အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း။ ၆၁

[သင်သည် အေးစက်သောငရဲဘုံ၏ဘဝမျောလက်ပတ်ကို အသုံးပြု၍ သင်၏သက်တမ်းကို စတေးကာ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်သည်။

သင်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ လက်ပတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား မြင့်မားလာမှုကြောင့် ထူးခြားသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုအသစ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ ယခင်ကမူ ဤလက်ပတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရုံဖြင့် ၎င်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များက သင့်ကို အားဖြည့်ပေးသည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုမူ လက်ပတ်အတွင်း၌ တကယ့် ရေခဲငရဲတစ်ခု တည်ရှိနေသကဲ့သို့ သင် ဝေဝါးစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ငရဲတစ်ခုမဟုတ်လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ကြီးမားလှသော လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအတွင်း၌ ရှိနေသော သူများသည် ကြောက်မကဖွယ်ကောင်းအောင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေကြပြီး သေခြင်းထက်ဆိုးသော နာကျင်မှုများကို ခံစားနေရကာ အကူအညီတောင်းခံနေသလို သို့မဟုတ် ကျိန်ဆဲနေသလိုမျိုး လက်များကို ဆန့်တန်းနေကြသည်။

၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်အမျှင်တန်းကလေးများသည် စမ်းချောင်းလေးများအလား စီးဆင်းလာပြီး သင်၏ဝိညာဉ်ထဲသို့ စီးဝင်ကာ သင်၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနေသည်။

နှစ် ၃၀ မြောက်တွင် သင်၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သင် ထိန်းချုပ်နိုင်သော အရိပ်ရုပ်သေး အရေအတွက်မှာ ၃ ရုပ် အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သင်သည် ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေစဉ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထပ်မံမြင့်မားလာသောအခါ ပိုမိုမြင်တွေ့လာရသည်။ သင်သည် အထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေသော လောဘဇောတက်နေသည့် မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ငရဲအတွင်းရှိ သတ္တဝါများ၏ စွမ်းအင်များကို ဝါးမြိုနေခြင်းမှာ သင်သည် ပါးစပ်ကို ဟစိစိလုပ်ကာ အစွယ်များကို ထုတ်လျက် လူသားတို့၏ စွမ်းအားကို လောဘတကြီး စုပ်ယူနေခြင်းပင်။

၉၉ နှစ် မြောက်တွင် သင်၏ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထပ်မံမြင့်တက်လာပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်သော အရိပ်ရုပ်သေး အရေအတွက်မှာ ၄ ရုပ် အထိ တိုးလာခဲ့သည်။

ကျယ်ပြောလှသော မီးခိုးရောင် မြူထုကြီးတစ်ခုက သင့်ကို ဝန်းရံထားသည်ကိုလည်း သင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

၂၈၉ နှစ် မြောက်တွင် နောက်ထပ် အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုမိုလိုအပ်လာသည်။ သင်သည် စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ဆက်လက်ကျင့်ကြံခဲ့ရာ ယခုနှစ်တွင် အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်သော အရိပ်ရုပ်သေးအရေအတွက်မှာ ၅ ရုပ် အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နှစ် ၃၀၀ မြောက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ အေးစက်သောငရဲဘုံ၏ဘဝမျောလက်ပတ်ပေါ်ရှိ ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သော ခြေရာခံခြင်းအတတ်ကို သင် ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။

မည်သည့်နေရာသို့ပင် သွားသည်ဖြစ်စေ အားနည်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုက သင့်နောက်သို့ အမြဲလိုက်ပါနေသည်။ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ထိုခြေရာခံစွမ်းအင်၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သင်သည် လက်ပတ်အတွင်းသို့ အနှစ်သာရသွေးကို ထည့်သွင်းစဉ်ကပင် ထိုစွမ်းအင်သည် သင့်သွေးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလက်ပတ်နှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုခြေရာခံမှုကို ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုမှာ သင်၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း တွင်လည်း အခြားသော ခြေရာခံစွမ်းအင်တစ်ခု ကပ်ငြိနေခြင်းပင်။ လက်ပတ်နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်သည့်တိုင်အောင် ၎င်းတို့သည် ဤစွမ်းအင်မှတစ်ဆင့် သင့်ကို ဆက်လက်ခြေရာခံနိုင်နေဦးမည် ဖြစ်သည်]

ကျင့်ကြံမှုဆိုင်ရာ တွက်ချက်ခြင်းမှာ ခေတ္တမျှ ပြီးဆုံးသွားသည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆမတန် အားကောင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်တိမ်တိုက်မြို့ရှိ လျှို့ဝှက်သေတ္တာအတွင်း၌ ရှိနေသော ဓားနှုတ်သီး ငှက်ပြာ အရိပ်ရုပ်သေးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးနေသော အသံများကို ဝေဝါးစွာ ကြားလိုက်ရလေတော့သည်။

သေချာစွာ အာရုံစိုက်၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ...

ထိုအသံရှင်မှာ ဟွားလင်လုံပင်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စီးပွားရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေပုံပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သွေဖည်နေသော အမြီးတစ်ချောင်းပါ မြေခွေးမိစ္ဆာ အရိပ်ရုပ်သေးသည်လည်း ဖူရှီးရုန်၊ ဖူဟုန်းမိန်တို့နှင့်အတူ ခရီးနှင်နေရင်း မြင်သမျှ၊ ကြားသမျှ အာရုံခံစားမှုအားလုံးကို စုန်ယန်ထံသို့ ပေးပို့နေသည်။ ယခင်ကမူ စုန်ယန်သည် ရုပ်သေးတစ်ရုပ်၏ အာရုံကို ခံယူရုံနှင့်ပင် ခေါင်းမူးဝေပြီး အုံခဲနေတတ်သော်လည်း ယခုအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မြင့်မားလာမှုကြောင့် နေရာနှစ်ခုမှ အာရုံခံစားမှုများကို တစ်ပြိုင်နက် ခံယူနေရသော်လည်း သက်သောင့်သက်သာပင် ရှိနေသည်။ သူသည် သဋ၏ အတွေးနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို မထိခိုက်စေဘဲ နှစ်ဖက်လုံးရှိ ရုပ်သေးများကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော တိုးတက်မှုပင်။

စုန်ယန်သည် သူ၏လက်မှ အေးစက်သောငရဲဘုံ၏ဘဝမျောလက်ပတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်

သည်။ ကျင့်ကြံမှုတွက်ချက်ခြင်းပြုလုပ်စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူသည် ဤလက်ပတ်ကို မဝတ်ဆင်ရသေးသလို အနှစ်သာရသွေးကိုလည်း မထည့်ရသေးပေ။

'ဒီလက်ပတ်က တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး... ပြီးတော့ ဒီလက်ပတ်ထက် ငါ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းက ခြေရာခံစွမ်းအင်က ပိုပြီး အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်တယ်။

ရုပ်သေးဂိုဏ်းချုပ် ကုဟွမ်ကျီနှင့် လုံးဝ လမ်းခွဲခြင်း မပြုရသေးသရွေ့ ဤစွမ်းအင်ကို ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်သေးပေ။ စုန်ယန်သည် အရိုးကျောက်စိမ်းလက်ပတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်ချောင်းကို တောက်ကာ အနှစ်သာရသွေး တစ်စက်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။ နီရဲသော သွေးစက်သည် လက်ပတ်မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားသော မှင်စက်

တစ်စက်အလား အနက်ရောင် အခိုးအငွေ့များအဖြစ် ဘုန်းခနဲ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အဝေးမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် ရောထွေးသွားတော့သည်။

ဤအသံများကို စုန်ယန်၏ မြှင့်တင်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့်သာ ကြားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အတွင်းပိုင်း ပဋိပက္ခများကို ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကုဟွမ်ကျီသည် သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီး ဤအရာကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ကို ခေတ္တမျှ လိုအပ်နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ရာ ချက်ချင်း အန္တရာယ်ပြုမည့်ဟန် မရှိသေးပေ။ သူ အကဲခတ်ရန် အချိန်ရသေးသည်။ ကုဟွမ်ကျီ စိတ်ကူးယဉ်ထားသည့် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းကိုမူ အခြေအနေကြည့်၍သာ ကပြရပေလိမ့်မည်။

စုန်ယန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ်တွင် တတ်နိုင်သမျှ သက်သောင့်သက်သာ လဲလျောင်းလိုက်သည်။ စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်သည် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ် သို့မဟုတ် ဝါးတောင်ထိပ်တို့နှင့် မတူပေ။ ဤနေရာတွင် တောင်ကမ်းပါးယံ၌ ရပ်၍ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လျှင်ပင် ထိုထူးဆန်းသော သွေးရောင်မြူထုကို မမြင်ရပေ။ တောင်ပေါ်ရှိ ဂူများ အလွန်များပြားခြင်းကြောင့် လေတိုက်သည့်အခါတိုင်း တောင်တစ်ခွင်၌ အမျိုးသမီးများ ငိုသံ၊ ရယ်သံများနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ် စကားပြောသံများအလား ထူးဆန်းသော အူသံများ ထွက်ပေါ်နေတတ်သည်။

ထူးကဲချီများမှာ လတ်ဆတ်သော်လည်း ဤနေရာ၌ ကြာကြာနေလေလေ ဖော်ပြမတတ်သော သွေးညှီနံ့ကို ပို၍ ရရှိလာလေလေ ဖြစ်သည်။

...

ညနေစောင်းအချိန်။

စုန်ယန်မှာ အပြင်သို့ မထွက်သေးဘဲ အိပ်ယာပေါ်၌ လဲလျောင်းကာ တွေးတောနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာမူ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်မြို့ရှိ ဓားနှုတ်သီးငှက်နှင့် ဖူရှီးရုန်တို့ဆီရှိ မြေခွေးမိစ္ဆာရုပ်သေးတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများနောက်သို့ လိုက်ပါနေသည်။

'ကုဟွမ်ကျီက ငါ့ကို ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်အစောပိုင်းအဆင့်ရဲ့ တိုက်ကွက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ လက်ပတ်ကို ပေးခဲ့တယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အဲဒီအဆင့်ထက် သာလွန်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆင့်တစ်ခုလုံးကို ကျော်လွန်နိုင်လောက်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး'

သူ သုံးသပ်မိသည်။

'အခုအချိန်မှာ ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံးကတော့ အပြင်မှာရှိတဲ့ အရိပ်ရုပ်သေးတွေကို အသုံးချပြီး ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ပဲ'

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ သတိကြီးစွာ လျှောက်လှမ်းလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ စုန်ယန်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးဆီသို့ သတိဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စုန်... ဆရာစုန် ရှိပါသလားရှင်..."

စုန်ယန် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သေးသွယ်နုနယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ စည်းနှောင်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေး တစ်ခုကို သပ်ရပ်စွာ ထိုးစိုက်ထားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တောင်တန်းစိမ်းစိမ်းနှင့် ရေပြင်ကြည်ကြည်အကြားမှ နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးအလား တင့်တယ်လှပလှသည်။

သူမ၏ သေးငယ်လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဖော်ပြမတတ်အောင် ချောမောလှသော်လည်းမျက်ဝန်းများတွင်မူ နှိမ့်ချမှု၊ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုနှင့် ထုံထိုင်းနုံအမှု အရိပ်အယောင်အချို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။

'မြေခွေးသွေးလား...'

'ဝေနိုင်ငံရဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်လား...'

စုန်ယန် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက အသာအယာ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလျက် "ကျွန်မ ချောင်ယွီကျွမ်းက သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က လွှတ်လိုက်တာလား။"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့..."

ချောင်ယွီကျွမ်းဟု အမည်ရသော မိန်းကလေးက ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မ အသက်ရှစ်နှစ်သားမှာ ဒီကိုရောက်ခဲ့တာပါ အခုတော့ ဆယ့်ခြောက်နှစ် ရှိပါပြီ..."

စုန်ယန် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသော ဝေနိုင်ငံတော်ဝင်မျိုးနွယ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အရန်ရိက္ခာအဖြစ် ထိန်းသိမ်းခံထားရကာ အသက်အရွယ်ရလာသောအခါ သူ့အား လက်ဆောင်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ပေးအပ်လိုက်ခြင်းပင်။

ရုပ်ရည်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်အရ ဤမိန်းကလေးမှာ ယခင်က မင်းသမီးကြင်ယာတော် ချောင်ရွှယ်ရုံထက်ပင် များစွာ သာလွန်လှရာ ကုဟွမ်ကျီက သူမအား အဘယ်ကြောင့် အနားတွင် ထားရှိခဲ့သည်ကို အံ့သြစရာ မရှိပေ။

ချောင်ယွီကျွမ်းသည် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း နှိမ့်ချစွာဖြင့် "သခင်ကြီး... ယွီကျွမ်းကို တမ်းတမူးယစ်ဆေးလေး ပေးသနားတော်မူပါ... ယွီကျွမ်းက စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့တာမို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ခဏနေရင် သခင်ကြီးကို လိုက်ပြပါ့မယ်။ ပြီးရင် သခင်ကြီးရဲ့ ဂူဗိမာန်အသစ်ဆီကိုလည်း လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်" ဟု တောင်းဆိုရှာသည်။

အကယ်၍ သူသည် ဤလောကသို့ အသစ်ရောက်လာသူသာ ဖြစ်ပါက စုန်ယန် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဤပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သူမျှ ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူးဆိုသည်ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သူသည် တမ်းတမူးယစ်ဆေးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ သူမအား မတိုက်ကျွေးမီမှာပင် ယွီကျွမ်းလေးမှာ သူ့ထံသို့ တွားသွားလာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ ဆေးမှုန့်များကို လျှာလေးဖြင့် လျက်ယူရန် ကြိုးစားတော့သည်။

စုန်ယန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမကို အမြန်ဆွဲထူလျက် "ဘာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချောင်ယွီကျွမ်းက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သူ့ကို ဇဝေဇဝါ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ကျွန်မ... တစ်ခုခု မှားသွားလို့လားဟင်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး စုန်ယန်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေကာ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်။

စုန်ယန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မိန်းကလေး၏ အကျီလက်စကို အသာဆွဲတင်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အပ်ရာကလေးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆေးမှုန့်ကို သူမ၏ လျှာပေါ်သို့ အသာအယာ တင်ပေးလိုက်ပြီး "နောက်ဆိုရင် ငါ့အမိန့်မပါဘဲ ဒူးမထောက်နဲ့အစားအစာအတွက်လည်း လျှာကို အပြင်မထုတ်နဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ယွီကျွမ်းက အလျင်အမြန်ပင် "မှတ်သားထားပါပြီ... ယွီကျွမ်း နောက်ဆို ဒူးမထောက်တော့ပါဘူး။ အစားအတွက်လည်း လျှာမထုတ်တော့ပါဘူး။ သခင်ကြီး ခိုင်းသမျှ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် တာဝန်ကျေပွန်စွာဖြင့် ဘေး၌ကပ်၍ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ငုံ့ကြည့်နေပြီး ပန်းပွင့်ဖိနပ်ကလေးများအတွင်းမှ ခြေချောင်းလေးများမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေသည်။ ဆေးရှိန်ကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ မကြာမီပင် နီမြန်းလာခဲ့သည်။

စုန်ယန်က "ငါ့ကို စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ် တစ်ပတ်လောက် လိုက်ပြနိုင်မလား" ဟု မေးရာ ချောင်ယွီကျွမ်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေသည်။

"ရပါတယ် သခင်ကြီး... ဂိုဏ်းချုပ်က မှာထားပါတယ်။ သခင်ကြီးအနေနဲ့ စက္ကူရုပ်

တောင်ထိပ်ကနေ အပြင်မထွက်သရွေ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို သွားလို့ရပါတယ်တဲ့"

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် လိုက်ပြတော့"

...

ချောင်ယွီကျွမ်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အဆင့်မြင့် ဖိုကောင်အဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ရာ သနားစရာကောင်းသော်လည်း သိသင့်သိထိုက်သည်များကို အတော်များများ သိရှိထားသည်။ ကုဟွမ်ကျီသည် သူ၏ ရက်ရောသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် အေးစက်သောငရဲဘုံ လက်ပတ်နှင့် စုန်ယန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခြေရာခံစနစ်များကို ထည့်သွင်းထားပြီးဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော သာမန်နေရာလေးများတွင် လှည့်ကွက်များ သုံးရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ချောင်ယွီကျွမ်းက ရှင်းပြသည်။

"သခင်ကြီး... စက္ကူရုပ်တွေ လုပ်ရတာက တော်တော်လေး လက်ဝင်လှပါတယ်။ အဓိက အနှစ်သာရကတော့ စက္ကူထုတ်လုပ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်မှာ ရှိတာပါ။ သစ်ခေါက်တွေကို ယူ၊ အခြောက်လှန်း၊ ပြီးရင် အနှစ်သာရသွေးတွေထဲမှာ စိမ်ပြီး ပုံမှန်စက္ကူလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်ရတာပါ။"

"သစ်ခေါက်အမျိုးအစား မတူတာနဲ့ အနှစ်သာရသွေး အမျိုးအစား မတူတာပေါ်မူတည်ပြီး ထွက်လာတဲ့ စက္ကူချင်းလည်း မတူပါဘူး။ သွေးရှင်ရဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလေလေ အနှစ်သာရသွေးရဲ့ အာနိသင်က ပိုကောင်းလေလေပါပဲ။ သစ်ပင်ဆိုရင်တော့ ဒီတောင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ မြွေဖြူ ယူကလစ်ကိုပဲ အဓိက သုံးကြပါတယ်"

သူမက အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။

ဤအရာများမှာ စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ မဟုတ်သော်လည်း စုန်ယန်အတွက်မူ အလွန်ပင် ဆန်းသစ်နေသည်။ သူသည် ကျောက်သားအကြီးအကဲ၏ အလောင်းတစ်လောင်းလုံးက ရတနာပဲဟူသော စကားမှာ ရုပ်သေးဂိုဏ်းအတွက် တကယ့်ကို မှန်ကန်လှကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အရေခွံအား အရိပ်ရုပ်သေး လုပ်ပြီး အသားဖြင့် သွေးစုပ်အလောင်းလုပ်ကြသည်။

သွေးများကိုမူ စက္ကူရုပ်များအတွက် စက္ကူစိမ်ရန် သုံးသည်။

စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သွေးညှီနံ့အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်နေရသည်ကို သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

'ဒါဆို ဝိညာဉ်ကျတော့ရော...'

စုန်ယန် တွေးမိသည်။ အရိပ်ရုပ်သေးများအတွက်မူ ဝိညာဉ်၏ အကြွင်းအကျန် အစိတ်အပိုင်းများကိုသာ အသုံးပြုကြပြီး ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုခြင်း မပြုကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆင့်ခေါ်မှု အများစုတွင် ဝိညာဉ်ကိုယ်တိုင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ကျန်ရစ်သော အစိတ်အပိုင်းများကိုသာ ဆင့်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

စုန်ယန်က "ဒါက စက္ကူလုပ်တာပေါ့။ စက္ကူရုပ်တွေကျတော့ရော ဘယ်လိုလဲ" ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။

ချောင်ယွီကျွမ်းသည် စုန်ယန်၏ ဘယ်ဘက်လက်ရှိ အရိုးကျောက်စိမ်းလက်ပတ်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "သခင်ကြီးရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေမှာလည်း သခင်ကြီးရဲ့ လက်ပတ်လိုမျိုး နက်နဲတဲ့ပစ္စည်းတွေ ရှိကြပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ ပစ္စည်းလောက်တော့ မကောင်းကြဘူး။ သူတို့ကတော့ များသောအားဖြင့် လေးလံတဲ့ သံချပ်ကာတွေပေါ်မှာ အစီအရင်တွေ ထွင်းထုထားတာပါ"

"အဲဒီ သံချပ်ကာတွေကတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံရင်းနဲ့ သံချပ်ကာထဲက ဝိညာဉ်အင်အားတွေကို ထုတ်ယူပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရပါတယ်။ ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ခွဲထုတ်ပြီး စက္ကူရုပ်တွေကို အသက်သွင်းရတာပါပဲ"

သူမက ရှင်းပြသည်။

စုန်ယန် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စက္ကူရုပ်များသည် တကယ့် စက်ရုပ်များကဲ့သို့ပင်။ အင်အားကြီးသော အနှစ်သာရသွေးများဖြင့် စက္ကူရုပ်ကို တည်ဆောက်ကာ လက်ပတ် သို့မဟုတ် သံချပ်ကာဖြင့် ဝိညာဉ်ကို မွေးမြူသည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို ခွဲထုတ်၍ ထိုစက္ကူရုပ်များကို ထိန်းချုပ်။ မောင်းနှင်ခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာပင်။

အခန်း။ ၆၂

စုန်ယန်သည် စက္ကူရုပ်မောင်းနှင်ခြင်းအတတ်ကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိစ္ဆာအိုကြီး ကုဟွမ်ကျီက သူ့ကို ထိုအရာများအား ထိတွေ့ခွင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ချောင်ယွီကျွမ်းသည် သူ့ကို စက္ကူထုတ်လုပ်ရေး လိုင်းဆီသို့ ခေတ္တလိုက်ပြပြီးနောက် သူမ၏ ဂူဗိမာန်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ကမ်းပါးယံ တစ်ခု၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဂူဗိမာန်က ဘယ်မှာလဲ"

စုန်ယန်က မေးလိုက်သည်။

ချောင်ယွီကျွမ်းက အလျင်အမြန်ပင် "သခင်ကြီး... တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

စုန်ယန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဝေးမှ လျှောက်လှမ်းလာသော အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် စုန်ယန်အား ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ကျောပိုးလာသော သေတ္တာတစ်လုံးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို မင်းဆီ ပေးခိုင်းလိုက်တာ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်ပါပဲ"

စုန်ယန်က သေတ္တာကို လက်ခံလိုက်ရင်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးလျက် "ဒါက ဘာလဲဗျ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုတပည့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွားပြီး စီနီယာအစ်ကိုဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုကို ကြားသောအခါ လက်ကို အလျင်အမြန် ယမ်းပြလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုလို့ ခေါ်တာကို ကျွန်တော် မခံယူဝံ့ပါဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ ညွှန်ကြားထားပြီးသားပါ။ မကြာခင်မှာလည်း အများသိအောင် ကြေညာပါလိမ့်မယ်။ အခုကစပြီး မင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ စီနီယာဦးလေးပါပဲ..."

စုန်ယန် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်မိသည်။

အတွင်းစည်းတပည့်က ဆက်လက်၍ "ဒီသေတ္တာထဲမှာ ရှိတာကတော့ ပိုင်ရှင်မဲ့နေတဲ့ ပျံသန်းဓား တစ်လက်ပါ။ သူ့ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်က နန်ဝူဓားဂိုဏ်းက ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အခုတော့ ကျဆုံးသွားပါပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောတယ်... ဒါကို မင်း အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်တဲ့" ဟု ရှင်းပြသည်။

စုန်ယန်: ...

ထိုတပည့်သည် သေတ္တာကို စုန်ယန်၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ စုန်ယန် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်နေ့တွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ၎င်းမှာ သာမန်ဓားမဟုတ်ဘဲ ပျံသန်းဓားပင် ဖြစ်နေသေးသည်။

အကြောင်းရင်းကိုမူ သူ အခုမှ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်သည် စုန်ယန်အား လူအများရှေ့တွင် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းတပည့်အဖြစ် ထင်ထင်ရှားရှား ဟန်ဆောင်ပြစေလိုခြင်းပင်။

'တစ်ဖန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်... ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်နဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က အတူယှဉ်တွဲလို့ မရဘူးဆိုပေမဲ့။ အကယ်လို့ ပြင်ပရန်သူ ကျူးကျော်လာရင် လူသားမျိုးနွယ်ဟာ စည်းလုံးရမှာပဲ မဟုတ်လား'

'ဒါပေမဲ့ ငါက တကယ့် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းတပည့် မဟုတ်ဘူးလေ...'

'ဒါပေမဲ့ ငါသာ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းတပည့် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ပြဿနာက ပိုကြီးသွားလိမ့်မယ်...'

ယနေ့တွင် စုန်ယန်သည် သူကိုယ်တိုင် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မဖြစ်နိုင်သော အရာများစွာနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့နေရသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် တစ်ချက်တော့ အံ့သဩမိသည်။

"အရင်တုန်းက ချီယောင်နဲ့ အခန်းဖော်ဖြစ်ခဲ့တာ နောက်ပြီး ချီယောင်ကို ကူညီပြီး ကျိန့်နန်

နယ်စားကို အနိုင်တိုက်ခဲ့တာတွေက မထင်မှတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာတွင် သူ့အတွက် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ့အား ထူးခြားသော သရုပ်မှန်တစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေမှာ ခေတ္တခဏသာ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ဤပြဿနာကို လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရပေမည်။

...

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ယွီကျွမ်းက "သခင်ကြီး... ဂူဗိမာန်က ဟိုဘက်က တောင်ထိပ်ပေါ်မှာပါ။ ကျွန်မ လမ်းပြပါ့မယ်။ သခင်ကြီးက ကျွန်မကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလားရှင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒီတောင်ထိပ်လား။

စုန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပျံသန်းဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နက်မှောင်ပြီး အေးစက်သော အရောင်အဝါရှိသည့် ဓားတစ်လက်ဖြစ်ပြီး မှိန်ဖျော့သော လရောင်အောက်တွင် ဓားသွားမှ သက်တံရောင် အမျှင်တန်းကလေးများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေရာ သာမန်ဓားမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့ ပျံသန်းဓားတစ်လက်ကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်ရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

စုန်ယန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ထူးကဲချီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ အဖြစ် ထုတ်ဖော်ပြသထားပြီးဖြစ်ရာ ဆက်လက်ဖုံးကွယ်မနေတော့ပေ။ သူသည် ပျံသန်းဓားပေါ်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ကာ ထူးကဲချီကို စီးဆင်းစေပြီး အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားပေါ်သို့ တက်နင်းကာ အနည်းငယ် ကသီကရီဖြင့်ပင် စတင်ပျံသန်းလိုက်သည်။ သူသည် ချောင်ယွီကျွမ်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အဝေးသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ဓားစီးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အမှန်တကယ် အင်အားမှာ အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကြွယ်ဝလှသော စွမ်းအင်များက ကျွမ်းကျင်မှု အားနည်းချက်ကို အပြည့်အဝ ဖုံးဖိပေးထားသည်။ ချောင်ယွီကျွမ်း၏ လမ်းပြမှုဖြင့် မကြာမီမှာပင် ဂူဗိမာန်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

...

အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာခြင်းသည် စုန်ယန် ရရှိသော ဖိုကောင်၏ အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက သူ၏ နေထိုင်ရာ ဂူဗိမာန် အဆင့်အတန်းကိုလည်း များစွာ မြင့်မားသွားစေသည်။

ယခင် ဝါးတောင်ထိပ်တွင်မူ ရိုးရှင်းသော ကျောက်တံခါး ယန္တရားသာရှိသော ဂူငယ်လေးမျှသာ ဖြစ်ပြီး အလင်းရောင်ရရန်မှာ အပေါ်မှ အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။ မိုးအုံ့သောနေ့များတွင် ဂူအတွင်း၌ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေတတ်ရာ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ဆော့ကစားမည်ဆိုလျှင်ပင် မျက်စိမှိတ်၍ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စမ်းတဝါးဝါး ရှာနေရသကဲ့သို့ပငါ။ ထို့ပြင် ထိုဂူများမှာ အထက်အောက် ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် အခြားဂူများစွာနှင့် ကပ်လျက်ရှိရာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ စုပေါင်းအဆောင်နှင့် တူလှသည်။

သို့သော် ယခု ဤနေရာရှိ ဂူဗိမာန်မှာမူ တောင်ထိပ်ငယ်တစ်ခုပေါ်ရှိ စံအိမ်တော်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤစံအိမ်မှာ သာမန်အခန်းနှစ်ခန်းပါ အိမ်တန်းလျားမျိုးမဟုတ်ဘဲ လင်းထိန်နေသော မီးဆိုင်းများဖြင့် ကျယ်ဝန်းလှသော အဆောက်အအုံကြီး ဖြစ်သည်။

အတွင်းပိုင်းတွင် အိပ်ခန်းနှင့် စာကြည့်ခန်းများ ပါဝင်ပြီး အပြင်ဘက်၌ ရင်ပြင်ကျယ်၊ ထူးကဲမြေဆီလွှာဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော ပန်းခြံနှင့် တောင်ကုန်းအနိမ့်အမြင့်အတိုင်း တည်ဆောက်ထားသော လှပသည့် စင်္ကြံလမ်းများ ရှိသည်။

နီရဲသော ဆေးသုတ်ထားသည့် တိုင်လုံးကြီးများ၊ အရောင်တင်ထားသော အုတ်ကြွပ်ပြားများ၊ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း တွေ့ရသော ထူးခြားသည့် ပန်းမာန်များနှင့် လှည့်ကြည့်တိုင်း မြင်ရသော တိမ်မြူများကြောင့် ဤနေရာသည် လောကီလူသားတို့နှင့် ဝေးကွာသော နတ်ဘုံနတ်နန်းအလား ခံစားရစေသည်။

သို့သော် စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်ရှိ တပည့်အများစုမှာမူ စုပေါင်းအဆောင်များတွင်သာ နေထိုင်ကြရဆဲပင်။ စက္ကူကျွန်များ နေထိုင်ရာ ဝေယျာဝစ္စခန်း"ဟဆိုလျှင် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်ရှိ တွဲလောင်းအခန်းများထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့မှာ မြေအောက်ခန်းများတွင် နေထိုင်ကြရပြီး... တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိသော မြေအောက်အကျဉ်းထောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အဆင့်အတန်း ကွာခြားသွားခြင်းက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ တောင်မကြီးကို ဝန်းရံထားသည့် သီးသန့်တောင်ထိပ်ငယ်လေးတစ်ခုမှာ သာမနလူသားများအတွက် တောင်တက်တောင်ဆင်း အလွန်ပင်ပန်းလှသော်လည်း ပျံသန်းဓား သို့မဟုတ် အရိပ်ရုပ်သေးများကို အသုံးပြုနိုင်သူများအတွက်မူ လီဗာနင်းလိုက်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဝူးခနဲ တစ်ချက် ပျံသန်းလိုက်ရုံနှင့် အခြားတောင်ထိပ်တစ်ခုသို့ ခဏချင်း ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။

စုန်ယန်သည် စံအိမ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အန္တရာယ်ရှိမရှိ သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးမှ အိပ်ယာပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ယွီကျွမ်းလေး ရောက်ရှိလာပြီး "အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပေးရမလား" ဟု မေးမြန်းရာ စုန်ယန်က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပါးလွှာသော ဝတ်ရုံလေးကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်အလား အိပ်ယာပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး... စုန်ယန်နှင့်အတူ ထွေးပွေ့ရင်း ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

...

...

နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

စုန်ယန်၏ သရုပ်မှန်မှာ တစ်ဂိုဏ်းလုံးတွင် ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းမှ ရုပ်သေးဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာသူဖြစ်ပြီး ရုပ်သေးဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် လက်ခံထားသော တပည့်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်ရှိ သီးသန့်ပြာသာဒ်ဆောင်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်ပြီး မိစ္ဆာသတ္တဝါများ၏ အရေခွံအမြောက်အမြားကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ရုပ်သေးဂိုဏ်းတပည့် အများစုအတွက် စီနီယာဦးလေးဖြစ်လာသူ စုန်ယန်သည် ထိုပြာသာဒ်ဆောင်အတွင်း၌ အရိပ်ရုပ်သေးများကို စတင်ပြုလုပ်တော့သည်။

ယခုအခါ သူသည် ထူးကဲချီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ရုပ်သေးများမဟုတ်ဘဲ အချောသတ် အရိပ်ရုပ်သေးများကိုသာ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်တော့သည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော ထိုပြာသာဒ်ဆောင်အတွင်း၌ သူနှင့် ဝေယျာဝစ္စလုပ်ပေးသော ယွီကျွမ်းလေး နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ယခင် သခင်ကတော်ဟောင်း ပိဟွာယီကိုမူ သီးသန့်ဂူဗိမာန်တစ်ခုတွင် ထားရှိကာ အခိုင်းအစေများဖြင့် ပြုစုစေခဲ့သည်။ ထိုပြာသာဒ်

ဆောင်ကို အရိပ်ရုပ်သေးပြာသာဒ်ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။

နေ့ဘက်တွင် စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်မှ မည်သည့်တပည့်မျှ ဤနေရာသို့ မဝင်ရဲကြပေ။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ရုပ်သေးဂိုဏ်း၏ လူသစ်စုဆောင်းမှုကြောင့် လူသစ်အချို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဆရာ... ဆရာစုန် ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ယွဲ့ယန်လော့ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ အဆင့်နိမ့်မြေကမ္ဘာထူးကဲအမြစ်ရှိပါတယ်..."

မျက်ခုံးထူထူနှင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသားရှိသော ကောင်လေးတစ်ဦးက လာရောက်မိတ်ဆက်သည်။

"ဆရာစုန်... ကျွန်မနာမည်ကတော့ ရှန်နုန်ကျားပါ။ ကျွန်မမှာလည်း အဆင့်နိမ့် မြေကမ္ဘာထူးကဲအမြစ်ရှိပါတယ်။ ဂိုဏ်းက ကျွန်မတို့ကို ဆရာ့ဆီမှာ အရိပ်ရုပ်သေးအတတ် သင်

ခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

မိန်းကလေးက ယဉ်ကျေးစွာ ဂါရဝပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယွဲ့ယန်လော့။

ရှန်နုန်ကး။

စုန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအမည်များသည် သူ့အတွက် တစ်စုံတစ်ရာသော ကံကြမ္မာအဆက်အစပ်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်တည်းပဲလား။

သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်။

စုန်ယန်က အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိပြီး နားလည်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် အရိပ်

ရုပ်သေးမျိုးဆက်သည် ရုပ်သေးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးအတွက် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍတွင် မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်းဆိုသည်မှာ မလိုအပ်တော့ဘဲ မိစ္ဆာအိုကြီး ကုဟွမ်ကျီက သူ့ကို သင်ကြားပြသပေးရန်အတွက် ပါရမီအသင့်အတင့်ရှိသော တပည့်နှစ်ဦးကိုသာ ရွေးချယ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့် နှစ်ဦးတည်းဖြစ်နေရတာလဲဆိုသည်မှာ ဤလူသစ်အသုတ်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတော်ဆုံးဖြစ်နေ၍ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အဆင့်နိမ့် မြေကမ္ဘာထူးကဲအမြစ်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မဆိုးလှသော ပါရမီမျိုး ဖြစ်သည်။

စုန်ယန်က နေရာနှစ်နေရာကို အသာအယာ ညွှန်ပြလိုက်ရင်း "ထိုင်ကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ရိုသေစွာ လိုက်နာကြပြီးနောက် ရှန်နုန်ကျားက ရုတ်တရက် မေးမြန်းသည်။

"နောင်ဆိုရင်... ကျွန်မတို့ ဆရာ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်လို့ ရမလားဟင်။"

စုန်ယန်က "ဂိုဏ်းက မင်းတို့ကို ပညာသင်ဖို့ စီစဉ်ပေးထားမှတော့ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့တပည့်တွေပဲ။ အခမ်းအနားတွေ အများကြီး မလိုပါဘူး။ ဆရာလို့ပဲ တိုက်ရိုက်ခေါ်ပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"

ရှန်နုန်ကျားက ထပ်မံဦးညွှတ်သည်။

မျက်ခုံးထူထူနှင့် ယွဲ့ယန်လော့ကလည်း အလျင်အမြန်ပင် "မင်္ဂလာပါ ဆရာ" ဟု အော်ဟစ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အနားရှိ ချောင်ယွီကျွမ်းကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ အစောပိုင်းကတည်းက ဤရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မိန်းကလေးမှာ သူတို့ဆရာနှင့် အလွန်နီးစပ်သည်ကို မြင်ခဲ့ရသဖြင့် သူမကိုပါ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုကြသည်။

ရှန်နုန်ကျားက မာန်မာနမပါဘဲ "ဆရာကတော်" ဟု နှုတ်ဆက်သည်။ တက်ကြွလှသော ယွဲ့ယန်လော့ကလည်း "မင်္ဂလာပါ ဆရာကတော် တကယ့်ကို လှပါတယ်"

"အင်း... လှပတဲ့ ဆရာကတော်နဲ့... အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာတို့ဟာ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ စုံတွဲပါပဲဗျာ"

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် တပည့်မှာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ကျောပြင်မှာလည်း ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရိုးသားလွန်းသူဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲရှိသည်ကို အရှိအတိုင်း ပြောတတ်သူ ဖြစ်သည်။

စုန်ယန်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားမိသည်။ ချောင်ယွီကျွမ်းကမူ လက်များကို အလျင်အမြန် ယမ်းပြရင်း "မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မက... ကျွန်မက ဆရာ့ရဲ့ ဖိုကောင်ပါ။ ကျွန်မ..." ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ရှင်းပြနေသည်။

သူမ၏ သနားစရာကောင်းပြီး အားကိုးရာမဲ့နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ စုန်ယန် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး "ဆရာကတော် ဆိုတာက ခေါ်ဝေါ်တဲ့ ဘွဲ့တစ်ခုပါပဲ ပြင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ယွီကျွမ်း... မင်းလည်း မတ်မတ်ရပ်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ယခုအခါ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းမှ လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသည်။ ထို့ကြောင့် အနည်းငယ် ဖြောင့်မတ်ပြီး သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ထားကို ပြသခြင်းမှာ နေရာလွဲမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် စုန်ယန်သည် တပည့်သစ်နှစ်ဦးကို သူ့ဘေးတွင် ထိုင်စေပြီး သင်ကြားမှုကို စတင်တော့သည်။

"ငါတို့ ရုပ်သေးဂိုဏ်းမှာ တောင်ထိပ်လေးခု ရှိတယ်။ စက္ကူရုပ်တောင်ထိပ်၊ သွေးစုပ်

အလောင်းတောင်ထိပ်၊ စက်မှုတောင်ထိပ်နဲ့ အဆိပ်တောင်ထိပ်တို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအရိပ်ရုပ်သေးပြာသာဒ်ကတော့ ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ဒီမှာ သင်ကြားပေးတာတွေက တခြားနေရာတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ ဒီမှာတော့ မင်းတို့အတွက် အလုပ်တာဝန်တွေ မရှိဘူး။ အရေခွံပြုပြင်တဲ့ အတတ်ပညာကိုပဲ စိတ်နှစ်ပြီး သင်ယူဖို့ လိုတယ်။ ဤအရေခွံပြုပြင်

ခြင်းမှာ အဆင့်ရှစ်ဆင့် ရှိတယ်။ ပထမက အရေခွံရွေးချယ်ခြင်း၊ ဒုတိယက သန့်စင်ခြင်း၊ တတိယက ပုံကြမ်းဆွဲခြင်း..."

စုန်ယန် သင်ကြားပေးနေရင်း ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားမိသည်။

သူသည် ရုပ်သေးဂိုဏ်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသည့် နေ့ရက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုစဉ်က စီနီယာအစ်မ ဝမ်စုစုသည် သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ပင် သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အချိန်များက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ်တွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ရှိနေသေးပါက ဤနေရာသည် အရိပ်ရုပ်သေးတောင်ထိပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် ဝါး

တောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

တပည့်များ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် သူသည် လောလောဆယ်တွင် ဘေးကင်းလုံခြုံနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။