အခန်း (၅၇-၅၈)

အခန်း။ ၅၇

ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် သူ၏ သေဆုံးချိန်နီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့်တွင် ပိတ်မိနေပြီး ကြက်သွေးရောင်

နန်းတော်အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ဟု အမြဲခံစားရသည်။ သို့သော် ထိုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် ထူးကဲချီများကို စုပ်ယူရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရန် အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းဖြစ်သော သင့်တော်သည့် ပြင်ပသွေးလိုအပ်သည်။

ထိုသွေးမှာ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲများ သို့မဟုတ် အခြားသော အစွမ်းထက် သတ္တဝါများထံမှ ရရှိရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မသင့်တော်သော သွေးကို အသုံးပြုပါက အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ အလွန်နည်းပါးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နှစ်ကြိမ်လုံး ကျရှုံးခဲ့သည်။ ကျရှုံးရုံတင်မကဘဲ သူ၏ အသက်ရှူပင် မမှန်နိုင်တော့သည့်အထိ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြစ်ရာ အခက်အခဲမျိုးစုံ ရှိနေခြင်းမှာ ဓမ္မတာပင်။ ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် ကံကြမ္မာကို လက်လျှော့ခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် သက်တမ်းတွင် သူ၏ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံမည့်သူတစ်ဦးကိုသာ ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဖြစ်ရပ်များမှာ ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ အတွေးတစ်ခုကြောင့် မမျှော်လင့်ထားသော ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အဖြေရှာမရသော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ သေဆုံးတော့မည်။ သူ ပြင်ဆင်ထားသော အရန်အစီအစဉ်များမှာလည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဒေါသအလိပ်လိပ်ဖြင့် သူသည် ရုပ်သေးဂိုဏ်းချုပ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်သို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ သူလာမည်ကို ကြိုသိနေသည့်အဟန်ဖြင့် လူအများကို ဖယ်ရှားထားကာ ထူးဆန်းသော စက္ကူရုပ်ဆောင်အတွင်း၌ စောင့်နေခဲ့သည်။

ဆောင်တော်ရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အနီရောင် မီးအိမ်တန်းများ၏ မှိန်ပြပြအလင်းအောက်တွင် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားနှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး စက္ကူရုပ်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးများဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှ စက္ကူရုပ်တစ်ရုပ်က အိုမင်းရင့်ရော်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ရောက်လာပြီလား"

ကျောက်သားအကြီးအကဲမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဂိုဏ်းချုပ်... မင်း"

စက္ကူရုပ်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဆောင်တော်၏ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ ဘုန်း... ဘုန်း... ဟု မြည်ကာ ပိတ်သွားတော့သည်။

အိုမင်းသောအသံက ဆက်ပြောသည်။

"ကုထျန်းယန် တစ်ယောက် ရူးမတတ် ဖြစ်နေတာဟာ ငါ့ရဲ့ လက်ချက်ပဲ။ မဟုတ်ရင်... သူက စိတ်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုလိုအချိန်မှာ မင်းရဲ့ မွေးစားသားကို ရန်မူဖို့လောက်အထိ မင်းကို ရန်စဖို့လောက်အထိတော့ ဦးနှောက်မရှိတာ မဟုတ်ဘူး"

ကျောက်သားအကြီးအကဲ : "..."

စက္ကူရုပ်က အေးစက်စက် ဆက်ပြောသည်။

"ငါ သူ့ကို အရင်က ယုံခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်က ငါအစီအစဉ်တွေ အသေအချာဆွဲပြီး ဂိုဏ်းထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတုန်းက သူ့ကြောင့်ပဲ အားလုံး ပျက်စီးခဲ့ရတယ်။ အခုထိလည်း ဂိုဏ်းထဲမှာ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတွေ ပုန်းနေတုန်းပဲ။ အဲဒီလိုအချိန်မှာ သူက သူ့မြေးအတွက် အကြီးအကဲရာထူးကို လိုချင်နေတုန်းပဲ။ သူ သေသင့်တယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား"

ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် အတွေ့အကြုံရင့်သူဖြစ်ရာ ယခုမှပင် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။ သူ ယုံကြည်ခဲ့သမျှမှာ အခြားသူများ၏ ကြိုးဆွဲမှုသာ ဖြစ်နေပြီး သူမြင်နေရသမျှမှာ သူတစ်ပါး မြင်စေချင်သော အရာများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါဆို ဒီအဖိုးကြီး ဘာလုပ်ရမလဲ"

အိုမင်းသောအသံက ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။

"တကယ်တော့ သာမန်အားဖြင့်ဆိုရင် မင်းရဲ့ သက်တမ်းကုန်ဆုံးတာကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် မင်း ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်အဆင့်ကို ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်"

ကျောက်သားအကြီးအကဲမှာ ဆတ်ခနဲ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်သစ်များ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

စက္ကူရုပ်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တိုင်တော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ မြေချုပ်

တစ္ဆေကျင့်ကြံသူလူအိုကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကတော့ အသုံးမဝင်တော့တဲ့ မင်းနဲ့ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ် တစ်နွယ်လုံးကို အဲဒီတစ္ဆေကျင့်ကြံသူဆီမှာ ပူဇော်ပသဖို့ပဲ။ အရိပ်ရုပ်သေးတွေက မိစ္ဆာနယ်မြေအတွက် အလွန်အသုံးဝင်သလို မင်းအတွက်လည်း အဲဒီမှာ ဆင့်ခေါ်စရာ တစ္ဆေတွေ အကန့်အသတ်မရှိ ရှိနေတာမို့ တကယ့်ကို အံကိုက်ပဲ"

ကျောက်သားအကြီးအကဲ : "..."

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်က တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ချင်နေတာကိုး"

အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အသံကြီးက ဆက်ပြောသည်။

"ငါ သူတို့ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ အဲဒီမိစ္ဆာအိုကြီး ရှိနေတာကို ငါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီမိစ္ဆာက ကမ္ဘာမြေမိစ္ဆာရဲ့ ဗဟိုချက်ကနေ ထွက်ခွာလို့မရဘူးဆိုပေမဲ့ သူက တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတွေကို အနိုင်မတိုက်နိုင်အောင် စွမ်းအားပေးထားတယ်။

ဒါ့အပြင် ငါတို့က မြေခွေးမိစ္ဆာတွေနဲ့ စစ်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးပြီ။ ငါတို့မှာ မဟာမိတ်တွေ လိုအပ်တယ်။ အမြီးအများအပြားပါတဲ့ လူစားမြေခွေးမိစ္ဆာတွေရဲ့ စွမ်းအားက စိတ်ကူးထားတာထက်ကို ပိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ မြေခွေးသုတ်သင်ရေး မဟာမိတ်ကို ဖွဲ့စည်းရမယ်။ အရိပ်

ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ပေးလိုက်ဖို့ကတော့ သဘောတူညီမှု ရခဲ့ပြီးသားပဲ"

ကျောက်သားအကြီးအကဲက မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို... ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်တဲ့ ဂိုဏ်းဝင်တပည့်တွေကို ဘယ်လို ရှင်းပြမှာလဲ"

အိုမင်းသောအသံက "မြေခွေးမိစ္ဆာတွေပေါ့... မြေခွေးမိစ္ဆာတွေက ကုထျန်းယန်ကို သတ်

လိုက်တယ်။ လူတိုင်းကို သတ်လိုက်တယ်။ ငါတို့က အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ကို အားဖြည့်ဖို့ သွားတာ နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတွေက အခွင့်ကောင်းယူပြီး မင်းကို ကယ်တင်လိုက်တယ်... ဒါကပဲ အမှန်တရားဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ကျောက်သားအကြီးအကဲက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး... ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်က ဂိုဏ်းထဲကို ခိုးဝင်နေတဲ့ မြေခွေးမိစ္ဆာတွေကို ဂရုမစိုက်တာကိုး"

အိုမင်းသောအသံက "အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ကို ပေးလိုက်ရမှာ မှန်ပေမဲ့ ငါ မျိုးစေ့တစ်ခုတော့ ကျန်ရစ်စေချင်သေးတယ်။ အကြီးအကဲ... ငါ့ကိုပြောစမ်း မင်းရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဘယ်သူ့ဆီ တကယ်ပေးခဲ့တာလဲ မင်း ရှီဖုန်း တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ လုံးဝမယုံဘူး"

ကျောက်သားအကြီးအကဲက သက်ပြင်းအသာချပြီး စုန်ယန်ဆိုသည့် နာမည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။ လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှ စက္ကူရုပ်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျောက်သားအကြီးအကဲကို အနားသို့ ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လျှို့ဝှက်ချက်များကို တီးတိုး ပြောဆိုကြတော့သည်။

ကျောက်သားအကြီးအကဲ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အသွင်အပြင်မှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသကဲ့သို့ပင်။ အရေပြားများမှာ တွန့်လိပ်နေဆဲ၊ ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်နှင့် စောင့်စားမှုအရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေတော့သည်။

တစ်ကျော့ပြန် ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ဘယ်သူက ငြင်းပယ်နိုင်မှာလဲ။

...

ဖတ် ဖတ် ဖတ်...

ကုထျန်းယန် တစ်ယောက် အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ရှင်းပြ၍မရသော ဒေါသများက သူ၏ ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် တိုးဝှေ့နေသည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်မှ အတွင်းစည်းအကြီးအကဲတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး အလောင်းသုံးလောင်းကို ချပေးလိုက်သည်။

ကုထျန်းယန်သည် ထိုအလောင်းများကို ရုပ်သေးဂိုဏ်းမှ တပည့်များဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည် ထိုအလောင်းများပေါ်တွင် တစ္ဆေအရှိန်အဝါများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ဒဏ်ရာများမှာ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ထိုအလောင်းများပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီကြသော်လည်း အားလုံးမှာ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက်နှင့် အမြန်ဆုံးနည်းဖြင့် ဖောက်ဝင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကွယ်လွန်သွားသော မြေးဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။ တစ္ဆေအရှိန်အဝါများကလည်း ထိုအလောင်းများကို မိစ္ဆာနယ်မြေမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနေသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။ သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်မှ အကြီးအကဲက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုထျန်းယန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ် အကြီးအကဲက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မြေခွေးမိစ္ဆာပဲ"

"မြေခွေးမိစ္ဆာ ဟုတ်လား"

"မြေခွေးမိစ္ဆာတွေက ဒီတပည့်တွေကို မိစ္ဆာပညာနဲ့ ပြုစားပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေအောင် လုပ်ခဲ့ကြတာပဲ။ ဒါဟာ ငါတို့နဲ့ မိစ္ဆာနယ်မြေကြားမှာ ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် ရန်တိုက်ပေးတာပဲ။ သူတို့က ရေနောက်မှာ ငါးစာစားချင်နေကြတာ"

"ယုတ်မာတဲ့ မြေခွေးမိစ္ဆာတွေ"

ကုထျန်းယန်၏ ဒေါသအဟုန်မှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ မြေခွေးမိစ္ဆာများ ခိုးဝင်နေသည်ကို သူသိရှိထားသော်လည်း သူ၏မြေးဖြစ်သူ သေဆုံးမှုနှင့် ဆက်စပ်နေလိမ့်မည်ဟုမူ တစ်ခါမျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

“တောင်ထိပ်သခင်ကု... ဒီညပဲ”

အတွင်းစည်းအကြီးအကဲက ဆိုကာ မြေပုံတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက မြေခွေးမိစ္ဆာတွေ ပုန်းအောင်းနေတဲ့နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီ။ ဒီညမှာပဲ သူတို့ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ပြီး သွေးကြွေးပြန်ဆပ်ရမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ငါ နားလည်ပြီ”

ကုထျန်းယန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရောင်စုံအလင်းတန်းနှစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားကြသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကုထျန်းယန်သည် အဝေး၌ ရပ်တန့်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ အဆိုပါလူရိပ်မှာ နိမိတ်မကောင်းသော မြူထုများ၊ အမှောင်ထုများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုသူက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်ဝန်းများ၌ နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

“ထျန်းယန်... မင်း ရောက်လာပြီလား။ မြေခွေးပေါက်လေးတွေက ဟိုဘက်မှာ...”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး”

ကုထျန်းယန်သည် ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ဆင်ခြင်တုံတရားများ ဝေဝါးနေခဲ့သည်။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အနီးသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိသွားချိန်မှာပင် လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသော ထောင့်တစ်ခုမှ လုံးဝမထင်မှတ်ထားသော လူတစ်ဦးထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ကျရောက်လာပါတော့သည်။

“ဂိုဏ်း... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး...”

အမှောင်ထုအတွင်းရှိ အရိပ်များကြားမှ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးတစ်စုံက လှောင်ပြုံးပြုံးနေသည်။

“အဘိုးကြီးကူ... တကယ်တော့ ငါ မင်းကို ပြောချင်တဲ့စကားတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း သေဆုံးသွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့အလောင်းကိုပဲ ငါ ပြောတော့မယ်။ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့... ငါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ လက်ခံလိုက်မယ်”

ဘုန်း...

မိုးခြိမ်းသံများသည် အရုဏ်တက်ချိန်၌ ဟိန်းထွက်လာပြီး ဂူဗိမာန်ပင် တုန်ခါသွားရသည်။

စုန်ယန်သည် ခုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး သူ၏ခါးပေါ်တွင် တင်နေသော ခြေတံရှည်ရှည်နှစ်ခုကို ဘေးသို့ အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သမ်းဝေလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်လှဲလျောင်းနေလိုက်သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ဖူဟုန်းမိန်သည် ဆန်ပြုတ်ချက်ပြုတ်ရန် အိပ်ရာမှ ထသွားသည်။ ဆန်ပြုတ်နံ့သင်းသင်းလေး ဂူအတွင်း၌ ပျံ့လွင့်လာသောအခါမှ စုန်ယန်သည် မိဖုရားကြီးကို နှိုးလိုက်သည်။

ဖူရှီရုန်က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း စုန်ယန်မှာမူ ဤဒေါသကြီးလှသော အမျိုးသမီး၏ အပြုအမူများကို ကြည့်ရသည်ကို သဘောကျနေဟန်ပင်။ သူသည် ပြုံးလျက် မိဖုရားကြီး၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ဖွလိုက်သည်။

“ဘာလို့ အခုတလော လူစုလူဝေး မလုပ်တော့တာလဲ”

ဖူရှီရုန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

စုန်ယန်က သူမ၏မေးစေ့ကို အသာအယာ ပင့်မလိုက်ပြီး “မင်း အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတာလား” ဟု မေးလိုက်ရာ “သွားစမ်းပါ” ဟု မိဖုရားကြီးက ရွံရှာမုန်းတီးသော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည်နှင်လွှတ်လိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းမှ ဖူဟုန်းမိန်က လှမ်းအော်လိုက်သည် "စုန်ယန်... မိဖုရားကြီးကို တမင်သက်သက် ရန်မစပါနဲ့တော့။ ရှင်ဟာ လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိပါတယ်။ ရှင်က ကျွန်မတို့ကို ထိခိုက်စေမယ့်အစား ရှင့်ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကိုပဲ အနှေးခံမယ့်သူမျိုးပါ"

စုန်ယန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အိပ်ရာမှထ၊ အဝတ်အစားလဲ၊ အစားစားကာ ဂူအတွင်း၌ ဒိုင်းလွှားနှင့် ဓားမြောင် ထူးကဲပညာရပ်ကို ခေတ္တလေ့ကျင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆီစိမ်စက္ကူထီးကို ဆောင်းကာ နေ့စဉ်လုပ်နေကျအတိုင်း သားရေနယ်ဂူဗိမာန်ဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်မိုးရေများက ကျောက်လှေကားထစ်များကြားမှ လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းနေပြီး ရေတံခွန်ငယ်လေးများအလား တွဲလောင်းကျနေသည်။ စုန်ယန်သည် မလှမ်းမကမ်းမှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်သဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး"

အတွေးလွန်နေပုံရသော ဝမ်စုစုသည် အသံကြားရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုန်ယန်၏ဘေးသို့ အမြန်လျှောက်လာကာ အတူတူ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။

စုန်ယန်က မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပဲ"

ဝမ်စုစုက ခေါင်းငုံ့ကာ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ထပ်မေးသည်။

"တကယ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ ပြောပါဦး"

ဝမ်စုစုက တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

"ညီမလေး စဉ်းစားနေမိတာက... တို့ရဲ့ သားရေနယ်ဆရာကြီးလို ပါရမီရှိပြီး ပညာရှိတဲ့သူတောင် နောက်ဆုံးမှာ အိုမင်းခြင်းဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီ။ သူတောင် သာမန်လူသားတွေရဲ့ သက်တမ်းကန့်သတ်ချက်ကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါဆိုရင်... တို့လို နိမ့်ကျတဲ့ ထူးကဲမြစ်ဖျားရှိတဲ့သူတွေအတွက်ရော၊ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရောက်ဖို့နဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းက အလှတရားတွေကို မြင်တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါဦးမလား"

ထို့နောက် စုန်ယန်၏အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူမက ဆက်ပြောသည်။

"အခွင့်အရေးရှိခဲ့ရင်တောင် အဲဒါက ထူးကဲသွေးကြောမကြီးပေါ်မှာ တည်ရှိပြီး ထူးကဲချီတွေ၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ ပေါများတဲ့ စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်မှာပဲ ရှိမှာ။ တို့ကတော့ အဲဒီကို သွားလို့မှမရတာ။ မွေးကတည်းက အစေခံဖြစ်လာတဲ့ တို့တွေက သွေးကြောမကြီးဆီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နိုင်ပါ့မလဲ"

ရုပ်သေးငါးတောင်ထိပ်အနက် စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ် တစ်ခုတည်းသာ သွေးကြောမကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ကျန်တောင်ထိပ်များမှာ သွေးကြောခွဲများပေါ်တွင် ရှိကြသည်။ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ် ဟဆိုလျှင် သွေးကြောခွဲ၏ အကြွင်းအကျန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်စုစုက စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ထီးမှာ အနီရောင်ဖြစ်သည်။ အနီရောင်ထီးကလေးမှာ ရုတ်တရက် ရွာချလိုက်သော မိုးသည်းထန်သည့် ပင်လယ်ပြင်အတွင်းမှ လှေငယ်လေးတစ်စင်းအလား ယိမ်းထိုးနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ လမ်းလျှောက်လာကြပြီး မကြာမီမှာပင် သားရေနယ်ဂူဗိမာန်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ရောက်ပြီ"

ဝမ်စုစုက ပြုံးကာ ထီးကို သိမ်းလိုက်သည်။ စုန်ယန်က အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ "မင်းတို့ရဲ့ သားရေနယ်ဆရာကြီး ဒီနေ့ အခုထိ မရောက်သေးဘူးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက တခိခိရယ်ကာ "တို့အားလုံးရဲ့ ဆရာကြီးပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ ယနေ့အတွက် အရိပ်ရုပ်သေးလုပ်ငန်းကို စတင်လိုက်ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် တံခါးဝ၌ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဝမ်စုစုက ရှီဖုန်း ရောက်လာသည်ဟု ထင်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မရင်းနှီးသော အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုတပည့်သည် အတွင်းဘက်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ပြီး စုန်ယန်အပေါ်တွင် အကြည့်ရပ်တန့်သွားကာ "မင်းက ဂျူနီယာညီလေး စုန်ယန် လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က နားမလည်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ကာ "စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား"

အတွင်းစည်းတပည့်က ပြုံး၍ "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ရှားပါးတဲ့ ထူးဆန်းသားရဲတစ်ကောင်ကို ရှာတွေ့ထားလို့ ပါရမီရှိတဲ့ သားရေနယ်ဆရာအချို့ကို လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ဆရာက မင်းကို အကြံပြုထားလို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ"

စုန်ယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ရုတ်တရက်ဆန်လှသည်။

အတွင်းစည်းတပည့်က "ဝေဟင်သင်္ဘောက တောင်ထိပ်မှာ စောင့်နေတယ်။ မင်းရဲ့ဆရာလည်း အဲဒီမှာ ရှိတယ် သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုက စုန်ယန်အား အားကျသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆရာဖြစ်သူလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည်ဆိုလျှင် ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ဟု ယူဆကာ သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို"

"မလိုပါဘူး"

အခန်း။ ၅၈

တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်၏ ချောက်ကမ်းပါးစွန်း...

အဖိုးအိုသည် ဝှီးချဲပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်မှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ယန်လေး ရောက်လာပြီကိုး"

စုန်ယန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာကြီးရှီသည် အခြားသူများရှေ့တွင် သူ့အပေါ် မည်သည့်အခါမျှ ရင်းနှီးမှုမပြဘဲ ရှောင်စုန်ဟုသာ အလွန်ဆုံး ခေါ်လေ့ရှိသည်ကို သူ မှတ်မိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့မှ ဘာကြောင့် ခေါ်ပုံခေါ်နည်း ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။

"ဆရာကြီး"

သူက ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသားရဲအကြောင်းကို မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဖိုးအိုက လက်ယပ်ခေါ်ကာ "ဒီကို လာခဲ့ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန် အနားသို့ တိုးသွားသောအခါ အဖိုးအိုသည် သူ၏လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လျက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီထူးဆန်းသားရဲက တကယ့်ကို ရှားပါးတယ်။ ငါ မင်းအတွက် ဒီအခွင့်အရေး ရအောင် တော်တော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရတာ။ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့နော်"

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်သားအကြီးအကဲသည် လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် "ဟွားယီ... ယန်လေးက အခု စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်ရဲ့ ပင်မတောင်ကို သွားတော့မယ်။ သူ စည်းကမ်းတွေကို သိပ်နားမလည်မှာ ငါစိုးရိမ်တယ်။ မင်းပဲ လိုက်သွားပေးလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရှီ... လန်..."

ပိဟွားယီ သည် ဝှီးချဲကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ကျောက်သားအကြီးအကဲက ပြုံးလျက် "သွားလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စုန်ယန်အား ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ မှာကြားသည်။

"မင်းရဲ့ ဆရာကတော်က အရင်က ကုထျန်းယန်ရဲ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကို ခံထားရတာမို့ ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဘူး။ ဒီခရီးမှာ... ယန်လေး သူ့ကို အသေအချာ ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။"

စုန်ယန် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်သားအကြီးအကဲက အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သလိုဖြင့် "မင်းရဲ့ ဆရာကတော်ကို မြင်တာက ငါ့ကို မြင်တာနဲ့ အတူတူပဲ" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ စုန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ခံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကတည်းက ပိဟွားယီသည် သူ့ကို လုပ်ကြံရန် ကြံစည်ခဲ့သည်ကို ဆရာကြီး သိပြီးဖြစ်ပုံရသည်။ ဆရာကြီးသည် ဤအမျိုးသမီးကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် စောင့်ရှောက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆရာကြီးက ပိဟွားယီကို သူ့နောက်သို့ ဘာကြောင့် ထည့်ပေးလိုက်တာလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

"သွားကြတော့"

အဖိုးအိုသည် ဝှီးချဲနောက်မှီပေါ်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ပိဟွားယီသည် ဝှီးချဲကို ကိုင်ထားသော လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လျက် စုန်ယန်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ဝေဟင်သင်္ဘောပေါ်သို့ အတူတူ တက်သွားကြတော့သည်။

တစ်စင်းတည်းသော သင်္ဘောကလေးမှာ အဝေးသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ကောင်းကင်ပြာထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အဖိုးအိုသည် အဝေးသို့ အကြာကြီး ငေးကြည့်နေခဲ့သည်...

ထို့နောက် သူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံလက်ရှည်ကြီးကို ခါလိုက်ရာ ခါးကုန်းကုန်း ကိုယ်လုံးကြီးမှာ ရုတ်တရက် အသက်ဝင် လန်းဆန်းလာသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"လာခဲ့စမ်း..."

အဝေးတစ်နေရာ...

စုန်ယန်သည် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်နေသည်။ ဝေဟင်သင်္ဘောသည် စိမ်းလန်းသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းသွားစဉ် သူ၏ လက်အင်္ကျီမှာ အသာအယာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သေးငယ်သော အရိပ်ရုပ်သေးလေးတစ်ခုမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် အောက်သို့ ကြွေကျသွားကာ တောအုပ်အတွင်းရှိ သစ်ရွက်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်သွားတော့သည်။

ဤအရိပ်ရုပ်သေးမှာ သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်သော ပုံပျက်ဝိညာဉ် အမြီးတစ်ချောင်းပါ မြေခွေးမိစ္ဆာဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲအဆင့်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

...

...

ညဉ့်မှောင်လာပြီ။

မိုးမရွာတော့ပေမဲ့ လမဲ့ည၏ မှောင်မိုက်မှုနှင့်အတူ လေပြင်းများက တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေတော့သည်။

"ဒီနေ့ သွေးမြူတွေက တကယ့်ကို ထူထပ်လွန်းတယ်"

ဆိုင်းငံ့အိမ်ရာ၏ အစေခံသားရေနယ်ခန်းလေးအတွင်း၌ အစေခံတစ်ဦးသည် နံရံအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုရင်း တုန်တုန်ရီရီ ရေရွတ်နေမိသည်။ သူ ဤနေရာ၌ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ သိပ်သည်းလှသော သွေးညှီနံ့စော်နံသည့် မြူထုကြီးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အဆိုပါမြူထုများသည် ကျောက်စိမ်းပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အိမ်အတွင်းသို့ပင် တိုးဝင်လာတော့မည့်အတိုင်း ရှိနေသည်။

လေပြင်းများကြားတွင် အနီရောင်မီးအိမ်များသည် ရူးသွပ်စွာ လွင့်စင်လျက် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိနေကြသည်။ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ ပင်မတောင်ထိပ်၌ ကင်းစောင့်နေသော တပည့်ဖြစ်သူသည် ငိုက်မြည်းနေရာမှ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မလှမ်းမကမ်း အမှောင်ထုအတွင်း၌ လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာအထိ တစ်ခါမျှ ရောက်ရှိမလာဖူးသော သွေးမြူများသည် ထိုလူရိပ်နှင့်အတူ လှေကားထစ်များအတိုင်း တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလာနေသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

ကင်းစောင့်တပည့်သည် အရိပ်ရုပ်သေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ထရပ်ကာ အဝေးမှ လှမ်းအော်မေးလိုက်သည်။ သွေးမြူများအတွင်းမှ ထူးဆန်းသော ရယ်သံနှစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ဦးမှာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာမူ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုရှိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဤကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သံနှင့် ဝမ်းနည်းသံတို့ ရောယှက်နေသော အသံမှာ နားထောင်သူအား ကြက်သီးထစရာကောင်းလှသည့် ထူးဆန်းသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ကင်းစောင့်တပည့် မှင်သက်နေစဉ်မှာပင် ရယ်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မြူထုအတွင်းမှ ဩဇာညောင်းသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ချစ်လှစွာသော တပည့်လေး... ခဏလေးပဲ ခွဲရသေးတာကို မင်းရဲ့ဆရာကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား”

အဝေးမှ မျက်နှာနှစ်ဖက်ပါသည့် ထူးဆန်းသော လူတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကင်းစောင့်တပည့်မှာ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ ထိုသူမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားပြီဖြစ်သော အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်သခင်ဟောင်းပင်။ ထို့ပြင် ၎င်းမျက်နှာနှစ်ဖက်ပါသူ၏ နောက်ကွယ်၌ ဧရာမအရိပ်ရုပ်သေးကြီးများသည် တစ်ရုပ်ပြီးတစ်ရုပ် ဖောင်းကြွလာကာ ပြည့်နှက်နေပြီး အမျိုးစုံလှသော မိစ္ဆာသားရဲများမှာလည်း အသင့်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဂြိမ်း...

တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ပေါ်၌ ကျောက်တံခါးကြီး တစ်ချပ် ပွင့်ဟသွားသည်။ အတွင်းရှိ တပည့်ဖြစ်သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အိပ်ရာပေါ်မှ အလူးအလဲ ထလိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“တောင်ထိပ်သခင်ရှီ... ဘာလို့... ဘာလို့ ညသန်းခေါင်ကြီး ရောက်လာတာလဲဟင်”

ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ပြုံးလျက် “အကြီးအကဲရှီ... ဒီတပည့်အသစ်တွေက ကျွန်တော့်ကိုတောင် မမှတ်မိကြတော့ဘူးပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ အဘိုးအိုကမူ အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့်ပင် “ထစမ်း... မိစ္ဆာမြေခွေးတွေ ကျူးကျော်နေပြီ။ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတွေက ငါတို့ကို လာရောက်ကယ်တင်တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိစ္ဆာမြေခွေး ကျူးကျော်မှုကို တစ္ဆေကျင့်ကြံသူက ကယ်တင်တာတဲ့လား ...

ထိုတပည့်၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေးတောနိုင်တော့ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပါတော့သည်။ အကြီးအကဲရှီကမူ ထပ်မံရှင်းပြခြင်း မပြုတော့ဘဲ “မင်းမှာ အသက်ရှူအကြိမ် နှစ်ဆယ်စာပဲ အချိန်ရှိတယ်။ ငါ့နောက်ကို မလိုက်နိုင်ရင်တော့ မင်း သေရုံပဲ ရှိတော့တယ်” ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်ပါတော့သည်။

တပည့်ဖြစ်သူသည် ဂူအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နေရာအနှံ့တွင် တစ္ဆေအရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွေးမြူထုမှာ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်အထိ မည်သို့မည်ပုံ ပျံ့နှံ့လာသည်မသိဘဲ မြူထုထဲတွင် တစ္ဆေဝိညာဉ်များနှင့် ထူးဆန်းသော အရိပ်ရုပ်သေးများမှာ ရူးသွပ်စွာ ပျံသန်းပြေးလွှားနေကြသည်။ ဤသည်မှာ တစ္ဆေတစ်သောင်း ညလှည့်လည်ပွဲကဲ့သို့ပင် ကျောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူသည် အဝတ်အစားများကို အမြန်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ လူသားဖိုဖြစ်သူမှာလည်း ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်သော်လည်း အဝတ်အစားများကို အလုအယက်ဝတ်ကာ ကျောက်သားအကြီးအကဲနောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာမူ တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်သခင်ဟောင်း ချန်

တန်းချင်းပင်။

...

တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကျောက်တံခါးများသည် တစ်ချပ်ပြီးတစ်ချပ် ရိုက်ချိုးဖွင့်လှစ်ခြင်း ခံနေရပြီး တပည့်များသည် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။ သို့သော် အခြေအနေကို နားမလည်ဘဲ "ဆရာကြီးရှီ... ရှင် မိစ္ဆာပူးနေတာလား" သို့မဟုတ် "ဆရာကြီးရှီ... ရှင် တောင်ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီ" ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်စွပ်စွဲသူအချို့လည်း ရှိနေသည်။ ထိုသူများကိုမူ ချန်တန်းချင်းက တစ်ယောက်မကျန် ရိုက်နှက်မေ့မြောစေကာ နောက်ကွယ်ရှိ ဧရာမ အရိပ်ရုပ်သေးကြီးပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ထိုသူများကို အုံ့မှိုင်းနေသော မြူထုထဲမှ အရိပ်ရုပ်သေးများဆီသို့ ပစ်မပေးခြင်းမှာ အကြောင်းရှိသည်။ သားရေနယ်ဆရာများနှင့် မိစ္ဆာနယ်မြေက အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သားရေနယ်ဆရာက အရေခွံကို ဖန်တီးပေးပြီး မိစ္ဆာဝိညာဉ်က ထိုခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက် ပူးကပ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ဤအရိပ်ရုပ်သေးများမှာမူ တစ္ဆေဝိညာဉ်များကဲ့သို့ပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ထိန်းချုပ်၍မရသော ရုပ်သေးများသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူရှင်များကို ၎င်းတို့ထံ ပစ်ပေးလိုက်ပါက ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။ သုံးရက်သုံးည စာငတ်နေသော ခွေးရူးတစ်ကောင်သည် အမဲရိုးတစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ စားသောက်ပွဲကြီး ကျင်းပကြပေလိမ့်မည်။

...

ဂြိမ်း...

နောက်ထပ် ကျောက်တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်သွားပြန်သည်။ အတွင်းဘက်မှ ပြင်းထန်သော မြှူဆွယ်မှု အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင် ဆီမီးရောင်အောက်၌ ကြွေဖြူကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသောအသားအရေနှင့် ဆံပင်ရှည်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို မည်သို့မျှ ဖုံးကွယ်ခြင်းမရှိဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ကျောက်သားအကြီးအကဲနှင့် နောက်ကွယ်မှ တပည့်အုပ်စုကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်တန်းချင်းက သူမကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဝမ်စုစုက ရုတ်တရက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "စုစုဟာ အရင်က တောင်ထိပ်သခင်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုတွေကို မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ ကျေးဇူးဆပ်ချင်ပေမဲ့ အခွင့်မသာခဲ့ဘူး။ အခုလို ပြန်ဆုံရတာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာမိပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်တန်းချင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝမ်စုစုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "အကြီးအကဲရှီ... ကျွန်တော် ပြောသားပဲ။ ဒီမှာ အခြေအနေကို အသိဆုံးက စုစုပါလို့ ဟားဟား"

ဝမ်စုစုသည် မေးခွန်းတစ်ခွန်းမျှ မမေးဘဲ အဝတ်အစားများကို အမြန်ဝတ်ဆင်ကာ ချန်တန်းချင်းနှင့် ဆရာကြီးရှီတို့နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။ နောက်ကွယ်မှ လူသားဖိုမှာမူ "မမဝမ်... ကျွန်တော့်... ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ နာနေလို့ ကျွန်တော့်ကို မထားခဲ့ပါနဲ့။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ ခဏလေးပဲ" ဟု တုန်တုန်ရီရီ အော်ဟစ်နေရှာသည်။

ဝမ်စုစုက တခိခိရယ်ကာ "ရှေ့လျှောက်လမ်းက အရမ်းဝေးတယ် မောင်လေးရဲ့။ မောင်လေးက ရာသီဥတုဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ လမ်းမှာ သေသွားရင် အမအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မောင်လေးက အမကို ဒုက္ခမပေးချင်ဘူး မဟုတ်လား ဒါကြောင့်... မလိုက်ပါနဲ့တော့။ လိမ္မာတယ်နော်"

သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် လှည့်မကြည့်ဘဲ အုပ်စုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။ သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ္ဆေဝိညာဉ်အုပ်ကြီးမှာ ဂူအတွင်းသို့ စုပြုံတိုးဝင်သွားပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ထိုလူငယ်လေးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

...

အုပ်စုသည် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာပြီး ဂူဗိမာန်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ချန်တန်းချင်းက ထိုဂူကို ကြည့်ကာ "ကျွန်တော် မှတ်မိမမှားဘူးဆိုရင် ဒါက စုန်ယန်ဆိုတဲ့ တပည့်ရဲ့ ဂူမဟုတ်လား"

ဆရာကြီးရှီက "ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက ဒီမနက်တင် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ခေါ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်တန်းချင်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး "တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ" ဟု လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။

ဆရာကြီးရှီကမူ "သွားကြစို့ သူ့ကို မေ့ထားလိုက်တော့" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်စုစုသည် ဂူဗိမာန်၏ ကျောက်တံခါးကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် အုပ်စုနှင့်အတူ ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

...

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တစ်နေရာ...

နိမိတ်မကောင်းသော မြူထုထဲတွင် ပုံပျက်ပန်းပျက်နှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် အောက်ခြေမှ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

သူသည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသော ချန်တန်းချင်းကို မြင်ရပြီး ဆရာကြီးရှီ၏ တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်ရက။ ဝမ်စုစု၏ ကြည်နူးဝမ်းသာနေမှုကို မြင်ရသည်။ ထို့ပြင် တောင်

ပိုင်းဝါးတောင်ထိပ်မှ တပည့်အားလုံး မိစ္ဆာနယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်ကို မြင်နေရသည်။

ဒါကိုး...

စုန်ယန်က သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။

သူသည် ထက်မြက်သော ဦးနှောက်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက် အပြည့်အစုံ မရှိသော်လည်း ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ဆက်စပ်တွေးတောကာ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

မိစ္ဆာမြေခွေးများ ဂိုဏ်းထဲသို့ ခိုးဝင်နေသည်ကို သိလျက်နှင့် အရေးမယူဘဲ ထားခြင်းမှာ တပည့်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတရားများ ကိန်းအောင်းလာစေရန်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှ အပြစ်အားလုံးကို မြေခွေးမိစ္ဆာများအပေါ် လွှဲချရန်ဖြစ်သည်။

တိတ်တဆိတ်တွင်မူ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ကို ရောင်းစားမည့် သစ္စာဖောက် အပေးအယူတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်၏ မူလတောင်ထိပ်သခင်မှာ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းထားသော သားရေနယ်ဆရာများကိုလည်း ဖမ်းဆီးပြီးဖြစ်ရာ အသုံးမဝင်တော့သော ဤအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးကို တစ္ဆေကျင့်ကြံသူများထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မြေခွေးမယ်တော်ကြီးကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးရှီသည် ဘာကြောင့် မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ကိုယ်တိုင်လိုက်သွားတာလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ ဆရာကြီးသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အခွင့်အလမ်းသစ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဝမ်စုစု ဘာကြောင့် ဝမ်းသာနေရတာလဲဆိုလျှင် စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်သည် ထူးကဲသွေးကြောမကြီးပေါ်တွင် ရှိသကဲ့သို့ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ဗဟိုချက်မှာလည်း ထူးကဲသွေးကြောမကြီးပေါ်တွင်ပင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံရန် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရခြင်းပင်။

ဒါက ဆရာကြီး စီစဉ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်...

စုန်ယန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်း ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။

လမ်းခရီးမှာ ဘေးကင်းပါစေ။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံရလိုက်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ရာ နတ်ဘုရားထိန်းချုပ်မှုနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ ပုံပျက်မြေခွေးမိစ္ဆာကို သူ၏ ဂူဗိမာန်ဆီသို့ ခုန်အုပ်စေလိုက်သည်။

...

...

စုန်ယန်၏ ဂူဗိမာန်အတွင်း...

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ကျောက်တံခါးတွင် ကပ်လျက် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို နားစွင့်နေကြသည်။ သူတို့မှာ အလွန်စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသဖြင့် အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြပေ။ ချန်တန်းချင်း၊ ဆရာကြီးရှီနှင့် အခြားသူများ ဝေးရာသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် အပြင်ဘက်ရှိ မြူထုထဲမှ အရိပ်ရုပ်သေးများသည် အမိန့်တစ်ခု ရရှိလိုက်သည့်အလား ကျောက်တံခါးကို ဘုန်း... ဘုန်း... ဟု အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဂူအတွင်း၌ မြေငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။ မိဖုရားကြီးနှင့် ဖူဟုန်းမိန်တို့မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

ဒုန်း

ကျောက်တံခါးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး တစ္ဆေဝိညာဉ်အုပ်ကြီးမှာ အတွင်းသို့ စုပြုံတိုးဝင်လာသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို လက်လျှော့ကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလို နာကျင်မှုနှင့် သေခြင်းတရား ရောက်မလာခဲ့ပေ။ တံခါးဝတွင် ဧရာမ မြေခွေးမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး တစ္ဆေဝိညာဉ်များမှာ ထိုမြေခွေးကို ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမြေခွေးထံမှလည်း တစ္ဆေအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤမြေခွေးမှာ မျက်လှည့်လှည့်စားမှုကြောင့် မျက်နှာမပါသော လူတစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်နေရသည်။

"သွားကြစို့"

စုန်ယန်က အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဖူဟုန်းမိန်မှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်သော်လည်း မိဖုရားကြီးက "ဘယ်ကိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "မင်းတို့ကို ဒီနေရာကနေ ဝေးရာကို ခေါ်သွားပေးမယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။