နတ်ဘုရား ပင့်ဖိတ်ခြင်း

လက်ဖဝါး အလယ်ရှိ အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းယု တွေးနေမိသည်။ "ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

"အမှတ်အသား ပြည့်သွားတဲ့အချိန် ငါ တန်းသေသွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ကံဆိုးစွာပင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကြီးထွားလာနေသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မည်သူမျှ အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

မနက်ပိုင်း ကာယအချိန်၌ သေလုနီးပါး လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကျန်းယုသည် ပိုင်ကျန်းကျန်း၊ ကျိုးထျန်းရိ တို့နှင့်အတူ နေ့လယ်စာ စားခဲ့သည်။ ခေတ္တ အနားယူပြီးသည်နှင့် နေ့လယ်ပိုင်း အတန်းများ စတင်လေတော့သည်။

ပထမဆုံး အချိန်မှာ သမိုင်းဘာသာရပ် ဖြစ်ပြီး ဆံပင်ဖြူဖြူ ဆရာကြီးတစ်ဦး သင်ကြားလေသည်။

ဆရာကြီးသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ စင်မြင့်နောက်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖွင့်ပြီး ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော လေသံဖြင့် စာဖတ်ပြနေတော့သည်။

အောက်မှ ကျောင်းသားများ အိပ်နေကြသည်လား၊ ရှူရှိုက်နည်းစနစ် ကျင့်ကြံနေကြသည်လား၊ သို့မဟုတ် ခိုးပြီး ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေကြသည်လားဆိုတာတော့ သူ ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။

ကျန်းယုသည်လည်း စာသင်သည်ကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ဖတ်စာအုပ်ကိုသာ အမြန်လှန်လှော ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။ စာအုပ်ထဲမှ အကြောင်းအရာများကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အချက်အလက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ် စစ်ဆေးကြည့်နေမိ၏။

"ခွန်ရွှီမှာ တိုင်းပြည်တွေ မရှိဘူး။ အရာအားလုံးကို မသေမျိုးလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီးတွေက လက်ဝါးကြီးအုပ် ထိန်းချုပ်ထားတာပဲ။ ခွန်ရွှီရဲ့ ပထမထပ် တစ်ခုတည်းကတင် တရုတ်ပြည်ရဲ့ နှစ်ဆလောက် ရှိတယ်။ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးသော မြို့ကြီးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မြို့တိုင်းကို ဂိုဏ်းတွေက ခန့်အပ်ထားတဲ့ မြို့တော်အစိုးရတွေက အုပ်ချုပ်ကြတယ်"

"နည်းပညာ အပိုင်းမှာတော့ ပထမထပ်က ငါ့မူလကမ္ဘာနဲ့ သိပ်မကွာဘူး... မသေမျိုးလမ်းစဉ် နည်းပညာတွေ ပါလာတာပဲ ပိုတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီက သာမန်လူတွေရဲ့ ဘဝကတော့ ပိုကျပ်တည်းဆင်းရဲပုံ ရတယ်"

"ပထမထပ်က ငါ တစ်သက်လုံး နေလာတဲ့ နေရာပေါ့။ အပေါ်ထပ်တွေမှာ ဘာရှိလဲ ဆိုတာကိုတော့ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာလောက်ပဲ မြင်ဖူးတာ"

ကျန်းယု၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရမှသာလျှင် ခွန်ရွှီ၏ ဒုတိယထပ်သို့ တက်ရောက်ခွင့် ရမည်ဖြစ်သည်။ ပိုမြင့်သော အလွှာများသို့ ရောက်ရှိရန်မှာမူ ဘွဲ့ရပြီး ဂိုဏ်းကြီးများသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မှ ဖြစ်ပေမည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ခွန်ရွှီသည် မသေမျိုး စွမ်းအားများနှင့် လုပ်ပိုင်ခွင့် အဆင့်အတန်းများ ရယူကာ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် တက်လှမ်းရသော နေရာဖြစ်သည်။

အမြင့်သို့ ရောက်လေလေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုကြွယ်ဝလေ၊ မသေမျိုး နည်းပညာ ပိုမြင့်မားလေ၊ အရင်းအမြစ်များ ပိုမို ပေါများလေ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယု ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်ရာ ရွှေရောင် နေရောင်ခြည်များ လွှမ်းခြုံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒီလောက် ကြည်လင်တဲ့ ကောင်းကင်၊ ဒီလောက် နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်... ဒါတွေက တကယ်ပဲ အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခုထဲမှာ ရှိနေတာလား"

"ပထမထပ်ကတင် တရုတ်ပြည်ရဲ့ နှစ်ဆလောက် ရှိတယ်ဆိုရင်... ခွန်ရွှီ တစ်ခုလုံးဆို ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားမလဲ။ ဒါ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ရှိနေတာရော ဟုတ်ရဲ့လား"

"ပြီးတော့ ငါ ဒီကမ္ဘာကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ"

သူ့စိတ်သည် ဤနေရာသို့ စရောက်လာသည့် အချိန်က အဖြစ်အပျက်များဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ယဇ်ပူဇော်မှု၊ ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေများ... ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးလာပြန်သည်။

ကျန်းယု ခေါင်းကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ ထိုမေးခွန်းများထက် ပိုအရေးကြီးသော ကိစ္စများ သူ့တွင် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား။ အမှတ်စာရင်း၊ နေ့စဉ် စားဝတ်နေရေး၊ ပိုက်ဆံရှာဖို့၊ ကာယအချိန်မှာ အသက်ရှင်ဖို့...

အမှတ်စာရင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အကြောင်း တွေးလိုက်သည်နှင့် သူ့ခေါင်း ပိုကိုက်လာရသည်။

ကာယအချိန်အပြင် မသေမျိုးလမ်းစဉ် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုတွင် အဓိက ဘာသာရပ်ကြီး ၄ ခု ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့မှာ တာအိုနှလုံးသား၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၊ သိုင်းပညာ နှင့် တာအိုနည်းစနစ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

* တာအိုနှလုံးသား - ၁၅၀ မှတ်

* ဝိညာဉ်စွမ်းအင် - ၁၅၀ မှတ်

* သိုင်းပညာ - ၁၀၀ မှတ်

* တာအိုနည်းစနစ် - ၁၀၀ မှတ်

သူရရှိထားသော မှတ်ဉာဏ်များအရ ကျန်းယု၏ မကြာသေးမီက ရမှတ်များသည် ဘာသာရပ်တိုင်း၌ ထိုးကျနေခဲ့သည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် ဆောင်ယန် အထက်တန်းကျောင်းမှ အထုတ်ခံရဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ။

ဒါက နောက်ထပ် ပဟေဠိတစ်ခုကို ဖြစ်စေပြန်သည်။

"ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... ကျန်းယုရဲ့ မိသားစုက မချမ်းသာဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မသေမျိုးလမ်းစဉ်အတွက် ပါရမီ သိပ်မပါဘူး။ ပထမနှစ်နဲ့ ဒုတိယနှစ် လူတွေ့စစ်ဆေးမှုတွေမှာလည်း မကောင်းခဲ့ဘူး။ ဒါဆို သူ ဆောင်ယန် ကျောင်းကို ဘယ်လို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တာလဲ"

သူ ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားသော်လည်း အမှတ်ရသည်မှာ လူတွေ့စစ်ဆေးမှုများကို ကပ်သီးကပ်သပ် အောင်မြင်ပြီး ကျောင်းဝင်ခွင့် ရခဲ့သည် ဆိုသော အချက်သာ။

ထိုအတွေးကြောင့် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အဆက်အသွယ် စာရင်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းယုရဲ့ မိဘတွေကို ဆက်သွယ်ကြည့်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့အစ်မကို ဆက်ကြည့်ရမလား"

ကျန်ရှိနေသော နေ့လယ်ပိုင်း အတန်းချိန်များတွင် ကျန်းယုသည် စာပြန်နွှေးလိုက်၊ ရရှိထားသော မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် စိစစ်လိုက်ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဤကမ္ဘာအကြောင်းနှင့် ကျန်းယုအကြောင်း ပိုမို ပြည့်စုံသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ ဆက်စပ်မိလာသည်။

မသိလိုက်ဘာသာနှင့်ပင် ကျောင်းဆင်းချိန် ရောက်လာ၏။ ညနေ ၆ နာရီ ရှိပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ဆောင်ယန် ကျောင်း၌မူ ဒါက တစ်နေ့တာ၏ တစ်ဝက်သာ ရှိသေးသည်။ ကျောင်းသား အများစုသည် ကျင့်ကြံခြင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အတန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားကြပြီးနောက် ညဉ့်နက်သည်အထိ ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ချိန် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ကြရသည်။

ကျန်းယုကမူ လူရှင်းနေသော ကန်တင်း၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေလေသည်။

စုဆောင်းငွေ မရှိ၊ ချေးငွေကလည်း ကန့်သတ်ချက် ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ကတည်းက သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အတန်းအားလုံးမှ အထုတ်ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် သူ တွေဝေနေပြီးမှ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်တာပေါ့ကွာ..."

ပထမဆုံး ကျန်းယုအမေဆီ ဖုန်းဆက်သည်။ မကိုင်။ နောက်တော့ အဖေ... သူလည်း မကိုင်။

သက်ပြင်းချရင်း မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းများကို ပြန်လည် မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မချင့်မရဲဖြင့် အစ်မဖြစ်သူ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းယု...?"

တစ်ဖက်မှ အသံသည် အေးစက်နေသည်။

ကျန်းယု အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ... ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ချေးလို့ ရမလား"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဖုန်းချသွားပြီဟု ထင်လိုက်ချိန်၌ ပြန်ပြောသံ ထွက်လာသည်။

"ပထမတန်းတုန်းကတည်းက နင့်မှာ မသေမျိုးလမ်းစဉ်အတွက် ပါရမီမပါဘူးလို့ အဖေနဲ့ အမေကို ငါ ပြောခဲ့တယ်။ ဆက်လုပ်နေရင် အချိန်ကုန် ငွေကုန်ပဲ ဖြစ်မှာလို့"

"ကွာရှင်းပြီးတဲ့ အချိန်တုန်းက အမေက နင့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေကို ယုံနေတုန်းပဲ။ နင့်ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်း အိပ်မက်အတွက် သူတစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့တယ်။ မကြာခင်ကပဲ ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံလှမ်းတောင်းသေးတယ်။ နင့်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် ငါ့ရဲ့ ကျူရှင်စရိတ်ကို လာနှိုက်ချင်နေတာ"

"ဟား... ပြီးတော့ နင်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသိတရားမရှိတဲ့ အရူးကောင်က စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်နောက်လိုက်ဖို့ ကျင့်ကြံခြင်းချေးငွေတောင် ယူလိုက်သေးတယ်။ အခု ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ဝိညာဉ်နုတ်မတတ် အကြွေးတွေနဲ့ နွံနစ်နေပြီ မဟုတ်လား"

ကျန်းယု ပြန်မပြောနိုင်ချေ။ သူ မှတ်မိသလောက် သူမ ပြောတာ မမှားပေ။

မိဘများ ကွဲသွားပြီးနောက် အမေဖြစ်သူ၏ ဝင်ငွေသည် စားဝတ်နေရေးအတွက်ပင် မလောက်မငဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းယုသည် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ဆက်လိုက်ရန် ဇွတ်တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ချေးငွေတွေ ယူသည်။ ကုန်သွားတော့ ထပ်ယူသည်။ တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ်။ အကြိမ်တိုင်း၌ အမေဖြစ်သူက လိုက်ဆပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရှာသည်။ သို့သော် အပေါက်က ပို၍သာ နက်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ လက်မြှောက်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

အစ်မဖြစ်သူ၏ အသံ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

"ဒါ ငါတို့ နောက်ဆုံး စကားပြောခြင်းပဲ။ နင်လုပ်တဲ့အကြွေး နင်ပဲ ဆပ်"

"နောက်ဆုံး အကြံပေးချင်တာက... ကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်သာ ဝင်လုပ်တော့"

"ငါ ၅၀၀ လွှဲပေးလိုက်မယ်။ အလုပ်ရတဲ့အထိ အသက်ဆက်ဖို့တော့ လောက်မှာပါ"

ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။

ကျန်းယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ထားပါတော့လေ... အနည်းဆုံးတော့ ၅၀၀ ရလိုက်တာပဲ"

ပိုင်ကျန်းကျန်း ပေးထားသော ၅၀၀ နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် သူ့စုငွေသည် ၁၀၀၀ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အိမ်ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမ၏ စကားသံများက သူ့ခေါင်းထဲ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။

"ကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ရမယ်တဲ့လား..."

ကျဉ်းမြောင်းသော အငှားခန်းလေးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းယု ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး မှိုတက်နေသော မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

အမှတ်တွေက ထိုးကျ၊ ပိုက်ဆံက မရှိ၊ အကြွေးတွေက ပိ၊ ခန္ဓာကိုယ်က ပျက်စီးလုနီးပါး...

ကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ကြောင်း သူ မငြင်းနိုင်ချေ။

ထိုစဉ် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းသာ မြင်ရသော ထူးဆန်းသည့် သင်္ကေတသည် အမည်းရောင် အပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုအချိန်မှာပင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ သူ့ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်လေး... နတ်ဘုရား ပင့်ဖိတ်တဲ့ အစီအရင် ပြီးဆုံးသွားပြီ။ မင်း ဆု ၃ ခု တောင်းလို့ရပြီ"

ကျန်းယု လန့်ဖျပ်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အရောင်လွင့်နေသော အဝတ်စများ၊ မညီမညာဖြစ်နေသော ချုပ်ရိုးများနှင့် အချိန်မရွေး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရုပ်သေးရုပ်။ သူ ကြက်သေ သေသွားသည်။

ဤကမ္ဘာသို့ သူ စရောက်လာစဉ်က ခေါင်မိုးထပ်ရှိ ထူးဆန်းသော ယဇ်ပူဇော်မှု အခမ်းအနား၌ တွေ့ခဲ့ရသည့် ရုပ်သေးရုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရုပ်သေးရုပ်က စကားဆက်ပြောသည်။

"ဟေး... နားထောင်နေလား။ ဆု ၃ ခုနော်... တစ်ခုမှ မလျှော့ပေးနိုင်ဘူး"

ထိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းယု၏ ခေါင်းထဲ၌ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ပေါ်လာသည်။ 'ပြေးမှ'။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် အတွေ့အကြုံမရှိသော လူသစ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့။

မှတ်ဉာဏ်များကို စီစစ်ပြီးနောက် ဤကမ္ဘာရှိ နတ်ဘုရားများသည် ဒဏ္ဍာရီလာများ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေပြီ။ သူတို့သည် ခွန်ရွှီ တစ်ခုလုံး၏ ကိစ္စအဝဝကို စီမံခန့်ခွဲနေသော အုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသော အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားများသည် သူကဲ့သို့ အောက်တန်းစား တစ်ယောက်ကို ဘယ်သောအခါမျှ တုံ့ပြန်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ စုတ်ပြတ်နေသော ပူဇော်ပသမှု အစီအရင်တစ်ခုက တစ်စုံတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့သည် ဆိုလျှင် ၎င်းသည် နတ်ဘုရား တစ်မျိုးတည်းသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

တားမြစ်ထားသော အရာများ။ ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် အုပ်ချုပ်သူ နတ်ဘုရားများက လိုက်လံချေမှုန်းနေသော အရာများ။

၎င်းတို့ကို မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများဟု ခေါ်ဆိုကြလေသည်။