အစပြုခြင်း

အငှားတိုက်ခန်းတစ်ခု၏ ခေါင်မိုးထပ်၌။

ဦးနှောက်အတွင်းသို့ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်ကို အမှောင်ထုထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လာလေသည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်၍ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်း၌ ရှုပ်ထွေးညစ်ပတ်နေသော လမ်းမတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရောင်စုံ နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်များက တဖျပ်ဖျပ် လက်နေကြပြီး၊ ယင်းတို့၏ အထက်တွင်မူ ကောင်းကင်ယံကိုပင် ဝါးမြိုတော့မည့်အလား မည်းမှောင်နေသော မိုးမျှော်အဆောက်အအုံတန်းကြီးများက ပြည့်ကျပ်လျက် ရှိနေပေသည်။

သူ၏ ခြေရင်းတွင်မူ ဟောင်းနွမ်းနေသော တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိနေ၏။ အရောင်လွင့်နေသော အုတ်နီရောင်နံရံများပေါ်တွင် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ဆောင်မှု ကြော်ငြာတစ်ခုကို ပြသထားလျက် ရှိသည်။ ထိုကြော်ငြာတွင် ပျံသန်းနေကြသော တန်ခိုးရှင်များက အသုံးပြုသူအသစ်များအတွက် ရက်ပေါင်းသုံးဆယ် အတိုးမဲ့ "ကျင့်ကြံခြင်းချေးငွေ" အကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ အခုလေးတင် မှောင်ခိုဂိမ်းတစ်ခု ဆော့နေတာ မဟုတ်လား"

"ဒါ ဘယ်လိုနေရာကြီးလဲ"

အခြေအနေကို သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားရင်း ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိရာ ခေါင်မိုးထပ်တစ်ခုလုံး ဖယောင်းတိုင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော အနီရောင် မီးတောက်များက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး အလယ်တွင်မူ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော အရုပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်းက အဝါရောင်သန်းကာ အရောင်လွင့်နေသော အဝတ်စများ၊ ပြေလျော့နေသော ချုပ်ရိုးများဖြင့် အချိန်မရွေး နှစ်ပိုင်းပြတ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်သည်။

ထိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ လှုပ်နှိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြန့်ကျဲနေသော မှတ်ဉာဏ်များကလည်း သူ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ရိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာတော့၏။

"ဒါ တရုတ်ပြည် မဟုတ်တော့ဘူးပဲ... ငါ တခြားကမ္ဘာကို ကူးပြောင်းလာတာလား"

သူသည် အမှန်တရားကို လက်ခံရန် အပြင်းအထန် ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် မသေမျိုးလမ်းစဉ် နည်းပညာများနှင့် ပတ်သက်သည့် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော မှတ်ဉာဏ်များက သူ၏ အသိစိတ်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မူလအသိစိတ်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစည်းမိသွားသောအခါ ဤနေရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ မငြင်းဆန်နိုင်တော့ချေ။

ဤနေရာကို ခွန်ရွှီဟု ခေါ်သည်။ ကမ္ဘာမြေကြီးမှ ထိုးထွက်နေသော ဧရာမ ပိရမစ်ပုံစံ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်၏။ မြေပေါ်တွင် ၃၆ ထပ်နှင့် မြေအောက်တွင် ၁၈ ထပ် ရှိပေသည်။

ကျယ်ပြောလှသော ပထမထပ်မှ စတင်၍ အလွှာတိုင်းသည် သီးခြားကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

ခွန်ရွှီ၏ အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်အရာများ ရှိသည်ကို ကျန်းယု တစ်ယောက် နည်းနည်းလေးတောင် မသိချေ။

သူသိထားသည်မှာ ခွန်ရွှီအတွင်း၌ အမတလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီးများကသာ အာဏာစက် လွှမ်းမိုးထားကြောင်းပင်။

ထိုဂိုဏ်းများက အဆင့်ဆင့်အုပ်ချုပ်မှုစနစ်ဖြင့် ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေကြပြီး စားနပ်ရိက္ခာ၊ စွမ်းအင်၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ ပညာရေး၊ သုတေသန၊ ဆေးဝါး၊ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် အင်တာနက် စသည့် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အားလုံးနီးပါးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားကြ၏။ အစိုးရနှင့် စစ်တပ်သည်ပင်လျှင် ဂိုဏ်းများ၏ အထူးတပ်ဖွဲ့များနှင့် ယှဉ်လျှင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အဆင့်လောက်သာ ရှိတော့သည်။

သာမန်ပြည်သူများမှာမူ နည်းပညာ၏ အကျိုးကျေးဇူးကို မခံစားရဘဲ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရုံသာ ရုန်းကန်နေရရှာသည်။

ကျန်းယုသည်လည်း ထိုသာမန်လူများထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ခွန်ရွှီ၏ ပထမထပ်တွင် နေထိုင်ပြီး ဆောင်ယန်အထက်တန်းကျောင်းတွင် တက်ရောက်နေသော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်၏။ မကြာသေးမီက သူသည် ထူးဆန်းသော ယစ်ပူဇော်မှု အစီအရင်တစ်ခုကို စွဲလမ်းနေခဲ့လေသည်။

"ခုတော့ ငါက ဒီကမ္ဘာက ကျန်းယု ဖြစ်သွားပြီပေါ့"

ထိုစဉ် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကြောင့် ကျန်းယု အသိဝင်လာသည်။

ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် နှေးကွေးစွာဖြင့် ခရုသွားကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော သင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း မည်းနက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ"

လေတစ်ချက် အဝှေ့လိုက်သဖြင့် ခေါင်မိုးထပ်မှ ဖယောင်းတိုင်မီးများ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ရုပ်သေးရုပ်သည် ဗလာသက်သက် ကြယ်သီးမျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေ၏။

ကျန်းယုက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း တွေးလေ ခေါင်းကိုက်လေ ဖြစ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပို၍ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလာသလို ခံစားရပြီး ခေါင်းမူးလာသဖြင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး စောင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အသိပြန်ကပ်လာချိန်တွင် သူသည် အိမ်ခန်းသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

တံခါးပေါ်တွင် ကပ်ထားသော အိမ်လခပေးရန် ရက်လွန်နေကြောင်း သတိပေးစာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ သူ ဝင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံးနှင့် စားပွဲတစ်လုံးကိုသာ တွေ့ရ၏။

"ဒါ ငါ့အခန်းပေါ့လေ"

ချွေးများဖြင့် စေးကပ်နေပြီး အခန်းကလည်း ပူလောင်နေသည်။ သူက အဲကွန်းရီမုကို အလိုအလျောက် ရှာမိသော်လည်း ဤနေရာတွင် အဲကွန်းမရှိမှန်း သတိရသွားသည်။

ရေချိုးရန် လုပ်ပြန်တော့လည်း ရေဖြတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်၏။

ကျန်းယု ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်မိသည်။

"စုတ်ပြတ်နေတာပဲကွာ"

"မသေမျိုးတွေ ရှိတော့ရော ဘာထူးလဲ... ဘာမှမရှိတဲ့ ကမ္ဘာထက်တောင် ဘဝက ဆိုးနေသေးတယ်"

အခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲခုံနောက်ရှိ နံရံပေါ်တွင် မူလတန်းမှစ၍ ရရှိခဲ့သော ဂုဏ်ပြုလက်မှတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမတန်း၊ ဒုတိယတန်း၊ တတိယတန်းမှသည် ကိုးတန်းအထိ... မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ကျန်းယုသည် နှစ်တိုင်းလိုလို ပထမ ရခဲ့သူဖြစ်သည်။

ထိုဆုလက်မှတ်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်လာလေသည်။

"အရင် ကျန်းယုက စာကြိုးစားတဲ့ ထူးချွန်ကျောင်းသားပဲ"

"ဆောင်ယန်ကျောင်းဆိုတာ ဒီမြို့ရဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းတစ်ကျောင်းလေ"

"ငါက စာတော်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပေါ့"

ထိုအတွေးကြောင့် ကျန်းယု၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"ငါသာ နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခု ဝင်ခွင့်ရရင် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်နိုင်မယ်။ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတစ်ခုခုကို ဝင်ပြီးရင် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မယ်။ အဲဒီကျရင် ခွန်ရွှီရဲ့ အပေါ်ထပ်တွေကို တက်ပြီး ဒီဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီ။ မသေမျိုးနည်းပညာရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ခံစားပြီး ရာစုနှစ်နည်းနည်းလောက် ပိုအသက်ရှည်ရှည် နေရနိုင်တာပေါ့"

ထိုမျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာခြင်းမှာ သိပ်မဆိုးလှဟု ကျန်းယု တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် သူ့ဖုန်း မြည်လာ၏။

"ဟယ်လို"

"ဟယ်လို မစ္စတာကျန်းယု... ခင်ဗျား ချေးငွေ ရက်လွန်နေပါပြီ..."

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းယု စာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အကြွေးတောင်းသည့် စာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က ပလက်ဖောင်းအမျိုးမျိုးတွင် ချေးငွေများယူထားပြီး ပြန်မဆပ်ရသေးတာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာ ဆက်စပ်နေသော မှတ်ဉာဏ်များ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"ဒီကောင်က အထက်တန်း မတက်ခင်ကတည်းက ကျူရှင်တက်ဖို့ ပိုက်ဆံလိုက်ချေးနေခဲ့တာပဲ။ ဆောင်ယန် ကျောင်းရောက်တော့လည်း သူများနဲ့ တန်းတူဖြစ်အောင်ဆိုပြီး အားဆေးတွေဝယ်၊ ကျူရှင်တွေတက်နဲ့ ထပ်ချေးပြန်ရော။ အကြွေးသစ်နဲ့ အကြွေးဟောင်းဆပ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်း တွန်းအားပေးရင်း နောက်ဆုံးကျတော့ အကြွေးတွေ ပုံလာပြီး ဘာမှလည်း ဖြစ်မလာတော့ဘူး"

"ဒီကောင်က အကြွေးတွေနဲ့ ရပ်တည်ပြီး ဉာဏ်ကြီးရှင် ကျင့်ကြံသူ ပုံဖမ်းနေခဲ့တာကိုး"

"သူ့အမေတောင် ဒဏ်မခံနိုင်လို့ ထွက်သွားခဲ့တာပဲ"

အားလုံးပေါင်းလိုက်သောအခါ ကျန်းယုတစ်ယောက် ချွေးစေးများပင် ပြန်လာရသည်။

အတိုးနှင့်အရင်း ပေါင်းလိုက်လျှင် ပလက်ဖောင်းအသီးသီးမှ စုစုပေါင်း အကြွေးပမာဏသည် ယွမ် ခုနစ်သိန်းကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲတွင်မူ ယွမ် ၅၀ ကျော်သာ ကျန်တော့၏။

"အကြွေး ခုနစ်သိန်းတောင် ဟုတ်လား... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲကွာ"

ကျန်းယုက ကုတင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာက... ထိပ်တန်း အထက်တန်းကျောင်းဆင်း တစ်ယောက်အတွက်တောင် ‌ဝန်ပိသွားနိုင်တဲ့ ပမာဏကွ"

"ဒါကြောင့်လည်း ဒီကောင် ထူးဆန်းတဲ့ ယဇ်ပူဇော်မှုတွေကို စွဲလမ်းသွားတာကိုး... လမ်းစပျောက်နေတဲ့ အကြွေးသမား ဖြစ်နေတာပဲ"

"သူကတော့ ဇိမ်ခံသွားတယ်... ငါကျမှ အကြွေးပြန်ဆပ်ရမယ့် ကံပါလား"

ထိုအချိန်တွင် အခန်းမီး ရုတ်တရက် ပျက်သွားသည်။

ကျန်းယု ခလုတ်ကို အကြိမ်ကြိမ် နှိပ်ကြည့်ပြီးနောက် အိမ်နီးချင်းအခန်းများကို လှမ်းကြည့်ရာ သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်း မီးဖြတ်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"စုတ်ပြတ်သတ်နေတာပဲ..."

"မနက်ဖြန် နိုးလာလို့ မူလကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်နေရင် ကောင်းမှာပဲကွာ..."

အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေရင်းဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယုတစ်ယောက် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော သင်္ကေတမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့် မည်းနက်သွားခဲ့၏။