အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း။ ၄၇

ကုရူဖုန်းကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် သူ၏ ဂူဗိမာန်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ဆိုသည်မှာ သန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွင် အသုံးများသော မန္တန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်သည်နှင့် ၎င်းကို လေ့ကျင့်နိုင်သည်။ ဤအတတ်၏ သဘောတရားအရ တစ်စုံတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုလိုက်လျှင်ပင် လတ်တလော ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများ၊ စိတ်ထဲရှိ အဓိက အတွေးအမြင်များနှင့် ထင်ရှားသော ပုံရိပ်အချို့ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ နက်ရှိုင်းသော စိတ်အခံများ၊ ကျင့်စဉ်များ သို့မဟုတ် ဝေးကွာလွန်းသော မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းများကိုမူ မမြင်နိုင်ပေ။

၎င်း၏ အကြောင်းရင်းမှာလည်း ရှင်းလင်းလှသည်။ အကယ်၍ အသေးစိတ် အချက်အလက်များအားလုံးကို မြင်ချင်ပါက ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ အခြားသူ၏ စိတ်အခံများ၊ ကျင့်စဉ်များနှင့် မှတ်ဉာဏ်များကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ထိုသူ၏ အပျော်၊ အမျက်၊ အပူ၊ အဆွေး၊ အမုန်း၊ အချစ်၊ စွဲလမ်းမှုများနှင့် အလိုရမ္မက်များကိုပါ အလိုအလျောက် ပေါင်းစပ်မိသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ရူးသွပ်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

ကုရူဖုန်း၏ ရုပ်သေးများနှင့် ထူးကဲကိရိယာများကိုမူ စုန်ယန် လုံးဝမထိခဲ့ပေ။ ကုရူဖုန်း သေဆုံးသွားသည့် ပုံစံအတိုင်း ပျက်စီးခြင်းမရှိစေရန် ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမြတ်အစွန်း အနည်းငယ်အတွက်နှင့် ဘေးဒုက္ခမျိုးစေ့ကို သူကိုယ်တိုင် မစိုက်ပျိုးလိုခြင်းကြောင့်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ဂူဗိမာန်မှာ အေးစက်ကာ ခြောက်ကပ်နေသည်။ စုန်ယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့ ပြန်ရောက်ချိန် နောက်ကျသွားသဖြင့် ဘာမှမလုပ်တော့ဘဲ အနားယူရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မနက်ဖြန်အတွက်မူ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိနေသည်။ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်သခင်အသစ် နှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံရန်၊ ကုရူဖုန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ တောင်ထိပ်သခင်အသစ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အကြီးအကဲရှီပင်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တိုက်ကျွေးခဲ့သော အဆိပ်အတွက် ဖြေဆေးကို ရှာဖွေရန်၊ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ရာထူးတာဝန် ပြောင်းလဲမှုများနှင့် သူလုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များကို စုံစမ်းရန်နှင့် နေဝင်ပြီးမှ တပည့်သစ်ဖမ်းခြင်းမှ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်မှာ အလွန်ပင် ခြောက်ကပ်နေသည်ကို စုန်ယန် ခံစားမိသည်။ သိသာသည်မှာ တပည့်များစွာ ပြန်မရောက်ကြသေးဘဲ ကင်းစောင့်များကိုပင် အသစ်လဲလှယ်ထားသည်။ နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုနှင့် နောက်ဆက်တွဲ စစ်ပွဲများကြောင့် တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ရှိ ဂူဗိမာန် ၆၂ ခုထဲတွင် သူမှတ်မိသော တပည့်ဟောင်းဆို၍ နှစ်ဦး၊ သုံးဦးသာ ကျန်တော့သည်။

အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်သခင်ကိုယ်တိုင်မှာ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူဖြစ်နေခြင်းနှင့် အရေခွံဆရာ အမြောက်အမြားမှာ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းတို့ကြောင့် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှာ အလုပ်မဖြစ်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကုရူဖုန်းကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ဦးက အကြီးအကဲ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

စုန်ယန်သည် စဉ်းစားရင်း လိုက်ကာကို မကာ ဂူဗိမာန်အတွင်း အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့နောက် ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် စိတ်အေးလက်အေး လှဲချလိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်သောတောင်တန်းနှင့် တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ နှင်းနှင့်လေသည် မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ဦးယံတွင် အမည်းနှင့် အဖြူစက်ကလေးများအဖြစ် ရောယှက်နေသည်။

စုန်ယန်သည် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ရင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ အိပ်ရာနွေးအောင် လုပ်ပေးမည့် အမျိုးသမီးမရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသော ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန်ရောက်လာခြင်းက သူ၏ နိုးကြားမှုကို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ကုရူဖုန်းကို သတ်နိုင်ခဲ့သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မနက်ဖြန်၏ မသေချာမှုများကြောင့် သူ စိတ်အေးလက်အေး အနားမယူနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။

...

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုရူဖုန်း၏ ချစ်သူ ဆရာကတော်ဖြစ်သူ ပိဟွာယီသည်လည်း စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖန်တီးကာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်သို့ လျှို့ဝှက်စွာ သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမ၏ ရည်စားဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံရန်နှင့် ကျောက်သားဆရာကြီးကို အဆိပ်ခတ်ကာ သူ၏ ပညာရပ်များကို မည်သို့အတင်းအကျပ် လွှဲပြောင်းယူရမည်ကို တိုင်ပင်ရန်ပင်။

သို့သော် သူမသည် သန်းခေါင်ကျော်သည့်တိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ကုရူဖုန်းအရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကုရူဖုန်းနှင့်အတူ တပည့်သစ်ဖမ်းခြင်းသို့ လိုက်ပါသွားသော တပည့်များမှာ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ပို၍ပင် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာတော့သည်။

...

...

တစ်ညတာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ကုရူဖုန်း ပျောက်ဆုံးနေသည့်သတင်းမှာ တစ်ဂိုဏ်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကုရူဖုန်း၏အဖိုးဖြစ်သူ ကုထျန်းယန်မှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ယာယီတောင်ထိပ်သခင်အဖြစ် တာဝန်ယူထားသည်။

ကုထျန်းယန်သည် စကားတစ်လုံးမှမဆိုဘဲ လုပ်ငန်းဆောင်တာအားလုံးကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး တပည့်အားလုံးကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေခိုင်းတော့သည်။ သတင်းအစအနပင် မရရှိသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထွက်၍ ရှာဖွေရတော့သည်။

ပြန်ရောက်ခါစဖြစ်သည့် စုန်ယန်နှင့် ဝမ်စုစုတို့ပင်လျှင် အကြီးအကဲကုကို ရှာဖွေသည့်အဖွဲ့ထဲသို့ ပါဝင်လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ရုပ်သေးရုပ်များ ပျံဝဲနေကြပြီး နှင်းဖုံးနေသော ချောက်ကမ်းပါးများပေါ်တွင်လည်း ရုပ်သေးများ ပြေးလွှားနေကြသည်။ တပည့်များသည် သူတို့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အစွမ်းကုန်ဖြန့်ကျက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေနေကြသည်။

စုန်ယန်နှင့် ဝမ်စုစုတို့မှာမူ နှင်းများကြားတွင် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေရသည်။ စုန်

ယန်မှာ စိတ်ထဲမှ စကားပင်မဆိုနိုင်တော့ပေ။

သူသည် မနေ့ကမှ ကုရူဖုန်းကို သတ်ခဲ့ပြီး ယနေ့ တစ်နေ့လုံးမှာမူ အကြီးအကဲကုကို လိုက်ရှာရသည့်အလုပ်ကို လုပ်နေရသည်။

ကောင်းကင်တွင် ရုပ်သေးစီးနေသော တပည့်များနှင့်မတူဘဲ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှမ်းခေါ်သံများကို မကြာခဏ ကြားနေရသည်။

"အကြီးအကဲကု... ဘယ်မှာလဲဗျို့"

"အကြီးအကဲကု…"

"အကြီးအကဲကု... အဲဒါ အကြီးအကဲလား အကြီးအကဲကု"

"အား မဟုတ်ဘူး အားလုံး သတိထားကြ။ ဒါ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေပဲ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေကြီး"

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီးတွင် ထိုခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ သန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြသော တပည့်အချို့၏ စုပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ စုန်ယန်သည် သူ၏ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များသည် များသောအားဖြင့် လက်နက်ဆောင်လေ့မရှိသော်လည်း ရုပ်သေးစီးခြင်းအတတ်ကို ကောင်းစွာမတတ်မြောက်သေးသူများက ဓားများကို ဆောင်ထားလေ့ရှိကြသည်။

စုန်ယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း "မိစ္ဆာသားရဲတွေက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက ဝံပုလွေအလောင်းကို သူမ၏ ဘွတ်ဖိနပ်လေးဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်ပြီး ရက်စက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် သူမ၏ဓားကိုမြှောက်ကာ ဝံပုလွေ၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ဂလန်း…

မိစ္ဆာသားရဲ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ အလွန်မာကျောလှသည်။ ဝမ်စုစုက အင်အားထပ်စိုက်ကာ အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ဗြိ…

ဦးခေါင်းခွံ ကွဲအက်သွားပြီး ဦးနှောက်များ စီးထွက်လာသည်။

ဝမ်စုစုက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး ဝံပုလွေခေါင်းကို သူမ၏ ဘွတ်ဖိနပ်ဖြင့် ဘေးသို့ ကန်ထုတ်လိုက်ကာ "အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်ကမူ သူမသည် တစ်ခုကို ပြောရင်း အခြားတစ်ခုကို ဆိုလိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ ဝံပုလွေမှာ အရေးမပါဘူးဟု သူမ ပြောနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ဖြေဆေးကိုလည်း မရသေးဘဲနဲ့ ကုရူဖုန်းကို လိုက်ရှာနေရတာမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း ပြောဆိုနေခြင်းပင်။

ကုရူဖုန်းက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ပဲ၊သူ့မှာ ဘာဖြစ်စရာ အကြောင်းရှိလို့လဲ။ လူတစ်ယောက်တည်းအတွက်နဲ့ အားလုံးက ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်ပစ်ပြီး ထွက်ရှာနေရတာက တကယ်ပဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိရဲ့လား။

စုန်ယန်က အနားသို့ တိုးသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မရင်းနှီးသော မျက်နှာသစ်များကို ကြည့်ကာ "စီနီယာအစ်မ မနေ့ညက သိပ်သတိမထားမိပေမဲ့ ဒီနေ့ကြည့်ရတာ ဂိုဏ်းသားသစ်တွေ အတော်များလာသလိုပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက ပြန်ဖြေသည် "ငါတို့တွေ ထွက်သွားခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီလေ။ ဒီငါးနှစ်အတွင်းမှာ အပြင်ကနေ သွေးသစ်လောင်းမှုတွေ အဆက်မပြတ် ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကျအဆုံးကလည်း အတော်များတယ်။ ငါတို့အသုတ်ထဲကဆိုရင် မင်းနဲ့ ငါပဲ ကျန်တော့ပုံပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက တခိခိရယ်ကာ စုန်ယန်အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး "မောင်လေး... ငါတို့တွေ ပိုပြီးရင်းနှီးအောင် လုပ်ကြမလား အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အစ်မက မင်းရဲ့အရသာကို မမြည်းစမ်းရသေးဘူး... ဒီည စမ်းကြည့်မလား မင်းရဲ့ လူသားဖိုတွေထက်တောင် ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိစေရမယ်လို့ အစ်မ ကတိပေးတယ်"

"တော်ပါပြီဗျာ"

"ရှက်နေတာလား"

"ဟုတ်တယ် နည်းနည်းတော့ ရှက်တာပေါ့"

ဝမ်စုစုမှာ အံ့ဩသွားပြီး သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ချစ်စဖွယ် ရယ်မောလိုက်ရင်း "အစ်မလည်း ရှက်တတ်ပါတယ်" ဟု ပြောကာ စုန်ယန်ဘေးတွင် ပေါ့ပါးစွာ လျှောက်လှမ်းနေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းနေသည်။

တပည့်များသည် သုံးယောက်တစ်တွဲ၊ ငါးယောက်တစ်စုဖြင့် ကိုယ့်အစုနှင့်ကိုယ် သွားလာနေကြသည်။ ဝမ်စုစုနှင့် စုန်ယန်တို့မှာ အဆင့်အတန်းမြင့်သော်လည်း သူတို့ကို စီနီယာဟု ခေါ်ဝေါ်နှုတ်ဆက်မည့်သူမရှိဘဲ အနည်းငယ် အထီးကျန်နေကြသည်။

ရှာဖွေရေးအဖွဲ့သည် ဆွေ့ချွဲတောအုပ်အတွင်း ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ရှေ့ဆုံးမှ တပည့်ဖြစ်သူမှာ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုသူ ရပ်သွားသည်နှင့် နောက်ကလူများလည်း တစ်ပြိုင်နက် ရပ်လိုက်ကြရသည်။

ဝမ်စုစုက လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ရှေ့သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ တစ်ညလုံး နှင်းများ ကျဆင်းထားသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ချိုင့်ခွက်ကြီးများကို မြင်နေရဆဲပင်။ ပေအနည်းငယ်နက်ကာ ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော မျဉ်းဖြောင့်သဏ္ဌာန် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်ပင်များမှာလည်း ကြေမွပျက်စီးနေသည်။

"ဒါ ဘယ်လို မိစ္ဆာသားရဲမျိုးလဲ"

တပည့်တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် နောက်တစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။

"ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ အနည်းဆုံး... အနည်းဆုံးတော့ အလယ်အလတ်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲဖြစ်ရမယ်"

ဝမ်စုစု၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ကျုံ့သွားပြီး သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်ရင်း အတွေးများ နယ်ချဲ့နေတော့သည်။ သူမသည် သားရေနယ်သည့်နေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရသဖြင့် အလယ်အလတ်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများကို ကောင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။ စီနီယာအစ်ကို ကျန်းရင်တို့နှင့် စကားပြောဖူးသဖြင့်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို သူမ အကြမ်းဖျင်း သိထားသည်။

ယခု မြင်တွေ့နေရသော ပျက်စီးမှုမှာ... သာမန် ခုန်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"ဒါက အလယ်အလတ်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ မဟုတ်ဘူး... အဆင့်မြင့်မိစ္ဆာသားရဲပဲ"

ဝမ်စုစုသည် လူအုပ်၏ နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာရင်း ရှေ့မှလူများကို အကာအကွယ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ စုန်ယန်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ စုန်ယန်က သူမကိုကြည့်ကာ သိနားလည်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဝမ်စုစုကလည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်မိသည်။ မောင်လေးစုန် ဘာကြောင့် အသက်ရှင်နေသလဲဆိုတာကို သူမ အခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သို့သော် စုန်ယန်ကမူ ပြုံးပြပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။ မနေ့ညက ကုရူဖုန်းကို သတ်ရန် သူသည် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ရာ မိစ္ဆာခန္ဓာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆင့်နိမ့်မိစ္ဆာသားရဲ ၈ ကောင်၏ အစိတ်အပိုင်းများကိုသာ ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ လှုပ်ရှားမှုပြုလုပ်စဉ်အတွင်း သိသာထင်ရှားသော ခြေရာလက်ရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ညလုံး နှင်းကျထားသော်လည်း ခြေရာများမှာ အကုန်မပျောက်သေးပေ။

ဤကိစ္စများ အေးအေးဆေးဖြစ်သွားလျှင် သူသည် အဆင့်မြင့်မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အရေခွံကို ရအောင်ရှာရမည်။ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ရာ မိစ္ဆာခန္ဓာသည် သူကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားသည့် ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အရိပ်ရုပ်သေးများ သန်မာလေ သူသည်လည်း ပို၍ အစွမ်းထက်လေဖြစ်သည်။

...

...

တစ်နေ့လုံး ရှာဖွေပြီးနောက် ကုရူဖုန်း၏ ရုပ်အလောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရုပ်အလောင်းမှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ပင်မတောင်ကုန်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး တစ်

ကိုယ်လုံးတွင် မိစ္ဆာချီများ လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေကာ အသားထဲတွင် တစ္ဆေဝိညာဉ်များ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

ကုထျန်းယန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ တစ္ဆေများစွာမှာ လွင့်ထွက်သွားကြသော်လည်း နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အားနည်းသွားကြသည်။ သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာမှာ ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာပင်။

ကုထျန်းယန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုဒဏ်ရာကို စမ်းသပ်ကြည့်နေရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးများစွာ ဝင်ရောက်နေသည်။

"တစ်ခုခု တွေ့ပြီလား"

ကျောက်သားဆရာကြီးသည် ဘေးတွင်ရပ်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ကုရူဖုန်းမှာ သူ၏တပည့်ဖြစ်ရာ လူကြီးက လူငယ်ကို ပို့ဆောင်ပေးရသည့် ဝမ်းနည်းမှုကို ဟန်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ အစစ်ဖြစ်စေ ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကုထျန်းယန်က "ကျောက်သားဆရာကြီး... ခင်ဗျား မမြင်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးက "အလောင်းက မိစ္ဆာချီရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံထားရပေမဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာကတော့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာပဲ။ ဒါက... ဓားဒဏ်ရာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူ့ကို ဓားတစ်လက် ပေးခဲ့တာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေသေးတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကုထျန်းယန်က "အဲဒါ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပျံလွှားဓားပဲ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သိမ်းပိုက်ရရှိထားတဲ့ လက်ရပစ္စည်းတစ်ခုပေါ့။ ဒီဒဏ်ရာက အဲဒီဓားရဲ့ အကျယ်နဲ့ အတိအကျ တူညီနေတယ်"

ရုတ်တရက် သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာပြီး "ဖုန်းလေးကို သတ်နိုင်တာက သူ အနီးကပ်ဆုံး ယုံကြည်ရတဲ့သူ၊ သူ သတိမထားမိတဲ့အချိန်မှာ အလစ်ဝင်တိုက်နိုင်တဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးမှာ မှင်သက်သွားသည်။

ကုထျန်းယန်က "ခင်ဗျား မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးမှာ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားကာ "ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား"

ကုထျန်းယန်က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ကျောက်သားဆရာကြီး... တချို့ကိစ္စတွေမှာတော့ စိတ်ခုရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။ အခု သံသယဖြစ်ရမယ့်သူက ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံဖော် ပိဟွာယီပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို သံသယရှိတယ်. ဒါကြောင့် သူမကို ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းလုပ်ချင်တယ်"

ကျောက်သားဆရာကြီးမှာ အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ သူက သက်ပြင်းချကာ "သူမနဲ့ ဖုန်းလေးကြားက ကိစ္စကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော် သူမအပေါ်မှာ အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပါ။ ဂူတောင်ထိပ်သခင်... သူမရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးလို့ မရဘူးလား သူမက ဖုန်းလေးကို ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ်မပြုပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုထျန်းယန်က သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြကာ "ဒီတစ်ခါတော့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါကို ခင်ဗျားအပေါ်မှာ ကျွန်တော် အကြွေးတင်သွားတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ" ဟု ဆိုကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၄၈

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ...

အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ မြေအောက်လှောင်အိမ်အတွင်း၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ပိဟွာယီသည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်စစ်ဆေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ အခြားသူသာဆိုလျှင် ဤအတတ်ဖြင့် မစစ်ဆေးမီ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု အမျိုးမျိုးကို အရင်ရင်ဆိုင်ရပေမည်။ သို့သော် သူမမှာ ကျောက်သားဆရာကြီး၏ ကျင့်ကြံဖော်ဖြစ်နေသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ ထောက်ထားညှာတာမှု ရှိသေးသည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးသည် ဘေးတွင်ရပ်ကာ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ကုထျန်းယန်သည် သူ၏လက်ညှိုးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အချက်အလက်များကို အစာကြေအောင် ပြန်လည်စဉ်းစားနေဟန်ရှိသည်။ ထို့နောက် ကျောက်သားဆရာကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အတိုင်းအတာနဲ့ လုပ်ထားပါတယ်။ သူမ လုံးဝတော့မရူးသွားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး သူမ ကျင့်ကြံလို့မရတော့သလို ရံဖန်ရံခါမှာလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာအနည်းငယ် ရှိနေလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် "ဒါတောင်မှ ဂူတောင်ထိပ်သခင်ရဲ့ ကရုဏာကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမှာပဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကုထျန်းယန်သည် ရုတ်တရက် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူ၏ ရယ်သံမှာ ထောင့်ရှိ မီးတောက်များကိုပင် တုန်ခါသွားစေပြီး ကျောက်နံရံပေါ်ရှိ လူရိပ်များကို ပုံပျက်ပန်းပျက် လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးက "ဂူတောင်ထိပ်သခင်... ခင်ဗျားက ဒီအဘိုးကြီးကို လှောင်ပြောင်နေတုန်းပဲလား" ဟု မေးသည်။

ကုထျန်းယန်က ရယ်မောရင်း "သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ကျွန်တော် ဘာတွေမြင်ခဲ့သလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိရင် ကျွန်တော် သူမကို သတ်လိုက်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းနေမိလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနားရှိ အဘိုးအိုကို မျက်မှောင်ကုပ်ကြည့်ရင်း "သူမ ခင်ဗျားကို အဆိပ်ခတ်သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာကို ခင်ဗျား သိလား အဲဒါက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးမှာ နေရာတွင်ပင် မှင်သက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဝမ်းနည်းရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ကိုယ်ကိုကိုယ် လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါပြသည်။

"ကျွန်တော် တကယ် မသိခဲ့ဘူး"

ထို့နောက် သူက ဆက်မေးသည်။

"ဖုန်းလေး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုကော ရှာတွေ့ပြီလား"

ကုထျန်းယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နက်နဲလှသော်လည်း ခေါင်းခါပြကာ "မတွေ့သေးဘူး" ဟုသာ ဖြေလိုက်သည်။

လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကုထျန်းယန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ကျောက်သားဆရာကြီး... အများကြီး မစဉ်းစားပါနဲ့တော့။ ခင်ဗျားလည်း အိုပါပြီ။ သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ဂိုဏ်းအတွက် အရေခွံဆရာ မျိုးဆက်သစ်တွေ မွေးထုတ်ပေးဖို့ ခင်ဗျားကို မျှော်လင့်နေတုန်းပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးက ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပိဟွာယီကို တွဲကူလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

ပိဟွာယီမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေပြီး သူမ၏ အာရုံမရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရေနစ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ လေထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါး လုပ်နေပြီး အဘိုးအို၏ အဝတ်အစားကို ထိမိသည်နှင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတော့သည်။ ကျောက်သားဆရာကြီးက သူမကို ပြုံးပြရင်း ထိုမှောင်မိုက်သော ထောင်ခန်းအတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

လှောင်အိမ်အတွင်း၌မူ...

ကုထျန်းယန်၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပိဟွာယီနဲ့ ဖုန်းလေးက ခင်ဗျားကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ။ သူတို့ လိုချင်တာက ခင်ဗျားရဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ"

"ခင်ဗျား ဘာလို့ အမွေအနှစ်ကို ဖုန်းလေးကို မပေးခဲ့သလဲလို့ ကျွန်တော်မေးရင် ခင်ဗျားက အချိန်မကျသေးဘူးလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် တခြား အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ ပြောဦးမှာပဲ။"

"ခင်ဗျား ဘာလို့ ဖုန်းလေးကို မပေးခဲ့တာလဲ ဖုန်းလေး သေသွားတဲ့အတွက် အကျိုးအရှိဆုံးလူက ခင်ဗျားပဲ ခင်ဗျား ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဘေးဆိုးကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တာ။ ခင်ဗျားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ"

ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်...

"မင်းက အခုချိန်မှာ အရေခွံဆရာတွေ မွေးထုတ်ပေးဖို့ လိုနေသေးတာပဲ။ ငါသာ မင်းကို တစ်ခုခုလုပ်လိုက်ရင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ငါ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ထားမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် စောင့်ဦးပေါ့... မင်း နည်းနည်းပိုအိုလာတဲ့အချိန်ကျမှ... မင်းကိုလည်း ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းလုပ်ပြီး တကယ် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ အဘိုးအိုကြီး"

...

...

နောက်တစ်နေ့။

စုန်ယန်ထံသို့ အဆိပ်ဖြေဆေးရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုဆေးကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်စုစုနှင့်အတူ လက်ရှိ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်သခင်ဖြစ်သူ ကျောက်သားဆရာကြီးကို သွားရောက်ဂါရဝပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆရာကြီးနှင့် တွေ့ခွင့်မရခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် စုန်ယန်နှင့် ဝမ်စုစုတို့သည် အရေခွံခွာသည့် ဂူဗိမာန်သို့ အေးအေးဆေးပင် သွားခဲ့ကြသော်လည်း တံခါးဝတွင် ဝမ်စုစုမှာ အထဲသို့ဝင်သွားနိုင်သော်လည်း စုန်ယန်မှာမူ တားဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်ထားသော တပည့်ဖြစ်သူက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "စုန်... စုန် ဘယ်သူဆိုလား ငါ့နာမည် မမှတ်မိတော့ဘူး။ အဲဒါ အရေးမကြီးပါဘူး မင်းအကြောင်း ငါကြားထားတယ်၊ မင်းက ကျောက်သားဆရာကြီးရဲ့ သင်တန်းမှာ စိတ်မပါလက်မပါ လုပ်ခဲ့တဲ့သူမလား။ ဆရာကြီးက မင်းကို အခုထိ ခွင့်မလွှတ်သေးဘူး သူ ခွင့်လွှတ်တဲ့အထိ စောင့်ဦး။ အဲဒီကျမှ မင်း ဝင်လို့ရမယ်"

ထိုတပည့်မှာ တောင်ထိပ်သခင်အသစ်ကို ဖားယားလိုသည့်အပြင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စအသေးအဖွဲများဖြင့် သူ၏ အာဏာကို ပြသရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်စုစုသည် တံခါးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခေတ္တရပ်သွားသည်။ သူမ ရပ်လိုက်သည်နှင့် သားရေနယ်သည့်နေရာရှိ တပည့် ၃၄ ယောက်မှာ တစ်ပြိုင်နက် မတ်တတ်ရပ်လာကြသည်။

ဤတပည့်များသည် စစ်ပွဲအတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာသူများဖြစ်ရာ အချင်းချင်း စည်းလုံးကြပြီး ရန်လိုစိတ် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် စုန်ယန်နှင့် ဝမ်စုစုတို့ကဲ့သို့ ဘေးလွတ်ရာသို့ ထွက်ပြေးခဲ့သူများကို နင်းခြေပစ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်နေကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤတောင်ပေါ်တွင် မည်သူက စီနီယာ၊ မည်သူက ဂျူနီယာ ဖြစ်သည်ကို အပြတ်အသတ် မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။

လေထုမှာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ တပည့်တစ်ဦး၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျောက်သားဆရာကြီးက အားလုံးကို ခေါ်နေတယ်"

စုန်ယန်နှင့် တံခါးစောင့်တပည့်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

...

...

ကျောက်သားဆရာကြီးသည် ပိဟွာယီကို ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် တပည့်အားလုံးကို တိုက်ရိုက်ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ကိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် စုန်ယန်ကို လှမ်းမကြည့်ပေ။ တပည့်များသည် စကားတစ်လုံးမှမဆိုရဲဘဲ ဝိုင်းဖွဲ့စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် အဆင့်မြင့်တပည့်အတော်များများမှာ ရုပ်သေးရုပ်များကို စီးနင်းကာ ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျောက်သားဆရာကြီး၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုကြသည်။ ဤသူများမှာ စစ်ပွဲအတွင်း လေ့ကျင့်ပေးထားသော အရေခွံဆရာအသစ်များ သို့မဟုတ် အရေခွံဆရာလောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးသည် လူစုံပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စက္ကူကို ကျောက်နံရံတွင် ကပ်လိုက်ပြီး အရေခွံ ပန်းချီပညာကို ကိုယ်တိုင် စတင်သင်ကြားပေးတော့သည်။

"အရေခွံပေါ်မှာ ပန်းချီဆွဲတာဟာ ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု လိုအပ်တယ်။ အဲဒီ ဝိညာဉ်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်အစစ်အမှန်ကို နားလည်မှသာ ပြည့်စုံတဲ့ ရုပ်ပုံလွှာကို ဖော်ဆောင်နိုင်မှာ။ ငါ သရုပ်ပြမယ်။ သေချာကြည့်ထားကြ..."

ထိုသို့ဆိုကာ သူသည် စုတ်တံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အိုမင်းမစွမ်းသော အဘိုးအိုတစ်ဦးအသွင်မှ ခွန်အားဗလ ပြည့်ဝနေသူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အားလုံးက တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။

ပန်းချီဆွဲပြီးနောက် အမေးအဖြေကဏ္ဍတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျောက်သားဆရာကြီးက "ငါ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ကို လာရတာက ဒီနေရာမှာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ရဲ့ သွေးသစ်လောင်းတပည့်တွေ အများကြီးရှိနေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့တွေ စီနီယာ၊ ဂျူနီယာ အဆင့်အတန်းတစ်ခုကိုတော့ သတ်မှတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ဒီနေ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောကာ သူက လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များအပြင် တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ရှိ တပည့်တစ်ဦးချင်းစီကို စက္ကူနှင့် စုတ်တံတစ်စုံစီ ပေးဝေလိုက်သည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးက "ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေက မင်းတို့အားလုံး အဆွဲအများဆုံးအရာပဲ။ ဒီနေ့ ဒီပန်းချီနဲ့ပဲ အဆင့်အတန်းကို ဆုံးဖြတ်ကြမယ်။ တစ်နာရီအတွင်း အကောင်းဆုံးဆွဲနိုင်သူက အနိုင်ရသူပဲ" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

...

ခေါင်းစဉ်ထွက်လာသည်နှင့် အားလုံးက ခေါင်းငုံ့ကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဆွဲကြတော့သည်။

စုန်ယန်သည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူ၏စွမ်းရည်ကို ပြန်စဉ်းစားပြီး ထိုအဆင့်ထက် တစ်မှတ်၊ နှစ်မှတ်ခန့်သာ ပိုကောင်းအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲနေလိုက်သည်။ တစ်နာရီပြည့်ခါနီးမှသာ အလျင်အမြန် အချောသတ်ပြီး နောင်တရနေသော မျက်နှာပေးဖြင့် တင်ပြလိုက်သည်။ ဝမ်စုစုက လှမ်းမေးသောအခါ "ကောင်းကောင်းမဆွဲနိုင်လိုက်ဘူး" ဟုသာ သူက ပြန်ဖြေသည်။ စောစောက သူ့ကို တံခါးပိတ်တားခဲ့သော တပည့်က သူ့ကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေတော့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် အကဲဖြတ်ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်သားဆရာကြီးသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ "ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ အားလုံး ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြရာ ထိုပန်းချီမှာ စုန်ယန်၏ လက်ရာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးစောင့်တပည့်မှာ မျက်နှာဖြူလျော်သွားပြီး "မဖြစ်နိုင်တာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ သို့သော် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အပြေးအလွှား လာရောက်ဦးညွှတ်ရင်း "စီနီယာအစ်ကို စုန်" ဟု ခေါ်လိုက်ရာ ယခင်က ရန်ငြိုးများမှာလည်း ပြေလည်သွားခဲ့တော့သည်။

မနက်ဖန်ခန့်တွင် ကျောက်သားဆရာကြီးသည် စုန်ယန်ကို တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရဟန်ဖြင့် အနီးကပ် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ငါ အခုမှ သတိရတော့တယ်။ မင်းက လင်လုံချိုင့်ဝှမ်းမှာတုန်းက ငါစာသင်နေတာကို စိတ်မပါလက်မပါ လုပ်နေတဲ့ တပည့်မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ရှက်ရွံ့ထိတ်လန့်ဟန်ဖြင့် "တပည့် အမှားကို သိပါပြီ ဆရာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်သားဆရာကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "ထားလိုက်တော့ အခု ဂိုဏ်းက လူအင်အား လိုအပ်နေတယ်။ မင်း ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ပြီး အမြန်ဆုံး အရေခွံဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်အောင်လုပ်ရမယ်" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"လာဦး... မင်းကို မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို အစ်မတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"

ကျောက်သားဆရာကြီးက ခေါ်လိုက်သည်။

အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှ အဆင့်မြင့်တပည့် သုံးဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။ အမျိုးသား နှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဝမ်ရှု"

သူ၏အမည်အတိုင်းပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံရှိသည်။

"ဒုတိယစီနီယာအစ်မ ကျင်းယွန့်ထျန်း"

သူမ၏မျက်နှာမှာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ဝမ်စုစုကဲ့သို့ မိစ္ဆာမမျိုးလားဆိုသည်မှာမူ မသေချာပေ။

"တတိယစီနီယာအစ်ကို ငါ့ရဲ့ မွေးစားသားလည်း ဖြစ်တဲ့ ရှီဖုန်း"

ရိုးသားသော မျက်နှာရှိပြီး ကျောက်သားဆရာကြီးအပေါ် အလွန်ရိုသေသူ ဖြစ်သည်။

"ဒီကလေးတွေက ငါ ဒီနှစ်ပိုင်းအတွင်းမှာ လက်ခံထားတဲ့သူတွေပဲ။ အရင်လူတွေကတော့... အားလုံး မိစ္ဆာနယ်မြေကို ရောက်သွားကြပြီ။ မင်းမှာ ပါရမီရှိတယ်။ နောက်နောင် ဒီစီနီယာတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် နေကြပေါ့"

...

...

ရက်အနည်းငယ်အကြာ...

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ။

လရောင်ကွယ်ပျောက်ပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ ဂူဗိမာန်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ကျီးကန်းနက်တစ်ကောင် ပျံထွက်လာပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုန်ယန်သည် ဤကိုယ်ထည်မရှိသော ဝိညာဉ်ကျီးကန်းမှာ သူ့နောက်မှတစ်ပါတည်း ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်မှန်း သိရှိလိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျီးကန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျီးကန်းက အိုမင်းရင့်ရော်သောအသံဖြင့် "ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား" ဟု မေးခွန်းထုတ်လာသည်။

စုန်ယန်က ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် "ဆရာကြီး" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ကျီးကန်းက အေးစက်စွာဖြင့် "ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေကို ပြန်ဆွဲစမ်း" ဟု အမိန့်ပေးသည်။

စုန်ယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး စက္ကူနှင့် စုတ်တံကိုယူကာ စောစောကပြသခဲ့သော အရည်အချင်းထက် အနည်းငယ်မျှသာပိုကောင်းအောင် ဆွဲပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "အဲဒီနေ့က ဆရာကြီး သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျီးကန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဆွဲစမ်း" ဟု ဆိုပြန်သည်။

စုန်ယန်က နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဆွဲပြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏အရည်အချင်းကို အနည်းငယ် ထပ်တိုးပြလိုက်ပြီး "ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းကုန်ပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျီးကန်းက သူ့ကို မျက်စိမှေးကြည့်ကာ "ဆက်ဆွဲ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန် ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်တစ်ဆင့် ထပ်တိုးကာ အာရုံစိုက်ပြီး အသေးစိတ် ဆွဲပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် နဖူးမှချွေးကိုသုတ်ကာ သူ၏လက်ရာကို အားရပါးရကြည့်ရင်း "ဆရာကြီးရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံမှန်အရည်အချင်းထက် ပိုကောင်းအောင် ဆွဲနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ဒါ တကယ်ပဲ ကျွန်တော်ဆွဲထားတာလား" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျီးကန်း : ...

သူသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေပန်းချီကားများစွာကို သတိရနေဆဲပင်။ ထိုစဉ်က ပန်းချီကားများတွင် အစပြုစုတ်ချက်နှစ်ချက်မှာ တကယ့်ကို ထူးကဲပြောင်မြောက်လှသည်။ ထိုစုတ်ချက်နှစ်ချက်ကြောင့်ပင် သူသည် အမွေအနှစ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု စုန်ယန် ဆွဲပြနေသောအရာမှာ အဆင့်မြင့်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ထိုအဆင့်ကိုမူ မမီသေးပေ။ ကျီးကန်းသည် ပန်းချီကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ "ငါ့မှာ သင်္ချိုင်းထဲ ခြေတစ်ဖက် နစ်နေပြီ။ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် စိတ်ချမ်းသာအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန် ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စုတ်တံကိုကိုင်ကာ စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဆွဲလိုက်သည်။ ဝံပုလွေ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ စက္ကူပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းအေးစက်လှပြီး နှင်းတောထဲရှိ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာသားရဲ၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ စုတ်ချက်များမှာမူ ခွေးမြီးရှည်ကို ဆက်စပ်ထားသကဲ့သို့အရည်အချင်းမှာ ရုတ်ခြည်း ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ကျီးကန်းသည် တပည့်ဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ ခြေသည်းဖြင့် ပုတ်လိုက်သဖြင့် စုန်ယန်၏ စုတ်တံမှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက ဒေါသတကြီး ခုန်ပေါက်ကာ "တော်ပြီ မဆွဲနဲ့တော့ အဘိုးကြီး ငါ သဘောပေါက်ပြီ" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

စုန်ယန်ကမူ ဘာမှမသိနိုးနိုးဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေမိသည်။ ကျီးကန်းသည် နေရာတွင် ပြန်ထိုင်ကာ ထိုမျက်လုံးတစ်ဝက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ယခုအခါ သူ သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အမွေအနှစ်မှာ လွဲမှားသူထံ မရောက်သွားခဲ့ပေ ဤကလေးသည် ပါရမီထူးရုံသာမက ကိုယ်ကိုကိုယ် ဖုံးကွယ်ထားတတ်သည့် ပရိယာယ်ကိုလည်း နားလည်သည်။ သူ၏ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံရန် အကောင်းဆုံးသူပင်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူရောက်ရှိမည့် အဆင့်အတန်းမှာ သူ၏အဆင့်ထက် များစွာကျော်လွန်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့နောက် ကျီးကန်းက ဆက်လက်မှာကြားသည်။

"ဝမ်ရှုနဲ့ ကျင်းယွန့်ထျန်းတို့က ဂိုဏ်းထဲမှာ နောက်ခံရှိကြတယ်။ ငါသူတို့ကို စီစဉ်ပေးထားတာက မင်းကို နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးဖို့နဲ့ နောင်မှာ အနိုင်ကျင့်မခံရအောင်ပဲ။ ရှီဖုန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့..."

သူက အနည်းငယ် သက်ပြင်းချကာ "ငါ သူ့ကို အလောင်းပုံကြားထဲကနေ ကယ်ထုတ်လာခဲ့တာ။ သူ့အသက်က ငါပေးထားတာပဲ။ သူ့မှာ ပါရမီရှိပေမဲ့ သိပ်မများလှဘူး။ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ မွေးစားသားအဖြစ် လက်ခံထားရတာက တခြားအကြောင်းပြချက်တွေကြောင့်ပဲ။ မင်း သူ့ကို သိပ်ပြီး ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းဖို့ မလိုဘူး"

စုန်ယန်က အကြောင်းရင်းကို မမေးတော့ဘဲ "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" ဟုသာ တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျီးကန်း၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သောအမူအရာ ပေါ်လာပြီး သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ "မင်းရဲ့ ဂူဗိမာန်က အရမ်းကို ခြောက်ကပ်လွန်းတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ထူးကဲချီ လမ်းညွှန်ကျင့်စဉ်ရဲ့ အနှစ်ချုပ်မူကွဲကို ယူပြီး အထွေထွေအလုပ်ခန်းကို သွားပြီးတော့ ပညာဖြန့်ဝေပေးလိုက်။ ပြီးရင် လမ်းကြုံ လူသားဖိုတစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့။"

"အဲဒီလူသားဖိုကို သုံးလိုက် ပြီးရင် နောက်တစ်ယောက် ထပ်ရွေး။ မင်း အရင်မရွေးရသေးသရွေ့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ရွေးခွင့်မပေးဘူး"

စုန်ယန်မှာ မှင်သက်သွားရသည်... ကံကြမ္မာဘီးက လည်ပတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုအခါ စီနီယာအစ်ကို ကျန်းရင် ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်ပြီး ပိုမို ရက်စက်သော ဗားရှင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မလား...