အခန်း (၁-၃)

Vol. 1 Ch. 1-3

အပိုင်း (၁) တံခါးကို ပိတ်ထားတယ်

ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် သူမရှေ့ကလူသည် အကြည့်ချင်းဆုံသည့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုကို လုပ်နေကြလေသည်။ သူမ၏ခေါင်းက အနည်းငယ် မူးနောက်နောက်ဖြစ်နေဆဲ။

နားမလည်တော့ဘူး။ အချိန်ဖြုန်းဖို့ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်နေခဲ့တာလေ။ အိပ်ပျော်သွားပြီး ပြန်နိုးလာတော့ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်တဲ့။ ဒါထက်ဆိုးတာက အမြောက်စာတစ်ယောက်တဲ့လေ။

ဇာတ်လမ်းအရဆိုရင် နောက်အခန်းက အသစ်စက်စက် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ သမီးအစစ် ဦးဆောင်တဲ့ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုကြောင့် ငါနဲ့ စုန့်ဝေဖျင်တို့ အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့အခန်းပဲ။ ငါ့သတို့သားလောင်းကလည်း စိတ်ပျက်သွားပြီး အားလုံးကလည်း ငါ့ကို အထင်သေးသွားကြမယ်။ ပြီးတော့ ငါကိုယ်တိုင်ကလည်း မြစ်ထဲခုန်ချပြီး ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားတယ်။

စုန့်ဝေဖျင်၏အကြည့်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏အဝတ်အစားကို ဟိုစမ်းဒီစမ်း လုပ်လိုက်လေသည်။ တော်ပါသေးရဲ့။ ငါတို့နှစ်ယောက် ဒီအတိုင်း အိပ်ပျော်သွားပြီး တခြားဘာမှ မဖြစ်ခဲ့လို့ပေပဲ။

ဒါဆိုရင်တော့ ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ မူလဇာတ်ကြောင်းထဲမှာ စုန့်ဝေဖျင်က လုံးဝ လက်မထပ်ခဲ့သလို ဘာမက်မွန်ပွင့် ကောလာဟလမှလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက တစ်ယောက်တည်း စဥ်းစားလိုက်လေသည်။ ဧကန္တ သူက မစွမ်းဆောင်နိုင်တာများလား။

“မင်း, ငါ”

သူက အနာဂတ် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက သူ့ကို ဝံပုလွေပေါက်လေးလို့ ခေါ်ကြတာ ငါ သိသားပဲ။ သည်အချိန်တွင် စုန့်ဝေဖျင်သည်လည်း ဆွံ့အနေပုံပေါ်လေသည်။ သူ အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တခြားအတွေးများ ရောက်လာတော့သည်။

ငါက အရင်ကတည်း မိသားစုမှာဆို မင်းသမီးလေးတစ်ပါးပဲ။ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မိန်းကလေးပေါ့။ ငါ့ အကြီးဆုံးအစ်ကို နဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတို့ဆိုရင် နှစ်ယောက်လုံး စံပြဝန်ထမ်းတွေ။ ငါကတော့ ငါးဆားနယ်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက ငါ့ကို ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ ဒါရိုက်တာနေရာ စီစဥ်ပေးထားခဲ့တာ။ ငါက သုံးရက်လောက် ငါးမျှားပြီး နှစ်ရက်လောက် ပိုက်ကွန်ကို ပစ်ထားတတ်တဲ့သူမျိုး။ အနားယူတဲ့ဘဝကြီးကို ကြိုပြီးတော့တောင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ခံစားနေရပြီးပြီလေ။ စားလိုက်၊ သောက်လိုက်နဲ့ ပျော်ပါးရုံပဲ။

ဒါပေမဲ့အခုတော့ ငါက ၇၀ခုနှစ်ဆီကို ရောက်ရသတဲ့။ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေ မရှိတာမပြောနဲ့အုံး အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အခြေအနေက ပိုလို့တောင် ခက်ခဲသေးတယ်။ ငါသာ ဒီခေတ်မှာ လက်မထပ်ဘဲ နေမယ်ဆိုရင် အိမ်နီးချင်း အတင်းအဖျင်းပြောတတ်တဲ့ စတားတွေရဲ့ တံတွေးခွက်ထဲမှာ မျောရတော့မှာပဲ။ ငါက ဂရုမစိုက်ပါဘူးဆိုရင်တောင် တခြားလူတွေရဲ့ စပ်စုတတ်တဲ့အကျင့်နဲ့ဆိုရင် စိတ်ရှုပ်ရလွန်းလို့ သေသွားနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်လေ။

တစ်ယောက်က မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူ။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်က လက်မထပ်ချင်တဲ့သူ။ အတူတူနေလိုက်ရင် သူတို့လိုချင်တာ ရသွားပြီပဲ။ ငါတို့တွေက တခြားလူတွေရှေ့မှာတော့ လူငယ်စုံတွဲတစ်ခုပေါ့။ နောက်ကွယ်မှာတော့ အခန်းဖော်ကောင်းတွေ။ ပြီးတော့ ငါက သူဌေးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်ကြီးကို ဖက်ထားရမှာလေ။ ဒါက ရှေ့မှာ စီစဥ်ထားတဲ့ အနားယူရမဲ့ဘဝပဲ မဟုတ်လား။

ထိုသို့ စဥ်းစားလိုက်ပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူမ၏မျက်ရည်များက တစက်စက် စီးကျသွားလေသည်။ ခုနက သူမသည် ကြောက်လွန်းသဖြင့် မငိုနိုင်ခဲ့ပေ။ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေရသည့်နှယ်။

စုန့်ဝေဖျင်က အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသယောင်။

“ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး၊ မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ငါ့ကို သက်သက် လာရှာလိုက်၊ သွားကြမယ်”

စုန့်ဝေဖျင်သည် မျက်ခုံးများတွဲကျနေရင်း ထရပ်လိုက်လေသည်။ သူက မြန်မြန် အိပ်ရာသိမ်းလိုက်ပြီး သူမကို လောဆော်လိုက်သည်။

သူသည် ဆိုးဝါးသည့်အခြေအနေမျိုးတွင် တစ်ဖက်လူကို အခွင့်အရေးယူတတ်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက တစ်ခုခု ပြောမည်ပြင်လိုက်စဥ် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်လာတော့သည်။

“မကြီးရှောင်ကျောင်း၊ မမ အထဲမှာလား”

ဒီအသံ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ခန့်မှန်းကြည့်ရန်ပင် မလိုချေ။ ဒါ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ ညီမလေးလို့ခေါ်တဲ့ ရွှီယန်ယန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အော်နေတဲ့လေသံထဲက ပျော်နေတဲ့ခံစားချက်ကြီးကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပါ့ပဲ။

ချက်ချင်းဆိုသလို ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ထွက်သွားတော့သည်။ ရွှီယန်ယန်သာ ဒီလို ဗွေမဖောက်ခဲ့ရင် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်လည်း သေရမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း ဒီနေရာလွတ်ကို လာဖြည့်ပေးရမှာမဟုတ်ဘူး။

သူမက မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များနှင့် စုန့်ဝေဖျင်ကို ကြည့်လိုက်ကာ

“အခု ငါ နင့်ကို တောင်းဆိုစရာရှိတယ်၊ နင် ငါ့ကို ကူညီပေးရမယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့မျက်လုံးများကို ကျဥ်းမြောင်းထားလိုက်ပြီး

“ငါက ဘယ်လို ကူညီပေးရမှာလဲ”

“နင့်ကျန်တဲ့ဘဝမှာ လက်ထပ်ဖို့ အစီအစဥ် မရှိဘူးမလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ စုန့်ဝေဖျင်၏ မသိမသာ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားသည့် မျက်နှာထားကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမစိတ်ထဲတွင် ခေါင်းညိတ်မိလိုက်လေသည်။ ဒါဆို မှန်နေတာပဲ။

“တကယ်တော့ ငါလည်း ဒီလို အတွေးရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင် သိပါတယ်၊ ဒါက လုံးဝလက်တွေ့မကျဘူးလေ၊ တခြားအကြောင်းအရင်းကို ဘေးချိတ်ထားအုံး၊ လူကြီးတွေက ရှိသေးတယ်။ သူတို့ကို ရှင်းပြဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး”

စုန့်ဝေဖျင်၏ မိဘများသည် ဆုံးပါးသွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကို ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည့် အဘွားတစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။ သူမကလည်း အချိန် သိပ်မကျန်တော့ပေ။ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ သူမ၏မြေးလေးအတွက် ဇနီးတစ်ယောက် လက်ထပ်ပေးဖို့ရန်သာ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက မြွေခေါင်းအောက်ဘက် ခုနှစ်လက်မကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ခြင်းပင် (အားနည်းချက်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တယ်)။ စုန့်ဝေဖျင်က သူ့စိတ်ကို သိသွားသလို တုံ့ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ချိန်တွင် သူမက ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါတို့နှစ်ယောက် ဟန်ဆောင်စုံတွဲတစ်တွဲလို အတူတူနေကြမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်သည် အများကြီး တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချိန်တွင်ပင် သူသည် ခဏလောက် ဆွံ့အသွားသည်မှာကတော့ မလွဲပင်။

တံခါးအပြင်တွင် ရွှီယန်ယန်က နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဟန်ဆောင်နေဆဲ။

“ဒီမနက် ညီမလေး နိုးလာပြီး မကြီးကို ပညာတတ်လူငယ်တွေနေရာမှာ လာရှာသေးတယ်၊ မမက တစ်ညလုံး ပြန်မလာဘူးလို့ ကြားတယ်၊ ညီမလေးလည်း ရွာထဲက လူတိုင်းကို မေးခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ မမကို မတွေ့ခဲ့ဘူးတဲ့၊ စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့အိမ်တစ်အိမ်ပဲ ကျန်တော့တာ”

သည်စကားထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူများ၏ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။

“အို စုန့်လူလေးက ဒီလိုမကောင်းတဲ့စိတ်ကူးမျိုးတွေ မရှိနိုင်ပါဘူး”

“မဖြစ်သင့်တာပါ၊ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပညာတတ်လူငယ်လေး ဟန်ကွမ်းဟွေ့နဲ့ တွဲနေတာမလား”

“ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပညာတတ်လူငယ်မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ နာမည်လည်း ကြီးပါ့၊ ကျစ် ကျစ် ... သူသာ သူ(မ)နဲ့ တကယ်လက်တွဲခဲ့ရင် သူက ကံကောင်းတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ”

ရွှီယန်ယန်က ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး

“ဒီမယ်၊ ရှင်တို့တွေ ကျွန်မရဲ့အစ်မကို နာမည်မဖျက်ကြနဲ့နော်၊ ကျွန်မ ဝင်သွားပြီး တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်လိုက်အုံးမယ်”

သူမသည် စိတ်ထဲတွင်တော့ ဂုဏ်ယူနေလေသည်။ ဒီလောက်ဆေးတွေ အများကြီးသောက်ထားမှတော့ အဲနှစ်ယောက် အခုထိ အိပ်ရာထဲမှာပဲ ရှိနေမှာ သေချာတယ်။ ဟွန့်။ ဒီတစ်ခါတော့ ပန်းကို နွားချေးပုံထဲ စိုက်ထားသလို ဖြစ်တော့မယ်။ အစ်ကိုကွမ်းဟွေကတော့ ဒီတစ်ခါ ဒီကိစ္စကို လုံးဝ လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူမရဲ့လူပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

“ငါ နင့်အဖွားအပေါ်လည်း သိတတ်ပြီး သူ့ကြီးရင့်တဲ့ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း နေလို့ရအောင် လုပ်ပေးမယ်လေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မက်လောက်စရာအကောင်းဆုံး အခြေအနေတစ်ခုကို ထည့်ပြောလိုက်တော့သည်။

သူမသည် ပါးပေါ်တွင် တွယ်ရစ်နေသည့် မျက်ရည်များကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဆွံ့အနေသည့် စုန့်ဝေဖျင်ကို စဥ်းစားဖို့ အချိန်တစ်ခု ပေးလိုက်ကာ

“ဒီကိစ္စကို အရင်စဥ်းစားထားလိုက်၊ ငါ ရွှီယန်ယန်ကို သွားရှင်းလိုက်အုံးမယ်၊ ငါ့ကြောင့် နင့်ကို ဆွဲထည့်မိတယ်လို့ စဥ်းစားလို့ရတယ်၊ နင် ထွက်လာစရာမလိုဘူး၊ ငါ ကြည့်ရှင်းလိုက်မယ်”

သူမ အခန်းကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်လိုက်ရင်း အသံမြင့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“လာပြီ၊ လာပြီ၊ ဘယ်သူလဲ”

ပိတ်စခန်းဆီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကာ တည့်တည့်ထွက်သွားလိုက်ပြီး နံရံပေါ်က ချိတ်ထားသည့် အဝတ်စကို လှမ်းယူလိုက်ကာ ခါးတွင် ပတ်လိုက်၏။ စဥ်းနှီတုန်းဘေးက ပုံးကြီးထဲမှ ပြောင်းဆန်မှုန့်နည်းနည်းကို လှမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အဝတ်စပေါ်တွင် သုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမက တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

“ဒါ တကယ်ပဲ ရွှီရှောင်ကျောင်းရဲ့အသံလား”

“အိုက်ယိုး အိုက်ယိုး ဒီတစ်ခါတော့ ပြဇာတ်ကောင်းတစ်ခု ကြည့်ရတော့မှာပဲ”

အံ့သွားသည့်အရိပ်တစ်ခုက ရွှီယန်ယန်၏မျက်လုံးထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ လင်းသွားတော့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် စောင်ထဲမှာပဲ ရှိနေအုံးမှာ။ သူတို့တွေ လုပ်နေတဲ့ပုံကို ဖမ်းဖို့ လူတွေကို အခန်းထဲ ခေါ်ဝင်သွားချင်နေပြီ။

သူတို့တွေ ဒီလူတွေကြောင့် နိုးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်လေ။ ဘယ်လိုပဲ အလျင်လိုနေနေ နှစ်ယောက်လုံးက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြမှာပဲ။ အဲဒါထက် သူမက တစ်ညလုံး ပြန်မလာခဲ့ဘူးလေ။ ဒီပြဇာတ်ကို အလွှတ်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူမက ထိုသို့ စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏အသံက ပိုပြီး ဝမ်းနည်းလာလေသည်။ တံခါးအဖွင့်ကို မစောင့်တော့ဘဲ သူမက စပြီး ငိုယိုတော့သည်။

“မကြီးရှောင်ကျောင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရက်တာလဲ၊ မမ ၊ အစ်ကိုဟွမ်းဟွေ့ကတော့ ဝမ်းနည်းတော့မှာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲလို့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်တစ်ခု ပေါက်ထွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ သူမက ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး

“လာပြီ၊ လာပြီ၊ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ၊ ဘာကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမှာလဲ”

ရွှီယန်ယန်သည် သည်စကားများကြောင့် အလန့်တကြား နောက်တွန့်သွားတော့သည်။ သူမ၏ အားနည်းကာ ကူကယ်ရမဲ့နေသည့် တုံ့ပြန်ပုံကြောင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ စိတ်ထဲတွင် မဲ့ရွဲ့မိတော့သည်။ ပန်းဖြူလေးတစ်ပွင့်လို့ ဟန်ဆောင်နေတယ်ပေါ့။ ရွံဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ သူ့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ့မှာ ငါးဆားနယ်မင်းသမီးလေးလိုပဲ ဆက်နေရအုံးမှာ။ သူမသည် ရွှီယန်ယန် အပြောကို စောင့်မနေတော့ဘဲ

“ယန်ယန် နင်နဲ့အတူတူ ဒီလူအုပ်ကြီးတစ်ခုကို ခေါ်လာပြီး ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ၊ အဘွားစုန့်က ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူး၊ သူ အခုထိ အိပ်နေတုန်း၊ မနက်စောစောစီးစီး အားလုံးက ဒီလိုအော်ဟစ်ငိုယိုနေကြတာ မသိရင် နင့်ကို သေမတတ် ဖျားနေတယ် ထင်ကြတော့မယ်၊ ဘာလဲ၊ ဒီလူတွေက ဆရာဝန်တွေလား၊ သူတို့တွေက နင့်ကို ကုပေးနိုင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့အိမ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ဆေးတစ်မျိုး ရှိနေလို့လား၊ ဒါကြောင့် နင်က အကူအညီ လာတောင်းတာလား”

ရွှီယန်ယန်သည် သူမ၏လည်ချောင်းထဲတွင် ဆို့နစ်သွားပြီး ကြို့ထိုးလာတော့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောမည့်စကားကိုပင် မေ့သွားတော့သည်။

ကြည့်ရှုနေသူများက ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ စကားကို နားထောင်ရင်း သူတို့စိတ်ထဲက လူပြိန်းအတွေးများသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကိစ္စ ကြီးသွားအောင်လုပ်လည်း ဂရုမစိုက်ကြသည့် ကြည့်ရှုသူများက သူတို့အသံကို မြှင့်ကာ မေးလိုက်၏။

“ရဲဘောရှောင်ကျောင်း၊ ယန်ယန်က နင့်ကို ရှာမတွေ့ဘူးလို့ ပြောလို့ ငါတို့တွေ အတူတူ လာရှာကြတာ၊ အဟဲဟဲ ရှာပေးမလို့ပါ”

ရွှီယန်ယန်၏အတွးရထားက လမ်းကြောင်းပေါ် ပြန်ရောက်လာပြီး

“မကြီးရှောင်ကျောင်း မမ အထင်လွဲနေပြီ၊ ညီမလေးက မမကို စိတ်ပူလို့ပါ၊ မနေ့ညက မမ ပညာတတ်လူငယ်များနေရာကို ပြန်မလာဘူးလေ၊ ညီမလေးလည်း တစ်ရွာလုံးကို ပတ်ရှာခဲ့ပေမဲ့ မမကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး၊ မမ တစ်ခုခု ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်သွားတာ၊ ဒါကြောင့် လူနည်းနည်း ခေါ်လာခဲ့တာ၊ မမ... မမက စုန့်ဝေဖျင်ဘေးမှာ တစ်ညကုန်ဆုံးခဲ့မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး၊ မမ အစ်ကိုကွမ်းဟွေကို မေ့သွားပြီလား”

ရွှရှောင်ကျောင်းက မဲ့ရွဲ့လိုက်ပြီး

“နင့်ရဲ့ ဘယ်မျက်လုံးက ငါ ဒီမှာ ညအိပ်ခဲ့တာ မြင်တာလဲ၊ ယန်ယန် ငါ နင့်စိတ်ကို သေသေချာချာ မြင်ရတယ်နော်၊ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ခြေသုံးချောင်းဖားတွေကို ရှာရခက်ပေမဲ့ ခြေနှစ်ချောင်းနဲ့ ယောက်ျားတွေကတော့ အများကြီးပဲ၊ နင် အဲဒီ ပုပ်ဟောင်နေတဲ့ဟာကြီးကို လိုချင်ရင် ယူသွားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ လာမရှုပ်နဲ့”

ရွှီယန်ယန်သည် သူမကို သတ္တိများပေးလျှင်တောင် ဆေးခပ်ခဲ့သည့်အကြောင်းကိုတော့ ထုတ်မပြောရဲပေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်း လုပ်မည့်ကိစ္စက ရွှီယန်ယန်ကိုယ်တိုင် သူ့ကိုယ်သူ ရေဆိုးများ ပြန်ပက်မိအောင်လုပ်ရန်ပင်။ ရွှီယန်ယန်၏ခေါင်းပေါ်သို့ သွေးရေများ လောင်းချနိုင်လျှင်တော့ အကောင်းဆုံးပင်။

“ကျောက်ရှောင်ကျောင်း၊ နင် ဘာပြောလိုက်တယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဒေါသထွက်နေသည့် ယောက်ျားသံတစ်ခုက ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

“အိုး ကွမ်းဟွေ ရောက်လာတာပဲ”

“အလို သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ဖို့ စီစဥ်နေတယ်လို့ ငါ ကြားမိတာပဲ”

“ငါ့အထင်တော့ အဲကိစ္စက အခု အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပြီထင်တာပဲ၊ ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပဲ၊ ရဲဘော်ရှောင်ကျောင်းက ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူးလေ၊ သူက ငါတို့ရွာက ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ၊ ဒါက အိမ်ကို ကလေး မှားယူလာမိတာမလား၊ ယန်ယန်အပေါ် သူ့အဖေရဲ့ စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ ပုံကိုလည်း ကြည့်အုံး၊ သူတို့တွေက ယန်ယန်ကို မှတ်သွားလိမ့်မယ်၊ ရဲဘော်ရှောင်ကျောင်းကတော့... ပြောရခက်ပါတယ်”

“ကျစ်.. ဟန်ကွမ်းဟွေခေါင်းပေါ်က အရောင်က”

ရွှီယန်ယန်သည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် ဝမ်းသာသွားသည့် စိတ်လှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ ဟန်ကွမ်းဟွေက နီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ၃ဒီဂရီလောက် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး သူမ၏အသံက အားနည်းကာ အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်လို့ရဟန် ဖြစ်လာတော့သည်။

“အစ်ကို ကွမ်းဟွေ၊ ညီမ.. မကြီးရှောင်ကျောင်းက လူငယ်နေရာကို တစ်ညလုံးပြန်မလာဘူးထင်လို့ ဒီအတိုင်း စိတ်ပူသွားတာပါ၊ ဒါကြောင့် ညီမ ပတ်ပြီး မေးခဲ့တာ၊ သူက စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့အိမ်က ထွက်လာတယ်တဲ့၊ မကြီးရှောင်ကျောင်းကို မမုန်းလိုက်ပါနဲ့နော်၊ မမနဲ့ စုန့်ဝေဖျင်ကြားမှာ သေချာပေါက် ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး”

ဟန်ကွမ်းဟွေသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူ့အသက်ရှူသံက ပိုပြီးလေးပင်လာကာ

“ကျောက်ရှောင်ကျောင်း၊ မင်းမှာ အရှက်ရော ရှိသေးရဲ့လား”

သူက ရွှီယန်ယန်၏လက်မောင်းကို အသာအယာပုတ်ပေးလိုက်ပြီး

“ယန်ယန် မငိုနဲ့နော်၊ မငိုနဲ့၊ အစ်ကိုကွမ်းဟွေ ရှိတယ်၊ သူ ညီမက ထက်ပြီး ရန်လုပ်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် တစ်ယောက်က ရှက်နေပြီး တစ်ယောက်က သိမ်မွေ့ပြနေသည့် သူမရှေ့က လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမက လက်ကိုမြောက်ကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး

“အိုး ကြည့်စမ်း၊ မသိတဲ့သူဆိုရင် သူတို့တွေကို စုံတွဲတွေလို့ ထင်သွားကြတော့မှာပဲ၊ နင်တို့နှစ်ယောက်ပဲ ချစ်စကား ကြိုက်စကားတွေ ပြောလိုက်ကြပါတော့လား၊ အဲဒီအစား ငါ့ရှေ့ပြေးလာပြီး ငါ့ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်နေကြသေးတယ်၊ ရွံဖို့ကောင်းလိုက်တာ”

ဟန်ကွမ်းဟွေသည် နင်သွားပြီး

“ရှောင်ကျောင်း၊ နင် ဘာပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ငါတို့က စေ့ထားတာလေ၊ အရှက်မရှိ ငါနဲ့ ယန်ယန်ကို ပြန်ပြီး နာမည်ဖျက်နေတာ နင်ပဲ”

ရွှီယန်ယန်သည် ဖြူဆုတ်သွားတော့သည်။ သူမက ဟန်ကွမ်းဟွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာက ပန်းရောင်သန်းသွားတော့သည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပြီး မျက်လွှာချထားလိုက်ကာ

“မကြီးရှောင်ကျောင်း ညီမလေး တခြားဘာမှ မစဥ်းစားထားပါဘူး၊ ညီမလေးက အစ်ကိုကွမ်းဟွေကို ညီမလေးရဲ့ခဲအိုတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားတာပါ”

သူမ၏ စကားလုံးများနှင့် အမူအရာက ရှိနေသည့်လူများကို တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ထင်သွားစေတော့သည်။ အစကတော့ သူတို့တွေက ကျောက်ရှောင်ကျောင်း အရှက်ကွဲမှာကို စောင့်ကြည့်နေကြတာလေ။ အခုတော့ သတင်းကြီးတစ်ခုကို မတော်တဆ ရှာတွေ့သွားခဲ့တာပဲ။ သူတို့ဘေးက လူများသည် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။

“ဒါ... ခဲအိုနဲ့ ခယ်မတွေလား”

“အို မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”

“ဒါက လူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်ဆီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ကျောက်ရှောင်ကျောင်း”

ဟန်ကွမ်းဟွေက နီရဲသွားပြီး သူကလည်ပင်းက ပြည့်ကျပ်လာပြီး

“တခြားလူတွေအပေါ် သွေးတွေ အန်ထုတ်မနေနဲ့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အေးစက်စက်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

“လုပ်တော့လုပ်ရဲပြီး ဝန်မခံရဲဘူးလား၊ ဟန်ကွမ်းဟွေရယ်၊ နင် လုပ်နိုင်တာ ဒါအကုန်ပဲပေါ့လေ၊ ငါ မသိဘူးလို့ ထင်မနေနဲ့၊ ရွာနောက်ကျောက မြေဖို့ဆည်ကြီးရဲ့ ကျောက်တုံးကြီးအောက်မှာ နင် သစ္စာနဲ့ရေးထားတဲ့ စာက မဆွေးသေးဘူးနော်၊ ပူပူနွေးနွေးပဲ ရှိသေးတယ်”

ပြီးတော့ ရွာအရှေ့ဘက်အစွန်နားက ဟွိုင်ပင်ကြီးရဲ့ အခေါင်းပေါက်ထဲမှာလည်း ရှိသေးတယ်၊ ဆံပင်နဲ့ ချည်ထားတဲ့ နင့်နာမည်ရေးထားတဲ့ စာငယ်လေးတစ်စောင်လည်း ရှိသေးတယ်”

“ပန်းကန်ထဲက ဟာလည်း စားတယ်၊ ပြီးတော့ အိုးထဲက ဟာကိုလည်း ကြည့်ချင်နေသေးတယ်၊ ဟန်ကွမ်းဟွေ နင့်ကိုယ်နင် မှန်ထဲ ပြန်မကြည့်မိဘူးလား၊ နင်က တန်လို့လား”

မျက်နှာများ ဖြူဆုတ်နေသော်လည်း ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် ရွှီယန်ယန်တို့သည် ဇွဲကောင်းနေကြဆဲ။

“ကျောက်ရှောင်ကျောင်း၊ နင် .. နင် ..”

“ငါက ဘာဖြစ်လဲ၊ ငါ မှားလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ဘာသက်သေမှ မရှိဘဲ လူတွေကို အလကားသက်သက် စွပ်စွဲတတ်တဲ့ ရွှီယန်ယန်လိုများ ထင်နေတာလား၊ ငါ အားလုံးကို သက်သေပြဖို့ ခေါ်သွားမယ်လေ ဘယ်လိုလဲ”

ရွှီယန်ယန်က အော်ဟစ်လိုက်တောသည်။

“မလုပ်နဲ့”

ကောင်းပါလေ့။ ဒီစကားက ရွှီရှောင်ကျောင်း ပြောသည့်စကားကို အတည်ပြုပေးလိုက်တော့သည်။ အားလုံးက ထိုကိစ္စကို ယုံကြည်ရမလို၊ မယုံကြည်ရမလို ယိမ်းယိုင်နေကြလေရာ သည်တုံ့ပြန်ပုံကို တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူတို့သည် ထိုကိစ္စကို ယုံကြည်သွားကြတော့သည်။

“ကျစ် ကျစ်... ဒါက လူ့ရဲ့မျက်နှာကို သိနိုင်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို မသိနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ”

“ဟုတ်ပါ့၊ ရဲဘော်ဖြစ်တော့ရော ဘာအရေးလဲ၊ စာရိတ္တပျက်ပြားနေတာကို”

“ယန်ယန်က သူ့မိဘအရင်းတွေကို မှတ်မိသွားပြီး ပညာတတ်လူငယ်များနေရာကို မကြာမကြာသွားပြီး နေ့တိုင်း ဟန်ကွမ်းဟွေနဲ့ သွားလာနေတယ်လို့ ပြောတုန်းရှိသေး၊ သူမှာ ဒီလိုစိတ်ကူးရှိနေတာကိုး”

“နင့်အစ်မရဲ့လက်တွဲဖော်ကို ခိုးနေတာပဲ၊ နင် ဒီလို လုပ်ရက်မယ်လို့ ယုံတောင် မယုံနိုင်ဘူး ယန်ယန်ရယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး

“မဟုတ်ဘူး ဦးလေး၊ အဲလို မပြောပါနဲ့၊ ရဲဘော်ဟန်ကွမ်းဟွေက ကျွန်မရဲ့လက်တွဲဖော် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဦးလေးလည်း သိသားပဲ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့ သူ့မိဘတွေ လာကြတုန်းက ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သွားသေးတယ်၊ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မက ရွာက ကလေးပဲ၊ ဟန်ကွမ်းဟွေရဲ့အမေက ကျွန်မကို အစောကြီးကတည်း သီးသန့်လာရှာခဲ့ပြီးပြီ”

သူမသည် ဟန်ကွမ်းဟွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး

“နင်က နင့်ဟန်မိသားစုဟောင်းကြီးရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ၊ နင့်မိဘတွေက မိသားစုမျိုးဆက်ကို ဆက်ထိန်းဖို့ နင့်ကို အားကိုးထားတာ၊ ငါ့လို့ ကျေးရွာက အိမ်ထောင်စုစာရင်းဝင်တစ်ယောက်က နင့်လို မြို့ကြီးသားတစ်ယောက်နဲ့ ထိုက်တန်နိုင်ပါ့မလား၊ နင့်အမေက ငါ့ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်စဥ်းစားဖို့ ပြောခဲ့ပြီးပြီ”

“ငါလည်း အစောကြီးကတည်း အဖြေရသွားပါပြီ၊ ဟန်ကွမ်းဟွေ ငါက နင့်စရိုက်နဲ့ မထိုက်တန်ဘူး၊ ငါတို့ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ဖို့ ငါ့မိဘတွေကို စာရေးပြီး ပြောပြီးသွားပြီ၊ အခုချိန်ကစပြီး နင်နဲ့ နင့်ရဲ့ ရွှီယန်ယန်တို့ အတူတူနေပြီး ပျံသန်းလို့ရပါပြီ”

သူမသည် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သည်စာကို ချက်ချင်း ရေးရလိမ့်မည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ကျောက်ရှောင်ကျောင်းက ဒီလို ပုပ်သိုးနေတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကြောင့် ကိုယ့်ဟာကို မြစ်ထဲ ခုန်ချသွားတယ်တဲ့။ တကယ့်ကို မတန်လိုက်တာ။

သူမက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး

“ဟန်ကွမ်းဟွေ နောက်ပိုင်းကျရင် ကျေးဇူးပြုပြိး ငါနဲ့ ဘာမှ လာမပတ်သက်ပါနဲ့၊ ငါ စုန့်ဝေဖျင်နဲ့ လက်တွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ၊ ငါ သူ့အတွက် မနက်စာ လာလုပ်ပေးတာ၊ နင် တာဝန်မဲ့တဲ့ စကားတွေ လာပြောရမဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး”

သူမက ရွှီယန်ယန်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး

“တချို့လူတွေကတော့ ဒီအတိုင်းကို အရှက်မရှိတာပါ၊ ငါ မမြင်နိုင်တဲ့ အဲဒီကိစ္စတွေကို ဘယ်သူမှ မသိဘဲ လုပ်ခဲ့တာလို့ ထင်မနေနဲ့၊ နောက်ပိုင်း နင် ငါ့ကို ကလိမ်ကကျစ် အတွေးတွေ သုံးဖို့ စိတ်ကူးရဲရင် စိတ်ကူးကြည့် ငါ သူ့ကို အရင်ဆုံး အရှက်ကွဲအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက တစ်ခုခု ပြောချင်သေးသော်လည်း ကျွီခနဲမြည်သံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။ တံခါးကို ပိုပြီးကျယ်ကျယ် ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။ စုန့်ဝေဖျင်က မျက်နှာသေနှင့် လျှောက်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ညှို့မှိုင်းသည့် အကြည့်တစ်ခုဖြင့် သူက ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် ရွှီယန်ယန်တို့ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများကို တဖန် ဖြူဆုတ်သွားစေတော့သည်။

“ထွက်သွား”

...

အပိုင်း (၂) ဂျုံဖတ်ဟင်းရည်

“မင်း မပြန်သေးဘူးလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ဘာမှဖြစ်ခဲ့သလို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဂျုံမုန့်များကို ခါထုတ်နေသည့် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

ရွှီယန်ယန်နှင့် ဟန်ကွမ်းဟွေတို့ကို ဒေါသများ ဖွင့်ထုတ်ခဲ့ပြီးနောက် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ အတွင်းမီးက နောက်ဆုံးတော့ အနည်းငယ် ငြိမ်းအေးသွားလေသည်။ နောက်တစ်ခုမှာ သူမ၏အနာဂတ်ဘဝကို စဥ်းစားဖို့ရန် ဖြစ်တော့သည်။

နောက်တစ်ခုက ငါ့ရှေ့က ဒီအခန်းဖော်အသစ်လေးနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ပဲ။

“မလောပါဘူး၊ ငါ နင့်အတွက် မနက်စာလုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား၊ အလုပ်သွားဖို့ အချိန်မကျသေးဘူး၊ အရင်ဆုံး မနက်စာသွားလုပ်ရအောင်”

အိုးဟယ်။ ငါးဆားနယ်ဘဝဟောင်းလေးက ထာဝရပျောက်ကွယ်သွားပြီလေ။ အနာဂတ်မှ ပိုကောင်းတဲ့ဘဝတစ်ခုအတွက်ဆိုရင် ငါ့လက်နဲ့ပါးစပ်တွေကို အသုံးချရတော့မယ်။

စုန့်ဝေဖျင်က အော်ထုတ်ပစ်ချင်သော်လည်း မနက်ခင်းက သူတို့နှစ်ယောက်သည် အိပ်ရာတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် နိုးလာခဲ့သည့်အဖြစ်ကို သတိရသွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမက နစ်နာသူပင်။ ထို့ကြောင့် သူက ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူမနောက်မှနေ၍ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်လာကာ သူမ လုပ်မည့်ကိစ္စကို တွေ့ချင်သွားတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခန်းဆီးနောက် ရိုးရှင်းသည့်မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စုန့်ဝေဖျင် ငယ်ငယ်က ဆင်းရဲသည့်ဘဝအကြောင်း အတွင်းကျကျ နားလည်သွားတော့သည်။ လက်လေးတစ်ဆုပ်နှစ်ဆုပ်သာ ဂျုံမှုန့်၊ ပြောင်းဆံမှုန့် အိုးသေးတစ်ဝက်၊ အချဥ်နည်းနည်းပါးပါး ပြီးတော့ ပိုင်ရှင်က မစားရက်လို့ အချိန်အကြာကြီး သိမ်းထားတာကို ထိလိုက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သိနိုင်တဲ့ အရောင်မွဲမွဲကြက်ဥနှစ်လုံး၊ ဘူးတစ်ဝက်ထည့်ထားတဲ့ ဆားကြမ်းတစ်ဘူးနဲ့ ဆီကမဆိုစလောက်လေ။ ဒါက အကုန်ပဲ။

ဇဝေဇဝါဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ

“နင် မနက်စာအတွက် ဘာလုပ်မှာလဲ”

သူ့ကို ဝံပုလွေကောင်ပေါက်ဟု နာမည်ပြောင်ပေးထားသော်လည်း စုန့်ဝေဖျင်သည်လည်း သည်အခိုက်တန့်တွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေလေသည်။ သူက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ထားလိုက်ပြီး

“လုပ်စရာမလိုဘူး၊ မနေ့ညကျန်တဲ့ ပြောင်းပန်ကတ်နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်၊ အချဥ်နည်းနည်း လှီးလိုက်ရင် ရပြီ”

တကယ်ပဲ ခက်ခဲတဲ့ဘဝကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါပေတယ်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက စိတ်ထဲမှ သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်တော့သည်။ ကောင်းပြီလေ။ ခက်ခဲတဲ့ဘဝရဲ့ ခါးသီးမှုကို လက်ခံနိုင်မှတော့ သူတို့တွေက အကောင်းဆုံးလူသားပဲ။ တော်တော်လေး အဆင်ပြေသားပဲ။

“ဟင်းရည်လုပ်ရအောင်၊ မနက်ခင်းမှာ ဟင်းရည်ဖြစ်ဖြစ် ဆန်ပြုတ်ရေကျဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ကြည့်ရအောင်၊ နင့်အဘွားကျန်းမာရေးအတွက်လည်း ကောင်းတယ်လေ”

အဘွားနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် စုန့်ဝေဖျင်သည် ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။

“ဘာဟင်းရည်လဲ”

“ဂျုံဖတ်ဟင်းရည်၊ ငါ ပြောမယ်၊ နင်က လုပ်”

သူမက ပါးစပ်လှုပ်နိုင်ခဲ့ရင် လက်တော့ မလှုပ်ဘူးလေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဘူးငယ်လေးထဲက ကြက်ဥတစ်လုံးကို အေးအေးဆေးဆေး ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်တော့ စုန့်ဝေဖျင်၏ ငြင်းပယ်နေမှုကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ သူမက သွယ်ဝိုက်ပြီး လုပ်နေတော့ဘဲ

“ခုနက နင်ပဲ ပြောတယ်လေ၊ တစ်ခုခုလိုရင် နင့်ဆီ လာရှာလို့ရတယ်ဆို၊ အခု ငါ နင့်ကို လာရှာတာလေ၊ ငါ့မှာ တခြားတောင်းဆိုစရာ မရှိဘူး၊ ဂျုံဖတ်ဟင်းရည်လုပ်တဲ့နေရာမှာ ငါပြောတာကို လိုက်လုပ်ပေးရုံပဲ၊ ငါက အဲလိုပြောတယ်ဆိုရင် အဲဒီအဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ ငါက အဘွားအပေါ် သိတတ်လိမ္မာပေးမယ်လို့ ပြောထားတော့ လုပ်ရမှာပေါ့၊ သဘောတူတာ မတူတာကတော့ နင် အရင်ဆုံး စဥ်းစားလို့ရပါတယ်၊ ဒါက အဘွား ငါ့ကို သဘောကျအောင်လုပ်ဖို့ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ပါဘူး”

စုန့်ဝေဖျင်သည် အခိုက်တန့် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ပြီးမှ သူမဆီသို့ ခြေနှစ်လှမ်းတိုးသွားလိုက်ကာ

“ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ”

ထိုအခါမှ ရွှီရှောင်ကျောင်းလည်း ကျေနပ်သွားတော့သည်။ ကြည့်ရတာ စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းမမာပါဘူး။ သူက စကားအများကြီး မပြောပေမဲ့ ကျိုးသင့်ကြောင်းသင့်တော့ ပြောလို့ရတယ်။

“ဂျုံလက်တစ်ဆုပ်စာယူ ပြီးရင် ကြက်ဥအကာနဲ့ ဂျုံနယ်လိုက်၊ ဆားနည်းနည်းထည့် ပြီးရင် ခပ်ထူထူလေးနှယ်လိုက်၊ အရင်ဆုံး နှပ်ထားလိုက်မယ်၊ နင့်ကိုယ်ပိုင်မြေက အနောက်ဘက်မှာလား၊ အသီးအရွက် စိုက်ထားတာရှိလား၊ ငါ သွားကြည့်ပြီး ခူးလာခဲ့မယ်”

“အင်း ရှိတယ်၊ အရှေ့ဘက်ခန်းတံခါးကို ဖြတ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်”

စုန့်ဝေဖျင်က နံရံတွင်ကပ်ထားသည့် ဗီဒိုငယ်လေးတစ်ခုထဲက ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ခန်းဆီးနောက်တွင် အသီးအရွက် လှီးဖြတ်ပြီး မုန့်နှစ်လုပ်နိုင်သည့် နေရာငယ်လေးတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင် ညွှန်ပြလိုက်သည့်တံခါးဆီ သွားလိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။ အရှေ့ဘက်အခန်းက အရမ်းမကြီးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြောက်ဖက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် တံခါးငယ်လေးတစ်ခုရှိသည်။ သူမက တံခါးငယ်မှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် စုန့်ဝေဖျင်မိသားစု၏ ကိုယ်ပိုင်မြေလေးဖြစ်လေသည်။

ကိုယ်ပိုင်မြေက မကြီးသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။ နွေဦးအစောပိုင်းသာရှိသေးရာ မြေပေါ်တွင် အသီးအရွက်များများစာစား မရှိပေ။ ရာသီကုန်လုနီးနီးဖြစ်နေသည့် ဟင်းနုနွယ်ရွက်နှင့် ကြက်သွန်ပင်နှစ်တန်းကိုသာ မြေကွက်ဘေးတွင် စိုက်ထားလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကြက်သွန်ပင်နှစ်ပင်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး ဟင်းနုနွယ်ရွက်ကို လက်တစ်ဆုပ်စာအပြည့် ခူးလိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိတော့သည်။ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ရုံနဲ့ အစားအသောက်ကို စောင့်ရုံနေခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ခူးဖို့လိုလာတဲ့သူ ဖြစ်လာတာပဲ။ သူမ ပြိုလဲမသွားရသည့်အကြောင်းအရင်းက သူမ၏သန်မာသည့် စိတ်ဓာတ်ကြောင့်ပင်။

အရှေ့ဘက်ခန်းတွင်တော့ စုန့်ဝေဖျင်သည် အိုးကို ဆေးကြောပြီး မီးမွှေးဖို့ ပြင်နေလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပုံမှန်အတိုင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“အိုးကို အပူပေးလိုက်၊ အိုးထဲကို ဆီထည့်၊ ဆီပူထဲကို ကြက်သွန်ပင်ထည့် ပြီးရင် ဆူအောင် တည်ထားလိုက်”

ဒါက အရိုးရှင်းဆုံး ဂျုံဖတ်ဟင်းလေ။ ပုဇွန်နဲ့ အိုက်စ်လန် ဂျင်ဆင်းနီကိုတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ အသားနုပ်နုပ်စဉ်းထားတာဖြစ်ဖြစ် အာလူးဖြစ်ဖြစ်တောင် မရှိတာ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ကျိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ ဒါက ဘယ်လိုနေ့ရက်မျိုးပါလိမ့်နော်။

သူမသည် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ချပြီး မီးထည့်ကာ ဆီလောင်းထည့်နေသည့် စုန့်ဝေဖျင်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်လေသည်။ အနာဂတ်၏ သူဌေးကြီးတစ်ယောက် အရောင်အဝါမျိုး လုံးဝမရှိပေ။ သူမက အားပေးလိုက်ပြီး

“ငါ နင့်ကို မီးကြည့်ပေးမယ်”

နင် ချမ်းသာလာတာနဲ့ ငါ့ကို မေ့မသွားနဲ့ အစ်ကိုကြီး။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အိုးအောက်ခြေသို့ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို သာထည့်လိုက်လေသည်။ ကျိတ်ပြီး စဥ်းစားနေမိရင်း သူမတွင် နေ့တိုင်း ဟင်းချက်စာအုပ်ဖတ်ရသည့် ဝါသနာရှိခဲ့သည်ကို ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသွားတော့သည်။ ကောင်းကောင်း စားရဖို့အရေး အားလုံးကို ဟိုစပ်စပ် သည်စပ်စပ် လုပ်ခဲ့တာ လမ်းဘေးဆိုင်က ဆန်ခေါက်ဆွဲကအစ နိုင်ငံတော်ညစာစားပွဲရဲ့ ဟင်းချက်နည်းတွေအထိပဲ။ မီးဖိုချောင်ကို ဘယ်တော့မှ မဝင်ခဲ့ပေမဲ့ အိမ်က စားဖိုမှူးကို လိုအပ်ချက်တွေ တိတိကျကျ ပေးနိုင်ခဲ့တယ်လေ။ ငါ့ကို ‘ရွှီမိသားစုရဲ့ အစားပုတ်လေး’ ဘွဲ့ကို ချီးမြင့်ခံထားရတာပေါ့။

အင်းလေ။ ဒီနေရာမှာတော့ ဒါကို ပါရမီတစ်ခုလို့ပဲ မှတ်ရမှာပဲ။ ငါက စုန့်ဝေဖျင်ကို ချက်ပြုတ်ဖို့ ညွှန်ကြားနိုင်တာပဲ။ မဟုတ်ဘူးလား။ အနည်းဆုံးတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေရှိသရွေ့ ငါ စားချင်တာ စားနိုင်တာပဲ။ တခြားသူတွေကိုလည်း ချက်ပြုတ်ပေးဖို့ ညွှန်ကြားနိုငတယ်လေ။

ဖောက်။

“အမလေး”

အလန့်တကြားဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ

“စုန့်ဝေဖျင် နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ မီးဖိုချောင် မီးရှို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

သူ့ချဥ်းကပ်ပုံက လုံးဝကို မှားနေတာပဲ။ အစားတစ်နပ် ချက်တယ်ဆိုတာ စစ်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွဲနေရသလိုပဲကိုး။

သူမ၏ စိတ်ပျက်သွားသည့်ရုပ်ကို တွေ့လိုက်တော့ စုန့်ဝေဖျင်က သူ့မျက်ခုံးများကို ပင့်ပြလိုက်ပြီး

“ငါ ကြက်သွန်ပင် ထည့်မလို့လေ”

“လှီးထားတဲ့ ကြက်သွန်ပင်တွေ ထည့်တဲ့အခါ သေသေချာချာလေး ထည့်လေ၊ အားလုံးက တစ်ဖောက်ဖောက်နဲ့ မြည်နေတော့ ငါ့မှာ နင်က အမြောက်တစ်လက် ဆင်နေတာလို့တောင် ထင်သွားတယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး

“မင်းပဲ ပြောတာလေ၊ လှီးထားတဲ့ ကြက်သွန်ပင်ကို ဆီပူထဲ ထည့်လိုက်ဆို”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထိုအကြည့်ထဲက ဆွံ့အနေမှုကြီးကို သတိထားမိသွားတော့သည်။ သူမက ငြင်းမည်ပြင်လိုက်ပြီးမှ တုံ့ဆိုင်းသွားတော့သည်။ နောက်ဆုံး ငါက မီးဖိုထဲ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးပေမဲ့ ကျောင်းတော့ တက်ဖူးတယ်လေ။ ဆီပူရဲ့ အပူချိန်က ၂၀၀ဒီဂရီကျော် ရှိလိမ့်မယ်။ ကြက်သွန်ပင်ကို ရေဆေးထားတော့ ရေပါနေတာပေါ့။ ဆီပူထဲ ထည့်လိုက်မှတော့၊ အိမ်း.....

အေးပါ။ ‘တဖောက်ဖောက်’ အသံထွက်တာလည်း မှန်ပါတယ်။

ရေထည့်လိုက်သည့် စုန့်ဝေဖျင်၏ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်သည့် လှုပ်ရှားမှုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမက နှုတ်ခမ်းကို စူပုတ်ထားကာ ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

“အင်းပါ၊ အင်းပါ၊ နင် လုပ်တာမှန်ပါတယ်”

သူမက သူမအဝတ်အစား၏ အနားကို ထိလိုက်ကာ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြန်ထိုင်ချင်လေသည်။ သို့သော် စုန့်ဝေဖျင်က သူမထက်အရင် ထိုင်ချနှင့်ပြီးဖြစ်နေကာ

“ငါ လုပ်လိုက်မယ်၊ ကျန်တာကိုတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ နင် ငါ့ကို ပြောလိုက်လို့ရတယ်”

“အင်း၊ ရေဆူအောင်တည်၊ ပြီးရင် ဝက်ဆီနည်းနည်းလောက် ထည့်လိုက်၊ ကျက်သွားတာနဲ့ ကျန်နေတဲ့ ကြက်ဥအနစ်ကို မွှေပြီးထည့်လိုက်၊ ဟင်းနုနွယ်၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်အကြည် ထည့်၊ ဟုတ်တယ်၊ ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်နဲ့ နှမ်းဆီ”

သူမက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တင်သည့် စင်ကို လည်ပင်းဆန့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင်ဘာမှမရှိချေ။ မည်းနက်နေသည့်ပုလင်းက ပဲငံပြာရည် ဖြစ်ဟန်တူသည်။

“ထားလိုက်တော့၊ အရသာအတွက် ဆားနဲ့ ပဲငံပြာရည်နည်းနည်းထည့်လိုက်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်အိုက်လိုက်တာ။ သူ့မှာ ရွှီရှောင်ကျောင်း ပြောတာတွေကိုပဲ တိတ်တိတ်လေး လိုက်လုပ်ပေးနေရတယ်။ ဒီနေ့ပြီးသွားရင်တော့ သူမ အဲဒီ ခပ်ရှုပ်ရှပ်အတွေးတွေ ရပ်သွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က အရင်လိုပဲ ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

ဆယ်မိနစ်မပြည့်ခင်မှာပင် ဂျုံဖတ်ဟင်းရည်က အဆင်သင့်ဖြစ်လုနီးနီး ရှိလာလေသည်။ လေထဲက ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်တော့ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ မကျေမချမ်းဖြစ်နေမှုက ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ နောက်ဆုံး ဒါသည် သူမ၏ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် လုပ်ထားသည့် ဟင်းရည်ပင်။ အနံ့မွှေးနေသည်။ ဟင်းနုနွယ်ရွက်ကြော်ကလည်း အရသာကောင်းသင့်သည်။

“ကောင်လေးဖျင် ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ အနံ့က မွှေးလှချည်လား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မေးလိုက်၏။

“အဘွား နိုးပြီလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ဝါးပေါင်းအိုးထဲတွင် အပူပေးထားသည့် ပြောင်းပန်ကိတ်များကို ထုတ်ကာ ‘အင်း’တစ်လုံးသာ ပြန်ဖြေလေသည်။

အသံက အနောက်ဘက်မှ လာခြင်းပင်။ အဘွားက အနောက်ဘက်ခန်းတွင် နေတာဖြစ်ရမည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်သွားကာ သူမကို ကြိုဖို့ တံခါးခန်းဆီးကို မ,ပေးလိုက်ကာ

“အဘွား သမီး ဂျုံဖတ်ဟင်းရည်လုပ်ထားတယ်၊ အစ်ကိုဝေဖေ အခုပဲ ခူးနေတယ်၊ လာ လာ ၊ အရင်ဆုံး လက်ဆေးရအောင်၊ ခဏနေဆို စားလို့ရပြီ”

စုန့်ဝေဖျင်: . . . စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းလေး ပြောတာကိုများ လုပ်ထားတယ်လို့ ခေါ်သတဲ့။ ဒါနဲ့ပဲ မင်း လုပ်ထားတာ ဖြစ်သွားရော။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်လေးနေခြင်း မရှိဘဲ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ပင်။ ငါက ကြက်သွန်ပင်နဲ့ ဟင်းနုနွယ်ကို ခူးတယ်၊ မီးထည့်တယ်၊ တိကျတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးခဲ့တယ်လေ။ ဒီဟင်းရည်က သေချာပေါက် ငါ လုပ်ထားတာပေါ့ဟဲ့။

အဘွားစုန့်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ ထင်ရှားလှသည့် မျက်ခုံးများနှင့် တောက်ပသည့် အပြုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထွက်လာကာ သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်လေသည်။ သူမသည် အခိုက်တန့်အတွင်း ငေးကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားကာ

“အို ကလေးမ၊ နင်က ဘယ်သူတုံး”

အဘွားစုန့်သည် ၆၀ဝန်းကျင်ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ၇၀-၈၀ဝန်းကျင်ဟု ထင်ရလေသည်။ သူမ၏ဆံပင်ဖြူများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြီးသင်ထားပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်က အရေးအကြောင်းများက ငယ်ရွယ်စဥ်က ခက်ခဲခဲ့သည့်သက်သေကို ပြသနေလေသည်။ တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းနှင့်ပင် သူမသည် လမ်းကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်ပေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက အဘွားစုန့်တွင် ခါးသီးသည့်ဘဝတစ်ခု ရှိကြောင်း သိထားခဲ့သည်။

သူမရဲ့သားနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မိန်းမယူသွားကြတာလေ။ ဒုတိယချွေးမက စုန့်ဝေဖျင်လို့ ခေါ်တဲ့ သားတစ်ယောက် မွေးခဲ့ပြီး အကြီးဆုံးသားရဲ့ မိန်းမကတော့ ကလေးတစ်ယောက်မှ မရခဲ့ဘူး။ ကလေးဆိုတာက မိုးနတ်မင်းအလိုအတိုင်းကိုး။ ဒီတော့ အဘွားကြီးကလည်း အလျင်မလိုပါဘူး။ မျှော်လင့်မထားဘဲ အကြီးဆုံးသားက သေလုမျောပါး အပြင်းဖျားခဲ့တယ်။ မိသားစုရဲ့ ငွေအားလုံးသာ ကုန်သွားပေမဲ့ သူ့ကို မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့မိန်းမက နောက်ယောကျ်ား ယူသွားခဲ့တယ်။ ဒုတိယသားက ကျောက်တွင်းကို သွားပြီး ကျောက်ခွဲတဲ့ အလုပ်လုပ်တာပေါ့။ တစ်ရက်ကျတော့ သူ့အသက် ဆုံးသွားပါလေရာ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဒုတိယချွေးမကလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်း ဖြစ်တော့တာပဲ။ ဒီစိတ်မကျန်းမာတာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တကယ့်ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဖျားနာလာခဲ့တာ သူမက စုန့်ဝေဖျင် အသက်၁၅နှစ်အထိ နေခဲ့ပြီးမှ စိတ်လျှော့ပြီး ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။

အကြွေးနစ်နေပြီး ဘဝအတွက် အချင်းချင်းမှီခိုနေကြတဲ့ မြေးအဘွားနှစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့ကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဂြိုဟ်ဆိုးတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက မွေးဖွားလာခဲ့တယ်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စုန့်ဝေဖျင် ငယ်ငယ်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် အခက်အခဲများကို မစဥ်းစားရဲပေ။ သူမသည် မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း အဘွားစုန့် လှမ်းလျှောက်လာသည်ကို ဝမ်းသာရွှင်လန်းစွာ တွဲကူပေးလိုက်ကာ

“အဘွား၊ သမီးနာမည်က ရွှီရှောင်ကျောင်းတဲ့၊ သမီးက ရွာက ပညာတတ်လူငယ်နေရာက ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ပါ၊ သမီးတို့တွေ စားသောက်ရင်း စကားပြောကြမယ်လေ”

ဟင်းနုနွယ်မွှေကြော်တစ်ပန်းကန်၊ စိတ်စိတ်ကလေးလှီးထားသည့် အချဥ်တစ်ပန်းကန်၊ ပြောင်းပန်းကိတ်နည်းနည်းပါးနှင့်ကြက်ဥအနှစ်တစ်ခုထည့်ထားသည့် မြစိမ်းရောင် ဂျုံဖတ်ဟင်းရည် သုံးပန်းကန်။

သည်မနက်စောစောစီးစီး သူမသည် ရွှီယန်ယန်ကို မောင်းထုတ်ပြီး ချက်ပြုတ်ခဲ့ရသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ ဗိုက်ဆာနေလေသည်။ သူမက ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဂျုံဖတ်ဟင်းရည်တစ်ငုံကို သောက်လိုက်၏။

အင်း။ မူလအော်ဂဲနစ်နဲ့ လေထုညစ်ညမ်းမှုကင်းတဲ့ အရသာက မတူဘူး။ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ရိုးရှင်းပေမဲ့ အရသာကတော့ ရှယ်ပဲ။

သူမက ဟင်းရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။

“အဘွား ဘယ်လိုနေလဲ”

“ကောင်းတယ်၊ အရသာရှိတယ်၊ အဘွားလေ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ ဟင်းရည်မျိုး တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး၊ ကောင်လေးဖျင် ချက်တာထက် ပိုကောင်းတယ်”

မကောင်းဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ ဘဝခိုက်သည့် အမူအရာကို ကြည့်ရင်း စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ကိုယ်သူ စဥ်းစားလိုက်လေသည်။ ဆီ၊ ဂျုံ နဲ့ ကြက်ဥ ပါတာပဲ၊ အရသာ မရှိရင် ယုတ္တိဘယ်ရှိတော့မလဲ။

သူက ပါးစပ်ထဲမှ နူးအိမွှေးပျံ့သည့် ဂျုံဖတ်ကို ဝါးလိုက်ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေရင်း ရွှီရှောင်ကျောင်းက စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းလောက်နှင့် အဘွားကို ပြုံးလာအောင် ချော့ပြောနေသည်ကို နားထောင်နေလိုက်သည်။

“ဒါက အသေးအဖွဲကိစ္စလေးပါ၊ တစ်ခွန်း ပြောရင်ပဲ လုံလောက်နေပြီလေ၊ အဘွားအတွက် လာချက်ပြုတ်ပေးဖို့ ဘာလိုလို့လဲ၊ အိုကွယ်၊ ဒီပညာတတ်လူငယ်လေးတွေက ယဥ်ကျေးလိုက်တာ၊ ကောင်လေးဖျင် မနက်ဖြန်ကျရင် ရှောင်ကျောင်း မြို့တက်ပြီး ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ အဖော်လိုက်သွားရမယ်နော်”

စုန့်ဝေဖျင်က နှုတ်ဆိတ်နေဆဲ။ ထိုပုံစံက အဘွားကို မကျေမနပ်နှင့် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ပုတ်ရသည်အထိ တက်ကြွလာစေတော့သည်။

“နင် ပြောတာကို ကြားရဲ့လား”

“အင်း” စုန့်ဝေဖျင်က တည်ကြည်သည့်အသံတစ်ခုဖြင့် အသိအမှတ်ပြုလိုက်၏။

သူ၏ လေးဖင့်နေသည့် လေသံကို ကြည့်လိုက်သည်တွင် ရှောင်ကျောင်းကလည်း စိတ်မပျက်သွားပေ။ သူက အဘွားအတွက် ပြောင်းပန်ကိတ်တစ်ခု ညှပ်ပေးလိုက်ကာ တောက်ပစွာပြုံးလိုက်ပြီး

“အဘွား အစ်ကိုဝေဖျင်က ရှက်နေတာ၊ ဘာရှက်စရာလိုလို့လဲနော်၊ ပြီးတော့ သူက ရုပ်ချောတယ်လေ၊ သမီးတို့ လူငယ်နေရာက မိန်းကလေးတွေဆိုရင် အစ်ကိုဝေဖျင်က ရွာထဲမှာ အချောဆုံးလူပဲလို့ နောက်ကွယ်မှာ ပြောနေကြတာ၊ သူက ပေါ်တင် သွားလာသင့်တာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်နော်၊အဘွား”

အဘွားစုန့်သည် သူမ၏မြေးဖြစ်သူ ချီးမွှမ်းခံနေရသည်ကို ကြားလိုက်ရတော့ ပါးစပ်နားရွက် တက်ချိတ်တော့မတတ် ပြုံးသွားလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက လှပပြီး နှုတ်ချိုသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟု ခံစားမိသွားတော့သည်။ မိန်းမကောင်းလေးတစ်ယောက်ပဲ။ စားသောက်နေတဲ့ တစ်ချိန်လုံး ရယ်သံတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်သွားတယ်။

ပုံမှန်ဆိုလှင် စုန့်ဝေဖျင်နှင့် သူ့အဘွားတို့သည် စားသောက်ကြလျှင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စားသောက်တတ်ကြသည်။ စုန့်ဝေဖျင်အတွက်တော့ သည်လိုအေးချမ်းပျော်ရွှင်မှုမျိုးက သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့သယောင်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းကို လူငယ်နေရာ ပြန်လိုက်ပို့ပေးချိန်တွင်တော့ သူမက သူစဥ်းစားထားပုံကို မေးလာသည်တွင် စုန့်ဝေဖျင်သည် ပိုပြီး တွေဝေသွားတော့သည်။

“မင်း ၊ ဒီလိုလုပ်တာ ဟန်ကွမ်းဟွေကို မုန်းလို့ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား”

သူတို့နှစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အဘွားစုန့်ကို ပြသခဲ့သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ချိုမြိန်မှုတို့ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။ သူမက မျက်လုံးများကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး

“အဲလို လူဖျင်းတစ်ယောက်က ငါ့ဒေါသနဲ့ တန်လို့လား၊ တကယ်တော့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ နင်၊ နင်က အဘွားစိတ်အေးရဖို့ မိန်းမတစ်ယောက်လိုတယ်လေ၊ ပြီးတော့ ငါက အားလုံးရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ဖို့ ယောက်ျားတစ်ယောက် လိုတယ်၊ နင့်မှာ အကြွေးတွေ အများကြီးရှိတာကိုလည်း ငါ သိပါတယ်၊ နင် ဆင်းရဲတာကို ငါ စိတ်ထဲ မထားဘူး၊ နင်လည်း ငါ အပျင်းထူတာကို စိတ်ထဲမထားဘူး၊ ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူနေလိုက်ရင် ဘယ်လောက်တောင် ပြီးပြည့်စုံသွားမလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က နှုတ်ဆိတ်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်သဖြင့် သူ့စိတ်က လှုပ်ရှားသွားမှန်း ရွှီရှောင်ကျောင်း သိလိုက်လေသည်။ သူမက သူ့ကိုလက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး

“ဟဲ့ စုန့်ဝေဖျင်၊ နင် စကားမပြောရင် သဘောတူတယ်လို့ ဒီအတိုင်းမှတ်လိုက်တော့မယ်နော်”

...

အပိုင်း (၃.၁) အိမ်ထောင်စုဇယား အပြောင်းအလဲ

စုန့်ဝေဖျင်သည် စိတ်နှင့်ကိုယ်မကပ်ဘဲ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး အဘွားဖြစ်သူ လှမ်းတားလိုက်ကာ

“ကောင်လေးဖျင်၊ ငါ့အထင်တော့ ရှောင်ကျောင်းက မိန်းမကောင်းလေးပါ၊ သူက နင့်ကို မြို့ကို အဖော်လိုက်ပေးဖို့ လာခေါ်တာတဲ့၊ ဒီတော့ နင်တို့တွေ တွဲနေကြတာလား၊ အ,လိုက်တဲ့ကောင်လေး၊ ဒါက ဝမ်းသာစရာပဲလေ၊ နင် ဘာလို့ အဘွားကို မပြောပြထားတာလဲ”

အဘွားစုန်သည် ဝမ်းသာစိတ်ဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။

“အိုက်ယိုး အိုက်ယိုး၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့မိန်းကလေးကို၊ သူက ငါတို့မိသားစုက ဆင်းရဲတာကို မငြိုငြင်ဘဲ နင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် အဘွားလည်း ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ သေနိုင်ပါပြီ”

ခုနက ထမင်းစားချိန်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏ဘဝအတွေ့အကြုံကို မထိန်ချန်ဘဲ ရှင်းပြခဲ့လေသည်။ အဘွားစုန့်က တစိမ့်စိမ့်တွေးလိုက်ပြီး

“ရှောင်ကျောင်း ကလေးမလေးက ယန်ယန့်အဖေနဲ့ တကယ်တူတာပဲ၊ အထူးသဖြင့် အဲဒီ မျက်လုံးဝိုင်းလေးတွေလေ၊ သူ့အဖေ အစောကြီးဆုံးသွားတာ တစ်ခုပဲ၊ သူ့မှာ သူ့သမီးအရင်းကိုတောင် မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ရှောင်ကျောင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းက ငါတို့ရွာကို တကယ်ပြောင်းလာခဲ့ရင် သူကတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် ခါးသီးမှုတွေ ခံစားရတော့မှာပဲ၊ ကောင်လေးဖျင်။ အခုအချိန်ကစပြီး ရှောင်ကျောင်းရဲ့ အလုပ်တွေကို ပိုပြီး ကူပေးလိုက်နော်၊ နားလည်လား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စုန့်ဝေဖျင် ခများ အိမ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အဘွားစုန့် နားပူနာဆာ လုပ်နေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် ရေရှည် ထမင်းစားလက်မှတ်ပြဿနာကို သတိရှိရှိ ဖြေရှင်းခဲ့လေသည်။ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် သူမသည် အလုပ်လုပ်ချိန် မရောက်ခင် ပညာတတ်လူငယ်နေရာသို့ ရောက်လာတော့သည်။

သူမနှင့် အခန်းတူကြသည့် ကျိုးဖင့်ရှန်းနှင့် ဝမ်ကွေးယွဲ့တို့သည် အချိန်တော်တော်ကြာသည်အထိ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းလာခဲ့ကြသည်။

“ရှောင်ကျောင်း၊ နင် ပြန်လာပြီ၊ ငါတို့မှာ စိတ်ပူလွန်းလို့ သေတော့မယ်”

ဝမ်ကွေးယွဲ့က လောကြီးတတ်သူဖြစ်သည်။

“နင် ဟန်ကွမ်းဟွေနဲ့ ပြတ်ပြီး အဲဒီ ဝံပုလွေပေါက် စုန့်ဝေဖျင်နဲ့ အတူတူနေဖို့ သွားလိုက်တာလို့ သူတို့အားလုံးက ဘာလို့ ပြောနေကြတာလဲ၊ မနေ့ညက နင့်ကို လာရှာတာ နင့်ညီမလေးလိုခေါ်တဲ့ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား၊ နင်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်နဲ့ ပတ်သက်သွားတာလဲ”

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် သိမ်မွေ့ပျော့ပြောင်းလေသည်။ သူမသည် တခြားသူများကို စေတနာအပြည့်နှင့် ဆက်ဆံတတ်သည်။ သူမ၏အခန်းဖော်နှစ်ယောက်တွင် ကျိုးဖင့်ရှန်းက အနည်းငယ် ရှက်တတ်ပြီး ကောက်ကျစ်သည့် စိတ်ထားမရှိပေ။ ဝမ်ကွေးယွဲ့ကတော့ တက်ကြွသည့် စိတ်နေသဘောထား ရှိသော်လည်း မကောင်းသည့် စိတ်ထား မရှိဘဲ အနည်းငယ် သဘေားထားသေးသည်။ သူတို့ထဲက တချို့လောက်ကသာ တော်တော်လေး အဆင်ပြေကြသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက လက်ခါပြလိုက်ပြီး ရေတစ်ငုံသောက်လုက်ပြီး အရင်ဆုံးမေးလိုက်၏။

“ငါ မနေ့ညက တစ်ညလုံး ပြန်မလာတာကို နင်တို့ ရွှီယန်ယန်ကို ပြောပြလိုက်တာလား”

ဝမ်ကွေးယွဲ့က ကျိုးဖင့်ရှန်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သားက ပြိုင်တူ ခေါင်းခါပြလိုက်ကာ

“ငါတို့ ဘာလို့ ပြောရမှာလဲ၊ ရွှီယန်ယန်က နင် အပြင်မှာ မသိတဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းခဲ့တာကို ပေါက်ကရပြောနေတာ ကြားတုန်းကတောင် သူ့ပါးစပ်က နောက်ချေးအပြည့်နဲ့မှန်း ငါတို့တွေ သိထားတာပဲ၊ ငါတို့က သူ့စကားတွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်မှာလဲ၊ ငါတို့က နင် အစောကြီးထပြီး အပြင်သွားလိုက်တယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တာ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နင့်လောက် အ,မှာလဲ၊ ငါ နင့်ကို အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့သားပဲ၊ အဲဒီမျက်နှာနှစ်ဖက်နဲ့ ရွှီယန်ယန်က စိတ်ကောင်း မရှိပါဘူးဆို၊ နင့်မှာရှိသမျှ ပစ္စည်းကောင်းတွေကို သူ့ကို ပေးရလောက်အောင် နင်က အ,တာလေ၊ နင်က သူ့ကို ညီမလေးတစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံပေမဲ့ သူက နင့်ကို ရန်သူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာ”

ထိုပစ္စည်းကောင်းတွေသည် အရင်က သူမပိုင် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အသိသာကြီးပငိ။ သို့သော်ငြား သူမက ရွှီယန်ယန်ကို အသိအမှတ်ပြုပေးလိုက်ပြီးကတည်းက သူမတွင် ဘာဝေစုမှ မရှိတော့ပေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏အံဆွဲထဲက နို့ချိုချဉ်နည်းနည်းကို ထုတ်လိုက်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဝေပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ သူ့မျက်နှာအစစ်ကို တွေ့ခဲ့ပါပြီ"

သူမက မနေ့ညက အိမ်ပြန်မလာခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်းကို အကျဉ်းချုပ်ပြီး ပြောပြလိုက်၏။ ထို့နောက်တွင် သူနက ရွှီယန်ယန်နှင့် ဟန်ကွမ်းဟွတို့၏ ကျိတ်ပုန်းခုတ်နေသည့်အကြောင်းကို အသားပေးပြောပြလိုက်သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုကိစ္စက ချက်ချင်း အာရုံစိုက် ခံလိုက်ရတော့သည်။

ကျိုးဖင့်ရှန်းက အလွန်အံ့ဩသွားပြီး

"တကယ်လား၊ ဒီ ဒီရွှီယန်ယန်က မျက်နှာမလိုချင်တော့ဘူးပေါ့၊ ပြီးတော့ နင့်မှာ သူ့အပေါ် အရမ်း ကောင်းပေးခဲ့တာကိုလေ၊ တစ်နည်းပြောရရင် ဟန်ကွမ်းဟွေကို သူ့ခဲအိုလို့ သတ်မှတ်ရမှာပဲ"

မူလက သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် လမ်းမခွဲဖို့ နားချချင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ဟန်ကွမ်းဟွေမှာ လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ကွေးယွဲ့က တစိမ့်စိမ့်တွေးလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင် ရှောင်ကျောင်း နင် ဟန်ကွမ်းဟွေနဲ့ လမ်းခွဲချင်ရင် လမ်းခွဲပစ်လိုက်တော့၊ ဒါပေမဲ့ စုန့်ဝေဖျင်နဲ့လည်း မတွဲနဲ့၊ နင် သူ့ကို ကြိတ်ကြွေနေတာလား"

စုန့်ဝေဖျင်က တော်တော်လေး ချောတဲ့သူဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အေးတိအေးစက်နဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ပြန်မပြောတတ်ဘူး။ ပိုဆိုးတာက သူ့မိသားစုက ဆင်းရဲတယ်၊ အရူးတွေပဲ သူနဲ့ တွဲမှာ”

သည်နေ့တွင် တချို့လူများက အလုပ်နေရာအတွက် အတူတူ သတင်းလာပို့ကြသည်။ လမ်းတွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် နေရာတိုင်းက စူးစမ်းသည့် အကြည့်နက်နက်များအောက်တွင် မလှုပ်မယှက်ပင်။ သူမက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ

"စုန့်ဝေဖျင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ"

ဝမ်ကွေးယွဲ့က ' နင်ဟာလေ ဘာလို့များ ထပ်ပြီး နုံအနေပြန်တာလဲ' ဟူသည့် မျက်နှာထား ဖြစ်သွားတော့သည်။

"နင်က ကေဒါတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးနော်၊ နောက်ပိုင်းကျရင် နင်က သေချာပေါက် မြို့ကို ပြန်ရမှာပဲ၊ ဆင်းရဲသားကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘာလို့ ပတ်သက်နေတာလဲဟာ၊ နင် နောက်ထပ်လက်တွဲဖော် ရှာချင်တာဆိုရင်တောင် လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိတဲ့လူငို ရှာရမှာပေါ့"

စုန့်ဝေဖျင်လို လူမျိုးကတော့ နောက်အနှစ် ၂၀နေရင်လည်း ရွှံ့ပေနေတဲ့ခြေထောက်ပဲ ဆက်ဖြစ်နေအုံးမှာပဲ။ (လယ်သမားပဲ ဖြစ်နေမှာ)

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဇာတ်ကြောင်းကို သိ‌ထားလေရာ။

"ဘာကေဒါတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးတုန်းဟာ၊ သိပ်မကြာခင်တုန်းက အဲကိစ္စကို နင်လည်း မျက်လုံးနဲ့ သေချာမြင်ခဲ့တာပဲ၊ ရွှီယန်ယန်က ငါ့အမေတဲ့ တစ်ရုပ်ထဲပဲ၊ အမေက တော်တော်လေး ဝမ်းနည်းနေတာ၊ အခု သူ ပြန်ရောက်သွားရင် ရွှီယန်ယန်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို အဆက်အသွယ်ရှာပြီး မြို့ကို ပြောင်းပေးပြီးရင် သူ့ကို ပြန်‌ခေါ်သွားမှာ သေချာတယ်၊ ငါကတော့လား"

မူလခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ဘဝမှာ တကယ်တော့ မိဘကံ မပါခဲ့ဘူးလေ။ သူမက ကေဒါကလေးတစ်ယောက်။ သူမရဲ့အသားအရေက ဖြူပြီး သူမရဲ့အလှတရားကလည်း လူပြောများခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါက သူမရဲ့အဖေက ကဝေမတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်လို့ ပြောကြတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ မရှင်းမရှင်း ဆက်ဆံရေးတွေ ရှိလာတော့ သူမရဲ့အမေက သူမရဲ့ရုပ်ရည်ကို မုန်းသွားခဲ့တယ်။ အမေကဆိုရင် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ကျောက်မိသားစုနဲ့ မတူအောင် ဘယ်လောက်တောင် မတင့်တယ်လိုက်သလဲဆိုပြီး အမြဲတမ်း မှတ်ချက်ပေးနေခဲ့တာ။ ဒါက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု ကျသွားစေပြီး သူမရဲ့ သတို့သားလောင်း ဟန်ကွမ်းဟွေကို အားကိုးရာတစ်ယောက်လို မြင်လာတော့တာပဲ။ ဒါကပဲ နောက်ဆက်တွဲဝမ်းနည်စရာကို ဦးတည်သွားစေခဲ့တာ။

ဒီတစ်ခါတော့ ကလေးမှားပြီး ခေါ်ပြန်လာခဲ့တဲ့အကြောင်း သိသွားကြတယ်။ ပြီးတော့ ရွှီယန်ယန်ကလည်း မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ အမေလိုပဲ ပျော့ပြီး အားနည်းတဲ့ရုပ်ခံ ရှိတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကို ကျောက်မိသားစုရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ လုံးဝမမြင်တော့ဘူး။

ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်လာတော့သည်။ သူမက ခေါင်းထဲက အတွေးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူမရှေ့တွင် ရှိနေသည့်အရာ ပြီးအောင်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ မနက်ဖြန် စုန့်ဝေဖျင်က သူမ မြို့တက်ပြီး စျေးဝယ်ဖို့ရယ် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ အမေအရင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ရယ် အဖော်လိုက်ကူမယ်တဲ့။

ရွှီယန်ယန်ရဲ့မိသားစုက မုဆိုးမအမေနဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် မောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာ။ မူလစာအုပ်ထဲမှာတော့ ရွှီယန်ယန်နဲ့ ဟန်ကွမ်းဟွေတို့က မြို့ကို ပြန်သွားပြီး မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က မြစ်ထဲခုန်ချသွားခဲ့တယ်။ သားအမိတတွေရဲ့ ဘဝက ခက်ခဲခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ မောင်လေးက နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးမှားထိုးခဲ့မိတဲ့ပုံပဲ။ ဒါနဲ့ သူ့အကြားအာရုံ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။ ငါက ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီအတိုင်းထိုင်ပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

ကောင်းမှုတစ်ခုလုပ်တယ်လို့ပဲ မှတ်ရမှာပဲ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အနာဂတ်တွင် သူမ၏ကေဒါမိဘများကို ဆုံးရှုံးရတော့မည်ကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး ကျိုးဖင့်ရှန်းက သူမအတွက် စိုးရိမ်သွားတော့သည်။ သို့သော် ဝမ်ကွေးယွဲ့၏ ပူပန်မှုကတော့ ပီတိဖြစ်နေသည့် အရိပ်တစ်ခုကို ဆောင်ထားလေသည်။ သူတို့သည် လယ်ကွင်းသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့သုံးယောက်သည် ကိုယ်စီ ပေါက်ပြားကို ကိုင်လိုက်ကြပြီး လယ်ကွင်းဖက်သို့ စတင် လှည့်လိုက်တော့သည်။ သူမက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

“နင်က နှစ်နှစ်ဆယ်လောက် သူတို့သမီးဖြစ်ခဲ့တာပဲ၊ နင့်အမေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲလောက် ရက်စက်မှာလဲ၊ အချိန်တန်ရင် ငိုယိုပြီး သောင်းကျန်းပြလိုက်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် ကျောက်မိသားစုမှာပဲ နေပြီး ယန်ယန်ကို ရွံစရာကောင်းအောင် နေ့တိုင်းလုပ်ရမယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက နှုတ်ဆိတ်ကာသာ နေလိုက်သည်။ ငါက အဲဒီရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်ကိစ္စတွေနဲ့ မပတ်သက်ချင်ပါဘူး။ အခုချိန်ကစပြီး စုန့်ဝေဖျင်ကပဲ ငါ အာရုံစိုက်ရမဲ့ အလုပ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

အခုက ၁၉၇၆ခုနှစ်ပဲ။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက နောက်နှစ်မှာ ပြန်ခေါ်လိမ့်မယ်။ တစ်နှစ်နေပြီး နောက်တစ်နှစ်လောက်ဆိုရင် စီးပွားရေး လုပ်နိုင်တော့မယ်။ ငါက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ တစ်နှစ်ကျော်ကျော်လောက်အထိကတော့ ငါအာရုံစိုက်ရမဲ့အလုပ်က စုန့်ဝေဖျင်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ တွဲဖက်ဆက်ဆံရေးတည်ထောင်ဖို့ပဲ။ စုန့်ဝေဖျင် လုပ်ငန်းစလုပ်တဲ့အချိန်ကျရင် ငါက နည်းလမ်းပြ လိုတာတွေထောက်ပြပေးဖို့ ပါးစပ်ပဲ လှုပ်ရင်ရပြီ။ ဒါမှ ငါလည်း စောစာစီးစီး အနားယူနိုင်မှာလေ။

...

အပိုင်း (၃.၂)

အိုး အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ အလုပ်လုပ်ရအုံးမှာပဲ။ လုပ်ငန်းကိစ္စကို နောက်ဆုတ်ထားလိုက်မယ်။ အရေးကြီးဆုံးက စုန့်ဝေဖျင်က ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှာဖို့ပဲ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် နည်းနည်းပါးပါး လှုပ်ရှားမှုလေးတွင် နီရဲသွားသည့် သူမ၏လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမက စိတ်ထဲမှာ ရေရွတ်လိုက်၏။ အခုနေ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါ ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။

“ရဲဘော်ကျောက်ရှောင်ကျောင်း၊ နင့်အမေ ရောက်နေတယ်၊ ရွာအထွေထွေဌာနခွဲမှာ။ နင့်ကို လာခဲ့လို့ပြောတယ်”

အဝေးတစ်နေရာမှ ရွာသားတစ်ယောက်က သည်ဘက်ခြမ်းကို လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားတော့သည်။

ဒါပဲလေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏ပေါက်ပြားကို မချရသေးခင်မှာပင် ကျိုးဖင့်ရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး သူမလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ

“ရှောင်ကျောင်း ဧကန္တ နင့်အမေ ဒီကိုရောက်လာတာ ရွှီယန်ယန် အတွက်လား၊ မသွားနဲ့”

ဝမ်ကွေးယွဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

“နင် မသွားရင်တောင် ထွက်ပြေးလို့တော့ မရဘူးလေ၊ ရှောင်ကျောင်း၊ ငါ ပြောသလိုသာလုပ်၊ တကယ်ပဲ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ကိစ္စဆိုရင် ငိုယိုပြီး သောင်းကျန်းပစ်လိုက်၊ ရွှီယန်ယန်လိုချင်တာကို ဒီအတိုင်း မပေးလိုက်နဲ့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အာမခံသည့်အကြည့်တစ်ခုနှင့် ကြည့်လိုက်ပြီး

“စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ်၊ နင်တို့တွေသာ အလုပ်ဆက်လုပ်လိုက်ကြ”

အလုပ်လုပ်မှပဲ အလုပ်ရမှတ်တွေ ရမှာလေ။ အလုပ်ရမှတ်ရှိမှ သူတို့တွေ အစားအသောက် ရနိုင်မှာ။ အရေးတကြီး အကြောင်းအရင်း မရှိရင် ဘယ်သူကမှ အလုပ်မပျက်ချင်ကြဘူး။ ပြီးတော့ ဒါက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စ။ သူတို့နှစ်ယောက် ကြားဝင်လို့လည်း မလွယ်ဘူးလေ။ ဒီတော့ သူတို့တွေက ရွှီရှောင်ကျောင်း တစ်ယောက်ထဲက လျှောက်ပြီး ထွက်သွားတာကိုပဲ ကြည့်နေနိုင်တော့တာပေါ့။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ရွာကော်မတီက ဘယ်နေရာတွင် ရှိမှန်း မသိသဖြင့် လမ်းတွင် တွေ့သည့် လူတစ်ယောက်ကို မေးပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့လေသည်။

“အမေ သမီး အစ်မရှောင်ကျောင်းကို ဂရုမစိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုကိုကွမ်းဟွေက အရမ်းဒေါသထွက်သွားတာ၊ သူ၊ သမီး ၊ သမီးတို့.....”

အခန်းထဲမဝင်ခင် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ခြံထောင့်တွင် ရွှီယန်ယန်က မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မွေးစားအမေ ချန်ဟောက်မေကို မှီကာ အထစ်ထစ် အငေါ့ငေ့ါပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သည်စကားများ ထွက်လာလေသည်။

ဒီကိစ္စကို စဥ်းစားစရာတောင် မလိုဘူး။ ရွှီယန်ယန်က ငါ့အပေါ် ရေဆိုးတွေ လောင်းချနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဟန်ကွမ်းဟွေနဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကိုတော့ သူမက အမည်းကို အဖြူဖြစ်အောင် ပြောင်းနိုင်တယ်လေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းကို တွေ့လိုက်သည်တွင် ရွှီယန်ယန်က စကားမပြောတော့ဘဲ ချန်ဟောက်မေ၏ နောက်တွင် ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းနေလိုက်သည်။

ချန်ဟောက်မေသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားကာ

“ဆိုးလိုက်တဲ့ အပြုအမူပဲ၊ နင် လုပ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်ကြည့်အုံး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက စိတ်ရှုပ်ခံပြီး သူမကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်လိုက်ဘဲ

“ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ၊ တကယ်လို့ မရှိဘူးဆိုရင် ပြန်တော့မယ်”

ချန်ဟောက်မေက ထပ်ပြီး ဆူဆဲချင်လိုက်သော်လည်း ပြန်မျိုသိပ်ထားလိုက်ရသည်။ အခန်းထဲတွင် လူများ စောင့်နေသည်ကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ

“ဝင်သွား၊ နင်က သိပ်ကို ဘဝင်မြင့်ပြီး ငါတို့အားလုံးကို နင့်ကို စောင့်ခိုင်းထားတာပဲ”

သေချာပါသည်။ အခန်းထဲတွင် လူနည်းနည်းသာ ရှိသည်။ ဌာနခွဲအထွေထွေစာရေး၊ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ အမေ၊ ချန်ဟောက်မေ၏ သားနှင့် ချွေးမ နှင့် ဟန်ကွမ်းဟွေတို့ပင်။ သူတို့တွေ သည်နေရာကိုရောက်လာခြင်းက ဝေဖန်စကားများ မထွက်လာစေရန်ဖြစ်တော့သည်။

“ကိုကိုဝေဖျင်၊ ကိုကို ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ” စုန့်ဝေဖျင်က ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ။ ဒါနဲ့ သူက ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ။

ဌာနခွဲအထွေထွေစာရေးက အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး

“ရဲဘော်ရှောင်ကျောင်း၊ ကိစ္စကတော့ အိမ်ထောင်စုဇယား ပြောင်းဖို့ပဲ၊ အသေးအဖွဲကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါက ဟန်ကွမ်းဟွေနဲ့ စုန့်ဝေဖျင်တို့ကို မျက်မြင်သက်သေအနေနဲ့ ခေါ်ထားတာ”

အမှန်တွင်တော့ စောစောက စုန့်ဝေဖျင်သည် မနက်အလုပ်အတွက် ခွင့်ယူရန် လုံခြုံရေးဌာနသို့ လာခဲ့ခြင်းပင်။ ကိစ္စပြီးသွားသည့်နောက် စုန့်ဝေဖျင်က ခြံထဲသို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် ချန်ဟောက်မေက သား၊ ချွေးမနှင့် ငိုယိုနေသည့် ရွှီယန်ယန်တို့ လာနေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တလမ်းလုံးက သူမက ‘မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေမ’ အရှက်မကိုမရှိဘူး’ စသည်ဖြင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာလာခဲ့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ခဏရပ်လိုက်၏။ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူလည်း ခြံဝင်ထဲသို့ လိုက်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။ ချန်ဟောက်မေ၏ ဆဲရေးတိုင်းထွာနေသည့်စကားများက သူ့စူးရှပြတ်သားသည့် အကြည့်အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူက မျက်မြင်သက်သေတစ်ယောက် လုပ်ပေးချင်သည်ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။

ဌာနခွဲအထွေထွေစာရေးက စုန့်ဝေဖျင်၏အိမ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည့်အကြောင်းများကို သိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် နောက်ကလိုက်လာပြီး ရွှီယန်ယန်ကို ကာကွယ်ပေးသည့် အမူအရာ ဖြစ်နေသည့် ဟန်ကွမ်းဟွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောက်ရှောင်ကျောင်းက စိတ်သဘောထား နူးညံ့သည်ကို သတိရသွားပြီး သူက မငြင်းတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ယန်ယန်ရဲ့အမေက အလိုက်သင့်နေတတ်ပြီး အကောင်းမြင်တတ်တဲ့ အကျင့်စရိုက်ရှိတယ်။ သူမက သူမရဲ့သမီးအရင်းကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စုန့်ဝေဖျင်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းဖို့ နေခိုင်းထားတာပဲ ကောင်းပါတယ်။

ချန်ဟောက်မေသည် စုန့်ဝေဖျင်ကို မည်သူမှန်း သိလိုက်ပြီးကတည်းက သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် သူ့ကို အမြင်မကြည်တော့ပေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက လျှောက်သွားပြီး သူ့ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူမမှာ သွေးနားထင် မရောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမက အေးတိအေးစက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဌာနခွဲအထွေထွေစာရေးကို အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။

“စာရေးကြီး ရှင် အခြေအနေကို သိပါတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကျွန်မ ပြန်သွားတုန်းက စစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံကို သွားခဲ့သေးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့ ခုတင်တွေက ဘေးချင်ယှဥ် ကပ်လျက်ပဲ၊ ကျွန်မတို့ယန်ယန်ကို မှားပြီးခေါ်သွားတာ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မက ကလေးရဲ့အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိစ္စ ရှင်းချင်တယ်”

သူမက ပြောရင်းဆိုရင်း ရင်နာလာလေသည်။ သူမသည် ရွှီယန်ယန်က မည်မျှဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြောင်းကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပြောဆိုနေတော့သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက မျက်နှာသေဖြစ်နေသည့် စုန့်ဝေဖျင်ဘက်ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏တံတောင်ဖြင့် သူ့ကို အသာအယာ တွတ်ထိုးလိုက်ပြီး သူမက ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်တော့သည်။

“စုန့်ဝေဖျင် နင် ဒီနေရာကို သပ်သပ်လာခဲ့တာလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ပျော်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါနေသည့် သူမ၏ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့် မျက်လုံးများကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အကြောင်းကြောင်းကြောင့် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အမည်မသိခံစားချက်တစ်ခုက ခပ်ရေးရေး ပေါ်လာပြီး

“မဟုတ်ဘူး”

“ပါတီစာရေးကြီးက နင့်ကို ဒီကို ခေါ်ထားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်း၏စိတ်အခြေအနေသည် စုန့်ဝေဖျင်ကို တွေ့လိုက်ရကတည်းက ပိုကောင်းသွားခဲ့သည်။ စုန့်ဝေဖျင် ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာဖြစ်မလဲ။ အချင်းချင်း ကူညီပေးမဲ့ အခန်းဖော်တွေရဲ့ ပူးပေါင်းမဲ့အစီအစဥ်က ပထမဆုံးခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီးဆိုတဲ့ သဘောပဲပေါ့။

“ငါ့ကို လာအားပေးလို့ ကျေးဇူးပဲနော်၊ စိတ်မပူနဲ့၊ နောက်ဆိုရင် တခြားသူတွေရှေ့မှာ နင့်ကို ပိုပြီးလေးစားစရာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်”

ဟန်ကွမ်းဟွေသည် သည်နေ့ အစောကြီးကတည်းက သူ့အတွက် ဘာမှ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်နေဟု ခံစားနေရသည်။

မနက်အစောကြီး ရွှီယန်ယန် သူ့ဆီရောက်လာပြီး ကျောက်ရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်အိမ်မှာ ညအိပ်တဲ့အကြောင်း လာပြောတယ်လေ။ သူကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့အိမ်ထဲက ထွက်လာတာကို မျက်လုံးနဲ့ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတယ်လေ။ သူတို့တွေက လက်ပူးလက်ကြပ်မိတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့သတို့သမီးလောင်း ကျောက်ရှောင်ကျောင်းက ညစ်ပတ်သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ချက်ချင်းပဲ အတွေးတွေ အများကြီး စိတ်ထဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ရွံရှာတယ်ဆိုရင်တောင် ကျောက်ရှောင်ကျောင်းကို လက်ထပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စကို အာမခံတစ်ခုအနေလည်း အသုံးချနိုင်မယ်လေ။ သူက ရွှီယန်ယန်နဲ့ တိတ်တိတ်လေး ချစ်ကြိုက်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် ကျောက်ရှောင်ကျောင်း သိသွားလည်း သူ့ကို ပြဿနာလာရှာမှာ မကြောက်ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းကျရင် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ မိန်းမနှစ်ယောက်ကို ထည့်ထားရတော့မယ်လို့ စဥ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူက နည်းနည်းတောင် ဝမ်းသာသွားသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က။

ကျောက်ရှောင်ကျောင်းက သူနဲ့ ရွှီယန်ယန်ကြားက ကိစ္စကို စကားနည်းနည်းလေးနဲ့ သေချာရှင်းပြသွားခဲ့တယ်လေ။ ကျောက်တုံးအောက်က ရည်းစားက အရင်တည်းက ဆွေးသွားခဲ့ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ သစ်ပင်အခေါင်းပေါက်ထဲက ဆံပင်ကိုတော့ ထုတ်ယူလို့ မရလောက်ပါဘူး။ ရွှီယန်ယန် အရမ်းဉာဏ်နည်းလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားခဲ့တာပါ။ သူမက သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စတွေ အများကြီး စာနဲ့တောင် ချရေးထားပြီး စာရွက်ခေါက်ကို သစ်ပင်ကြီးရဲ့ အခေါင်းပေါက်ထဲ ပစ်ထည့်ထားခဲ့တယ်တဲ့လေ။ သူက သူမကို နမ်းခဲ့တဲ့အကြောင်း သူတို့နှစ်ယောက် ပြောင်းခင်းထဲမှာ လွန်ကျူးခဲ့ကြတဲ့အကြောင်းတွေတောင် ထည့်ရေးထားလိုက်သေးတယ်။ မျှတတဲ့ သမာဓိရှင်တစ်ယောက်သာ အဲဒါတွေကို ထုတ်ယူပြီး အော်ဖတ်ပြလိုက်လို့ကတော့။ သူမှာ မျက်နှာပျက်ရမဲ့အပြင် မှားခဲ့တဲ့သူက သူဖြစ်လာအုံးမယ်။

ဒီအချိန်မှာ နှစ်ယောက်သားက အချင်းချင်းကပ်ပြီး စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ စကားပြောနေတာ မြင်ရတော့ သူ့မှာ ပေါက်ကွဲတော့မလိုကို ခံစားရတယ်။ ဒီလောက်လှပတဲ့လူတစ်ယောက်က သူ့သတို့သမီးလောင်းဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ။ ကျောက်ရှောင်ကျောင်းက အရင်တုန်းက အရမ်းကို ရှက်တတ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဆို လက်တောင်မကိုင်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုကျတော့ သူမက ဘာလို့ ဂနာမငြိမ်ဘဲ စုန့်ဝေဖျင်က လက်ခံရတဲ့သူဖြစ်နေတာလဲ။

ချန်ဟောက်မေ၏ အားပေးစကားနှင့်တင် ရွှီယန်ယန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်လေသည်။ ဟန်ကွမ်းဟွေ၏မျက်လုံးများက ကျောက်ရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏နှလုံးသားက တင်းကြပ်သွားတော့သည်။ ကိုကိုကွမ်းဟွေက သူမရဲ့ပိုင်တဲ့သူ။ သူမ သူ့ကို မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး။

“အမေ၊ ထပ်မပြောပါနဲ့တော့၊ အစ်မရှောင်ကျောင်း မမှားပါဘူး၊ ကံပါပဲ၊ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို မပြောင်းနဲ့တော့နော်၊ သမီးလည်း ဒါကို ဒီနှစ်တွေမှာ နေသားကျနေပါပြီ”