ဒါက သာမန် ဓားမ တစ်လက် မဟုတ်ဘူး

သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၊ မီးဖိုချောင် အတွင်း၌။

ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမကို လွှဲယမ်းပြီး ပိုးသားပမာ နူးညံ့သည့် တို့ဟူးတုံး တစ်တုံးကို ထွင်းထုနေသည်။

ခဏအကြာ စားပွဲပေါ်တွင် ကြက်ဖြူလေးတစ် ကောင်ပေါ်လာ၏။ အသက်ဝင်လှ၏။

ရှေ့က ကြက်ဖြူလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပျံ့နှံ့လာ၏။

“ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ... လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ “

သူ၏ အသံကျယ်ကြီးကြောင့် ခြံဝင်းထဲရှိ လူတိုင်း လန့်နိုးသွားကြသည်။

အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော ချူဖုန်းသည် သူ၏ ကုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်းနှီးနေသော စက်ရုပ်သံတစ်သံသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

[လက်ခံသူ ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ အငယ်ဆုံး တပည့် ပုံဖော်ခြင်းဓားမဆန္ဒကို နားလည်သွားပါတယ်။ လက်ခံသူကို ချက်ပြုတ်ခြင်းတာအို၏ အဓိပ္ပာယ် (၁)မှတ်ချီးမြှင့်ပါတယ်]

‘အင်း’

ချူဖုန်းသည် သူ၏ အိပ်ချင်စိတ်များကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ “ ဖက်တီးလေးက ဒီလောက် မြန်မြန် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အခုမှ နှစ်လခွဲပဲ ရှိသေးတာကို “

သူ ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

ချူဖုန်း ရောက်လာသောအခါ၌ ချင်းချင်းနှင့် အကြီးအကဲပင်းတို့သည် လူကြီးတစ်ယောက်၏ လက်မအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော ကြက်ဖြူလေးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ ဆရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ ဆရာ... ကျွန်တော် ထွင်းထုခြင်းနဲ့ လှီးဖြတ်ခြင်း နည်းစနစ်တွေကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ။ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်လေ့ကျင့်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီရဲ့လား ဆိုတာ စစ်ဆေးပေးပါလား “

ချူဖုန်း ၎င်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်၏။ “ မဆိုးဘူးပဲ။ အရည်အချင်းပြည့်မီနေပြီ။ အားနည်းချက် တစ်ခုကို ထောက်ပြရမယ် ဆိုရင်တော့ ကြက်ကလေးရဲ့ ဆံပင်ပုံစံက အလယ်ခွဲ မဟုတ်တာရယ် ခြေထောက်တွေကို ပဲငံပြာရည်နဲ့ အမည်းရောင် ဆိုးမထားတာပဲ “

…

ဤနေရာက သုံးယောက်လုံးသည် ချူဖုန်းကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လာကြသည်။

အကြီးအကဲပင်းက မေးလိုက်၏။ “ ဌာနမှူးချူ... ကြက်ကို ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖော်ရမှာလဲ “

ချူဖုန်းသည် ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ အကြောင်းရင်းတော့ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က အဲဒီလိုမျိုး သဘောကျလို့ပါ “

အကြီးအကဲပင်း “ ... “

ချူဖုန်းသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

“ ဖက်တီးလေး... ထမင်းစားပြီးရင် ပစ္စည်းတွေ သွားသိမ်းတော့။ ဒီည ငါတို့ ထွက်ကြမယ် “

“ ဟင် “

သူ၏ ဆရာက တောင်အောက်ဆင်းခိုင်းရန် ဤမျှ လောနေလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ပေါင်လဲ့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း ပိုမသန်မာလာချင်ဘူးလား။ မင်းရဲ့ တစ်ဘဝလုံး အမည်မသိ စာဖိုမှူးလေး တစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ကုန်ဆုံးဖို့ စီစဉ်ထားတာလား “

ချူဖုန်းက ထပ်မံ ဖိအားပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါ၏။ “ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ကျွန်တော် အခုပဲ ပစ္စည်းသွားသိမ်းလိုက်ပါ့မယ် “

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဓားမကို ချထားခဲ့ကာ မီးဖိုချောင် တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

“ နေဦး “

ချူဖုန်းသည် သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

ဝမ်ပေါင်လဲ့ ပြုံးရွှင်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။ “ ဆရာ... တစ်ခုခု လိုလို့လား “

ချူဖုန်းက ဓားမကို သူ့အား လှမ်းပေးလိုက်၏။ “ မင်း ဘာလို့ လက်နက်ကို မယူသွားတာလဲ “

“ အာ... “

ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဓားမကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချူဖုန်းက မေးလိုက်၏။ “ ဘာလဲ... ဒီဓားမက သိပ်မကောင်းဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား “

ဝမ်ပေါင်လဲ့ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပါသည်။ “ မဟုတ်ပါဘူး၊ တခြားသူတွေက ခရီးသွားတဲ့အခါ ဓားတွေ၊ လှံတွေ ကိုင်သွားတတ်ကြတာလေ။ ဒါကြီးကို သယ်သွားရမှာကတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ... ရယ်စရာ ကောင်းနေသလိုပဲ “

သူသည် ချက်ပြုတ်ခြင်းတာအိုကို လျှောက်လှမ်းသော်သော်ငြား သူတော်စင် တစ်ပါး ဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဓားမတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး လျှောက်သွားနေခြင်းက လူရွှင်တော် တစ်ယောက်နှင့် အဘယ်သို့ ကွာခြားတော့မည်နည်း။

ချင်းချင်းနှင့် အကြီးအကဲပင်းတို့ တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း ချူဖုန်းကို သိချင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချူဖုန်းက လေးနက်စွာ ရှင်းပြသည်။ “ မင်းက ပစ္စည်းကောင်းကို တကယ် မကြည့်တတ်တာပဲ... “

“ ဒါက သာမန် ဓားမတစ်လက် မဟုတ်ဘူး။ အရင်ကသူတော်စင်တစ်ပိုင်အဆင့် အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ဓားမပဲ။ အသိဉာဏ် မပွင့်သေးပေမဲ့ နှစ်တစ်ထောင်နီးပါး သံချေးမတက်ဘဲ ရှိနေခဲ့တာကွ၊ တော်ရုံ လက်နက်တွေထက်ကို ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ် “

“ တကယ်လို့ မင်းသာ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို နှိုးဆွ‌ပေးနိုင်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး “

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်လုံးများသည် အရောင်လက်သွား၏။ သူ ဓားမကို အလွန် ဂရုတစိုက် လှမ်းယူလိုက်ပြီး လက်ကိုင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ အစ်ကို ဓားမကြီး... ကျွန်တော် အရင်က မသိနားမလည်လို့ပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယ အသက်ပါပဲ “

ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ထဲရှိ အခြား သုံးဦးက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို သတိပြုမိသွား၏။

သူ ကသိကအောက်နိုင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ ဟီးဟီး... ဆရာ၊ ကျွန်တော် အခုပဲ ပစ္စည်းသွားသိမ်းလိုက်ပါ့မယ် “

ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် အကြီးအကဲပင်းက မေးလိုက်၏။ “ ဌာနမှူးချူ... အဲဒီဓားမက တကယ်ပဲ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာလား “

ချူဖုန်းသည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ဟုတ်တယ်။ ဌာနမှူးဟောင်းက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တာ “

၎င်းကို ကြားပြီးနောက် အကြီးအကဲပင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှင်တက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။

‘ဌာနမှူးချူက သူရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တပည့်ကို သူ့ဆရာ ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေနဲ့ လှည့်စားနေတာလား။ သူ့တပည့် အပြင်မှာ ပြဿနာ တက်မှာ မကြောက်ဘူးလား’

“ ဆရာ... ဂျူနီယာမောင်လေးက တာအိုတည်ဆောက်ခြင်း တတိယအဆင့် မှာပဲ ရှိသေးတာလေ။ သူ ဓားမ တစ်လက်တည်းနဲ့ ထွက်သွားတာ အဆင်ပြေပါ့မလား”

ချင်းချင်းက သူ့ကို ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ချူဖုန်း ပြုံးလိုက်၏။ “ မင်းလို ကောင်မလေးတောင် အဲဒါကို တွေးမိသေးတာပဲ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် မတွေးမိဘဲ နေပါ့မလဲ။ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးလို့ရမဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ပြင်ဆင်လို့ရအောင် ဒီညမှ ထွက်ဖို့ ငါ ပြောလိုက်တာ “

ထိုအခါမှသာ အမျိုးသမီး နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသော အမူအရာများ ပေါ်လာတော့သည်။

…

…

ညနေခင်း အချိန်သို့ရောက်သောအခါ။

ချူဖုန်းသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို သူ၏ တပည့် နှစ်ယောက်နှင့်အတူ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ချင်းချင်းသည် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အပုံလိုက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ ဂျူနီယာမောင်လေး... အစ်မမှာ နင့်ကို ပေးစရာ အများကြီး မရှိဘူး။ တောင်အောက် ရောက်သွားရင် အရာရာတိုင်းအတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ဒါတွေကို နင်နဲ့အတူ ယူထားလိုက်ပါ “

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်မ “

ဝမ်ပေါင်လဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး သူ့ဆရာ ပေးထားသော သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“ ဂျူနီယာညီလေး... မင်း ဘယ်လောက် စားနိုင်လဲ ဆိုတာကို ငါ သိတယ်။ ဒီ အစာခံဆေးလုံး ဆယ်ပုလင်းကို ယူသွားလိုက်။ တကယ်လို့ အရမ်း ဗိုက်ဆာလာရင် သောက်လိုက်ပေါ့ “

ချောင်ရို့ချန် ဆေးပုလင်းများကို ဝမ်ပေါင်လဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကိုက အကောင်းဆုံးပဲ”

ဝမ်ပေါင်လဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်ရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် ချူဖုန်းသည် သူ၏ ခါးမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး တစ်ခုကို ဖြုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဓားချီ သုံးခု ပါတယ်။ မင်း အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့လာရင် နတ်ဘုရားအာရုံကို သုံးပြီး အသက်သွင်းလို့ရတယ်။ ဓားချီက မင်းကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ် “

ဝမ်ပေါင်လဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။ “ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို အဂရုစိုက်ဆုံးပဲ”

ချောင်ရို့ချန်သည် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို ကြည့်ရင်း ထူးထူးဆန်းဆန်း ရင်းနှီးနေသလို ခံစားနေရသည်။

ချူဖုန်းက သူ၏ စူးစမ်းလိုသော အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ “ စိုက်ကြည့်မနေနဲ့တော့။ အဲဒီကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးက မင်း ငါ့ကို လောင်ကြေးရှုံးထားတဲ့ ဟာပဲလေ “

“ဒါကြောင့် ရင်းနှီးနေသလိုခံစားရတာကို “ ချောင်ရို့ချန် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာအမူအရာက အတိတ်ကဖြစ်ရပ်များကိုတွေးရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်လာသည်။

သူ၏ ဆရာနှင့် ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ပေါင်လဲ့ ကြောင်အသွားသည်။

‘သူ့ရဲ့ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုက ဆရာနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ရဲတယ်ပေါ့’

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ ထိုမေးခွန်းကို ထုတ်မမေးရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ချူဖုန်းကို ဦးညွှတ်လိုက်၏။

“ ဆရာ... ဒီတပည့် တောင်အောက်ဆင်းပါတော့မယ် “

“ သွားတော့။ မှတ်ထား... မင်း ကျင့်ကြံဖို့ အချိန် ခြောက်လပဲ ရမယ်။ အထွေအထူး တစ်ခုခု မဖြစ်ဘူးဆိုရင် အပြင်စည်း ပြိုင်ပွဲမစခင် အချိန်မီ ပြန်လာရမယ် “

ချူဖုန်းက သူ့ကို ညွှန်ကြားချက်များ ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ပေါင်လဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ ဆရာ့စကားတွေကို မှတ်သားထားပါ့မယ် “

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသွားတော့သည်။ ဝင်စပြပြုနေသော နေလုံးကြီးက သူ၏ ပုံရိပ်ကို ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် မှုန်းခြယ်ထားပြီး သူ၏ အနောက်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို ထင်ဟပ်စေလျက် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဝှစ်...

ဂျူနီယာညီလေး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ချူဖုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ “ ဆရာ... အခုတော့ ရိက္ခာပြန်ဖြည့်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ တောင်အောက်ကို ခဏခဏဆင်းနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ “

“ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီ ဖက်တီးလေးက အရမ်းကို စားလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ သူက တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာကို၊ နောက်ပိုင်းကျရင် သူ့ကို ဘယ်သူကများ ကျွေးထားနိုင်မှာလဲ “

ချူဖုန်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေတတ်သော ချင်းချင်းပင်လျှင် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ဂျူနီယာမောင်လေးရဲ့ ထောင်ထျဲ ခန္ဓာကိုယ်က နာမည်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းကလည်း ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်လွန်းတယ် “

ချောင်ရို့ချန်က ပြောလိုက်၏။ “ ဂျူနီယာညီမလေး... နင်သာ နေ့တိုင်း အဲဒီလောက် အများကြီး စားပြီး အကုန်လုံးကို သန့်စင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံနှုန်း မြန်လာမှာပါ “

ချင်းချင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ မပြောပါနဲ့တော့ရှင်။ ကျွန်မ မဝချင်ဘူး “

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူဖုန်း ရယ်မောလိုက်မိ၏။ တကယ်ကိုပဲ ဘယ်ကမ္ဘာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးတွေ အားလုံးက လှချင်ကြတာချည်းပါပဲလား။

“ ကောင်းပြီ... သွားကြစို့။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ကျင့်ကြံတော့။ တကယ်လို့ ဂျူနီယာညီလေးက မင်းတို့ကို အမီလိုက်နိုင်သွားရင် အရှက်ကွဲမယ်နော်...”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက် သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်၌ စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပေါ်လာပြီး တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။ “ ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ် “