ကာယအချိန်

မှတ်ဉာဏ်များ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ပေါင်းစည်းသွားသည်နှင့်အမျှ ထိုအရာများက သူ၏ အတွေးအခေါ်များကို ပုံဖော်လာသည်ကို ကျန်းယု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဤကျောင်းမှ ပညာရေးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို ပိုမို ဂရုစိုက်လာမိတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးထျန်းရိက သူ့ဘက် ငဲ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... သူ မင်းကို နတ်ဆင်အားတိုးဆေး လာရောင်းသေးလား"

ကျန်းယု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အေး... လာရောင်းတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်း မဝယ်လိုက်ဘူးမလား"

ကျိုးထျန်းရိက စုပ်သပ်လိုက်သည်။

"ဆရာဝမ်ဟိုင် မင်းကို ငြိုးမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"ငြိုးမယ်"

ကျန်းယုက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ငါက ဆေးမဝယ်ရုံလေးပဲလေ... အဲဒါက ပြဿနာအကြီးကြီး ဖြစ်သွားနိုင်လို့လား"

ကျိုးထျန်းရိက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွတ်... ဝမ်ဟိုင်အကြောင်း အတင်းနားထောင်ချင်လား"

"ငါက အတင်းပြောတာ သိပ်ဝါသနာမပါပါဘူးကွာ"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းယုသည် လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာများ ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်နှင့် ကာယလေ့ကျင့်ခန်း သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်ကူးထားလေသည်။

ကျိုးထျန်းရိက သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ကောလာဟလတွေအရတော့ ဆရာတစ်ယောက်က တိုင်တာလေ... ဝမ်ဟိုင်က ဘေးခန်းမှာ 'အာသာဖြေ' နေလို့တဲ့။ ဘယ်လောက်ကြမ်းလဲဆို မျက်နှာကြက်တောင် အက်တယ်ဆိုပဲ"

ကျန်းယု ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက အတင်းအဖျင်း စိတ်မဝင်စားတတ်သော်လည်း ဒီလောက် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးကိုတော့ နားထောင်ကြည့်မှ ဖြစ်တော့မည်။

ကျိုးထျန်းရိက ပြုံးစစ လုပ်လိုက်သည်။ "ဝမ်ဟိုင်ကတော့ သူ အဲလိုလုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူးတဲ့။ အဲဒီ 'ဒုန်းဒိုင်း' မြည်တဲ့ အသံတွေက ဆိုးတဲ့ကျောင်းသားတွေကို ဆုံးမနေတာပါလို့ ပြောတာပဲ"

"ငါ စီနီယာအစ်ကိုကြီးတွေကို မေးကြည့်တာတော့ ဝမ်ဟိုင်က ကျောင်းသားတွေကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် အပြစ်ပေးတာ ကြာပြီတဲ့"

"အထူးသဖြင့် မင်းက အဆင့်တွေကျနေမယ်၊ သူရောင်းတဲ့ အားဆေးတွေကိုလည်း မဝယ်ဘူးဆိုရင်... မင်းက သူ့ရဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံရမယ့် ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားရော"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နည်းနည်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆို ဖိအားတွေများလွန်းလို့ စိတ်တောင် ဖောက်သွားတယ်လို့ ကြားတာပဲ"

ကျန်းယု၏ အကြည့်များ စူးရှသွားသည်။

"ဒီလူကို တားမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား"

ကျိုးထျန်းရိက ပခုံးတွန့်ပြသည်။

"ဝမ်ဟိုင်ရဲ့ မှတ်တမ်းက အရမ်းကောင်းတာကိုး။ ဆောင်ယန်ကျောင်းရဲ့ ထိပ်တန်း ကာယဆရာလေ... သူ မွေးထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ ကျောင်းသား ၃ ယောက်ဆို တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ ကာယစွမ်းအား မြို့နယ်အဆင့် ပထမ ရခဲ့ကြတာ။ တချို့ကပြောကြတယ်... ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းတွေမှာ စမ်းသပ်နေဆဲ ဆေးဝါးတွေကို သူက ရအောင် ယူလာနိုင်တယ်တဲ့"

"ကျောင်းက သူ့ကို ထုတ်ချင်ရင်တောင် ကျောင်းသားမိဘတွေနဲ့ ကျောင်းသားအများစုက လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကာယစွမ်းအားတက်ဖို့ ဝမ်ဟိုင်ရဲ့ ဆေးတွေကိုပဲ အားကိုးနေကြရတာလေ"

ထို့နောက် သူက ကျန်းယုကို ကြည့်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"မင်းသာ ဆေးမထိုးဘဲနေမယ်၊ အမှတ်တွေလည်း တက်မလာဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့ နောက်ထပ်ပစ်မှတ်က မင်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်နော်"

ကျန်းယု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်တော့ ကျိုးထျန်းရိက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းကို စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"နေပါဦး... မင်း အရင်က အမြဲတမ်း ဆေးထိုးနေကျ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။ မင်း ပိုက်ဆံပြတ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ငါ နည်းနည်း စိုက်ပေးရမလား"

သူ့မျက်လုံးထဲမှ ရိုးသားမှုကို မြင်ရသဖြင့် ကျန်းယု ခိုကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲကွာ... ဒါပေမဲ့ မယူတော့ပါဘူး"

"တကယ်လား။ ဒီနေ့ တစ်လုံးမှ မထိုးဘူးလား" ကျိုးထျန်းရိက နောက်ပြောင်သလိုလိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လာပါကွာ... ငါ့ဟာ ယူသုံးလိုက်ပါ"

ကျန်းယုက ခေါင်းအမြန်ခါလိုက်သည်။ ဆေးတစ်လုံးလောက် ထပ်ထိုးလိုက်ရုံနဲ့ သူ တန်းသေသွားမှာကို စိုးရိမ်နေမိ၏။

သူ့မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤကမ္ဘာတွင် ဆေးအလွန်အကျွံ သုံးစွဲမှုကြောင့် မသန်မစွမ်းဖြစ်သူများ၊ သေဆုံးသူများ ဒုနဲ့ဒေး ရှိပေသည်။ ဆောင်ယန် အထက်တန်းကျောင်း၌ပင် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အားဆေးလွန်ပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသည့် ကျောင်းသားများ ရှိစမြဲ။

သို့သော်လည်း ပိုမိုသန်မာသော ကာယစွမ်းအားကို လိုချင်သဖြင့် ဆေးသုံးစွဲရန် ဆန္ဒရှိကြသည့် ကျောင်းသားတန်းကြီးမှာ မည်သည့်အခါမှ ပြတ်တောက်သွားခြင်း မရှိပေ။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည်လည်း လွန်ခဲ့သည့် အပတ်ကတည်းက ကျန်းမာရေး ယိုယွင်းသည့် လက္ခဏာများ ပြသနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ယွမ် ခုနစ်သိန်းတန် အကြွေးနှင့်အတူ သူအမွေရလိုက်သော ပျက်စီးနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း တွေးရင်း ကျန်းယု သက်ပြင်းထပ်ချလိုက်မိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တီးတိုးပြောနေစဉ် စူးရှသော အကြည့်တစ်ချက် သူတို့ဆီသို့ ရောက်လာ၏။ ဝမ်ဟိုင်က လှမ်းဟောက်လိုက်သည်။ "စကားပြောမနေနဲ့... လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ကြစမ်း"

ကျန်းယုနှင့် ကျိုးထျန်းရိတို့ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်ကာ လေ့ကျင့်ခန်း စတင်လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။

ကျန်းယုသည် ကြီးမားသော သံလုံးကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကြွက်သားများကို တင်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အားစိုက်ကာ ကီလို ၁၀၀ လေးသော သံလုံးကြီးကို မြေကြီးပေါ်မှ မ တင်လိုက်လေသည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှားလာတော့၏။ ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာပြီး သံလုံးကြီးကို ကစားစရာ အရုပ်သဖွယ် ကိုင်တွယ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တဝိုက် လှည့်ပတ် ကစားလိုက်သည်။

သံလုံးကြီး လည်ပတ်နေသည်နှင့်အမျှ ကျန်းယု၏ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါ အကြောလျှော့ လေ့ကျင့်ခန်း ဖြစ်မယ်..."

လှုပ်ရှားမှု အားလုံးက အသားထဲ အရိုးထဲ စွဲနေသည့် အရာများကဲ့သို့ပင်။ သူ စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုဘဲ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားကာ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နေလေသည်။

လေ့ကျင့်မှု ဆက်လုပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပိုမို အသားကျလာသည်။ ဆက်စပ်နေသော မှတ်ဉာဏ်များလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ကာယလေ့ကျင့်ခန်း ဆိုတာ အဓိကအားဖြင့် ကြွက်သားနဲ့ အရိုးတွေကို ပုံသွင်းတာပဲ။ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ လုပ်ပြီး လက်ရှိ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ချိုးဖျက်ကာ ကာယစွမ်းအား အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို မြှင့်တင်ရတာ"

"အထက်တန်းကျောင်းသားတွေကြားမှာ အသုံးအများဆုံး နည်းလမ်းကတော့... ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခြင်း ပုံစံ ၃၆ သွယ်ပဲ"

ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခြင်း ပုံစံ ၃၆ သွယ်ဆိုတာ အထက်တန်းကျောင်း ကာယလေ့ကျင့်မှုအတွက် ဂိုဏ်းကြီးဆယ်ဂိုဏ်းမှ အထူးဖန်တီးထားသော အခြေခံ နည်းစနစ်ဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားမှု ၃၆ မျိုး ရှိပြီး တစ်မျိုးစီသည် မတူညီသော လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာများနှင့် တွဲဖက်လုပ်ဆောင်ရကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးစေပြီး ကာယစွမ်းအားကို ထိထိရောက်ရောက် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပေသည်။

ဂိုဏ်းကြီးဆယ်ဂိုဏ်းမှ ချမှတ်ထားသော မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းဘောင်အောက်တွင် သိုင်းပညာနှင့် တာအိုနည်းစနစ် အားလုံးကို အဆင့် ၁ မှ ၁၀၀ အထိ သတ်မှတ်ထားသည်။

‌ဆောင်ယန် ကျောင်းတွင် ကျောင်းသားအများစုသည် ဤနည်းစနစ်ကို တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်အတွင်း စတင်တတ်မြောက်ကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခြင်း ပုံစံ ၃၆ သွယ် ၏ အဆင့် ၁ သို့ ရောက်ရှိကြသည်။

အဆင့်ဆက်တက်အောင် လုပ်နိုင်လျှင် ဤနည်းစနစ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာပိုမို အားကောင်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အံ့ဖွယ်စွမ်းရည်များအထိ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လာရန် မလွယ်ကူလှချေ။ ကျန်းယု၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကျောင်းဖွင့်ပြီး ၃ လ အကြာ၌ ပိုင်ကျန်းကျန်း တစ်ယောက်သာ ဤနည်းစနစ်၏ အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူမသည် တစ်နေ့လျှင် ဆေး ၉ လုံးသာ ထိုးသော်လည်း ဆေး ၁၆ လုံးထိုးသော ချန်ရှင်း ပြီးလျှင် တစ်တန်းလုံး၌ ဒုတိယ အများဆုံး ကာယစွမ်းအားကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခြင်း ပုံစံ ၃၆ သွယ်ရဲ့ အဆင့်က ကာယစွမ်းအား တိုးတက်မှုနှုန်းကို သက်ရောက်မှု ရှိတာ မှန်ပေမဲ့... နောက်ဆုံးကျတော့ လက်တွေ့ ကာယစွမ်းအား အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကသာ ကိုယ်ဘယ်လောက် သန်မာလဲ ဆိုတာကို အဆုံးအဖြတ် ပေးတာပဲ။ ပြီးတော့ ကာယအချိန် အမှတ်စာရင်းကိုလည်း အဲဒါနဲ့ပဲ ပေးတာ"

"ငါ့ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က ၀.၈၂ ရှိတယ်။ ပေါင်ရာချီ လေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မနိုင်နေပြီ။ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ကာယစွမ်းအား အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က ၁၀ အထိ တက်နိုင်တယ်။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရောက်ရင်တော့ အများဆုံး ၂၀ အထိ ရှိနိုင်တယ်... ဒီနေရာက လူတွေရဲ့ ကွာခြားချက်က တကယ် ကြီးမားတာပဲ"

အစပိုင်းတွင် ကျန်းယုသည် လှုပ်ရှားမှုများကို ပုံမှန်လုပ်ဆောင်ပြီး ကာယအချိန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အသစ်ကို ကျင့်သားရအောင် စမ်းသပ်လိုစိတ်သာ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခြင်း ပုံစံ ၃၆ သွယ်ကို ပိုလုပ်မိလေလေ၊ သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ပိုကောင်းလာလေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ အတွင်းစိတ်မှ အားတစ်ခုက သူ့ကို ရှေ့ဆက်တိုးရန် တွန်းအားပေးနေသကဲ့သို့ မနားမနေ လေ့ကျင့်ရန် တိုက်တွန်းနေတော့သည်။

ကြွက်သားများ စုတ်ပြဲသွားလိုက်၊ အရိုးများ ဒဏ်ပိသွားလိုက်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်နေတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ထုနှက်ခံနေရသလို ဖြစ်နေပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိခိုက်သွားသော အသားနှင့် အရိုးများကို တိတ်တဆိတ် ကုစားပေးနေလေ၏။

ဒါက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ် ကာယအချိန်များတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလို လုပ်ငန်းစဉ်က သံသရာလည်နေသည်။ ဖိအားကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ လွှမ်းမိုးမှုဖြင့် ပြန်လည် ကုစားသည်၊ ထို့နောက် ပိုမို သန်မာလာလေသည်။

"ဟူး..."

နှစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျန်းယု သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်း ပြုတ်ထွက်မတတ် ကိုက်ခဲ နာကျင်နေတော့၏။

"သူတို့ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး သုံးကြတာ မဆန်းပါဘူး..."

ကွင်းပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပိုင်ကျန်းကျန်းသည် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေလျက် မနားတမ်း ဆက်လက် တွန်းအားပေး လေ့ကျင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အတန်းထဲမှ ကျန်ကျောင်းသားများလည်း ထိုနည်းတူပင် ပြင်းထန်စွာ လေ့ကျင့်နေကြသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အရေးတကြီး လိုအပ်နေသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်ဖြတ်ရန် ဆက်လက် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ့မူလကမ္ဘာမှာသာ ဒီလိုလေ့ကျင့်ရင် အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက ကျင့်ကြံခြင်းခေတ်ရဲ့ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကြောင့်... အသက်ရှင်ရုံတင် မကဘူး၊ ပိုတောင် သန်မာလာနိုင်သေးတယ်"

ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားမှ နာကျင်မှုများကို ခံစားရင်း... ပိုမိုလေ့ကျင့်လိုစိတ်၊ ပိုမိုသန်မာလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ... မူလကျန်းယု၏ စွဲလမ်းမှုကြီးမားပုံကို ကျန်းယု အံ့သြမိသွားလေသည်။

သို့သော် လေ့ကျင့်ချိန် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုမူလစိတ်အဟုန်သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်စပြုလာသည်။

ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းခရီးကို လက်ရှိ ကျန်းယု ကိုယ်တိုင် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်း ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

မနက်ခင်း ကာယအချိန် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျန်းယုသည် ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် ပစ်လှဲလျက် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သူ့ဘေးပတ်လည်တွင် အတန်းဖော်များသည် ခုန်ပေါက် လှုပ်ရှားလျက် မမောနိုင်မပန်းနိုင် ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယု ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒါသည် ဆေးသုံးထားသူနှင့် မသုံးထားသူကြား ကွာခြားချက်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မည်းနက်နေသော အကွက်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အမည်းရောင် ဖုံးလွှမ်းခြင်း မရှိသေးသည့် နေရာဟူ၍ လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။