နတ်ဘုရား ပင့်ဖိတ်ခြင်း

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများနှင့် သဘောတူညီမှု ရယူခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သေပွဲဝင်ကာ ကျိန်စာသင့်သွားရသည့် သေမျိုးများအကြောင်း ဇာတ်လမ်းများသည် ခွန်ရွှီပထမထပ်တွင် ကြီးပြင်းလာသော ကလေးတိုင်း ကြားဖူးနေကျ ပုံပြင်များ ဖြစ်ပေသည်။

"ကျန်းယုက တကယ်ကြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဆီ သွားခဲ့တာလား။ သူ ဒီလောက်တောင် လမ်းပျောက်နေခဲ့တာလား"

"အဲဒီညအကြောင်း ပြန်စဉ်းစားလိုက်တာနဲ့ ခေါင်းကွဲမတတ် ကိုက်လာတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ လက်ချက်လား"

ကျန်းယုက အန္တရာယ်ကို အလိုလို အာရုံခံမိသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် လှည့်လိုက်သည်နှင့် တုန်ရီနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်ရုပ်ပမာ တောင့်ခဲရပ်တန့်သွားလေ၏။

မူလကျန်းယုမှာ တကယ်ကို ထွက်ပေါက်ပိတ်နေ၍သာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားထံ မျက်နှာမူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အောက်ဆုံးအလွှာမှာ တစ်သက်လုံးနေပြီး ကျောကွဲမတတ် အလုပ်လုပ်ကာ ဝိညာဉ်နုတ်လုမတတ်အကြွေးကို ပြန်ဆပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခွင့်ရဖို့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး အနေနဲ့ အသက်ကိုရင်းပြီး လောင်းကြေးထပ်မလား။

"မိစ္ဆာနတ်ဘုရား... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ဆုတောင်းကတော့... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဆုတောင်း အခု ၁၀၀ ပြည့်အောင် လုပ်ပေးဖို့ပါပဲ"

ကျန်းယုသည် တံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ အရာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "လုပ်ပေးနိုင်တယ်... မဟုတ်လား"

"ဟက်... ဒီလောက် လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ... လုပ်ပေးနိုင်တာပေါ့"

ကျန်းယု၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်သန်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရုပ်သေးရုပ်က လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကတော့... မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပင့်ဖိတ်ခြင်း အစီအရင် ပြီးမြောက်သွားတာနဲ့ ငါ့ဆုတောင်း ၃ ခုကို ပြည့်အောင် လုပ်ပေးရမှာက မင်း ဖြစ်နေလို့ပဲ"

"မင်းသာ ငြင်းဆန်မယ်၊ နှောင့်နှေးမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု လွဲချော်အောင်လုပ်မယ် ဆိုရင်တော့... အစီအရင်ရဲ့ ဒဏ်ပြန်သင့်ပြီး မင်းရဲ့ အသားတွေ စုတ်ပြတ်သတ်ပြီး ဝိညာဉ်ပါ လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

"ကဲ... အခု ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဆုတောင်းကတော့... မင်း ငါ့ကို ဆုတောင်း ၁၀၀၀ ပြည့်အောင် လုပ်ပေးဖို့ပဲ"

ကျန်းယု ကြက်သေ သေသွားတော့သည်။

ဘာကြီးလဲဟ... ဒီပင့်ဖိတ်ခြင်း အစီအရင် ဆိုတာကြီးက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ ဆုတောင်းတွေကို ငါက ပြည့်အောင် လုပ်ပေးဖို့အတွက်ပဲလား။ တစ်ခုတည်းတောင် မဟုတ်ဘူး... တစ်ထောင်တောင်တဲ့။ ဒါ စည်းကမ်းနဲ့ ညီရဲ့လား။

ရုပ်သေးရုပ်က ပြောပြီးသည်နှင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။ အေးစက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော သူ့မျက်လုံးများသည် ကျန်းယု၏ ဝိညာဉ်ထဲထိ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့်အလား။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား... ငါ နောက်ထပ် ဆုတောင်းတစ်ခု တောင်းတော့မယ်"

ကျန်းယု ဗိုက်ထဲအောင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒီသကောင့်သား ဘာတွေ ကြံစည်နေပြန်တာလဲ"

တကယ်လို့သာ ဆုတောင်းတစ်ထောင် ပြည့်အောင် လုပ်ပေးရမယ် ဆိုရင် သူက ဒီအရုပ်ရဲ့ ကျွန်ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလော။

ပိုဆိုးတာက... မဖြစ်နိုင်တာတွေများ တောင်းလိုက်ရင် သူ သေပြီပေါ့။

ရုပ်သေးရုပ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုတောင်းကတော့... ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အသုတ်လိုက် တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် မင်း စုဆောင်းပေးဖို့ပဲ"

ကျန်းယု တံတွေးထပ်မြိုချလိုက်မိပြန်၏။ "ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဟုတ်လား"

ရုပ်သေးရုပ်က တခစ်ခစ် ရယ်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းအတွက် ငါ ရွေးပြီးသားပါ။ မင်းရဲ့ ဈေးဝယ်လှည်းထဲမှာ ရှိတဲ့ဟာတွေ အကုန်သာ ဝယ်လိုက်တော့"

ကျန်းယု ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်း သူ၏ ဈေးဝယ်လှည်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ... မူးလဲချင်သွားလေတော့သည်။

လှည်းထဲတွင် ဘုရားဆင်းတုများ၊ ပူဇော်ပွဲခုံများ၊ အမွှေးတိုင်အိုးများနှင့် သစ်သားဓားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏... ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီက ယွမ်သောင်းချီ တန်ဖိုးရှိပေသည်။

မဝယ်နိုင်ရင် ဆုတောင်း မပြည့်နိုင်။ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ ဆုတောင်း မပြည့်ရင်... အစီအရင်ရဲ့ ဒဏ်ပြန်သင့်ပြီး အသေဆိုးနဲ့ သေရတော့မည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကျန်းယု မေးလိုက်မိသည်။ "တခြား ဆုတောင်းတစ်ခုလောက်များ... ပြောင်းလို့ မရဘူးလားဟင်"

"ကျွန်တော် ဒါတွေကို တတ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး"

"ဆင်ခြေတွေ..." ရုပ်သေးရုပ်၏ အကြည့်များ စူးရှသွားပြီး မည်းနက်သော မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ ယိုစီးကျလာသည်။ "ရှောင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ပိုက်ဆံမရှိရင် ချေး၊ ချေးလို့ မရရင် မင်းရဲ့ အသည်း၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်တွေ ထုတ်ရောင်းလေ... နည်းလမ်းရှာပေါ့ကွ"

ကျန်းယုက ပြန်လည် စိုက်ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲလိုလုပ်လိုက်လို့ ကျွန်တော် သေသွားရင်... ဒီဆုတောင်းတစ်ခုတည်း ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း ဇာတ်သိမ်းသွားမှာပေါ့"

ရုပ်သေးရုပ်က ရယ်မောလိုက်၏။ "အဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

ကျန်းယုက ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ဆုတောင်း ၁၀၀၀ ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ့် လူတစ်ယောက်ကို ခင်ဗျား ဆုံးရှုံးလိုက်ရမှာပေါ့"

"အဲလိုမဟုတ်ဘဲ... ကျွန်တော့်ကို အချိန်ပေးပါ။ မသေမျိုးလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုခုကို ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်ခွင့်ပေးပါ။ ပြီးရင် ခင်ဗျားရဲ့ ဆုတောင်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လေ... အဲဒီ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကနေ စပြီးတော့ပေါ့"

ရုပ်သေးရုပ်က အံ့သြသွားပုံဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဆက်ပြောစမ်း"

ကျန်းယု ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တွက်ကြည့်ပြီးပြီ။ ခွန်ရွှီ ပထမထပ်မှာ ကြုံရာကျပန်း အလုပ်တွေ လုပ်နေရင်တောင် ဆယ်စုနှစ်ချီကြာတဲ့အထိ အဲဒီ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုခုကို ဝင်နိုင်ခဲ့ရင်တော့... နှစ်နည်းနည်းလေးနဲ့တင် လုံလောက်တဲ့ငွေ ရနိုင်တယ်"

ရုပ်သေးရုပ်က မေးလိုက်၏။ "အဲတော့"

"အဲတော့... ကျွန်တော် စာကြိုးစားမယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်းကို သေချာလုပ်မယ်၊ ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုကို ဝင်ပြီး ဂိုဏ်းကပေးတဲ့ လစာနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ပေးမယ်... ပြီးရင် ဆက်ပြီး လုပ်ပေးသွားမယ်"

ရုပ်သေးရုပ်သည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ ပြီးမှ ပြောလာ၏။ "မင်းပြောချင်တာက... မင်းက စာကြိုးစားမယ်၊ အလုပ်ရအောင်လုပ်မယ်၊ လစာယူမယ်၊ ပြီးမှ ငါ့ဆုတောင်းတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ် ပေါ့လေ"

"မင်း ငါ့ကို ကစားနေတာလား"

အခန်းထဲတွင် ဖိအားပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်ဆိုးများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ရုပ်သေးရုပ်၏ မျက်လုံးများသည် အလင်းရောင်အားလုံးကို စုပ်ယူဝါးမြိုပစ်မည့် တွင်းနက်ကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျန်းယု လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး တုန်ရီနေသော ခြေထောက်များကို ထိန်းထားလိုက်သည်။ ရုပ်သေးရုပ်၏ မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်ကြည့်လျက် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ပထမဆုတောင်းက ဆုတောင်း ၁၀၀၀ ပြည့်ဖို့။ ဒုတိယဆုတောင်းက ဈေးဝယ်လှည်းထဲက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့"

"ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဝယ်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော် သေသွားရင် ဆုတောင်း ၁၀၀၀ ဘယ်တော့မှ ပြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"သေလမ်းမှန်းသိသိနဲ့ ရွေးချယ်လိုက်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ပထမဆုတောင်းကို တမင်ဖျက်ဆီးရာ ရောက်လိမ့်မယ်"

"ပထမဆုတောင်းကို ဖျက်ဆီးရင် ဒုတိယဆုတောင်း မပြည့်ခင်မှာတင် အစီအရင်က ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်"

"ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက... စာကြိုးစားမယ်၊ စာမေးပွဲအောင်အောင် လုပ်မယ်၊ အလုပ်ရှာမယ်၊ ပိုက်ဆံရှာမယ်... ဒါပဲ ရှိတယ်"

တိတ်ဆိတ်ခြင်း... လေးလံသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းက နေရာယူသွားပြန်သည်။

ထို့နောက် ရုပ်သေးရုပ်က ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ လက်ကျန်ငွေ ပြစမ်း"

ကျန်းယု ပြလိုက်သည်။ သူ့ဘဏ်အကောင့်သည် သုညများဖြင့် ခြောက်သွေ့နေပြီး ရက်လွန်ကြွေးမြီ သတိပေးစာများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ရုပ်သေးရုပ်သည် အတော်ကြာသည်အထိ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။

ဒီကောင်လေး... ပုံမှန်ဆို ပင့်ဖိတ်ခြင်း အစီအရင်က ချမ်းသာတဲ့သူတွေကို ရွေးချယ်လေ့ရှိတာ။ သူတို့အတွက်ဆို ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေက အသေးအဖွဲ ကုန်ကျစရိတ်လောက်ပဲ ရှိတာလေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်ကျတော့... မွဲလွန်းလို့ အစီအရင်ရဲ့ လောဂျစ်ကိုတောင် ချိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီ။ မွဲလွန်းလို့ ဥပဒေမှာ ဟာကွက် ရှာတွေ့သွားသလို ဖြစ်နေပြီ။

တောက်...! ငါက သူဌေးလိုချင်ပါတယ်ဆိုမှ... ဘယ်က သူတောင်းစားကိုများ ငါ့ဆီ ပို့လိုက်တာလဲ။

ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီးနောက် ရုပ်သေးရုပ်က နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းပြောတာ... အဓိပ္ပာယ်တော့ ရှိသားပဲ"

"ကောင်းပြီလေ... စာသွားလုပ်ချေ။ ပိုက်ဆံလုံလောက်အောင် စုမိတဲ့အခါ ငါမင်းကို လာရှာမယ်"

သို့သော် သူက တခစ်ခစ် ထပ်ရယ်လိုက်ပြန်သည်။ "တစ်ခုတော့ မှတ်ထားနော်... ဒါတွေအကုန်လုံးက ငါ့ဆုတောင်း ပြည့်ဖို့အတွက်ပဲ"

"မင်းသာ ပျင်းရိနေမယ်ဆိုရင်... အစီအရင်က မင်းကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိမ့်မယ်"

ရုပ်သေးရုပ် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ကျန်းယု သက်ပြင်းအကြီးကြီးချကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်မိတော့သည်။

ထို့နောက် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ငေါက်ခနဲ ထထိုင်လိုက်လေ၏။

"နေဦး... ခဏနေဦး! ဒီအစီအရင်ကနေ ငါ ဘာအကျိုးအမြတ် ရလိုက်လို့လဲ"

ဒီအစီအရင်က သူ ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေမည်ဟု သူ သံသယရှိသော်လည်း အသံထွက်၍ မပြောရဲပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကမ္ဘာမြေ

၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုတော့ သေသည်အထိ မြှုပ်နှံထားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရုပ်သေးရုပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အသံကို ကျန်းယု နားထဲတွင် သဲ့သဲ့ကြားနေရဆဲ။

"မင်းကို အလားအလာပေးပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ အလားအလာ ဆိုတာ လူတိုင်းအတွက် မတူညီကြဘူး။ မင်းဟာ ဘာလဲ ဆိုတာတော့... ကိုယ့်ဘာသာပဲ ရှာဖွေကြည့်လိုက်"

အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသောအခါ ရုပ်သေးရုပ်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ ပါရမီက အမှိုက်ပဲ။ အလားအလာ ဆိုတာကလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လေး နည်းနည်း၊ ကာယစွမ်းအားလေး နည်းနည်း တိုးတာလောက်ပဲ ဖြစ်မှာ”

"ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဂိုဏ်းကြီးတွေဆီ ရောက်ဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေး။ ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ဆုတောင်းတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့... ခုနက သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်လေးကတော့ ရယ်စရာ ကောင်းသား။ သူ ဘယ်လောက်ခရီးပေါက်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

အခန်းထဲတွင် ကျန်းယုသည် သူ့လက်ဖဝါးမှ မည်းနက်သော သင်္ကေတ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပုံကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။