အခန်း (၇-၉)
Vol. 1 Ch. 7-9
အပိုင်း (၇) အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ်တစ်ခု ရရှိခြင်း
“အဟွတ် ဟွတ် ဟွတ်....”
စုန့်ဝေဖျင်မှာ စကားမပြောနိုင်ခင် ဆက်တိုက်ချောင်းဆိုးသွားတော့သည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲက အချိုအရသာချိုချဥ်က သီးသွားသဖြင့် ဗိုက်ထဲသို့ တန်းရောက်သွားတော့သည်။
သူ၏အံ့ဩတကြီးရုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက မျက်လုံးများ အဝိုင်းသွားဖြစ်သွားပြီး
“ဟဲ့ စုန့်ဝေဖျင် နင် ပြောပြီးသားစကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ဟုတ်တယ်မလား၊ ငါတို့တွေ တွဲဖို့နဲ့ လက်ထပ်ကြဖို့ သဘောတူထားပြီးသားလေ၊ ဒီနေ့ ငါတို့ အတူတူ အပြင်ထွက်လာတယ်၊ ရွာထဲက လူအားလုံးကလည်း ငါတို့ တွဲနေတာ သိသွားပြီ၊ နင် လိမ်ချင်နေတာ”
နောက်ဆုံး ချောင်းဆိုးရပ်သွားပြီးနောက်တွင် စုန့်ဝေဖျင်က သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ချိုချဥ်သီးသွားလို့”
“ချိုချဥ်ရော” လေပြွန်ထဲမှာ မခံနေရင် ပိုကောင်းတယ်။
“မျိုချလိုက်ပြီ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲက နောက်ထပ်ချိုချဥ်တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်လေသည်။
သူမက ‘သတိထားမှပေါ့ဟယ်၊ အန္တရာယ်များလိုက်တာ’ဟု ရေရွတ်ရင်း သူမက ချိုချဥ်ကို အခွံခွာလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်နားတွင် ကပ်ထားပေးလိုက်လေသည်။
စုန့်ဝေဖျင်က ပါးစပ်ဟပြီး ချိုချဥ်ကို ယူလိုက်ကာ အချိုဓာတ်များ တဖန်ပြန့်နှံ့လာသည်ကို စောင့်နေလိုက်၏၊ ထို့နောက် သူက သူမကို မေးလိုက်လေသည်။
“မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ကိစ္စ တိုင်ပင်မယ် ဟုတ်လား”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူသည် ချိုချဥ်တစ်လုံးကို အခွံခွာလိုက်ပြီး သူမ၏ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ကာ
“ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါတို့အားလုံး အတူတူ ဆုံးဖြတ်ရမှာပေါ့၊ မြန်မြန်လက်ထပ်ပြီးရင် အားလုံး အတင်းစကားတွေကို ရှောင်ထားတာ ပိုကောင်းတယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်က ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုပေမဲ့ ငါ့အမေအရင်း သူ သည်းမခံနိုင်မှာ စိုးမိတယ်”
သူမသည် ထိုစိုးရိမ်ပြီး ငိုယိုနေသည့်ရုပ်ကို ထပ်မကြည့်ချင်တော့ပေ။
“မင်း ဒီကိစ္စကို သေချာစဥ်းစားပြီးပြီလား” စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို မေးလိုက်သည်။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး
“ပြီးပြီ၊ ဝေး စုန့်ဝေဖျင် နင်က ဘာကို တွေဝေနေတာလဲ၊ နင် တခြားအတွေးတွေ ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ နင် မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ပြောလိုက်၊ ငါ့အတွက်တော့ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်လည်း အတူတူပဲ”
ဒါပေမဲ့ နင်က လက်ထပ်ဖို့ နောက်ထပ်မိန်းကလေးကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲလောက်မလွယ်တော့ဘူးနော်။
စုန့်ဝဖင်က ‘အရမ်းမြန်မနေဘူးလား၊ မင်း ဒီကိစ္စကို သေချာစဥ်းစားဖို့လိုတယ်နော်’ဟု ပြောလိုက်ချင်လေသည်။ သို့သော်ငြား သူသည် ထိုစကားကို မပြောဖြစ်လိုက်ပေ။ နှစ်ယောက်သားက ဟန်ဆောင်လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူထားသော်လည်း ရွှီရှောင်ကျောင်းက လုံးဝဂရုမစိုက်နေသည့်အချိန်တွင်တော့ သူ့မှာ ဘယ်လိုခံစားကြည့်ရမည်မသိ ဖြစ်သွားတော့သည်။
“ဟုတ်ပြီ၊ ငါ ပြောတာနားထောင်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကတ်အားလုံးကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။
“ငါတို့အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် အသေးစိတ် လုပ်ဖို့မလိုဘူး၊ နင်လည်း တင်တောင်းတဲ့လက်ဆောင် ပေးစရာ မလိုသလို ငါလည်း လက်ဖွဲ့လုပ်ပေးဖို့ မလိုဘူး၊ ငါတို့တွေ အချင်းချင်း အထင်းသေးလို့မရဘူး ဟုတ်ပြီလား”
“အင်း”
“ဒါဆိုရင် နင် ပြန်းသွားပြီး အဘွားအတွက် နေ့လယ်စာလုပ်ပေးလိုက်၊ ပြီးရင် အဘွားကို ပြောပြလိုက်၊ ညနေခင်းကျရင် စောစောလာပြီး ငါ့ကို ကူညီပေး”
“အင်း”
ရွှီရှောင်ကျောင်း၏အိမ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် စုန့်ဝေဖျင်သည် သူ့ကျောပေါ်က ခြင်းကို ချထားလိုက်ပြီး ထွက်သွားလေသည်။ ရွှီရှောင်ကန်းက ဧည့်ခန်းမှ ခေါင်းလေးပြူထွက်လာပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“မမ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး
“ဒီကိုလာခဲ့၊ မမကို ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကူပါအုံး၊ မမ နင့်အတွက် အရသာရှိတာတွေ ဝယ်လာခဲ့တယ်”
သူမသည် သူ့ကို အိတ်ထဲက ချိုချဥ်များကို ပြလိုက်ပြီး
“ဒီတစ်ခါ အများကြီး ဝယ်လာခဲ့တယ်၊ အားလုံး နင့်အတွက်ပဲ၊ နင့် နို့ချိုချဥ်တွေကို စားဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေနဲ့နော်၊ အကြာကြီးထားရင် အရည်ပျော်သွားလိမ့်မယ်၊ နားလည်လား၊ နင် ဒါကို စားလို့ကုန်သွားရင် နင့်အတွက် ထပ်ဝယ်ပေးမယ်”
ချိုချဥ်သည် သည်နေ့ခေတ်အခါမျိုးတွင် ကလေး၏နှလုံးသားထဲ၌ အရှားပါးဆုံးပစ္စည်းဖြစ်လေသည်။ ရောင်စုံချိုချဥ်များကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရွှီရှောင်ကန်း၏မျက်လုံးများသည် လင်းလက်သွားတော့သည်။ မနေ့က နေ့တစ်ဝက်ထဲနဲ့တင် သူ သိသွားတယ်လေ။ ဒီမမက အရင်တစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူး။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပိုပြီး သတ္တိရှိလာတော့သည်။
“မမ သား နည်းနည်းပဲ လိုချင်တာပါ၊ ကျန်တာကို မမနဲ့ အမေတို့ စားလေ”
တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်တတ်တဲ့ကလေးပဲ။
“လိမ္မာလိုက်တာ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့စေတနာကို မငြင်းလိုက်ပေ။
“ဟုတ်ပြီ၊ ဒါဆို နင်က ဝေစု သုံးခုခွဲလိုက်လေ၊ ငါတို့တစ်ယောက်စီ ဝေစုတစ်ခု ယူကြမယ်”
ရွှီရှောင်ကန်းက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ သူသည် ချိုချဥ်များကို ခွဲလိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် သိမ်းထားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းဘေးတွင် တဝဲလည်လည် လုပ်နေကာ
“မမ ဗိုက်ဆာလား၊ အမေ ခဏနေ ချက်ပြုတ်ဖို့ ပြန်လာမှာ၊ သား အသီးအရွက်တွေ လှီးထားပြီးပြီ၊ မမ ဗိုက်ဆာရင် သား မမအတွက် အရင်ဆုံးချက်ပေးမယ်လေ၊ တစ်ခုပဲ အမေချက်တာလောက်တော့ ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး”
အိုဟယ်။ လိမ္မာသိတတ်လိုက်တဲ့ကလေး။
သို့သော် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ပဲပင်ပေါက်လို မောင်လေးကို မမြင်ရက်ပေ။
“နင်က ငယ်သေးတယ်၊ ကောင်းကောင်းစားပြီး ဝအောင်လုပ်၊ ပြီးမှာ ဒီအလုပ်တွေကို လုပ်လို့ရတယ်၊ အရင်ဆုံး ဒီပစ္စည်းတွေကို မမကို သိမ်းကူအုံး၊ ထမင်းပေါင်းမယ် ပြီးရင် အသီးအရွက်တွေ ပြင်ဆင်ထားမယ်၊ မမ အသားဝယ်လာတယ်၊ နေ့လယ်စာ အသားစားကြတာပေါ့”
အသားဟူသည့် အသံကြားလိုက်သည်နှင့် ရွှီရှောင်ကန်း၏ပါးစပ်က သွားရေများထွက်လာတော့သည်။ ဒီနှစ် သူ အသား လုံးဝ မစားရသေးဘူးလေ။
ဝယ်လာသည့် ဆန်၊ဂျုံမှုန်းနှင့် အသီးအရွက်များကို နေရာချပြီး ထမင်းပေါင်းပြီးနောက်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက ရွှီရှောင်ကန်းကို အသားနှင့် အသီးအရွက်များ လှီးခိုင်းထားလိုက်လေသည်။
“အာလူးအသားနှပ် လုပ်ရအောင်၊ အာလူးကို အတုံးလေးတွေဖြစ်အောင် လှီးနော်၊ အရမ်းကြီးစရာမလိုဘူး၊ အသားကို အလွှာလိုက်လှီးရမယ်၊ ဝက်ဗိုက်သားနှပ်က အရသာအရှိဆုံးပဲ၊ ပိုလှီးထား၊ မမတို့သုံးယောက်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ကျင်းတစ်ဝက်တော့ လိုတယ်”
အသားနှင့် အာလူများကို လှီးပြီးသွားသည့်နောက်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကြက်သွန်ဥနီလေးများကို စတင်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဝူချွန်းဟွာ ပြန်ရောက်လာသည်။
ရွှီရှောင်ကန်းက ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“အမေ သားရဲ့မမက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီးဝယ်လာတယ်၊ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်နဲ့ အသားလည်းပါတယ်”
ဝူချွန်းဟွားသည် အခိုက်တန့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သမီးဖြစ်သူက သူ့တစ်ယောက်ထဲအတွက် ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ မြို့တက်သွားတာလို့ ထင်ခဲ့တာလေ။ သူ မိသားစုအတွက်ရော အစားအသောက်တွေ ဝယ်လာလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားဘူး။ ဒီကလေးကတော့။ မနေ့ကတည်း သတိထားမိနေပါတယ်။ သူမရဲ့ ဒီသမီးက သူမ ငိုနေတာကို မမြင်ချင်ဘူးဆိုတာလေ။ သို့နှင့် သူမသည် မျက်ရည်များ ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပြီး ရှေ့တိုးလာခဲ့သည်။
လှီးထားသည့်အသားကို တွေ့လိုက်ရသည်တွင် သူမသည် ပျာယာခတ်သွားပြီး
“အိုး ဘာလို့ အများကြီး လှီးထားတာလဲ၊ နည်းနည်းပါးပါးလှီးထားရင် လောက်ပါတယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး
“မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် လုံလုံလောက်လောက် ကျွေးမယ်လို့ ရှောင်ကန်းကို ကတိပေးထားပြီးပြီ၊ ဒါက အစ်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ တွေးပေးတာပါ၊ ဘယ်လိုချက်ရမယ်မှန်း မသိတာတစ်ခုပဲ၊ ချက်ပေးရမယ်နော်”
အဆီတဝင်းဝင်း အာလူးနှင့် အသားနှပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ချိန်တွင် ရွှီရှောင်ကန်းတစ်ယောက်သာ သွားရေကျနေသည်မဟုတ်ဘဲ ရွှီရှောင်ကျောင်းလည်း သွားရေကျနေတော့သည်။ ဝူချွန်းဟွားနှင့် ရွှီရှောင်ကန်းတို့က သူမကို အားတက်သရော ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမက အော်ရယ်လိုက်ပြီး သူတို့အတွက် အသားတစ်တုံးစီ ထည့်ပေးလိုက်ကာ
“မြန်မြန်စား၊ အများကြီးရှိတယ်နော်၊ ကုန်အောင် စားကြမယ်”
ရွှီရှောင်ကန်းက အသားတစ်တုံးနှင့် ထမင်းပါးစပ်အပြည့် တစ်လုတ်စားလိုက်လေသည်။ သူသည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ စားနေတော့သည်။
သူက ကောင်းကောင်းစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ပန်းကန်လုံးထဲသို့ အနှစ်ပါသည့် အာလူးအသားနှပ် ပန်းကန်တစ်ဝက်ကို လောင်းထည့်ပေးလိုက်ကာ
“ဒီလိုမှ ပိုအရသာရှိတာ၊ ဖြည်းဖြည်းစား၊ မနင်စေနဲ့နော်”
မော့အကြည့်တွင် ဝူချွန်းဟွားက သူမကို အမြတ်တနိုးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမက ဝူချွန်းဟွားကို ပန်းကန်တစ်ဝက်လောင်းထည့်ပေးလိုက်ပြီး
“သမီးတို့တွေ အတူတူစားကြမယ်လို့ သဘောတူထားလေ၊ ဒါက သမီးရဲ့သိတတ်မှုပါ၊ ဒီတော့ မငြင်းနဲ့နော်”
ထိုစကားကို ကြားရချိန်တွင် ဝူချွန်းဟွား၏ မျက်လုံးများက တဖန် ပူနွေးလာတော့သည်။ သူမက ‘လိမ္မာလိုက်တဲ့ကလေး’ဟု အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်နေတော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး စတင် စားသောက်လိုက်တော့သည်။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက အာလုံး၊ အသားနှင့် အသီးအရွက်မွှေကြော်ကို ပုံမှန်နှုန်းအတိုင်း စားလိုက်လေသည်။ ဝူချွန်းဟွာ ထမင်းဝသွားပြီဟု ထင်မိလိုက်ချိန်တွင် သူမက ပြောလိုက်တော့သည်။
“ကိုကိုဝေဖျင်နဲ့ အဘွားစုန့်တို့ ဒီနေ့ညနေခင်းကျရင် လာကြလိမ့်မယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်တော့ ဝူချွန်းဟွားသည် သူမ၏လက်ချောင်းကို ညှစ်ထားလိုက်ကာ
“ရှောင်ကျောင်း၊ သမီး တကယ်ပဲ ကောင်လေးဖျင်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စဥ်းစားထားတာလား၊ အမေ သူ့ကို အထင်သေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကောင်လေးဖျင်က လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက...”
သူမသည် ပြောရင်းဆိုရင် သူမ၏မျက်နှာက တဖန် ဖြူဆုတ်သွားကာ
“သမီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာက ယန်ယန်လေ ဟုတ်တယ်နော်၊ သမီး သူ့အိမ်မှာတုန်းက ကောင်လေးဖျင်က သမီးကို တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့သေးလား၊ ရှောင်ကျောင်း အခုက ခေတ်သစ်ရောက်နေပါပြီ၊ လက်ထပ်ပြီးရင်လည်း ကွာရှင်းလို့ရပါတယ်၊ သမီး ကောင်လေးကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့၊ သူ သမီးကို တွယ်ကပ်နေရင် အမေ သူနဲ့ စကားပြောလို့ရပါတယ်”
သူမသည် စကားကို အဆီအငေါ် မတည့်အောင် ပြောနေသော်လည်း ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ ပြောချင်သည့် စကားကို နားလည်လေသည်။ ဝူချွန်းဟွားသည် စုန့်ဝေဖျင်က သူမနှင့်မတန်ဘူးဟု ထင်နေတာပင်။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် အခေါ်လိုက်တော့သည်။
“အမေ သမီး မနေ့တုန်းက ရှင်းပြထားပြီးသားမဟုတ်လား၊ အမေ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး၊ စုန့်ဝေဖျင်က လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ သမီးထင်တယ်၊ ပြီးတော့ သမီး သူနဲ့ တွဲဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ သူက သမီးကို ပိုကောင်းတဲ့ဘဝဆီ ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ်၊ သမီးအကြည့်မမှားနိုင်ပါဘူး”
‘အမေ’ဟုခေါ်သံကြားလိုက်သည်တွင် ဝူချွန်းဟွားသည် ဆက်ပြီး ထိန်းမထားနိုင်တော့ချေ။ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။ သူမက မြန်မြန် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်လေသည်။ သူမသည် ဘာစကားလုံးမှ စဥ်းစားမရတော့ပေ။
“အင်းပါ အင်းပါ၊ အမေ သမီးစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်နှင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို နှစ်သိမ့်ကြည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆက်စားဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဝူချွန်းဟွား၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်ကာ
“အမေ သမီးအတွက် စိတ်တိုစရာမလိုသလို သမီးက အမေနဲ့ ဒုက္ခခံနေရတယ်လို့လည်း မတွေးပါနဲ့၊ သမီး စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့အခြေအနေကို သေသေချာချာသိပါတယ်၊ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ စိတ်မပူနဲ့နော်၊ သူက နောက်ဆိုရင် အမေ့အပေါ် သေချာပေါက် သိတတ်မှာပါ”
ဝူချွန်းဟွားက မျက်ရည်ကြားမှ ပြုံးပြလိုက်ပြီး
“အမေ့ကို ဘာသိတတ်စရာလိုလဲ၊ သမီးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး ဘဝကောင်းကောင်းလေး တစ်ခုမှာ ထားပေးရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ”
သူမသည် ခဏလောက် စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ
“အမေ သမီးစကားကို နားထောင်မယ်”
ဝူချွန်းဟွားသည် စိတ်ပျော့သော်လည်း ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ သူမကို နားချဖို့အရေး ဦးနှောက်ဆဲလ်များကို အများအပြား အသုံးချလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် စုန့်ဝေဖျင် ရောက်လာချိန်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက အမှတ်လိုချင်ခဲ့သည်။
“ငါ့အမေက နင့်ကို လုံးဝသဘောမကျဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ ငါ နင့်ကောင်းကြောင်းတွေ အများကြီး ပြောထားပေးတယ်၊ တကယ်လို့ အခုချိန်ကစပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံခဲ့ရင် ငါ ဒီကိစ္စကို သည်းခံမှာမဟုတ်ဘူးနော်”
စုန့်ဝေဖျင်သည် ရွှီရှောင်ကျောင်း ပြောသည့်အတိုင်း အာလူးများကို အချောင်းလိုက် ပါးပါးလှီးနေစဥ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်လေသည်။ သူက ‘အင်း’ဟုသာ လေသံပြုရင်း အသိအမှတ် ပြုလိုက်၏။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏ပါးစပ်ထဲက ချိုချဥ်ကို ဟိုဖက် သည်ဖက် တွန်းပို့ကာ သူ့ကို မေးလိုက်ပြန်သည်။
“ဒါဆို နင် အဘွားကို ပြောပြီးပြီလား၊ သူ ပျော်နေရဲ့လား”
စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး
“ပျော်တယ်”
သူ(မ)က မပျော်ဘဲ နေမလား။ အဘွားစုန့်သည် မြေးအဘွားနှစ်ယောက် အပြန်အလှန် မှီခိုခဲ့ရစဥ်ကတည်းက တစ်ခါမှ သည်လောက် မပျော်ခဲ့ရသည်မရှိဟု ခံစားမိလေသည်။ သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ မျှော်လင့်ခဲ့ရသည့် မြေးချွေးမလေးက ရောက်လာပြီ။ အဘွားကြီးမှာ မပျော်ဘဲ အဘယ်မှာနေနိုင်ပါမည်နည်း။
“အဘွားကို ပျော်သွားတာက ငါ့စိတ်ရင်းအမှန်ကြောင့်နော်၊ ကဲပါ။၊ နောက်တစ်နပ်ကတော့ နင့်အပေါ်ပဲ မူတည်တော့တယ်”
“မင်း ပြောလေ၊ ငါ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်”
စုန့်ဝေဖျင်သည် သူမက ကိုယ်တိုင်လုပ်လိမ့်မည်ကိုတော့ လုံးဝမျှော်လင့်မထားချေ။
သည်နေ့ညတွင် ရွှီမိသားစု၏ ညစာက နှစ်သစ်ကူးအကြိုပွဲစားပွဲထက်ပင် အများကြီးခမ်းနားလေသည်။
ကြွပ်ရွပြီးလတ်ဆတ်သည့် အာလူးချောင်းချဥ်စပ်ကြော်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ဝက်ကင်ချက်၊ မွှေးပျံ့နေသည့် ပဲသီးနှင့်ဝက်သားကြော်၊ စိမ်းပြီး အဆီပြန်နေသည့် ဟင်းနုနွယ်ရွက်၊ နှစ်ဖက်လုံးတွင် ရွှေညိုရောင်သန်းနေသည့် ခြင်းတစ်ဝက်စာ ပန်ကိတ်များနှင့် ကြက်ဥဟင်းရည်တစ်အိုး။ ထိုတစ်နပ်စာက လူများကို ကျေနပ်သွားစေတော့သည်။
ရွှီရှောင်ကန်းက အိမ်ပြန်လာသည့် ဝူချွန်းဟွားကို အခြေအနေ ပြန်သတင်းပို့လေသည်။
“အမေ သားရဲ့မမက လက်ကလေးတစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်ရဘူး၊ အားလုံးကို အစ်ကိုဝေဖျင်ပဲ လုပ်ထားတာ”
ဝူချွန်းဟွား၏စိတ်ထဲက အထုံးလေးက နောက်ဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး
“သူက သားရဲ့အစ်မကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆက်ရင် တော်ပါပြီ”
စုန့်ဝေဖျင်သည် ရွှီရှောင်ကျောင်း သူ့ကို အခုလေးတင် ပေးလိုက်သည့် စာအုပ်များကို စီနေလိုက်သည်။ ဝူချွန်းဟွားပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူက ထရပ်ပြီး သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
“အဒေါ်”
သူသည် အရပ်မြင့်ပြီး ပိန်းပါးသည်။ သူ၏လေးနက်သည့် အပြူအမူက တည်ငြိမ်မှုကို ထုတ်ပြနေသည်။ လက်ရှိတွင်တော့ သူ၏လူကြီးလူကောင်းဆန်သည့် သဘောထားက ခါတိုင်းလို မထင်ရှားပေ။ သူသည် အားလုံး၏မျက်လုံးထဲတွင် အားကိုးရသည့်ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ဟန်တူသည်။
ဝူချွန်းဟွားက သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးလိုက်ပြီး
“အိုကွယ်၊ မင်းအဘွားကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ပါ၊ အဒေါ်တို့ မိသားစုနှစ်စု တစ်နပ်လောက် ကောင်းကောင်း စားကြတာပေါ့”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့အဘွားကို သွားကြိုဖို့ရာ သူနှင့် အတူတူလိုက်သွားလေသည်။ သူမသည် တသသ ခံစားနေရတော့သည်။
“ယောက္ခမက သမက်ကို ကြည့်လေလေ ပိုကြည့်ချင်လေလေဆိုတာ အမှန်ပဲကိုး၊ ငါ့အမေက နေ့လယ်တုန်းကတောင် နင့်ကို ချေးများနေသေးတယ်၊ အခုတော့ သူက နင့်ကို တွေ့တာနဲ့ ပြုံးနေလိုက်တာ ပန်းလေးတစ်ပွင့်လိုပဲ၊ စုန့်ဝေဖျင် နင့်ညှို့ဓာတ်က အရမ်းပြင်းတာပဲ”
ဘာညှို့ဓာတ်လဲ။ စုန့်ဝေဖျင်သည် အခိုက်တန့်နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူက ဝူချွန်းဟွား၏ စိုးရိမ်စိတ်ကိုတော့ နားလည်လေရာ
“အဒေါ်က နင် ငါနဲ့အတူတူ ဒုက္ခလိုက်ခံရမှာ စိုးရိမ်တာပါ”
သူကတော့ အနာဂတ်က ဒီထက်ပိုမဆိုးနိုင်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက တကယ့် ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်။ သူ့ရှေ့က ဒီမိန်းမလှလေးနဲ့ မတန်ဘူးလေ။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။
“ငါက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဝယ်ထားတာလို့ မှတ်လို့ရပါတယ်၊ နင် နောက်ပိုင်း ချမ်းသာလာရင် ငါလည်း လိုက်ခံစားရမှာပဲမလား”
ဒါကို သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူးလေ။ စုန့်ဝေဖျင် နင်က ပိုပိုပြီး အစွမ်းထက်လာအုံးမှာ။
မိသားစုနှစ်ခုက လျှို့ဝှက်သဘောတူလိုက်သည့်အတွက် သည်ထမင်းတနပ်သည် နှစ်ဖက် ဧည့်သည်နှင့် အိမ်ရှင်များကို ပျော်ရွှင်သွားစေတော့သည်။ ဟင်းပွဲတိုင်းက ခံတွင်းမြိန်လေသည်။ ရွှီရှောင်ကန်းသည် သူ့ဘဝတွင် သည်လောက်အရသာရှိသည့် ထမင်းတစ်နပ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မစားခဲ့ဖူးဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
စိတ်ကျေနပ်သည်အထိ စားသောက်ခြင်းက အမြဲတမ်း လူတစ်ယောက်ကို ပျော်ရွှင်သည့် စိတ်အခြေအနေ ဖြစ်နေသေးသည်။ အထူးသဖြင့် သည်လိုဆင်းရဲသည့် ခေတ်ကာလတွင်ပင်။
ရွှီရှောင်ကျောင်းလည်း စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် သူမက သူမ၏အစီအစဥ်ကို စုန့်ဝေဖျင်နှင့်အတူ တရားဝင် ပြန်ပြောပြလိုက်လေသည်။
“သမီးတို့တွေ ဒီနေ့က မိတ်ဆက်စာရဖို့ ဌာနစာရေးကြိးဆီ သွားဖို့ စီစဥ်ထားတယ် ပြီးရင် မနက်ဖြန် ဒါမှမဟုတ် သန်ဘက်ခါကျရင် လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်သွားယူမယ်၊ အားလုံးကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ လုပ်မယ်၊ ဘာမှ ပြင်ဆင်စရာမလိုဘူး၊ အခုချိန်မှ ဘဝက နည်းနည်းလေး ပိုခက်ခဲနေပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင် အဆင်ပြေလာပါလိမ့်မယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့သော်လည်း ဝူချွန်းဟွားသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်တွင် သမီးဖြစ်သူအတွက် ဝမ်းနည်းမိဆဲပင်။ သူတို့ခေတ်တုန်းက ဘယ်သူမှ လက်ထပ်ပွဲ မလုပ်သလို ဒီကိစ္စကိုလည်း အရမ်းဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေ ရှိတဲ့သူတွေကတော့ အဝတ်အစားတချို့ကို ဖြတ်ထုတ်ပေးလိုက်ကြတာပဲ။ အခုလိုအချိန်ဆို ပြောမနေနဲ့တော့ပေါ့။ အပြင်ဘက်မှာ စက်ဘီးတွေ လက်ပတ်နာရီတွေက နာမည်ကြီးတဲ့ တင်တောင်းပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားခဲ့သေးတယ်။
စုန့်ဝေဖျင်က ဘာမှ မပြောရသေးခင် အဘွားစုန့်က အရင်ဆုံး ပြောလိုက်လေသည်။ သူမက ရွှီရှောင်ကျောင်း၏လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ပုတ်ပြီးပြောလိုက်၏။
“ကလေးမ သမီး သိတတ်တာ အဘွားသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ ပြင်ဆင်ပေးမှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် အဘွားတို့က သမီးကို နစ်နာအောင်လုပ်မိတာပဲ၊ သမီးက အဘွားတို့ကို စဥ်းစားပေးပြီး ကိုယ်ချင်းစာနေစရာ မလိုပါဘူးနော်၊ အဘွားတို့က အကောင်းနဲ့ အဆိုးကို သေချာပေါက် ခွဲခြားရမှာပေါ့၊ အဘွား ကောင်လေးဖျင်နဲ့ တိုင်ပင်ထားပြီးပြီ၊ နောက်ပိုင်းကျရင် အဘွားတို့က လုပ်ရမဲ့ဟာတွေအားလုံးကို လုပ်ပေးသွားမှာပါ၊ အခုတောင် အဘွားတို့က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စားပွဲနှစ်ခုလောက် လုပ်ပြီး လူနည်းနည်းပါးပါးဖိတ်ပြီး စည်စည်ကားကားလေး လုပ်မလို့”
ဝူချွန်းဟွားက စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သို့သော် ရွှီရှောင်ကျောင်းက မလိုအပ်ဘူးဟုသာ ထင်မိသည်။ သူမက စုန့်ဝေဖျင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး
“အဲလောက် ဒုက္ခခံစရာလိုလို့လား”
စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး
“အဘွားစကားကို နားထောင်လိုက်ပါ”
...
အပိုင်း (၈) အနီရောင်ဝတ်စုံ
စုန့်ဝေဖျင်နှင့် အဘွားစုန့်တို့ ပြန်သွားသောအခါ ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ကို စောစောက ခွဲထားပြီးသားဖြစ်သည့် ဂျုံဖြူ ၅ကျင်းနှင့် ပြောင်းမှုန်း ၅ကျင်းကို လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“နင်နဲ့ အဘွား စားဖို့၊ ချွေတာနေစရာမလိုပါဘူး”
ငယ်ငယ်ကတည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲမှတ်ထားသည့် သဘောတရားမှာ ငွေဟူသည် သိမ်းထားခြင်းမှ ရလာသည် မဟုတ်ဘဲ ရှာဖွေခြင်းက ရလာခြင်းပင်။ ပစ္စည်းများကလည်း ထို့အတူပင်။ လူတစ်ယောက်က ငွေ စုဆောင်းဖိုရန် အငတ်ခံနေလျှင် ငွေရှာဖို့မပြောနှင့် ဘာကိုမှ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် စိတ်ကူးတချို့ ရှိပြီးသားပင်။ လက်ထပ်ပြီးသွားသည်နှင့် သူမသည် ထိုကိစ္စကို အကောင်အထည် ဖော်ရလိမ့်မည်။
စုန့်ဝေဖျင်သည် အခိုက်တန့် စကားပြောနိုင်ပေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို ထပ်ပြီး တွတ်လိုက်ကာ
“အရမ်းလေးနေပြီ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆိုရင် ငါတို့တွေက မိသားစုတစ်ခုထဲလေ၊ အစားအသောက် နည်းနည်းလေးကို နင်က ဒီအစားအသောက်အတွက် ငါနဲ့ တွန်းလိုက်ဆွဲလိုက် လုပ်ချင်နေတယ်၊ ယူထားလိုက်၊ အဘွားစားဖို့ ကောင်းတာတွေ လုပ်ကျွေးလုပ်အုံး”
စုန့်ဝေဖျင်က လေးလံသည့် ကုန်ခြောက်အိတ်နှစ်အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ‘အင်း’တစ်လုံးနှင့် ပြန်ဖြေလိုက်ကာ
“ဌာနစာရေးကို သွားရှာဖို့ ခဏနေ ငါ မင်းကို လာကြိုပေးမယ်”
မိတ်ဆက်စာ ရလာပြီးနောက် အပြန်လမ်းတွင် စုန့်ဝေဖျင်က ခါတိုင်းလို နှုတ်ဆိတ်နေလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ထိုကိစ္စကို ကျင့်သားရနေပြီးဖြစ်ကာ
“ဒါဆို ငါတို့တွေ မနက်ဖြန် အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ် သွားယူကြမလား”
စုန့်ဝေဖျင်သည် သူ့လက်ထဲတွင် မိတ်ဆက်စာရွက် ပါးပါးလေးကို ကိုင်ထားလေသည်။ အမှောင်အတိ ဖုံးလွှမ်းနေသည့်ကြားတွင် သူ့မျက်နှာပေါ်၌ ဘာအမူအရာကိုမှ မတွေ့နိုင်ပေ။
“မနက်ဖြန် မြို့ထဲက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့မှာ အလုပ်ရှိတယ်၊ ငါ သွားကူပေးရမှာ၊ ဖိန်းနွဲခါမှ သွားကြမယ်”
တစ်ရက်စောစော တစ်ရက်နောက်ကျကျ ရွှီရှောင်ကျောင်းကတော့ စိတ်ထဲမထားချေ။ အလုပ်က ပိုအရေးကြီးလေသည်။
“ဒါဆို နင် သွားလေ၊ နေ့လယ်ခင်း ပြန်လာမှာလား၊ နင် ပြန်မလာရင် ငါ အဘွားကို ငါတို့အိမ်မှာ လာစားဖို့ ပြောထားလိုက်မယ်”
စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး
“ငါ မနက်ကတည်းက အဘွားအတွက် အစားအသောက် လုပ်ပေးသွားမှာ၊ မင်း အားရင်သာ သူ့ကို ငါ့ကိုယ်စား သွားကြည့်ပေးလေ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက အဘွားအကြောင်း မပြောတော့ဘဲ အနားကပ်လာကာ
“ငါက အခု အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီလေ၊ ငါက ပညာတတ်လူငယ်တွေထပ် ပိုအားတယ်၊ ငါ ၃/၄ရက်လောက် ခွင့်ယူလိုက်မယ်၊ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ အဘွားကို စောင့််ရှောက်ပေးမှာပါ”
နောက်ဆုံး ငါ့လက်ရှိနေရာက အဘွားကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပြီး စုန့်ဝေဖျင်ကို အလုပ်ကြိုးစားခိုင်းဖို့ပဲလေ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် စုန့်ဝေဖျင်သည် မြို့သို့ တက်လာခဲ့သည်။ အမှန်တွင်တော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တွင် သည်နေ့ ကုန်အတင်အချ မရှိပေ။ သူက သည်အတိုင်း မြို့တက်လာပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီစန်းထျယ်ကို လာရှာခြင်းပင်။
“ဝေဖျင် မင်း ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ၊ မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့”
လီစန်းထျန်ကိုယ်တိုင်က မြို့တွင် အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းပါသည့် ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုထဲတွင် နေထိုင်လေသည်။ အိမ်က သေသေသပ်သပ် ရှိလှသည်။
သူ့ဘယ်ခြေထောက်က အနည်းငယ်ထော့နေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လျှင်တော့ မသိသာချေ။ သို့သော် မြန်မြန်လျှောက်လျှင်တော့ သိသာလာသည်။
စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူကာ သူကိုယ်တိုင်အတွက် လက်ဖက်ရည် လောင်းထည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် စကားနည်းနည်းပါးပါး ပြောလိုက်ကြပြီးနောက် သူက သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။
“တတိယအစ်ကိုလီ နောက်တစ်ခါ အစ်ကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် သွားရင် ကျွန်တော် အစ်ကိုနဲ့ လိုက်ချင်တယ်”
လီစန်းထျယ်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားတော့သည်။
“တော်လိုက်တဲ့ကောင်လေး ငါက မင်း အဲစကားပြောလာဖို့ မျှော်လိုက်ရတာ၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ထဲက အဲဒီသတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်တွေက ဘယ်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဥ်ကိုမှ မမောင်းရဲကြဘူးလေ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခါ ငါ ထွက်သွားတုန်းက ငါက ဝူမားဇီကို သင်ပေးခဲ့ချင်တာ၊ ပုံမှန်ဆိုရင် အဲကောင်လေးက အရမ်းရဲတင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ အလကားကောင် ဖြစ်နေတယ်၊ အကွေ့လည်းရောက်ရော သူ့မှာ တွင်းထဲ ကျသွားတော့မလို့၊ အတော်ဆုံးကတော့ မင်းပဲဖြစ်နေတုန်း”
လီစန်းထျယ်သည် မနှစ်က သူ့ကို မောင်းခဲ့စဥ်က အာရုံမစိုက်မိသဖြင့် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကို နင်းခဲ့သည့်အကြောင်း မှတ်မိနေဆဲပင်။ ကားတစ်စီးလုံးက လမ်းဘေးပေါ်က တွင်းတစ်ခုထဲ ကျသွားပြီး သူသည် ကားပေါ်က ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ကားက တွင်းထဲပြန်လှိမ့်လာပြီး ကားထဲကလူများက ခုန်ချကာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ စုန့်ဝေဖျင်ကသာ ကား၏ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက် လက်ကိုင်ကို ဖိကာ ကားကို လမ်းပေါ်သို့ ပြန်မောင်းတက်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူက လီစန်းထျယ်ကို ဆေးရုံသို့ မောင်းပို့ပေးခဲ့သည်။ သူ့ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် တစ်ရက် နောက်သွားပြီးနောက် သူ့ခြေထောက် မည်သို့အဆုံးသတ်သွားမည်ကို ဘယ်သူက သိပါမည်နည်း။
သို့သော် စုန့်ဝေဖျင်သည် သူနှင့် ထိုတစ်ကြိမ် ခရီးဝေးသွားခဲ့ပြီး အဘွားကျန်းမာရေးက အိမ်တွင် လဲကျသွားပြီးနောက် ဆိုးသည်ထက် ဆိုးလာကတည်းက သည်ကလေးသည် သူ့နောက် မလိုက်တော့ပေ။ သူက မကြာခဏဆိုသလို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တွင် သယ်ပို့ရင်း နည်းနည်းပါးပါး လာကူတတ်သည်။ သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် ညအိပ်ဖို့လိုလျှင်တော့ စုန့်ဝေဖျင်က သူနှင့် မလိုက်တော့ချေ။ စုန့်ဝေဖျင်က သူ့အဘွားအတွက် စိတ်ပူသောကြောင့်ပင်။
“မင်းအဘွား နေကောင်းသွားပြီလား” သူက မေးလိုက်၏။
စုန့်ဝေဖျင်က ပန်းကန်လုံးထဲက ရေကို တကျိုက်မော့သောက်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်ပြီး သူက ပြန်ဖြေလေသည်။
“ကျွန်တော် လက်ထပ်တော့မှာ၊ နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော့်မိန်းမက အိမ်မှာ အဘွားကို စောင့်ရှောက်ပေးလို့ရတယ်”
လီစန်းထျယ်က အံ့ဩသွားပြီး
“ဟေ့ ကောင်လေး ဝမ်းသာစရာပဲကွ၊ မင်းအဘွားက ဒီကိစ္စကို နှစ်တွေအကြာကြီး မျှော်လင့်လာခဲ့တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းက လက်ထပ်တော့မှာပဲ၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်လေး မင်းက ငါ့ကိုတောင် ကျော်သွားနိုင်တာပဲ”
စုန့်ဝေဖျင်က မသိမသာပြုံးလိုက်ပြီး
“တတိယအစ်ကိုလီ မင်းရဲ့စံနှုန်းက အရမ်းမြင့်တာကိုး”
လီစန်းထျယ်သည် မိဘ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် လယ်ထွန်စက်မောင်းနိုင်ပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် မြို့က လူနည်းစုထဲက တစ်ယောက်အနေဖြင့် လူတော်တော်များများက သူ့ကို လာစပ်ကြလေသည်။ သို့သော် သူ့အတွက်တော့ အနည်းငယ် အောင့်သက်သက် နိုင်လှသည်။ သူမျက်စိကျသူက သူ့ကို သဘောမကျဘဲ သူ့ကို သဘောကျသည့်မိန်းကလေးများကိုတော့ သူက လုံးဝသဘောမကျပေ။ သို့နှင့် နှောင့်နှေးသွားရတော့သည်။
လီစန်းထျယ်က လက်ခါပြလိုက်ပြီး
“အဲဒီအကြောင်း မပြောကြရအောင်ကွာ၊ မင်းက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ ငါနဲ့ အတူတူထွက်လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိသ၍ ငါကတော့ ဝမ်းသာတယ်၊ အစကတည်းက မင်းက ယာယီအလုပ်သမားပဲ၊ မိတ်ဆက်စာ လုပ်ငန်းစဥ်ကို သိမ်းထားလိုက်၊ ဒီတစ်ခါ ငါက မင်းရဲ့နည်းပြလုပ်ပေးမယ်၊ မင်း ကောင်းကောင်း မောင်းနိုင်သ၍ မင်း ယာဥ်မောင်းလိုင်စင်ရဖို့ ငါက မင်းအတွက် ထောက်ခံစာ ရေးပေးလိုက်မယ်၊ ယာယီအလုပ်သမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ တတိယအစ်ကိုလီက အများကြီးတော့ ကတိမပေးနိုင်ဘူး၊ ထောက်ပံ့ကြေးကလွဲရင် မင်းက မကြာမကြာထွက်ရတဲ့ ခရီးတွေကနေ ၈ ကျောင် နဲ့ ၁ ဖန်း ရနိုင်တယ်၊ မင်း မနစ်နာစေရဘူး”
သူက လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ တွက်ချက်လိုက်ပြီး
“နှစ်သစ်ကူး ၁၀ရက်နေ့ကျရင် သမဝါယမအတွက် အရေးပေါ်ပစ္စည်းတချို့ သွားယူပေးစရာရှိတယ်၊ မင်းလည်း လိုက်လာသင့်တယ်၊ ငါက ငါ့ခြေထောက်နေရာမှာ အစားထိုဖို့ လူမတွေ့မှာ စိုးရိမ်နေတာ၊ မင်းဝင်လာတာ ငါ့ကို ကူညီပေးတာလို့ပဲ မှတ်တယ်”
စုန့်ဝေဖျင်က စိတ်ထဲတွင် အချိန်ကို တွက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ကာ နောက်ကိစ္စတစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။
“တတိယအစ်ကိုလီ ၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဒီကိုလာခဲ့တာ လုပ်စရာကိစ္စလေး နောက်တစ်ခု ရှိလို့ပါ၊ ကျွန်တော် အစ်ကို့ဆီ ၁၀ယွမ်လောက် ချေးချင်လို့၊ နှစ်ကုန်ရင် ပြန်ပေးပါ့မယ်”
လီစန်းထျန်က တသောသော ရယ်မောလိုက်ပြီး
“မင်းမိန်းမအတွက် တစ်ခုခု သွားဝယ်မလို့ပေါ့်လေ၊ မင်းက မိန်းမချစ်တတ်တဲ့သူပဲကွ၊ ကောင်းပြီလေ ကောင်လေး၊ အခု ငါ့ကို ယုံထားလိုက်ရပါတယ်”
စုန့်ဝေဖျင်သည် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏အိမ်တံခါးကို လာခေါက်ချိန်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းကို ထုတ်လာပြီး သူ့ကို မြင်သွား၏။ သူမသည် အံ့ဩသွားပြီး
“နင် ပြန်လာတာ နောက်ကျလှချည်လား၊ စားပြီးပြီလား၊ ငါ နေ့လယ်က အဘွားကို အသား၊ ပဲသီးနဲ့ အာလူး နှစ်ပန်းကန် ပေးထားတယ်၊ အဘွား စားရသေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နင် မစားရသေးရင် မြန်မြန်ပြန်ပြီး သွားစားလိုက်တော့”
စုန့်ဝေဖျင်က ‘အင်း’တစ်လုံးသာ ပြန်ဖြေပြီး သူမကို စက္ကူအိတ်တစ်ခု လှမ်းပေးလိုက်ကာ
“မင်းအတွက် ၊ ငါ မင်းကို မနက်ဖြန် လာကြိုမယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စက္ကူအိတ်ကို အခန်းထဲ ယူဝင်လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်အခန်းမှ ဆူဆူညံညံအသံကို ကြားလိုက်သည့် ဝူချွန်ဟွားကို ပြောလိုက်လေသည်။
“အစ်ကိုဝေဖျင်က သမီးကို ပစ္စည်းပေးသွားတယ်”
ရွှီရှောင်ကန်းက သိချင်သွားပြီး
“အစ်မ ဘာလဲ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး စက္ကူအိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ
“ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပေါ့”
အစောပိုင်းက ဝူချွန်းဟွားသည် ရေနံဆီမီးအိမ်ဘေးတွင် ရွှီရှောင်ကန်း၏ အဝတ်များကို ပြင်ပေးနေသည်။ သူမလည်း တစ်ချက်လာကြည့်လိုက်သည်။
“ဝိုး မမ ၊ ဂါဝန်တစ်ထည်ပဲ၊ အနီရောင်ဂါဝန်၊ အရမ်းလှတာပဲ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဂါဝန်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရေနံဆီမီးအိမ်နှင့် သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်လိုက်လေသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမသည် နည်းနည်းတော့ သဘောကျမိလေသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်က သူမ၏အရင်ဘဝနှင့် တပုံစံတည်းနီးပါးဖြစ်ကာ တောက်ပပြီး အသွင်ပြင်အားဖြင့် ပွင့်လင်းသည်။ အရောင်တောက်တောက်က အကောင်းဆုံး လိုက်ဖက်လေသည်။
မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ရုပ်ရည်ချောမောသော်လည်း သူမတွင် ခေတ်မီအဝတ်အစားများ တစ်ထည်မှ မရှိပေ။ အဝတ်အစားအားလုံးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင်။ သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူမသည် အလွန်ဆုံး ‘ခေတ်ဟောင်းစတိုင်’တစ်ခုအဖြစ်သာ တန်ဖိုးဖြတ်နိုင်ပေသည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ရှေးကျသည့် ရသခံစားမှုက သူမကို မျက်စိစပါးမွှေးစူးနေသည့် သူမ၏ မွေးစားအမေ ချန်ဟောက်မေ ထည့်သွင်းပေးသည့်အရာ ဖြစ်နေသည်ကိုတော့ ပြောရန်ပင်မလိုချေ။
တစ်ဖက်တွင်တော့ ဝူချွန်းဟွားသည် သမီးဖြစ်သူကို ကောင်းကောင်း ဝတ်စားနိုင်စေချင်သည်။ သူမက အဝတ်အစားကို ထိကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် စုန့်ဝေဖျင်ကို အမှတ်ပြည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် အသိအမှတ် ပြုလိုက်တော့သည်။
“ဒါက အခု မြို့ကြီးမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးပြီး အရည်အသွေးကောင်းတာ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မိန်းမဆီက ကြားခဲ့တယ်၊ ဒါက စျေးမပေါဘူးတဲ့၊ တစ်ထည်ကို ၆-၇ယွမ်လောက် ရှိတယ်၊ ဒီတစ်ထည်က အရမ်းလှတာပဲ၊ အနည်းဆုံး ၇-၈ယွမ် ရှိလိမ့်မယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဒါကို သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်ကြည့်လိုက်ကာ
“အခု အမေ စိတ်အေးနိုင်ပြီနော်၊ သမီးပြောတဲ့အတိုင်းပဲ အစ်ကိုဝေဖျင်က သမီးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမှာပါလို့”
“ဟာ မမ ဒီမှာ ခေါင်းစည်းကြိုးနှစ်ခုလည်း ပါသေးတယ်၊ တောက်ပပြီး လှနေတာပဲ”
ရွှီရှောင်ကန်း၏မျက်လုံးများက စူးရှသွားတော့သည်။ သူသည် စက္ကူအိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေသေးသည်ကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ထိုပစ္စည်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ၏မျက်လုံးများက တဖျက်ဖျက် လင်းလက်သွားကာ
“ဒီမို့ ဒီလောက်ကောင်းတာ မရှိပါဘူး၊ ကြည့်ရတာ သူ စီရင်စုအထိ သွားခဲ့တဲ့ပုံပဲ”
ကြည့်ရတာ စုန့်ဝေဖျင်က ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက ငါက အရောင်တောက်တောက် ခေါင်းစည်းကြိုး ကြိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရသွားတဲ့ပုံပဲ။ သူက စိတ်ရင်းကောင်းတဲ့သူပဲ။ ဒါနဲ့တော့ ငါတော့ မျက်နှာပန်းလှသွားပြီ။
ဝူချွန်းဟွားသည်လည်း ကျေနပ်သွားတော့သည်။
“မနက်ဖြန် ဒီဂါဝန်ကို ဝတ်သွားလိုက်၊ လှတယ်”
နောက်ဆုံး သူတို့တွေက လက်ထပ်မှတ်ပုံတင် သွားယူကြမှာလေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် မနက်စောစောနိုးလာပြီး သူမ၏မနက်စာကို စားပြီးနောက် အဝတ်အစားလဲလိုက်တော့သည်။
သူမသည် မိတ်ကပ် မပါလျှင်တောင် သဘာဝအလျောက်ချောမောပြီး ကြည့်ကောင်းသူဖြစ်သည်။ သို့တိုင် သူမက တစ်ခါက မူလခန္ဓာကိုယ်က ပညာတတ်လူငယ် ဝမ်ကွေးယွဲ့နှင့်အတူ မြို့တက်ပြီး ဝယ်ခဲ့သည့် နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးတစ်ချောင်းကို သုံးလိုက်၏။ ဝမ်ကွေးယွဲ့က နှုတ်ခမ်းကို ဝယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမက မတတ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကို နားချပြီး နှစ်ယောက်သားက နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးတစ်ချောင်းကို အတူတူဝယ်ခဲ့ကြခြင်းပင်။ ထိုအချိန်က ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးတစ်ဝက်ကိုသာ ရခဲ့လေသည်။ သူမတွက် နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေး ထည့်သည့် အတောင့်လေးကို မရသေးချေ။ နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးကို သံဘူးငယ်လေးထဲတွင် လုံးဝ မထိဘဲ ထားထားလေသည်။
သည်နေ့တော့ အသုံးဝင်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ဆံပင်များသည် ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခုနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ချမထားတော့ချေ။ အရောင်တောက်တောက် ခေါင်းစည်းကြိုးဖြင့် သူမ၏ဆံပင်ကို ပိုနီတေးလ် စည်းထားသည်။ အနီရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်လိုက်ပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ကိုယ့်ဟာကိုယ် မှန်မကြည့်ဘဲနဲ့ပင် လှနေသည်ဟု ခံစားမိလေသည်။
သူမက မှန်ငယ်လေးရှေ့တွင် ဆံပင်ကို ပြင်ဆင်နေစဥ် တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ရွှီရှောင်ကန်း၏အသံက ထွက်လာလေသည်။
“မမ အစ်ကိုဝေဖျင် ရောက်ပြီ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက မှန်ကို ချထားလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူမ၏ကြည်လင်နေသည့် စိတ်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။
“စုန့်ဝေဖျင် နင် ရောက်နေပြီပဲ”
စုန့်ဝေဖျင်က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ သူမကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် အခိုက်တန့် မှင်တက်အံ့ဩသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက နောက်သို့ တစ်လှမ်းပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး
“အင်း မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား၊ သွားကြမယ်လေ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ထွက်လာရင်း ရွှီရှောင်ကန်းကို တံခါး သေသေချာချာပိတ်ဖို့ မှာလိုက်ကာ သူ့နောက်က လိုက်သွားလိုက်တော့သည်။
“နင် ငါ့ကိုပေးတဲ့ ဂါဝန်ကို အရမ်းကြိုက်တယ်”
သူမက တံတောင်ဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်ကို ထိလိုက်ပြီး ချီးကျူးသံကို ကြားချင်နေမိသည်။
“ဟဲ့ စုန့်ဝေဖျင် ဒီနေ့ ငါ လှတယ်လို့ ထင်လားလို့”
စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်ထဲတွင် နေက သူမအပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလွှာများ လွှမ်းခြုံထားသယောင်။ အနီရောင်ဂါဝန်လေးက သူမနှင့် အမှန်ပင် လိုက်ဖက်နေကာ သူမသည် ပြောင်လက်တောက်ပနေ လေတော့သည်။ သူမသည် စိတ်ကောင်းဝင်နေဟန်တူသည်။ သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် တလက်လက်ဖြစ်နေပြီး အလွန်မှ တောက်ပနေလေသည်။
“လှတယ်”
စုန့်ဝေဖျင်က ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သိပ်မကျေနပ်လေရာ
“ဝေး နင် ငါ့ကို ချီးကျူးတဲ့ စကားနည်းနည်းပါးပါးတောင် မပြောဘူးနော်၊ တစ်ယောက်ယောက် နင့်ကို ဘူးသီးခြောက်လို့ ပြောထားလို့လား”
အစက သူမသည် စုန့်ဝေဖျင်၏ နားများက နီနေသည်ကို သတိမထားမိပေ။ သူမက အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ကို သူ့ကို သယ်ခိုင်းဖို့ သည်အတိုင်း လှမ်းပေးလိုက်လေသေည်။ သူမသည် သူ့ဘေးတွင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ဆွ ခုန်ဆွ လိုက်လာခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်။ စျေးဝယ်ထွက်ခြင်းက မိန်းကလေးများကို ပျော်ရွှင်မှုများ ယူလာပေးနိုင်၏။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်လို စုန့်ဝေဖျင်ကို ဝိုင်းပတ်နေလေသည်။ သူမက တစ်ခုခုကို ပြောမည်ပြင်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် အော်ရီလေတော့သည်။
“စုန့်ဝေဖျင် နင့်နားတွေက နီနေတာပဲ၊ ဟား ဟား ဟား နင် ရှက်နေတာလား၊ စုန့်ဝေဖျင်ရယ် နင်ဟာလေ သိပ်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ”
သူမ၏ရယ်သံက ငွေခေါင်းလေးတစ်ခုနှယ်။ ကြည်လင်ချိုမြလေသည်။ စုန့်ဝေဖျင်၏မျက်နှာပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် သူမကို ဆူလိုက်တော့သည်။
“ရွှတ်နောက်နောက်တွေ မလုပ်နဲ့”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ပြန်ရပ်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး
“ဘယ်သူက လုပ်နေလို့လဲ”
“ရှောင်ကျောင်း လား”
အံ့ဩသည့်အသံတစ်ခုက လမ်းဆုံနားမှ ထွက်လာလေသည်။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဝမ်ကွေးယွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ”
ဝမ်ကွေးယွဲ့သည် သူမကို မျက်လုံးများကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး
“ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့လဲ၊ နင်ဘာလို့ အဲလောက်တောင် လှနေတာလေ”
လှတယ်ဟု ချီးကျူးခံရခြင်းက လူတစ်ယောက်၏စိတ်အခြေအနေကို ဆိုးရွားသွားအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ကို အသိအမှတ်ပြုပေးဖို့ မမေ့လျော့ချေ။
“ကိုကိုဝေဖျင် ငါ့ကို ဝယ်ပေးထားတာလေ၊ မလှဘူးလား”
ဝမ်ကွေးယွဲ့သည် မျက်နှာသေနှင့် စုန့်ဝေဖျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ စုန့်ဝေဖျင်က တခြားသူများကို လက်ဆောင်တစ်ခုခု ပေးလိမ့်မည်ဟု အမှန်ပင် မစဥ်းစားတတ်တော့ပေ။ သူမသည် ရှေ့ဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ စကားတစ်ခွန်း၊ နှစ်ခွန်းကို ခြောက်ခြောက်ကပ်ကပ် ပြောလိုက်တော့သည်။
“နင့်ဂါဝန်လေးက အရမ်းလှတာပဲ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်နားသို့ ကပ်သွားပြီး သူမကို လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ
“ငါတို့တွေ ဒီနေ့ လုပ်စရာရှိသေးလို့ အရင်သွားနှင့်မယ်နော်၊ ငါ ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ အရမ်းအလုပ်များနေတာ ဒါကြောင့် နင်တို့ကို လာမရှာနိုင်ဘူး၊ နောက်မှ နင်တို့ကို လာရှာမယ်နော်၊ တာ့တာ”
ဝမ်ကွေးယွဲ့သည် ငေးကြောင်ကြောင် ရပ်နေကာ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ချိန်မှ သတိ ပြန်ဝင်လာတော့သည်။ ဟန်ကွမ်းဟွေဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်တွင် သူမက အဝေးကို မရောက်သေးသည့် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူ့ကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။
“ကြည့်လိုက် သူဘယ်သူလဲ”
ဟန်ကွမ်းဟွေက သူမ၏လက်နောက် လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေးရွာလမ်းကို ကျောခိုင်းထားသည့် မျက်စိကျိန်းလောက်သည့် အနီရောင်ကောက်ကြောင်းလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သိမ်မွေ့စွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည့် ဂါဝန်က လူတို့၏နှလုံးသားကို ဆွဲလှုပ်နေသယောင်။
သူ့ပထမဆုံးအမြင်မှာ သူမသည် လှနိုင်လွန်းသည်ဟူ၍။ ဒါက ခေတ်သစ်ရဲ့မိန်းမပျိုပဲ။ သို့သော် သူက ထပ်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရှင်းမပြတတ်သည့် ရင်းနှီးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
“အဲဒါ ရှောင်ကျောင်းလေ” ဝမ်ကွေးယွဲ့က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“မဖြစ်နိုင်တာ”
ကျောက်ရှောင်ကျောင်းက ဘယ်တော့မှ အဲလိုမဝတ်စားဘူး။ လူတွေက သူ့ကို စာရိတ္တပျက်ပြားတယ်လို့ ပြောမှာ ကြောက်တာပဲ။ ဒါကြောင့် သူက အဲလိုဟာမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မဝတ်ရဲခဲ့ဘူးလေ။
“ဟမ်း ဘာမဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ၊ ဟန်ကွမ်းဟွေ ကျောက်ယန်ယန်က ဘာတွေအရမ်းကောင်းနေလဲတော့ ငါ တကယ်မသိဘူး၊ သူက နေ့တိုင်း ငိုဖို့လောက်ပဲ သိတာ၊ အခု ရှောင်ကျောင်းနဲ့ စုန့်ဝေဖျင်က တွဲသွားကြပြီ၊ နင် နောက်ဆိုရင် နောင်တရလိမ့်မယ်၊ နင့်ထိုက်နဲ့ နင့်ကံပဲ”
ဝမ်ကွေးယွဲ့သည် အခုမှ နာမည်ပြောင်းထားသည့် ကျောက်ယန်ယန်နှင့် တစ်ခန်းတည်း အတူတူနေသည်မှာ နှစ်ရက် သုံးရက်သာ ရှိသေးပြီး သူမကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူမက သူ့ကိုယ်သူ ညီမလေးလင်း (ခန်းဆောင်နီအိပ်မက်ထဲက လင်းသိုက်ယွိ) လို့ထင်နေပြီး တစ်ခုခု အဆင်မပြေတိုင်း ငိုယိုနေတာလေ။ မသင့်တော်လိုက်တာ။ သူက လေတိုက်ရင် ထောက်ထားပေးဖို့လိုတဲ့ ပျော့အိပျော့တွဲ မိုးမခပင်လို ဟန်ဆောင်ထားပေမဲ့ တကယ်တော့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ရက်စက်တယ်လေ။
“အရင်က ငါ သတိမထားမိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု နင်နဲ့ နင့်ရဲ့ကျောက်ယန်ယန်က တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့အတွဲဆိုတာ တွေ့လိုက်ရပြီ”
ဟန်ကွမ်းဟွေ၏ စိတ်ပျက်သွားသည့် တုံ့ပြန်မှုကို တွေ့လိုက်ရသည်တွင် ဝမ်ကွေးယွဲ့က ဆိုးညစ်နေသည့်စိတ်ထားတစ်ခုကို ထုတ်ပစ်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
ဟန်ကွမ်းဟွေက မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲ။ ကြောက်ရွံ့ပြီး ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမော့ရဲတဲ့ အဲကောင်မလေးက အနီရောင်ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ကြီး ဒီလို ဝင့်ကြွားပြီး လှပတဲ့မိန်းကလေး ဖြစ်နိုင်လို့လား။ သို့သော် သူသည် အဝေးသို့ ရောက်မသွားသေးသည့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ငေးကြည့်နေမိလေသည်။ အဲဒီမျက်နှာတခြမ်းက ကျောက်ရှောင်ကျောင်းဆိုတာ ရှင်းလင်းနေတာပဲ။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
...
အပိုင်း (၉) လင်မယား
“လာ လာ လာ ၊ ရဲဘော်လေးက မတ်မတ်ထိုင်နေတယ်၊ ရဲဘော်မလေးဘေးကို ကပ်လိုက်၊ ဟုတ်ပြီ၊ ဒါမှ စုံတွဲနဲ့တူသွားတာ၊ ရဲဘော်မလေးရဲ့ အပြုံးက တကယ်လှတာပဲ၊ ရဲဘော်လေး နည်းနည်းပြုံး၊ အရမ်းတောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်မနေနဲ့လေ၊ သဘာဝကျကျလေး ပြုံးထား၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပဲ၊ ကောင်းတယ်”
ချလပ်။
စုန့်ဝေဖျင်နှင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းတို့၏ ကိုယ်တစ်ပိုင်းပုံသည် တစ်လက်မပတ်လည်း ဓာတ်ပုံလေးတစ်ခုထဲတွင် ကွက်တိဖြစ်လေသည်။ စတီးလ်တံဆိပ်တုံးတစ်ခုနှင့် ထုထားပြီး အနီရောင်တောက်တောက် လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်နှစ်ခု ရလာခဲ့တော့သည်။
“ရဲဘော်တို့နှစ်ယောက်၊ ဒီမှာ မင်းတို့ရဲ့ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်.. မင်းတို့တွေက တော်လှန်ရေးစုံတွဲအနေနဲ့ ကံအကောင်းဆုံးဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက လက်ထပ်မှတ်ပုံတ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်နှင့်အတူတူ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူတို့သည် ဒါက အတုအယောင်မှန်း သိကြသော်လည်း သူတို့၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်တစ်ခုကို ရခဲ့ခြင်းပင်။
သူမက စုန့်ဝေဖျင်ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပြီး
“ရဲဘော်စုန့်ဝေဖျင် အခုချိန်က စပြီး ငါတို့တွေက လင်မယား ဖြစ်သွားပြီနော်”
စုန့်ဝေဖျင်က ဓာတ်ပုံထဲမှ ပြုံးနေသည့်သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် သူမကို ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“အင်း”
သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး
“ကျေးဇူးပဲ”
သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ သူမရဲ့ဆန္ဒကို ကျေးဇူးတင်တာပါ။ ဒါမှ အဘွား စိတ်အေးနိုင်မှာလေ။ သူမရဲ့ရည်ရွယ်ချက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ နောက်ဆိုရင် သူက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက သဘောတူညီချက်ကို လိုက်နာမှာပါ။
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူပြောချင်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လေရာ
“အားလုံးက လိုချင်တာရသွားပြီလေ၊ ဒါက နှစ်ဖက်လုံးအဆင်ပြေတဲ့ ပူးပေါင်းမှုတစ်ခုပဲ၊ ပြန်ကြတော့မလား”
လက်ထဲတွင် အနီရောင်စာအုပ်ရှိထားသဖြင့် သူမသည် ကျန်သည့်ဘဝကို စိတ်ပူစရာမလိုတော့ချေ။ သူမ၏စိတ်က အနည်းငယ် အေးချမ်းနေသည်။ သူမစကားများကလည်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေပြီး ပြောသမျှက စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်းပင်။
“ငါ့အမေက ပြောနေတာ၊ ငါက အိမ်ရောက်လာတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ် လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့ လုံးဝမခွဲချင်ဘူးတဲ့၊ ငါတို့တွေ စားပွဲနည်းနည်းပါးပါးလောက် ဧည့်ခံပြီး ရက်ပိုင်းလောက်နေပြီးရင် ငါ နင့်အိမ်ကို ပြောင်းလာမယ်လို့ စဥ်းစားထားတယ်၊ ပြီးရင် ငါ နင့်နဲ့ ခဏလောက် အတူတူနေမယ်လေ”
“ကောင်းပြီ”
“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုကိုတော့ ကြိုပြီး သဘောတူထားရအောင်၊ ငါ အဘွားကို စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေနဲ့ ငါ့မောင်လေးကိုလည်း စောင့်ရှောက်ပေးရလိမ့်မယ်၊ နင်က သူ့အမေမိသားစုကို စောင့်ရှောက်တဲ့ မိန်းမကို အထင်သေးတဲ့လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား”
စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး
“မဖြစ်ပါဘူး၊ နောက်ဆိုရင် မိသားစုနှစ်ခုက ညနေစာ အတူတူစားကြမှာပဲ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သည်စိတ်ကူး ကောင်းသည်ဟု တွေးမိလေသည်။ သို့တိုင် သူမတွင် ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။
“ပြီးတော့ ငါ ထမင်းဟင်း မချက်တတ်ဘူး၊ နင် အိမ်မှာရှိရင် နင်ချက်ရမယ်၊ နင် အိမ်မှာ မရှိရင်တော့ ငါ့အမေကို ချက်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ငါ့ကိုတော့ မသင်ခိုင်းနဲ့နော်၊ ငါက မလိုအပ်ဘဲ ငါ့လက်တွေကို လှုပ်ရှားမှာမဟုတ်ဘူး”
စုန့်ဝေဖျင်က သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ဖြောင့်မတ်သည့် တုံ့ပြန်ဟန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ အကြောင်းကြောင်းကြောင့် သူသည် သူမ၏လှုပ်ရှားနေသည့် ခေါင်းလေးကို ကိုင်ချင်မိသွားတော့သည်။ လက်ယားနေသည်ကို သည်းခံထားရင်းသာ သူက ပြန်ဖြေရတော့သည်။
“ငါ ချက်ပါမယ်”
“ငါ နင့်ကို ညွှန်ကြားပေးမယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမသည် အလွန်အသုံးဝင်ကြောင်း ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။
“နင် ငါပြောသလို လိုက်လုပ်သရွေ့တော့ နင်ချက်တဲ့အစားအသောက်တွေက အရသာရှိမယ်လို့ အာမခံတယ်”
ဒါက သည်အတိုင်း နောက်ဆုံးအပြီးသတ်လက်ရာပဲလေ။
စီရင်စုမှ မြို့ငယ်လေးအထိ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး ရွာသို့ လမ်းလျှောက်လာသည့်တလျှောက်လုံး နှစ်ယောက်သားက အပြန်အလှန် စကားပြောလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည်အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာသည်မှာ သိပ်မကြာလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ရွှီရှောင်ကျောင်း၏အိမ်က လွတ်နေသည်။ ဝူချွန်းဟွားက အလုပ်သွားလိုက်သည်။ ရွှီရှောင်ကန်က မနက်ခင်းက နောက်မှ တကောက်ကောက်လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ့အစားအသောက်များသည် သည်ရက်ပိုင်းတွင် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ အိမ်တွင်နေရသည်က ပျင်းစရာပင်။ အပင်စိုက်ရန် နွေးဦးကာလ မဟုတ်သေးရာ လယ်ထဲတွင် အလုပ်မများချေ။ ရွှီရှောင်ကန်းက အလုပ်လုပ်သည်ဆိုရုံမျှ လုပ်ပြီး ဝူချွန်းဟွားကို သွားရှာလိုက်သည်။
“ဝင်လာလေ၊ ရေသောက်အုံး၊ နင် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အဘွားကို အသိပေးလိုက်နော်၊ ပြီးရင် ပြန်လာပြီး ငါ့ကို လာချက်ပြုတ်ကူပေး၊ ဒါမှ နေ့လယ်ကျရင် ငါ့အမေ ပြန်လာတဲ့အခါ မချက်ပြုတ်ရတော့မှာ၊ နင်လည်း အဘွားအတွက် နည်းနည်းပါးပါး ယူသွားအုံး”
စုန့်ဝေဖျင်က ရေသောက်လိုက်ပြီး သူမအား သူ့ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်လေသည်။
“ရက်ပိုင်းလောက်နေရင် ငါ မြို့က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့နဲ့ အပြင်သွားဖို့ရှိတယ်၊ အဘွားကို ရက်ပိုင်းလောက် စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ နင့်ကို ဒုက္ခပေးရအုံးမယ်”
“နင်က ရက်ပိုင်းလောက် အပြင်မှာနေမလို့လား”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက အံ့ဩသွားတော့သည်။ သူမရဲ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ စုန့်ဝေဖျင်က လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်နိုင်ပြီးမှ တစ်ယောက်ထဲ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအလုပ် လုပ်ခဲ့တာပါ။
စုန့်ဝေဖျင်က လေသံဖြင့် ထောက်ခံလိုက်ပြီး
“ငါ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တတိယအစ်ကိုလီနောက် လိုက်နေတာ၊ နည်းနည်းဝေးလို့ ငါတို့တွေ အပြင်မှာ ရက်ပိုင်းလောက် အိပ်ရလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်”
ဧကန္တ နေ့ရက်ကောင်းတွေက စောစောစီးစီး ရောက်လာတော့မှာလား။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက အပြည့်အဝ သဘောတူလိုက်ပြီး
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဘွားကို ငါ့တာဝန်ထားလိုက်”
“ဒါဆို ငါ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နော်၊ ပြီးမှ ငါတို့တွေ စားသောက်ပွဲ လုပ်ကြမယ်”
သည်ကိစ္စများကိုတော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းက စိတ်ထဲ မထားချေ။
“နင့်စကား နားထောင်မယ်”
ချက်ပြုတ်နေရင်း ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခုကို စဥ်းမိလေသည်။
“ငါ မနက်ဖြန် အလုပ်သွားရမှာ၊ စုန့်ဝေဖျင် ငါ အလုပ်လုပ်တာ အရမ်းနှေးတယ်၊ နင် ငါ့ကို ကူညီပါလား”
သူတို့တွေက အခုလင်မယားတွေလေ။ အချင်းချင်း ကူညီပေးသင့်တာပေါ့။
စုန့်ဝေဖျင်က ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကူညီပေးမည့်ကိစ္စကို အလုပ်နှင့် သက်သေပြခဲ့လေသည်။
ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က နွေဦးစကတည်းက ထွန်ယက်လာခဲ့သည်။ အခုတော့ ပြီးသလောက်ရှိနေပြီ။ ကျန်တာက မြေညှိဖို့ရန်ပင်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူတစ်ယောက်ကို ဘောင်နည်းနည်းစီ ခွဲဝေပေးထားသည်။ သူတို့သည် အလုပ်ပြီးသည်နှင့် အလုပ်ဆင်းနိုင်သည်။ ဟုတ်ပါသည်။ တွက်ချက်ပေးသည့် အလုပ်ရမှတ်ကတော့ သိပ်မများချေ။
ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ဘောင်သုံးခု ပေးထားလေသည်။ ရွှီရှောင်ကန်းက သည်နေ့မလာချေ။ စုန့်ဝေဖျင်နှင့် ဝူချွန်းဟွားနှစ်ယောက်လုံးက သူမကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်ဖို့ ပြောပြီး နောက်မှ လာကူပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သည်အတိုင်း လျှောက်လုပ်နေလိုက်တော့သည်။
တစ်နာရီမပြည့်ခင်မှာပင် သူမသည် သစ်ပင်ကြီးအောက်သို့သွားကာ အနားယူလိုက်လေသည်။ သည်အချိန်သည် ရာသီဥတုက အေးမြပြီး ရွက်နုလေးများ ထွက်စဖြစ်သည်။ သစ်ပင်ကို မှီထားရသည်မှာ အလွန်မှ သက်သောင့်သက်သာရှိလှသည်။
“ယိုး မကြီးရှောင်ကျောင်း နင်တော့ နောက်ဆိုရင် တစ်သက်လုံး တောင်သူတစ်ယောက်ပဲ လုပ်ရတော့မယ်၊ ဒီပုံနဲ့ဆိုရင် နင်တော့ ဒါကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးမလား”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ရေတစ်ငုံသောက်ပြီးရုံရှိသေး သူမနောက်က ရွှီယန်ယန်၏ အားရဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“နင်က ဘာလို့ နေရာတိုင်းမှာရှိနေတာလဲ၊ နင် ငါနဲ့ ဝေးဝေးနေလို့မရဘူးလား”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏ခေတ်သစ်က ငါးဆားနယ်ဘဝလေးကို ဆုံးရှုံးအောင် လုပ်ခဲ့သည့် တရားခံကို နည်းနည်းလေးမှ မကြည်ပေ။
ကျောက်ယန်ယန်က ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ ဝမ်ကွေးယွဲ့က မနေ့က ပြန်လာပြီးကတည်း ရှောင်ကျောင်းရဲ့ အနီရောင်ဂါဝန်လေးက ဘယ်လောက်လှကြောင်း ချီးကျူးပြီး ဟန်ကွမ်းဟွေရဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း ဘယ်လောက်တော့ မခွာရက်နိုင် ဖြစ်နေတဲ့အကြောင်း၊ သူမက အရင်က ဘယ်လိုပညာတတ်မိန်းကလေးဖြစ်ခဲ့ပြီး အခုလည်းဖြစ်နေသေးတဲ့အကြောင်း၊ ရွာမှာ အလှဆုံးမိန်းကလေး ဘယ်လိုဖြစ်နေကြောင်းတွေ ချီးကျူးနေခဲ့တာလေ။ သူတို့တွေက ရစ်ငှက်ကနေ ဇာမဏီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီး တကယ့်ကို နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်သွားတယ်လို့ တချို့လူတွေကတောင် ထင်နေကြပြီလို့ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သေးတယ်။ ဖွီ။
မနေ့က အစ်ကိုကွမ်းဟွေနဲ့ စကားပြောတုန်းကလည်း ခဏခဏ စိတ်နဲ့ကိုယ်မကပ်ဘူး။ ကျောက်ယန်ယန်သည် ဝမ်ကွေးယွဲ့၏ စကားများကို မစဥ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သည်နေ့တော့ သူမသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လာပြီး တစ်ချက် ကြည့်ချင်သည်ကတော့ သဘာဝပင်။
သူမသည် ဖုန်တွေကပ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတုန်းပဲလေ။ အရင်ကနဲ့ ဘာကွာနေလို့လဲ။ ကျောက်ယန်ယန်က စိတ်ထဲတွင် အေးတိအေးစက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ အပေါ်ယံတွင်တော့ သူမက မျက်ရည်များဝဲကာ
“မကြီးရှောင်ကျောင်း ငါက နင့်ကို ဂရုစိုက်လို့ပါနော်၊ နင်က ဘာလို့ ဒီလိုပြောနေတာလဲ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဟန်ဆောင်ရသည်ကို အလွန်ကြိုက်သည့် လူများစွာ ရှိနေရသည့် အကြောင်းအရင်းကို နားမလည်တော့ပေ။ ဧကန္တ ကျောက်ယန်ယန်က စာမူ မူပိုင်ခွင့် ရှိနေလို့များ ဒီစာအုပ်ရဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ဖြစ်သွားလို့များလား။
“ငါက ဘယ်လိုပြောနေလို့လဲ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမနှင့် ပြိုင်ပြောချင်စိတ်မရှိပေ။
“နင်က လူစကား နားမလည်ဘူးထင်တယ်၊ နင်နဲ့ နင့်ရဲ့ သောက်ကျိုးနဲ့ ရွံစရာတွေနဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ အန်ချင်စရာမျက်ရည်တွေကို တွေ့ရတာ ငါ အသေရွံလို့ပါ၊ နားလည်လား၊ နင်ကလေ လူရုပ်သာ ထွက်နေတာ ဘာလို့မျိုး နေ့တိုင်း လူတွေလုပ်တဲ့ အလုပ်ကို မလုပ်နေရတာလဲ”
ကျောက်ယန်ယန်က ငိုယိုပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက ‘ကျစ်ခနဲ’ စုပ်သပ်လိုက်တော့သည်။ ဒီလို တိုက်ခိုက်ရေးပါဝါနဲ့များက သူမက အနိုင်ကျင့်ဖို့ လာရှာနေသေးတယ်။
သူမသည် နှစ်မိနစ်ပင် အနားမယူရသေးခင် နောက်ထပ်ယင်ကောင်တစ်ကောင် ရောက်လာပြန်သည်။
“ရှောင်ကျောင်း ယန်ယန်က မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး၊ သူက မပြောခင် စဥ်းစားတတ်တဲ့သူပါ၊ နင် သူ့ကို ဘယ်လိုများ ဆဲရေးနိုင်ရတာလဲ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။အဟက်။ ကိုယ့်လူရယ်။
သူမက အဝေးကို ကြည့်လိုက်၏။ စုန့်ဝေဖျင်က လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူမက လက်ဟန်ပြလိုက်တော့ စုန့်ဝေဖျင်က ပေါက်တူးကို ချထားလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲများနှင့် လျှောက်လာခဲ့၏။
ဟန်ကွမ်းဟွေသည် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ ခပ်စိမ်းစိမ်း ကြည့်နေသည့် အမူအရာက အလွန်မှ လတ်ဆတ်လှသည်ဟုသာ ခံစားနေမိသည်။ သူမ၏အဝတ်အစားများက အရင်က သူမြင်ခဲ့သည့် အဝတ်အစားများလိုပင် သန့်ရှင်းနေလေသည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများက အလွန်တောက်ပလွန်း၍လား သို့မဟုတ် ခေါင်းစည်းကြိုးက အလွန်တောက်ပနေ၍လား မသိပေ။ ဟန်ကွမ်းဟွေသည် သူမသည် ထူးခြားနေသည်ဟု ဆက်တိုက်ခံစားနေရလေသည်။ မနေ့က အနီရောင်အဝတ်အစားနှင့် ကျောဘက်မြင်ကွင်းကို တနေ့လုံး အိပ်မက်မက်နေခဲ့မိလေသည်။ အခုတော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်ရင်း သူသည် အရင်က သူမသည် သိပ်လှကြောင်း မသိခဲ့လေရာ နောင်တရနေမိတော့သည်။
သူမက ပညာတတ်လူငယ်လေးတွေရဲ့ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်လို့ အားလုံးက ပြောကြတယ်လေ။ တကယ်လည်း သူမက ပန်းလေးတစ်ပွင့်ပါပဲ။
“ရှောင်ကျောင်း ညီမ ကို့ကို စိတ်ဆိုးနေတာလား၊ ညီမ စိတ်ဆိုးနေတာ ကို သိပါတယ်၊ ကို အဲနေ့က စိတ်ရှုပ်သွားလို့ပါ၊ ညီမ ကိစ္စရှိလို့ စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့အိမ်ကို သွားခဲ့တာရယ်၊ သူ့အိမ်မှာ ညမနေခဲ့ဘူးဆိုတာ ကို သိပါတယ်၊ ညီမ မသန့်ရှင်းတော့ဘူးဆိုရင်လည်း ကိုယ် မငြိုငြင်ပါဘူး၊ ညီမလည်း မသန့်ရှင်းတော့တာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ညီမ ကိုနဲ့ ပြန်ပြီးတွဲလို့ရပါတယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စုန့်ဝေဖျင် နီးကပ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဟန်ကွမ်းဟွေကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်လေသည်။ သေလိုက်လေ။
“စုန့်ဝေဖျင် သူ့ကို အသေရိုက်စမ်းပါ”