကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး။ ဒါ ခမည်းတော်ရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ဘူး..."

"ခမည်းတော်"

ဒုတိယမင်းသားသည် စားပွဲပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။ သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း မျက်ရည်များကြားမှ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသတရားများမှာ မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

...

...

ဖြောက်... ဖြောက်...

ဖြောက် ဖြောက်...

သမင်သားပေါ်မှ ဆီများမှာ အောက်ရှိ မီးပုံထဲသို့ တစက်စက် ကျနေပြီး မီးတောက်များမှာ မြည်ဟည်းနေသည်။ စုန်ယန်သည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အမဲလိုက်လာသော သမင်သားကို ကင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သမင်သားမှာ အနံ့အရမ်းပြင်းလှပြီး မွှေးကြိုင်မှု လုံးဝမရှိပေ။

ကင်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဆက်စားချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

"အရသာက တကယ် ဆိုးလှချည်လား..."

သူ့ကိုယ်သူ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ဟင်းချက်ညံ့ရတာလဲဆိုတာကို သူ တကယ်ပင် စဉ်းစားမရနိုင်တော့ပေ။

စုန်ယန်သည် စားသောက်ပြီးနောက် လှဲလျော်အိပ်စက်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် ရှုနယ်မြေအတွင်း၌ပင် ရှိနေသေးသဖြင့် ထူးကဲချီအလွန်အားနည်းပြီး မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ပင် မရှိပေ။ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော တောအုပ်ကြီးမှာ အေးချမ်းလှသည်။ အင်းဆက်အချို့ ရှိနေသော်လည်း စုန်ယန်က သူ၏ သွေးလေအရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် မည်သည့်အကောင်မှ အနားမကပ်ရဲကြတော့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း မိုးသားကင်းစင်သော ကောင်းကင်အောက်တွင် စုန်ယန်သည် သူ၏ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

...

...

"ဒုတိယမင်းသား... မင်း ရူးနေပြီလား"

"စည်ကားလှတဲ့ ဈေးကွက်ထဲကို စစ်တပ်တွေဦးဆောင်ပြီး... မြေခွေးမိစ္ဆာကို သတ်ဖို့ သွားမယ် ဟုတ်လား"

"ဒါက... ဒါက ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးလေ။ ငါတို့ ဝေနိုင်ငံကြီး ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် အခြေခံအကျဆုံး အင်အားစုပဲ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့နိုင်ငံဟာ သာမန်လူသားနိုင်ငံ မဟုတ်တော့ဘဲ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေ အုပ်စိုးတဲ့ နယ်မြေဖြစ်လာတော့မှာ"

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘိုးဘေးကို သေတွင်းထဲ ပို့ရဲတာလဲ အခု မင်းလုပ်သင့်တာက အခြေအနေတွေကို ဘိုးဘေးထံ သတင်းပို့ပြီး ထီးနန်းကို ဆက်ခံဖို့ပဲ"

"စစ်သေနာပတိချုပ် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီမိစ္ဆာအတွက် လူတွေကို အစာအဖြစ် မွေးမြူပေးဖို့ ခိုင်းနေတာလား"

"အဲဒါ မိစ္ဆာမဟုတ်ဘူး... အဲဒါ ဘိုးဘေးပဲ"

"ချောင်ကျန့်ကျင်း ဒါက တောင်ပိုင်းနယ်စားမင်း ခင်ဗျားကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ပညာလား"

"ကျုပ်အဖေ သင်ပေးခဲ့တာကတော့ ခေတ်အခြေအနေကို နားလည်သူက ပညာရှိဆိုတာပဲ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခြေအနေကို သဘောပေါက်ရမယ်။ ဦးညွှတ်ရမယ့်အချိန်မှာ ဦးညွှတ်ရမယ် ဒါ့အပြင် ဒုတိယမင်းသားမှာ ဘိုးဘေးကို တိုက်ထုတ်ဖို့ ဘာအင်အားရှိလို့လဲ"

"မြောက်ပိုင်းဒေသမှာ မိစ္ဆာဘေးတွေကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေပေမဲ့ ပြည်သူအများစုက ငါတို့ တော်ဝင်မိသားစုအပေါ်မှာ ယုံကြည်ကိုးစားနေကြတုန်းပဲ။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ငါတို့ ဝေနိုင်ငံက ပြည်သူတွေအတွက် အများကြီး လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ သူတို့တွေက ဝေတော်ဝင်မိသားစုရဲ့ တရားဝင်မှုကို ယုံကြည်ကြတယ်"

"ငါသာ ဒီလမ်းမပေါ်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေသွားခဲ့ရင်တောင်... ပြည်သူတွေ နားလည်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ဝေတော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ဘူး။ မိစ္ဆာတွေ ကျူးကျော်လာတာကြောင့်ဆိုတာကိုပေါ့ အဲဒီအချက်ကိုသာ သူတို့ သိသွားရင် သူတို့တွေ ဆက်ပြီး အလိမ်ခံရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"အခုဆိုရင် မိစ္ဆာတွေဟာ မိစ္ဆာသားရဲ အသေးစားလေးတွေကို ရံဖန်ရံခါ လွှတ်ပေးပြီး ငါတို့ ဝေတပ်မတော်ကို သတ်ခိုင်းတယ်။ ပြီးရင် ပြည်သူတွေကို နှစ်သိမ့်ပြတယ်။ တကယ်တော့ ဒါတွေအားလုံးက လှည့်ကွက်တွေပဲ ဒီနေ့ ငါ ချောင်ရှီယင်က ဒါတွေအားလုံးကို ဖော်ထုတ်ပစ်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယခင် တောင်ပိုင်းအိမ်ရှေ့စံဟောင်းနှင့် ယခု စစ်သေနာပတိချုပ်ဖြစ်သူ ချောင်ကျန့်ကျင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။ ဒုတိယမင်းသား ချောင်ရှီယင်သည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ အပြင်သို့ ထွက်လှမ်းသွားရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"နန်းတွင်းအစောင့်တပ်... ငါ့ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ယူခဲ့ကြ ငါနဲ့အတူ နန်းတော်ပြင်ပကို လိုက်ခဲ့ကြ"

တစ်နာရီကျော်အကြာတွင် စည်ကားလှသော ဈေးကွက်ကြီးအတွင်း၌ လှံရှည်တစ်လက်သည် ချောင်ရှီယင်၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယမင်းသားသည် လှံကို ကိုင်ထားသူကို ကြောင်တောင်တောင် ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထိုသူကို သူမှတ်မိသည်။ သူသည် စစ်သေနာပတိချုပ်၏ လက်အောက်မှ သန်မာထက်မြက်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးပင်။

သူသည် လူအုပ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုစစ်ဗိုလ်ချုပ်သည် လှံကို ရုတ်တရက် လိမ်လှည့်လိုက်ပြီး ချောင်ရှီယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွင့်ထွက်သွားစေကာ နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမှပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားစေခဲ့သည်။ ဒုတိယမင်းသားမှာ မျက်လုံးမပိတ်နိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။

...

...

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝေဘုရင် ကွယ်လွန်ခြင်း၊ မင်းသား ကျဆုံးခြင်းတို့ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် စစ်သေနာပတိချုပ်ချောင်ကျန့်ကျင်းသည် မင်းသားအတွက် ကလဲ့စားချေပေးသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ အကျပ်အတည်းကြားမှ အာဏာကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ သူသည် နန်းတော်ကြီး၏ ခမ်းနားလှသော ခန်းမအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ကာ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အောက်ရှိ အရာရှိအပေါင်းကို ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အသာအယာ မြှောက်လျက် အာဏာရှိန်အဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထကြလော့"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တော်အတွင်းမှ မြင်းအမြောက်အမြားသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ယုတ်မာသောအမှုကို ပြုခဲ့လျှင် သူ၏ အမျိုးအနွယ်များပင် သူ့ကို သစ္စာဖောက်ကြမည်မှာ အမှန်ပင်။ ထွက်ခွာသွားသော ထိုလူများမှာ ချောင်ကျန့်ကျင်း၏ လုပ်ရပ်ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ ဝေနိုင်ငံ၏ မဟာမြို့တော်မှာ အကြီးအကျယ် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတော့သည်။

...

...

တပ်... တပ်... တပ်...

စုန်ယန်သည် ရုပ်သေးဂိုဏ်းပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်စစ်ဆေးပြီးနောက် သေဆုံးသူများပြားသည်မှအပ အရာအားလုံး ပုံမှန်ရှိနေပြီး ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ငါးနှစ်ပြည့်ပြီဖြစ်ရာ သူသည် တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်သို့ ဈေးကွက်ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ အမှတ်အသားတံဆိပ်ကို ပြသကာ အထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်လာခဲ့သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် လမ်းအနည်းငယ်လျှောက်ပြီးနောက် ဝေးကွာသောနေရာမှ လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လှမ်းခေါ်သည်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး"

"စီနီယာအစ်မဝမ်လား"

"မင်း အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလား"

"မလွယ်ပါဘူးဗျာ..."

စုန်ယန်သည် သက်ပြင်းချရင်း သူမကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မြင်းချင်းယှဉ်စီးရင်း ဝမ်စုစုက မေးသည်။

"ဒီငါးနှစ်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ နောက်ကျကျန်ခဲ့လား"

"စီနီယာအစ်မကော ဘယ်လိုလဲ"

"ငါကတော့ သန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ"

"တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ"

စုန်ယန်က စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းက အပြင်းအထန် လိုက်လံရှာဖွေနေသည့်ကြားမှ ဝမ်စုစု အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ လူသားဖိုကို အသုံးချသည့် ကျင့်ကြံမှုမှာ ရပ်တန့်မနေခဲ့ကြောင်း သက်သေပင်။

"မောင်လေးကော ဘယ်လိုလဲ"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း ပထမအဆင့်ကို ရောက်ပါပြီ"

"မောင်လေးကလည်း တော်တာပဲ"

ဝမ်စုစုက ချီးကျူးရင်း ဝဲယာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါသိသားပဲ။ မောင်လေးက တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ကနေ အဲဒီ လူသားဖိုနှစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ခေါ်သွားတာက တောင်အောက်မှာ သူတို့ကို အရည်ညှစ်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ပဲ မဟုတ်လား"

ထိုမိစ္ဆာမသည် ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောသည်။

"မောင်လေးက တကယ်ကို ကျင့်ကြံတတ်တာပဲ။ အမြီးများစွာပါတဲ့ မြေခွေးသွေးပါတဲ့ အဆင့်မြင့် လူသားဖိုတွေကို ဆေးတွေကျွေးပြီး တောင်အောက်မှာ အေးအေးဆေး သုံးစွဲနေတာကိုး။ ငါနဲ့တောင် မတူဘူး။ ငါကတော့ အငမ်းမရ ဝါးမြိုရတာကိုပဲ သိတာ။ ဟဲဟဲ"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောရင်း လျှောက်လာကြရာ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်သို့ မရောက်မီမှာပင် လူတစ်စု ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အကြီးအကဲတစ်ဦး ဦးဆောင်ပြီး နောက်တွင် တပည့်များ လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့အနားမရောက်မီမှာပင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အကြီးအကဲက လှမ်းအော်သည်။

"မင်းတို့က ငါတို့ ရုပ်သေးဂိုဏ်းက တပည့်တွေလား"

ဝမ်စုစုက ရယ်မောရင်း သူမ၏ အမှတ်အသားတံဆိပ်ကို မြှောက်ပြကာ "ဟုတ်ကဲ့ အကြီးအကဲ။ ငါးနှစ်ပြည့်ပြီဖြစ်လို့ ကျွန်မတို့ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်တာပါ" ဟု ဖြေသည်။

အကြီးအကဲက "မင်းတို့ သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီလား" ဟု မေးရာ ဝမ်စုစုက "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အကြီးအကဲက "ဒါဆိုရင်တော့ အတော်ပဲ။ အခု လူအင်အား လိုအပ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ ငါ့နောက်ကို အရင်လိုက်ခဲ့ကြ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

အခန်း။ ၄၆

နုနယ်သော လက်မောင်းအစုံက အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ပခုံးကို အသာအယာ လှုပ်ယမ်းနေသည်။ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အဘိုးအို၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီတွယ်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုကို သေချာစွာ ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလွှာများ ပွင့်ဟလာပြီး "အဘိုးကြီး... ဘာလို့ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ကို လာရတာလဲ... ပင်မတောင်ထိပ်ကိုပဲ ပြန်ရအောင်ပါ။ ရူဖုန်းကလည်း ပင်မတောင်ထိပ်မှာပဲ ရှိတာ။ သူက အဘိုးကြီးအပေါ် အရမ်းသိတတ်တာပဲ မဟုတ်လား"

ထိုအဘိုးအိုမှာ အခြားသူမဟုတ်။ ကျောက်သားဆရာကြီးပင်။ လှပသော အမျိုးသမီးမှာမူ သူ၏ ကျင့်ကြံဖော်ဖြစ်သူ ပိဟွာယီဖြစ်သည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးက "ဒီနေရာက သားရေနယ်တဲ့နေရာနဲ့ ပိုနီးတယ်။ ငါလည်း အိုလှပြီဆိုတော့ ပါရမီရှိတဲ့ တပည့်တွေ ရှိမလားလို့ ကြည့်ချင်သေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိဟွာယီက "အဘိုးကြီးက အေးအေးဆေးပဲ နေသင့်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စတွေကို ရူဖုန်းကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်သားဆရာကြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပိဟွာယီက သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ရှင် တန်ဖိုးထားတဲ့ အမွေအနှစ်တွေကိုလည်း ရူဖုန်းကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်ပါတော့။ အဲဒီအမွေအနှစ်က ရှင့်အတွက် ဘယ်လောက် အရေးကြီးသလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရူဖုန်းကို စောစောလွှဲပေးလိုက်ရင် ရှင်လည်း စိတ်အေးရတာပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား။ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် တွေးပေးတာပါ"

လှပသော အမျိုးသမီးက ချော့တခါ မြှူတလှည့် ပြောနေသော်လည်း ကျောက်သားဆရာကြီးကမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

နောက်ဆုံးတွင် ပိဟွာယီပင် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဂူဗိမာန်ထဲမှ ထွက်လာကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

"သေချင်းဆိုးအဘိုးကြီး... အဲဒီအရာကို အသေအလဲ ဖက်တွယ်ထားလိုက်တာ။ ဘယ်သူ့ကို လွှဲပေးလိုက်ပြီလဲမှ မသိတာ။ လုဟုန်ကိုများ ပေးလိုက်တာလား။ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး လုဟုန်ကို ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင် သူပြောတာ ကြာလှပေါ့။ သူ့အမူအရာကလည်း ဒီလို ဖြစ်နေမှာမဟုတ်

ဘူး။ သူ တကယ်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ။ ရူဖုန်းကိုမှ မပေးရင် မြေကြီးထဲအထိ ယူသွားမလို့လား။ အိုနာစာကြီး။ တစ်ခုခုတော့ လုပ်မှဖြစ်မယ်... ဒါမှမဟုတ် အဆိပ်ခတ်ရမလား"

"စုန်... စုန်..."

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အကြီးအကဲငယ်က စုန်ယန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စဉ်းစားနေပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"စုန်ယန်"

စုန်ယန်သည်လည်း ထိုသူကို မှတ်မိသည်။ သူသည် လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကု... အကြီးအကဲ ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

အပြင်ထွက်ပြီး အစေခံများ ဖမ်းဆီးရန် ဦးဆောင်လာသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အကြီးအကဲမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ကုရူဖုန်းဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ စုန်ယန်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်မထားသော အချက်ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ ကုရူဖုန်းက ပြုံးလျက် "အခုဆိုရင် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှာ လူအင်အား ရှားပါးနေလို့ ငါက အကြီးအကဲ ဖြစ်လာရတာပါ။ ညီလေးစုန်လည်း ထူးကဲကျင့်ကြံသူအဆင့်ကို ရောက်လာတာ ဂုဏ်ယူစရာပဲ"

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကုရူဖုန်းသည် စုန်ယန်ကို ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ၏အမြင်တွင် သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ စဝင်ခါစ လူသစ်တစ်ယောက်မှာ သူ့အဆင့်နှင့် အလှမ်းဝေးလွန်းနေသေးသည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်၏ ဈေးကွက်တံခါးမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော မြင်းတပ်များ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ထိပ်တန်းစစ်သည်များ ရှိနေပြီး နောက်တွင်မူ သံလှောင်အိမ်များ တင်ဆောင်ထားသော နွားလှည်းများစွာ ပါရှိသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ စစ်သူကြီး ဒုံထုံရှန်းပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်တော်အရ သခင်တို့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံဖို့ ရောက်ရှိလာတာပါ"

ကုရူဖုန်းက "ငါတို့နဲ့အတူ လူလိုက်ဖမ်းရမယ်။ ဖမ်းမိတဲ့သူတွေကိုလည်း ဂိုဏ်းကို ပြန်ပြီး စောင့်ကြပ်ပို့ဆောင်ပေးရမယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ အရိပ်ရုပ်သေး ဝိညာဉ်ပျံသင်္ဘောတစ်စင်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ တပည့်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ကြတော့သည်။ ဝိညာဉ်ပျံသင်္ဘောသည် ဝေဟင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အဝေးသို့ ဦးတည်သွားရာ မြင်းတပ်များကလည်း နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။

...

...

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ ရက်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

စုန်ယန်သည် သူကိုယ်တိုင် တပည့်သစ်အဖြစ် အဖမ်းခံခဲ့ရစဉ်က အခြေအနေကို မှတ်မိနေသေးသော်လည်း ယခုအခါ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူကိုယ်တိုင်က တပည့်သစ်ဖမ်းသည့်အဖွဲ့ထဲ ပါဝင်နေရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

တပည့်သစ်စုဆောင်းခြင်းဟူသည်မှာ အမှန်စင်စစ် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သန်စွမ်းသော လူပျို၊ အပျို လူငယ်များကို အကုန်ဖမ်းဆီးကာ လှောင်အိမ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ဂိုဏ်းသို့ခေါ်ဆောင်ကာ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်းပင်။ ပါရမီရှိသူများကို တပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်ပြီး ပါရမီမရှိသူများကိုမူ အထွေထွေအလုပ်ခန်းများသို့ ပို့ဆောင်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ရုပ်သေးဂိုဏ်းသည် အကျအဆုံးများလွန်းသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် လူအင်အားကို အတင်းအကျပ် ဖြည့်တင်းနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ယခုနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖမ်းဆီးခြင်း မဟုတ်သလို ၎င်းတို့အဖွဲ့မှာလည်း တစ်ခုတည်းသော အဖွဲ့မဟုတ်ပေ။ ကုရူဖုန်းက တစ်ဖက်တွင် ဦးဆောင်ဖမ်းဆီးနေသကဲ့သို့ အခြားသော မိစ္ဆာဂိုဏ်းအကြီးအကဲများကလည်း အခြားနေရာများတွင် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသည်။ ရုပ်သေးဂိုဏ်းသည် သွေးသစ်လောင်းရန် လူအင်အား အမြောက်အမြား လိုအပ်နေခြင်းပင်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် စုန်ယန်မှာ မတတ်နိုင်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေအရ စီးမျောလိုက်ပါနေရုံသာ ရှိတော့သည်။ သို့သော်... သူ အလွန်စိုးရိမ်နေသည့် အချက်တစ်ခု ရှိသည်။

၎င်းမှာ ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော အမွေအနှစ် အငြင်းပွားမှုပင်။ ထိုစဉ်က အဓိက ပတ်သက်

သူများမှာ လုဟုန်နှင့် ကုရူဖုန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါ လုဟုန်မှာ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီး အမှောင်ခန်းထဲတွင် ရုပ်သေးရုပ်များ ပြုလုပ်နေရပြီဖြစ်သည်။ ကုရူဖုန်းမှာမူ ကျန်ရှိနေသော အရေခွံဆရာ မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် အားအကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ကျောက်သားဆရာကြီးသည် အမွေအနှစ်ကို စုန်ယန်အား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ကုရူဖုန်းသည် ကျောက်သားဆရာကြီး၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အမြင်တွင် ပြိုင်ဘက်မရှိတော့သဖြင့် ကျောက်သားဆရာကြီးသည် အမွေအနှစ်ကို သူ့အား မဖြစ်မနေ လွှဲပေးရမည်ဟု ထင်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ရလဒ်မှာမူ... ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ကုရူဖုန်းသည် ကျောက်သားဆရာကြီးက အမွေအနှစ်ကို အခြားတစ်ဦးဦးအား လွှဲပေးခဲ့ပြီလားဆိုသည်ကို သူ သံသယဝင်နေနိုင်သော်လည်း အမှန်တရားကို သိရှိရန်အတွက် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့်... ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကဲ့သို့သော ရက်စက်သည့် နည်းလမ်းမျိုးပင်။

ထိုစဉ်က လင်လုံချိုင့်ဝှမ်း၏ ထူးဆန်းသောသားရဲအသင်းတွင် ရှိခဲ့သည့် အရေခွံဆရာများ သို့မဟုတ် အရေခွံဆရာလောင်းများအားလုံးသည် သူ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာနိုင်သည်။

အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည့်အပြင် သူ၏အဖိုးမှာလည်း အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းမလုပ်မီ သူ၏ အာဏာကို အသုံးချကာ ဖိအားပေးမည်မှာ အသေအချာပင်။ စုန်ယန်သည် သန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်ဟု ယူဆထားသဖြင့် သူလည်း ကင်းလွတ်ခွင့်ရမည်မဟုတ်ပေ။

ဤအခြေအနေမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်တော့ကြောင်း စုန်ယန် သိလိုက်သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမည့် အရာများကို စုန်ယန် ကြိုတင်မြင်ယောင်နေမိသည်။ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူသည် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း ခံရမည်။ ထို့နောက် ထိန်းသိမ်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ကာ အတင်းအကျပ် ဝန်ခံခိုင်းသည့် အကြမ်းဖက်စစ်ဆေးမှုမျိုးနှင့် ကြုံရပေမည်။ ထိုအခါ သူသည် လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သူ၏အစွမ်းကို ထုတ်သုံးရမည်ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးမှာ ထိန်းချုပ်မရသည့်အထိ ပေါက်ကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

ဤကိစ္စများကို စဉ်းစားနေစဉ် စုန်ယန်သည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချထားပြီး ပျံသန်းသင်္ဘောပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အကြီးအကဲကို လှမ်းမကြည့်မိအောင် နေလိုက်သည်။ သို့သော် သူနှင့် ကုရူဖုန်းကြားရှိ ကံကြမ္မာ အကျိုးအကြောင်းကို သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနေရသည်။

ဤအကျိုးအကြောင်းတရားမှာ ကျောက်သားဆရာကြီးကြောင့် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဖြတ်တောက်၍မရနိုင်ပေ။ အကယ်၍ ကျောက်သားဆရာကြီး အသက်ရှင်နေသေးပါက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော်လည်း ထိုကာကွယ်မှုကပင် ပြဿနာတက်စေနိုင်သည်။ အကယ်၍ ကျောက်သားဆရာကြီးသာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့လျှင် ကုရူဖုန်းသည် ထိုအမွေအနှစ်ကို ရှာဖွေရန် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ကုရူဖုန်းသည် ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းကို ကိုင်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေဟန်ရှိသည်။ စကားပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ "အဘိုးကြီး အစုတ်ပလုတ်" ဟု ခပ်တိုးတိုး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

စုန်ယန်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး စိတ်ထဲမှ သိလိုက်သည်မှာ ဆရာကြီး အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ...

သို့သော် သူသည် ကုရူဖုန်းကို သတ်ရန် အခွင့်အရေးရှာရမည်။ ရန်ငြိုးများမှာ လူမသိအောင် နက်ရှိုင်းနေပြီဖြစ်ရာ သူ အရေးယူရတော့မည်။ ကျောက်သားဆရာကြီး၏ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဤအကျိုးအကြောင်းတရားများကို သူကိုယ်တိုင်ပင် တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။

...

...

တပည့်သစ်ဖမ်းသည့်အလုပ်မှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

လူတစ်စုသည် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သံလှောင်အိမ်များကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး တောင်ပေါ်သို့ သယ်ယူသွားကြသည်။ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကုရူဖုန်းသည် တစ်ဦးတည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အချိန်ကား ဆောင်းတွင်းအလွန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် နှင်းမှုန်လေးများ ဝဲလွင့်နေသည်။ ညနေစောင်းအချိန်တွင်... အဝေးမှ မြေမိစ္ဆာအရှိန်အဝါများမှာ အေးစက်သော လေနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကုရူဖုန်းသည် သွေးဓားသမင်ရုပ်သေးရုပ်ကို စီးနင်းကာ မြေပြင်အနေအထားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။ ဆွေ့ချွဲတောအုပ်အထက်သို့ ရောက်သောအခါ ရုပ်သေးရုပ်မှာ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများကို နင်းလျှက် ပျံသန်းနေသည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ပင်မတောင်ကုန်းဆီသို့ ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံပင်။

ရုတ်တရက် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ခေါင်းကို အသာအယာ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာသော နှင်းမှုန်များမှအပ ဘာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"ဟင်"

ကုရူဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် သွေးဓားသမင်ရုပ်သေးကို ဆွေ့ချွဲတောအုပ်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်ရန် အမြန်စေခိုင်းလိုက်သည်။ အပေါ်စီးတွင် ရှိနေခြင်းမှာ လူသိသာလွန်းလှသဖြင့် ရန်သူနှင့်တိုးပါက ပစ်မှတ်အဖြစ် အလွယ်တကူ အတိုက်ခံရနိုင်သည်။

ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အကြီးအကဲမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း နိုးကြားမှုနှင့် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ အတော်အသင့် ရှိသူဖြစ်သည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ မှားသည်ဖြစ်စေ မှန်သည်ဖြစ်စေ စစ်မြေပြင်မှ ရရှိထားသော သတိကြီးမှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူသည် သွေးဓားသမင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒိုင်းလွှားထူးကဲကိရိယာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သွေးဓားသမင်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲဖြစ်ပြီး သန်စွမ်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွေးလေအရှိန်အဝါကြောင့် ကျင့်ကြံသူ၏ အဆင့်နှင့်တူညီနေလျှင်ပင် အင်အားမှာ ပို၍သာလွန်တတ်သည်။ ဒိုင်းလွှားကို ကိုင်ဆွဲထားခြင်းဖြင့် သူ၏ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံနိုင်ပြီး သွေးဓားသမင်ကို ရန်သူနှင့် တိုက်ခိုက်စေကာ... အခွင့်ကောင်းရသည်နှင့် အခြားသော ထူးကဲကိရိယာများနှင့် မန္တန်စက္ကူများကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်ရန် သူ ပြင်ဆင်ထားသည်။

ဤသည်မှာ အရေခွံဆရာတစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲဝင်စနစ်ဖြစ်ကာ ရုပ်သေးကို လွှတ်၍ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်ပြီး ရန်သူကို အသေသတ်ဆိုသည့် နည်းဗျူဟာပင်။

ကုရူဖုန်းသည် ဒိုင်းလွှားကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပတ်ဝန်းကျင် ပေတစ်ရာခန့်အထိ ဖြန့်ကြက်လိုက်စဉ်မှာပင် ဧရာမ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုနှင့် သွားရောက်ထိတွေ့မိသွားသည်။ ကုရူဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် အသည်းတုန်သွားရသည်။

အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။

ခေါင်းသုံးလုံး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ဆူးချွန်များစွာ ပါရှိသည်။ ချပ်ဝတ်အပြင်ဘက်တွင် သေးငယ်သော အတောင်ပံနှစ်ဖက် ရှိနေကာ အတောင်ပံရှိ အမွှေးတစ်ခုချင်းစီမှာ သံမဏိဓားသွားများကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဤပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကုရူဖုန်း ရင်းနှီးထားသော ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေ၊ ဆူးဖြူသမင်နှင့် သံမဏိအတောင်ပံ စာကလေးစသည့် အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ အစိတ်အပိုင်းများကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ထူးဆန်းစွာ ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

မိစ္ဆာ... သားရဲလား မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဒီနေရာအထိ ကျူးကျော်လာပြီလား။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုမျိုး မိစ္ဆာသားရဲကြီးလဲ။

ကုရူဖုန်းသည် ထိုထူးဆန်းသော သားရဲကြီးကို အာရုံခံမိချိန်မှာပင် ထိုသားရဲကြီးက ပြုံးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းသုံးလုံးစလုံးက ပြုံးနေကြခြင်းပင်။

ခဏချင်းမှာပင်...

ဝှစ်…

အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထိုသားရဲကြီးသည် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့် ပေတစ်ရာခန့်အကွာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးက လေထုကို ဖြတ်သန်းလာရာ လေဟာနယ် ပေါက်ကွဲသံကြောင့် ကုရူဖုန်း၏ ဦးနှောက်မှာ ခဏတာ ဗလာဖြစ်သွားရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိုလက်ကြမ်းကြီး၏ အုပ်ကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လည်ပင်းမှာ တင်းကျပ်သွားကာ ခြေထောက်များမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျရင်း အလိုအလျောက် ကန်ကျောက်မိနေတော့သည်။

သူ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ဗဟိုချက်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟင့်... အင်း..."

ကုရူဖုန်းသည် "မလုပ်ပါနဲ့" ဟုပင် မပြောနိုင်လိုက်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ် မရှိတော့သော အလောင်းကောင်ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ရုန်းကန်နေသော သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များမှာ တွဲလောင်းကျသွားပြီး အေးစက်သော တောအုပ်လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေတော့သည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရောင်မှိန်သွားသော သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် တောက်ပမှုပင်။

ထိုသားရဲကြီးသည် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာနယ်မြေကို သွား... ပြီးရင် အဆုံးစီရင်လိုက်တော့"

ကုရူဖုန်းသည် စကားတစ်လုံးမှမဆိုဘဲ သွေးဓားသမင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ယနေ့ညတွင် သူသည် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌ သေဆုံးမည်ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ ရုပ်သေးဂိုဏ်းနှင့် တစ္ဆေကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ရန်ကြွေးများ ရှိနေပြီးသားဖြစ်ရာ အကြီးအကဲတစ်ဦး ထပ်မံသေဆုံးခြင်းမှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်တော့ပေ။