အခန်း (၂၂-၂၄)

Vol. 2 Ch. 22-24

အပိုင်း (၂၂) အိပ်ရာတစ်ခုထဲမှာ

မီးအိမ်၏အလင်းရောင်အောက်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် စုန့်ဝေဖျင်တို့သည် ခြောက်ခြားမှုများနှင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး

“မနေ့မနက်တုန်းကလေ ငါ့အမေက မနက်အစောကြီး ရောက်လာပြီး ငါတို့ကြားက ခန်းဆီးကို တွေ့သွားတယ်၊ နောက်ပြီး ငါ့ကိုမေးတယ်”

“မင်းက ဟန်ဆောင်လက်ထပ်ထားတာဆိုတာကို ရှင်းပြလိုက်တာလား” စုန့်ဝေဖျင်က မေးလိုက်၏။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မြန်မြန်ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါက ငါမလုပ်ချင်လို့ပါလို့ ပြောလိုက်တာပေါ့”

သူမသည် စိတ်ထဲတွင်တော့ မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ငါက နင့်အတွက် အပြစ်ခံထားပေးတာနော်။ မဟုတ်ရင်တော့ နင့်က မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူဆိုပြီး ငါ့အမေက နားလည်မှုတွေ လွဲတော့မှာ။

သူမက နံရံပေါ်က သံချောင်းနှစ်ချောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

“ငါ့အမေက နင့်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေလောက်ပြီ”

စုန့်ဝေဖျင်သည် မနေ့မနက်က ဝူချွန်းဟွားက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်က သူမ၏ အမူအရာကို သတိရသွားတော့သည်။

သူက နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားလိုက်ပြီး

“ဒါဆို ငါတို့တွေ ဘာလုပ်ကြမလဲ”

အယ်။ သူတို့တွေက ဘာလုပ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။ သူမသည် အရင်ဆုံး စိတ်ကူးတစ်ခုကို ကြံရတော့သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်ကော ခန်းဆီး မကာကြရတော့အောင်လေ၊ နင်လည်း သိတာပဲ၊ ငါတို့တွေက ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး အခန်းဖော်တွေ လုပ်လာကြတာ ငါတို့လည်း အချင်းချင်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိသလို ခံစားနေရပြီပဲ”

အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ သူမသည် စုန့်ဝေဖျင်နှင့် အမှန်ပင် နေသားကျနေခြင်းပင်။

ထို့အပြင် ရာသီဥတုကလည်း သည်ရက်ပိုင်းတွင် အေးလာသည်။ အဆင်မပြေတာမျိုး မရှိချေ။

“တစ်ယောက်စီက ဂွမ်းစောင်တစ်ခု ထပ်ရမယ်လေ၊ ခန်းဆီး မရှိရင် ငါတို့တွေ စကားပြောဖို့လည်း ပိုလွယ်ကူတာပေါ့”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမ၏မသိမသာ အနေကြပ်နေသည့် အခြေအနေကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သည်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ

“ကောင်းပြီလေ ငါ မင်းပြောတာ နားထောင်မယ်”

ကိုယ်လက် သန့်ရှင်းလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် သီးခြားစီ လဲလျောင်းလိုက်ကြသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ အကျင့်ပါနေသည့် ကိုယ်အနေအထားအတိုင်း ခါတိုင်းလိုပင် စုန့်ဝေဖျင်နှင့် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမက မျက်လုံးများကို ပင့်လိုက်ရာ စုန့်ဝေဖျင်၏ စူးရှရှအကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

သူသည် ဂွမ်းစောင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး ခေါင်းနှင့် လက်များကိုသာ ဖော်ထားလေသည်။ နေခင်းကလို လူသားမဆန် ဘာမှဂရုမစိုက်တတ်ဟန်တို့ မရှိတော့ဘဲ သူ့အရောင်အဝါတစ်ခုလုံးက ပျော့ပျောင်းလို့နေသည်။ သူသည် စွန့်လွှတ်မည့်ခံစားချက်တစ်ခုကိုပင် ထုတ်လွှတ်နေသေးသည်။

ဝူး။ မားမားရေ။ သမီးကို ကယ်ပါအုံး။ ဒီလူကြီးက အဆတစ်သန်းလောက်ကို ချောမောနေပါရော။

သို့သော်ငြား သူမသည် သူမကိုယ်တိုင် မည်မျှဆွဲဆောင်မှုရှိနေမှန်းတော့ လုံးဝမသိချေ။

အလင်းရောင်ကို မငြိမ်းသတ်ရသေးချေ။ မီးတောက်များက အနည်းငယ်မှေးမိန်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာကို မက်မွန်သီးလို ဆီးသီးလေးလို ရောင်ပြန်ဟပ်နေစေတော့သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက တောက်ပပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်များရှိနေသည့်နှယ်။ လူများကို သတိလက်လွတ် ဖြစ်အောင် စွဲမက်စေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်နှစ်ကျော်လောက် အိပ်ရာတစ်ခုထဲတွင် အိပ်ခဲ့ကြသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက နံရံကို ကျောပေးထားလေ့ရှိကာ ခန်းဆီးကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်း စုန့်ဝေဖျင်နှင့် စကားပြောရသည်ကို အကျင့်ဖြစ်နေလေသည်။ ဒါက သူမကို လုံခြုံသည့်ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်စေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က အစကတည်းက သူမဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။

သည်အချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးက အလွန်မှ နီးကပ်နေလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် နံရံနှင့် တော်တော်လေးဝေးနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမက တွန့်လိမ်တွန့်လိမ်နှင့် အနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး

“နင်နဲ့ အရမ်းကပ်နေသလိုပဲ၊ နင်လည်း အရမ်းကြပ်တယ်လို့ မခံစားရဘူးလား၊ ငါ နည်းနည်းလေး နောက်ဆုတ်လိုက်မယ်နော်”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“မင်း အဆင်ပြေသလိုလုပ်ပါ”

သူသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အိပ်ပျော်သွားချိန်၌ ဘေးသို့ရွေ့သွားခြင်း မရှိတတ်ချေ။ သူမကတော့ ဘေးသို့လှုပ်ရှားရသည်ကို ကြိုက်ပုံရသည်။ သူသည် သည်အကျင့်ကို အရင်ကတည်းက သိရှိထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ချိန်က သံချောင်းကို သူ့ဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သေးသည်။ သူမကတော့ ဒါကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏ကိုယ်အနေအထားကို ပြင်လိုက်၏။ စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ကြည့်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် ရှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး

“ဟဲ့ စုန့်ဝေဖျင် ဟိုဖက်လှည့်”

စုန့်ဝေဖျင်က မသိမသာ ပြုံးပြလိုက်၏။ သူမ ကလေးအလိမ္မာလေးလို လှဲနေပြီး သူ့ကို အမိန့်ပေးနေသေးတယ်တဲ့။ ချစ်စရာကောင်းအောင် နည်းနည်းလောက်လုပ်ပြလိုက်ပြီး

“ငါ ဒီအနေအထားကို အကျင့်ပါနေပြီ၊ မင်း လှည့်လိုက်ပါလား”

သူက ပြုံးလိုက်သောအခါ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏မျက်နှာမှာ ပိုပြီး ပူလာတော့သည်။ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စုန့်ဝေဖျင် ဤသို့ကြည်လင်စွာ ပြုံးပြခြင်းကို မြင်ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

“ဟဲ့ ဟဲ့ နင်က ဘာရယ်တာလဲ၊ မရယ်နဲ့”

စုန့်ဝေဖျင်က ခပ်တိုးတိုးချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး

“အင်းပါ၊ ငါ လှည့်ပါမယ်”

အဲလိုမှပေါ့။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စိတ်ထဲက ထောက်ခံလိုက်သည်။ ဒါကမှ အခန်းဖော်ကောင်းတွေရဲ့ သဘောထားပဲ။

သူတို့နှစ်ယောက်က ခါတိုင်းလိုပင် နည်းနည်းပါးပါး စကားပြောလိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အပြင်ဘက်တွင် နေရသည်က အိမ်ထဲတွင် နေရသည်လောက်တော့ သက်သောင့်သက်သာမရှိချေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဆေးစစ်ချက်ရလဒ်သွားယူခဲ့ပြီး ခရီးသွားလာခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေလေရာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သူက လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။ သူ့နှလုံးသားက လုံးဝကို ပျော့ပြောင်းနေတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမက အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ခဲ့ရပြီး ကိုယ့်ဟာကိုပင် ကျေနပ်မိသလို ခံစားလိုက်ရသေးသည်။ ခန်းဆီးဖယ်လိုက်တာနဲ့ပဲ သူတို့တွေက တစ်ခုခုဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဝူချွန်းဟွားက ထင်ထားတာတဲ့လား။ ဟ ဟ။ အတွေးလွန်သွားပြီ။ သူတို့တွေက အေးအေးချမ်းချမ်း နေနေကြတဲ့ အခန်းဖော်ကောင်းတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

သို့သော် ထိုကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေနပ်နေမှုကြီးက ပထမညတွင်ပင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ညဥ့်လယ်ရောက်သောအခါ နောက်ထပ် ဆောင်းဦးမိုးက ရွာချလာပြန်သည်။

ဆောင်ဦးလေကြမ်းက တိုက်ခတ်လာသည်။ လေပြေထဲတွင် အေးစိမ့်စိမ်းအအေးဓာတ်တစ်ခု ပါလာသည်။

အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်သည် တစ်ခုခုက အိပ်ရာထဲ လျှောဝင်လာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုအရာကို လှမ်းဖမ်းဖို့ရာ မသိစိတ်က လက်ကိုဆန့်လိုက်ရာ နူးညံ့ပြီးရွှန်းစိုသည့် အထိအတွေ့ကြောင့် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နိုးသွားတော့သည်။ ဆန့်ထုတ်ထားသည့် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ ခြေသလုံး ဖြစ်နေတော့သည်။

သူသည် ကိုယ်တစ်ဝက်လောက် ထောက်က မတ်လိုက်ပြီး ခြေသလုံးကို ကြည့်လိုက်၏။ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ခြေသလုံးနှစ်ခုလုံးက ပေါ်နေပြီး သူ့ဘက်သို့ ဆန့်ထားလေသည်။ တစ်ဖက်က အနွေးဓာတ်ကို အာရုံခံမိပြီး ဂွမ်းစောင်ထဲသို့ ဝင်လာကာ တစ်ခြားတစ်ဖက်က အပြင်ဘက်တွင် ကျုံ့ထားပြီး အနည်းငယ် သနားစဖွယ်ဖြစ်နေလေသည်။

သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းက အိပ်နေစဥ် လှိမ့်တတ်သည်ကို သိလိုက်လေသည်။ သည်အခြေအနေအထိ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေမည်ဟုတော့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ မနှစ်က စောစောစီးစီး ဂွမ်းစောင် ပိုထူလာသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို မနိုးလိုက်ချေ။ သူသည် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ဂွမ်းစောင်ကို ပြင်ပေးလိုက်ပြီး သူမအတွက် ဖိထားပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက အပြင်ကို ပိုပြီးထွက်မလာခင် သူမကိုခြုံပေးဖို့ သူ့ဂွမ်းစောင်တစ်ဝက်ကို ပေးထားလိုက်သည်။

မနက်ဖြန် ရာသီကဥတု သာယာရင်တော့ ဂွမ်းစောင်အထူ မြန်မြန်ထုတ်လှမ်းပြီး သူ့အတွက် လဲပေးမှပါလေ။ စုန့်ဝေဖျင်က ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီး ပြန်အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နှစ်ရက်လောက် အပြင်တွင် အလုပ်များနေခဲ့ရာ စုန့်ဝေဖျင်က နောက်တစ်နေ့တွင် အစားအသောက်ထွက်မရောင်းဖို့ ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် သဘောတူထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အတွက်တော့ ရှားရှားပါးပါးအိပ်ရေးတစ်ခုပင်။

ကောင်းကင်က လင်းရှင်းလာပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် နိုးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အပြင်ဘက် မိုးရွာသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

အရမ်းမိုက်လိုက်တာ။ သူမက တွေးလိုက်၏။ မိုးရွာတဲ့နေ့တွေက အိပ်ဖို့တကယ်သင့်တော်တယ်။ အိမ်မှာအိပ်နေရတာက အပြင်ထွက်ရတာထက်တော့ ပိုကောင်းသေးတယ်။ အိပ်ရာက ပိုပြီးပျော့ပြောင်းနေရုံမကသေးဘူး အရမ်းနွေးတာပဲ။ ငါလေးရဲ့ဘေးမှ နေမင်းသေးသေးလေး ရောက်နေသလိုပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက နွေးနေတာပဲ။

နေမင်းသေးသေးလေးတဲ့လား။

သူမသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးမျာကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ရှေ့တွင်တော့ အေးအေးချမ်းချမ်းအိပ်ပျော်နေသည့် စုန့်ဝေဖျင်။

ဒီလူက တကယ်ချောတာပဲဟဲ့။

ဟင့်အင်း။ ဒါက အရေးမကြီးဘူး။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏လက်ဖဝါးကို ဆိတ်လိုက်လေသည်။ အရေးကြီးတာက ငါလေးက ဘာလို့ စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေတာတုန်း။

ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူကို ရေဘဝဲလို ဖက်ထားလိုက်သေးတယ်ဟ၊

အမေရေ။ သမီးတော့ လမ်းမှားပြီ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏အနေအထားကို မြန်မြန် ပြန်ဆုတ်ချင်လိုက်သော်လည်း စုန့်ဝေဖျင်၏ မျက်လုံးများက ပွင့်လာလေသည်။

“အို နင့်မျက်လုံးကို ပိတ်ထား၊ စုန့်ဝေဖျင်၊ မျက်လုံး မဖွင့်နဲ့နော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်၏မျက်လုံးများကို ကာထားရင်း သူမ၏ဂွမ်းစောင်ထဲသို့ တွားသွားလိုက်တော့သည်။

သူမသည် အသံလုံးဝမထွက်အောင် တွင်းဆီသို့ မြန်မြန်ပြန်ပြေးကာ ပျာယာခတ်နေသည့် ယုန်ငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေတော့သည်။

“ငါ့အိပ်နေတုန်း အနေအထားက ဆိုးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့တွေ အိပ်ရာတစ်ခုထဲ အချိန်အကြာကြီး အိပ်ခဲ့ကြတာလေ၊ ငါ တစ်ခါမှ စည်းမကျော်ခဲ့ဘူးနော်”

သူမသည် သူမ၏အိပ်ပုံအနေအထားက ယုံကြည်ရကြောင်း ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားလေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမလက်ဖဝါး၏ အနွေးဓာတ်ကို ခံစားမိပြီး အသာအယာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကာ

“ငါ သိပါတယ်၊ မင်း အေးလို့ ဒီဖက်ကို ရောက်လာတာလေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်၏လက်ဖဝါးများသည် သူ့မျက်တောင်ရှည်များကြောင့် ယားကျိကျိဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမက လက်ဖဝါးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဂွမ်းစောင်ဖြင့် သူမကို ခြုံထားလိုက်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ အရမ်းအေးလာတာလဲ”

“ဒီနေ့တော့ မင်းအတွက် စောင်ပါးနှစ်ထည် ခြုံထားပေးမယ်၊ ရာသီဥတု ကြည်လင်သွားရင်း ငါတို့တွေ ဂွမ်းစောင်အထူကို နေထုတ်လှမ်းပြီး မင်းအတွက် ပြောင်းပေးမယ်နော်” စုန့်ဝေဖျင်က အစမှ အဆုံးအထိ အင်မတန်တည်ငြိမ်လေသည်။

သူသည် ဘာမှမဖြစ်သလို လုပ်နေလိုက်သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပိုပြိးတည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်က အလုပ်သွားလိုက်ပြီး ဝူချွန်းဟွားက အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဝူချွန်းဟွားက အောင်နိုင်သည့်ပန်းတစ်ပွင့်လို ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို မူးနောက်သွားပြီး

“အမေ သမီးတို့ရဲ့အိပ်ရာခင်းအားလုံးကို ယူသွားတာလား”

သည်ကိစ္စအတွက်ပင် ဝူချွန်းဟွားသည် သည်နေ့ တမင်အလုပ်မသွားခြင်းပင်။ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ သူမက သမီးဖြစ်သူကို မြန်မြန်ဆွဲပြီး အခန်းထဲ ခေါ်ဝင်သွားတော့သည်။

“အမေသာ ခန်းဆီးတစ်ခုထဲ ယူသွားခဲ့ရင် နင်တို့တွေ အိပ်ရာခင်းတစ်ခုက ကာထားကြအုံးမှာမလား၊ ဒါပေါ့၊ ငါက အားလုံးကို ယူသွားရမှာပဲ၊ သမီးကို ပြောထားမယ်နော်၊ အခု အိပ်ရာခင်းတွေကို အမေ့အိမ်မှာ သိမ်းထားတယ်၊ သမီးတို့ အိပ်တဲ့ပုံစံ ပြောင်းသွားပြီဆိုမှ အဲဒါတွေကို လာတောင်းလှဲ့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စိတ်ထဲတွင် ပြိုလဲမိတော့သည်။ အမေက သမီးအမေလား စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့အမေလားလို့။

“သမီးတို့ကြားက ကိစ္စတွေကို စိတ်ရှုပ်မခံပါနဲ့ သမီးပြောထားတယ်လေ”

ဝူချွန်းဟွားက သမီးဖြစ်သူ၏နဖူးကို တို့လိုက်ပြီး သူမ၏ကျစ်ဆံမြီးလေးကို ဆွဲဖြန့်ပေးလိုက်ကာ

“အလိုက်တဲ့ကလေးမ၊ ဒီနှစ်မှာ အမေ စုန့်ဝေဖျင်ကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ထားပြီးပြီ၊ သူက လိမ္မာတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ သမီးက ဘာတွေ နေသားမကျနေမှန်းတော့ အမေ မသိဘူး၊ အမေ့ကို ပြောစမ်း၊ သူက လယ်သမားတစ်ယောက်မလို့ သမီးနဲ့ ကောင်းကောင်းမလိုက်ဖက်ဘူးလို့များ သမီးက တွေးနေတာလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“သမီးသာ အဲလိုတွေးရင် ဟိုတုန်းက သူနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး”

အမေ ဘာသိလို့လဲ။ စုန့်ဝေဖျင် လိမ်ညာထားတဲ့အနေအထားလေ။ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ယောက်။ မူဝါဒတွေ ဖွင့်ပေးလိုက်အပြီးမှာ ချမ်းသာလာတဲ့လူတွေထဲက လူချမ်းသာပထမအသုတ်။ ပြီးတော့ သူက အချမ်းသာဆုံးစာရင်းထဲမှာ အခိုင်အမာရပ်တည်ထားတာ။ ဒါက သာမန်လူတစ်ယောက်တဲ့လား။

ဝူချွန်းဟွားက ထပ်ပြောချင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး

“အမေ ဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူး၊ သမီးတို့တွေ အမေ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြမှာ၊ အားလုံးကို အမေပြောတဲ့လုပ်မှာ”

ဝူချွန်းဟွားက သည်အခါမှ ခေါင်းတွင်တွင်ညိတ်လိုက်တော့သည်။ ဒါမှ နည်းလမ်းအမှန်လေ။ သမီးရဲ့ဗိုက် လှုပ်ရှားလာပြီး ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး မြေးလေး ဒါမှမဟုတ် မြေးမလေး မွေးလာရင် သူမကတော့ အိပ်မက်ထဲက နေ့တိုင်း အပြုံးနဲ့ နိုးထနိုင်မှာပဲ။

သို့သော် သူမ၏အတွေးက ပြန်လည်လာပြီး

“ငါ့ကို လှည့်စားမယ်မကြံနဲ့နော်၊ ငါ မကြာခဏ လာကြည့်မှာသိလား၊ နင်တို့တွေ ခန်းဆီးကာပြီး အိပ်နေသေးတာ တွေ့လို့ကတော့ နင်တို့တွေအတွက် အဲခန်းဆီးကို ချက်ချင်းသိမ်းပစ်လိုက်မှာ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ နဖူးကို လက်ထောက်ထားလိုက်တော့သည်။ သမီး အမေ့ကို အရှုံးပေးပါတယ်။

ညပိုင်းတွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်နှင့် စကားပြောလိုက်သည်။ အခုချိန်ကစပြီး ခန်းဆီးကာစရာ မလိုတော့ဘူးဟု ပြောလိုက်ရတော့သည်။

သူမက စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်က ခဏလောက်စဥ်းစားလိုက်ပြီး

“ရပါတယ်၊ မီးဖိုဘေးမှာ ပျဥ်ပြားနည်းနည်းကျန်သေးတယ်၊ မင်း နေရာပိုရအောင် အိပ်ရာကို တိတ်တိတ်လေးချဲ့ပေးမယ်နော်”

ဒါက စိတ်ကူးကောင်းပဲ။ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားတော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင် နင့်မှာ အမြဲတမ်း အဖြေတစ်ခုတော့ ရှိတယ်နော်”

စုန့်ဝေဖျင်သည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပြန်ပေါ်လာသည့် အပြုံးကို ကြည့်နေကာ မေးလိုက်တော့သည်။

“အဲလောက်တောင် ကြာနေပြီ၊ အခုထိ ငါ့ကို မယုံသေးဘူးလား”

ဘယ်ဟုတ်မှာလဲ။

“ငါက နင့်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိမှာစိုးတာ၊ ငါက ရေရှည်အခန်းဖော် ဖြစ်ချင်တာဆိုတော့၊ အချင်းချင်း အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဖို့က အခြေခံကျင့်ဝတ်ပဲလေ”

စုန့်ဝေဖျင်ကို နှုတ်ခမ်းကို တင်းနေအောင် စေ့ထားလိုက်ပြီး

“အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး”

အခုချိန်မှာ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ အဖြေလည်း မရှိဘူးလေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်ပြီး

“ဒါဆို နင် အရင်ဆုံး အိပ်ရာကို ချဲ့ပေးမှဖြစ်မယ်၊ ဒီတစ်ခါ ငါ နင့်ဆီ အတင်းတိုးလာရင် ငါ့ကို တွန်းပြီး နိုးလိုက်နော်”

“အင်းပါ ဒါပေမဲ့ ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်ပွဲက မကြာခင်ဆိုရင် စတော့မယ်၊ အိပ်ရာချဲ့တာတော့ အရမ်း မမြန်လောက်ဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်၏။ ဟုတ်သားပဲ။ ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်ပွဲက စတော့မှာပဲ။ ရို့ကျားမိုနဲ့ ဝက်စတူးလုပ်ငန်းလည်း အဲဒီအချိန်ဆိုရင် အရမ်းရောင်းရတာ။

သူ့ကို အချိန်ပိုဆင်းခိုင်းတာတော့ နည်းနည်းရက်စက်တယ်လေ။

“ဒါဆိုလည်း နင် ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် မငြိုငြင်သရွေ့ ငါက အဆင်ပြေပါတယ်”

ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်ရာသီကာလအတွင်းတွင် ထွန်စက်မြည်သံက လယ်ကွင်းများတစ်လျှောက်တွင် ပြန့်လို့နေလေသည်။ နေရာတိုင်းတွင် နွေးထွေးသည့်လေထုတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်အနေဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်လည်း ချွေးများ ရွှဲနစ်နေအောင် ထွက်လေသည်။

သူ့တွင် အမှန်ပင် အားလပ်ချိန်ဟူ၍ မရှိချေ။ ရာသီဥတုက အေးစိမ့်ပြီး ဝက်စတူးကို ညတွင်းချင်း နှပ်ထားနိုင်သော်လည်း လုပ်ငန်းက ကောင်းနေပြီး ကြိုတင်မှာသူ များပြားလာသဖြင့် အစောပိုင်းက အသား ၂ကျင်း ၃ကျင်းက ဝယ်လိုအားကို မလိုက်နိုင်တော့ချေ။ ဒါသည် သူ့အတွက် မလွယ်ကူချေ။

သို့သော် သူသည် အိမ်မှာရှိနေချိန်တွင် အားလပ်သည့်အချိန်တိုင်း ရေပေါ်တစ်ခုကို သုံးကာ သစ်သားကို အချောသပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူသည် အိပ်ရာကိုချဲ့ပေးဖို့ အမှန်ပင် စိတ်ကူးထားလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပိုပြီး စိတ်အေးလာတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်သာ ငါ့အပေါ် တခြားအတွေးတစ်ခုခု ရှိနေရင် အိပ်ရာကို သေချာပေါက် ချဲ့ပေးမှာမဟုတ်ဘူးလေ။

ဟုတ်နေပါပြီ။ စုန့်ဝေဖျင်က စိတ်ချရတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။

သူမသည် မကြာခဏဆိုသလို နိုးလာတတ်ပြီး သူမကပဲ စည်းကျော်သွားကာ စုန့်ဝေဖျင်နှင့် အလွန်နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။ သို့မဟုတ်လည်း သူမသည် သူမ၏ခြေထောက်များက သူ့ပေါင်းကို ကန်ထားရင်း နိုးလာတတ်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိစိတ်အခြေအနေအရ သူမက ပုံမှန်အတိုင်း မှတ်ချက်ပေးရင်းသာ တတ်နိုင်လေသည်။

“စုန့်ဝေဖျင် ငါ နင့်ကို ထိမိပြန်ပြီ”

သူ့ကြွက်သားများက အလွန်မာကြောလှသည်။ သူမက ကြွက်များပေါ် တက်နင်းမိတိုင်း တော်တော်လေး ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်အား ကောင်းသည်။

စုန့်ဝေဖျင်အနေနှင့်ကတော့ သူ့တုံ့ပြန်မှုက တသမတ်တည်းပင်။ ဒါက အလွန်စိတ်အေးရစေသည်။

ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်ပွဲ။ အားလုံးက အလုပ်များနေကြသည်။ သို့သော်ငြား ရွှီရှောင်ကျောင်းကတော့ အလုပ်မများချေ။

သူမသည် နွေဦးပျိုးကျဲချိန်ကာလအတွင်း ရွာထဲက စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းကို ကြီးမားသည့်နည်းပညာ အထောက်အပံ့ ပေးခဲ့သဖြင့် ရွာဌာနခွဲစာရေးက အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူမကို စာရင်းကိုင်အလုပ် ပေးထားလေသည်။

တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးတွင် စာရင်းပြုစုရခြင်းက အလွယ်ကူဆုံးအလုပ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ လယ်ထဲ ဆင်းစရာမလိုဘဲ ဌာနခွဲစားရေလို ခေါင်းဆောင်လို အလုပ်ကို ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူထားရုံပင်။ သူတို့သည် အဖွဲ့ဝင်များလို ချွေးများလည်း ထွက်စရာမလိုချေ။ တပ်ဖွဲ့တွင် ထိုင်ပြီး နေ့တိုင်း အားလုံးအတွက် စာရင်းများ လုပ်ပေးနိုင်သည်။ ထို့အပြင် အမှတ်ပြည့်လည်း ရသေးသည်။

တစ်ဖွဲ့လုံးက လူတိုင်းက အားကျကြလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းကဲ့သို့ပင် မိန်လင်ရွာတွင် အလုပ်မလုပ်ကြသည့် ပညာတတ်လူငယ်တချို့လည်း ရှိသေးသည်။

သူတို့သည် အဖွဲ့လိုက် ခွင့်ယူဖို့ တိုက်ရိုက် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ဒါက ရွာဌာနခွဲစာရေးကြီးကို အမျက်ထွက်စေတော့သည်။ ပုံမှန်အချိန်ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါသေးတယ်။ အခုတာ့ စိုက်ပျိုးရေးရာသီမှာ အလုပ်အများဆုံးအချိန်လေ။ လူအင်အား အလိုအပ်ဆုံးအချိန်။ မိသားစုထဲက အရွယ်မရောက်တရောက် ကလေးတွေတောင် လာပြီး ကူညီပေးရတာ။ အရွယ်အကောင်းဆုံးဖြစ်နေတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တွေထဲက တစ်ယောက်မှ အလုပ်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိကြဘူးတဲ့။

ဟန်ကွမ်းဟွေက ခေါင်းဆောင်ပြီး ခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းရှင်းလေးပင်။ ဌာနခွဲစာရေးက ခွင့်ပေးသည်ဖြစ်စေ မပေးသည်ဖြစ်စေ သူတို့သည် အလုပ်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဌာနခွဲစာရေးက ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်ချိန်တွင် သူတို့က မပါဝင်ခဲ့လျှင် နှစ်သစ်ကူးကာလရောက်လျှင် ရမှတ်စုစုပေါင်းကို တစ်ဝက်ဖြတ်ပစ်မည်ဟု ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ယန်ယန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးထားလိုက်ပြီး

“ဒါဆိုလည်း တစ်ဝက်ဖြတ်လိုက်ပေါ့၊ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ငါတို့တွေက ကောလိပ်တက်ဖို့ အသိပေးစာ ရောက်လာတော့မှာ၊ ရမှတ်စာရင်းကနေပြီးတော့ ဝေပေးမဲ့ သစ်ကြားသီးသုံးလုံးနဲ့ စွံပလွန်သီးနှစ်လုံးကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ၊ နောက်ဆိုရင် ဒီမိန်လင်ရွာက ငါတို့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ကျေးရွာတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေအုံးမှာ”

တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ခဲ့သူက ကျိုးဖင့်ရှန်းပင်။

အလုပ်ရမှတ်ကို သတင်းပို့ချိန်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက တခြားသူများနှင့်အတူ ခွင့်မယူခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်းကို သူမအား မေးလိုက်တော့သည်။ သူမက ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“နင် အရင်နှစ်က ငါ့ကို အများကြီး သင်ထားပေးခဲ့တယ်လေ၊ ငါလည်း အသိပညာအားလုံးနဲ့ ရင်းနှီးနေပြီ၊ စုန့်ဝေဖျင် နင့်အတွက် ယူပေးတဲ့ စာအုပ်တွေက နင်က ငါ့ကို ပေးဖတ်ခဲ့တာပဲ၊ ငါ အဲဒီမေးခွန်းတွေကို လုပ်ပြီး တော်တော်လေး အဆင်ပြေသွားတယ်၊ နေ့တိုင်း အခန်းထဲမှာပဲ စာလုပ်နေတာက အရမ်း အထောက်အကူ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ငါ အလုပ်သွားရင်းနဲ့လည်း အဲဒီပညာတွေကို ပြန်ဆန်းစစ်လို့ရတယ်၊ နှစ်ဖက်လုံးအတွက် အချိန်မနှောင့်နှေးတော့ဘူးပေါ့”

သူမက ရွှီရှောင်ကျောင်း သူမကို ငှားပေးလိုက်သည့် ဖတ်စာအုပ်များကို ကူးထားလိုက်ပြီး ဝမ်ကွေးယွဲ့ကိုပင် ပြလိုက်သေးသည်။ တစ်နှစ်ကျော်ကျော် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ အကူအညီကြောင့် သူမသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် တည်ငြိမ်နေပြီး အလျင်မလိုချေ။

တခြားသူများကတော့ တခြားအတွေးတွေးကြသည်။

ဝမ်ကွေးယွဲ့က ကျိုးဖင့်ရှန်း၏ ဖတ်စာအုပ်ကို ရခဲ့ပြီး ထိုအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြခဲ့ချေ။ လက်ထပ်ပြီးနောက် အိမ်တွင် စာလုပ်ခဲ့ပြီး သူမသည်လည်း ကျိုးဖင့်ရှန်း မကောင်းကြောင်းကို အလိုလိုပင် မပြောတော့ချေ။

သို့သော် တခြားပညာတတ်လူငယ်များကတော့ သည်ပညာတတ်လူငယ် ကျိုးဖင့်ရှန်းအပေါ်တွင် ထင်မြင်ချက်အမျိုးမျိုး ပေးကြလေသည်။

အစက ကျောက်ယန်ယန်သည် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်သည့် အမျိုးသမီးလူငယ်ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမက စကားပြောချင်သည့်အချိန်တိုင်း သူမကို နားထောင်ပေးမည့်သူ မရှိပေ။ ထို့နောက်တွင် ချန်းရွှယ်က သူမ၏အဆောင်သို့ ပြောင်းလာခဲ့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် ဟန်ကွမ်းဟွေတို့သည် အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်အနေဖြင့် ချန်းရွှယ်သည် ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် ပတ်သက်သည့် အတွေးများက အမြဲတမ်းရှိခဲ့သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဟန်ကွမ်းဟွေ၏ စေ့စပ်ထားသူ ဖြစ်ခဲ့စဥ်ကလည်း သူမက ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် မကြာခဏဆိုသလို အီစီကလီလုပ်တတသည်။

ထိုအကြောင်းကို သူတို့နှစ်ယောက်သာ သိကြလေသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်ဖွင့်သည်နှင့် ချန်းရွှယ်သည် ပြီးခဲ့သည့်အခေါက်က ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် တွေ့ပြီးကတည်း လူတချို့၏အခြေအနေကို စုံစမ်းထားခဲ့သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကောလိပ်စာမေးပွဲ ဝင်မဖြေကြောင်းနှင့် ဟန်ကွမ်းဟွေ၏ လက်ရှိမိန်းမက မူလက လယ်သူမတစ်ယောက်ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

ဖတ်စာအုပ်လဲခြင်း အတူတူစာလုပ်ကြခြင်း ကျန်းတဟိုင်နှင့် ကြင်ဖက်ဟု အမည်တွင်နေသည့် စသည့်ဆင်ခြေများကြားတွင် ကျောက်ယန်ယန်ထံမှ မကြာမကြာ လမ်းညွှန်မှုများ ရယူပြီးနောက်တွင် သူမသည် ကျောက်ယန်ယန်၏ ယုံကြည်မှုကို အလွယ်တကူရခဲ့လေသည်။ သည်နေရာသို့ ပြောင်းလာပြီး ၃-၄-၅ရက်အတွင်း သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဘောင်းဘီ လဲဝတ်ရသည့်အဆင့်သည့် တော်တော်လေး ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

သည်ညနေခင်းတွင် ကောင်းကင်က အပြည့်အဝ နေဝင်နေလေသည်။ ချန်းရွှယ်က ဟန်ကွမ်းဟွေကို လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ မေးချင်သည်။ သို့သော် ကျောက်ယန်ယန် သိသွားသည်နှင့် သူမသည် အမှား အမှန်ကို ခွဲခြားလိမ့်မည် မဟုတ်မှန်း သိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက အတင်းမလုပ်ယူတော့ဘဲ ပညာတတ်လူငယ်အားလုံးကို လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ သည်အတိုင်း ခေါ်လိုက်တော့သည်။

ကျောက်ယန်ယန်က သည်လိုလွမ်းမောဖွယ် စိတ်ကူးယဥ်ကိစ္စကို ငြင်းလိမ့်မည် မဟုတ်သည်က သဘာဝပင်။ ဟန်ကွမ်းဟွေက ပါးနပ်စွာ နားလည်လိုက်သည်။ လီယုံဟိုင်ကလည်း အလိုက်အထိုက် ပါလာခဲ့သည်။

တချို့က ကျိုးဖင့်ရှန်းအကြောင်းကို အလိုလို ထုတ်ပြောကြလေသည်။

“သူက အရမ်းဟန်ဆောင်တတ်တာနော်၊ အလုပ်သွားချင်ဟန်ဆောင်လိုက်သေးတယ်၊ ငါ့အမြင်တော့ သူက ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဆင်ခြင်တွေလုပ်နေတာ၊ သူ စာမေးပွဲကျရင် အကြောင်းပြချက်က အသင့်ဖြစ်နေမှာ မလား၊ အလုပ်သွားရလို့ သူ စာလေ့ရတာကို နှောင့်နှေးစေတယ်ဆိုပြီးတော့လေ၊ ဘယ်သူမှ ဘာမှပြောနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး”

ကျောက်ယန်ယန်က အတင်းပြောရသည်ကို အကျင့်ပါနေလေသည်။

ချန်းရွှယ်က ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး ခေါင်းကို ပြန်လှည့်သွားကာ ကျောက်ယန်ယန်၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့အားလုံးက ကောလိပ်သွားကြတဲ့အချိန် သူက တစ်ယောက်ထဲ မိန်လင်ရွာမှာပဲ နေခဲ့ပေါ့၊ သူပဲ နစ်နာမှာ”

ကျောက်ယန်ယန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးထားလိုက်ပြီး

“ရွှီရှောင်ကျောင်း ရှိသေးတယ်မလား၊ သူတို့နှစ်ယောက်က ညီအစ်မအရင်းတွေလိုပဲလေ၊ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အနေအထားပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်က အပေါင်းအဖော်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။ အတူတူ အလုပ်လုပ်ပြီး လယ်စိုက်ကြပေါ့”

ဟန်ကွမ်းဟွေက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသေးမှန်း သူမ သိထားလေသည်။ အခုတော့ သူမက ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ မကောင်းကြောင်းပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ကျောက်တုံးတချို့ရှိနေ၏။ ရွာသားများက ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စကားပြောလေ့ရှိကြသည်။

သူမက ဦးဆောင်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး

“သူက တိုးတက်ဖို့ မစဥ်းစားဘူး၊ နောက်ဆိုရင် သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းလိုပဲ ဖြစ်လာမှာမလား၊ မိန်လင်ရွာမှာ လက်ထပ်ဖို့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှာလိုက်ပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ကွေးယွဲ့က ဌာနခွဲစာရေးရဲ့သားနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရသေးတယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အဟက်”

ကျောက်ယန်ယန်၏ စကားကို နားထောင်လိုက်ပြီး ချန်းရွှယ်သည် ဝမ်းသာသွားကာ ချက်ချင်း ကောလိပ်တက်ချင်စိတ်ဖြစ်သွားပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ မျက်လွှာချထားသည့်ရုပ်ကို ကြည့်ဖို့ ပြန်လာချင်တော့သည်။ သို့သော် သူမသည် ဟန်ကွမ်းဟွေ၏ သဘောမကျသည့်အမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆံပင် သပ်လိုက်ကာာ

“အဲလိုမပြောပါနဲ့လေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံးက ပညာတတ်လူငယ်တွေပဲ၊ ငါတို့တွေ ကောလိပ်က ဘွဲ့ရပြီး အနာဂတ်တစ်ခု ရှိလာခဲ့ရင် ငါတို့တွေက တတ်နိုင်သလောက် ကူညီသင့်တာပေါ့”

ဟန်ကွမ်းဟွေက ချန်းရွှယ်ကို အထင်ကြီးကာ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ အခုတော့ သူသည် ကျောက်ယန်ယန်ကို ကြည့်လေလေ ပိုပြိး သဘောမကျ ဖြစ်လာလေလေပင်။ သူမက မိန်းမကြမ်းတစ်ယောက်လို ရန်ဖြစ်ပြီး ပါးစပ်ကလည်း အတင်းပဲပြောနေတယ်။ သူမသာ အရှက်မရှိ သူ့ကို မမြူဆွယ်ခဲ့ရင် သူ ရှောင်ကျောင်းနဲ့ လက်ထပ်ပြီးတာ ကြာပြီ။ ရှောင်ကျောင်းကမှ သူမထက် အဆ၁၀၀လောက်ပိုပြီး ပညာတတ်သေးတယ်။

လီယုံဟိုင်က သူတို့လို ကွေ့ပတ်ပြောတတ်သူမဟုတ်ချေ။ သူက ခေါင်းကို ဆန့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ရွှီရှောင်ကျောင်းက အဲလောက် မဆိုးပါဘူး၊ သူကအခု လူထုဌာနမှ စာရင်းကိုင်လုပ်နေတာပဲ၊ ဘယ်လောက်တော်လိုက်သလဲ”

ကျောက်ယန်ယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

“အဲဒါက အလကားပါ၊ ဌာနခွဲစာရေးက သူ့ကို သနားလို့၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ ရက်ပိုင်းအတွင်း အဲအလုပ်ကို သေချာပေါက် ပြန်သိမ်းသွားလိမ့်မယ်”

သူမသည် မေးထောက်ထားလိုက်ပြီး စတင် စိတ်ကူးယဥ်တော့သည်။

“ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ငါတို့တွေကမှ အနာဂတ်ရှိတဲ့သူတွေ၊ ငါတို့တွေ အတူတူ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် ရသွားရင် အရမ်းကို လှပနေမှာပဲ၊ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူက ငါတို့နာမည်ကို မသိလို့လဲ၊ ပြောမရဘူး၊ အချိန်ကျလာတဲ့အခါ အားလုံးကို ငါတို့ကို ဂုဏ်ပြုပေးဖို့ ဗုံမောင်းတွေ တီးပေးကြအုံးမှာ၊ ငါတို့တွေက နာမည်ကြီးလာလိမ့်မယ်”

သူမ စကားဆုံးသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ‘ချလွမ်း’ဟူသည့် ကျွပ်ဆတ်ဆတ် အသံတစ်ခု ထွက်လာလေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။

လူတချို့က ခါးဆန့်လိုက်ကြသည်။ ကျောက်ယန်ယန်က မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေရာ

“ဧကန္တ သူတို့တွေ အခုကတည်းက ငါတို့ကို ဂုဏ်ပြုပေးနေကြတာလား”

သိပ်မဝေးလှသည့်နေရာတွင် လူတစ်စုက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာလေသည်။ ရှေ့ဆုံးကလူများက ဗုံသေးသေးလေးနှင့် ခရာများကို လွယ်ထားလေသည်။ သူတို့သည် အားရပါးရ တီးမှုတ်နေကြတော့သည်။ သူတို့နောက်တွင် လူတစ်စုပါလာသည်။ ဦးဆောင်လာသည့် လူနည်းစုက သူတို့ခါးတွင် အနီရောင်ဖဲစာကို ချည်ထားသည်။ အဒေါ်တချို့က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် တခြားသူများကို လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး

“အိုး ပညာတတ်လူငယ်ရဲဘော်တွေ နင်တို့က ဒီရောက်နေကြတာပဲ၊ ငါတို့နဲ့ မြန်မြန်လာ ပေါင်းလှည့်”

ဟန်ကွမ်းဟွေပင် အံ့ဩသွားတော့သည်။ ဒါက။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေရမှာမလို့ သူတို့ကို ဗုံမောင်းတွေနဲ့ တကယ်ကြီး ဂုဏ်ပြုနေတာလား။

သူတို့ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် လူတစ်စုက အော်ပြောလိုက်လေသည်။

“အိုး ငါတို့တွေ ဒီနှစ် နှစ်ကောင်းတစ်ခု ပိုင်ရပြီလေ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း လက်ခံတယ်၊ အပို ယွမ်၅၀-၆၀ရတယ်တဲ့၊ ငါတို့တွေ ဒီတစ်ခါတော့ မိသားစု ငတ်မှာ မစိုးရိမ်ရတော့ဘူး”

“ဒါက ရှောင်ကျောင်းရဲ့ သင်တန်း ကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့”

“ဟုတ်ပါ့၊ ဒါကို အရမ်းအံ့ဩစရာကောင်းအောင် ပြောလိုက်တာပဲ၊ သူပြောတာကို လိုက်လုပ်ရုံနဲ့တော့ ထွက်နှုန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အများကြီးတိုးလာမှာလဲ၊ ဌာနခွဲစာရေးကြီး ပြောနေတာ မကြားဘူးလား၊ ငါတို့ထွက်ကုန်အဖွဲ့က မြို့မှာ နာမည်ကြီးနေတယ်တဲ့၊ သူက ရှောင်ကျောင်းကို အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားကောလိပ်ကို သွားပြီး သင်းတန်းပေးစေချင်တာတဲ့၊ ဘာလို့ခေါ်တာပါလိမ့်၊ စီရင်မြို့အတွင်း အများပြည်သူထံ ပြန့်နှံ့စေခြင်းဆိုလား”

“ဂုဏ်ရှိလိုက်တာ၊ ဒီဒေသတစ်ဝမ်းလုံးက လူတွေက ရွှီရှောင်ကျောင်းနာမည်ကို ချက်ချင်း သိသွားကြတော့မှာပဲ”

“ဟုတ်တာပေါ့၊ ဌာနခွဲစာရေးက ငါတို့ကို ‘ချမ်းသာရေးလမ်းပြပေးတဲ့ပညာရှင်လေး’ဆိုတဲ့အလံကို ဘာလို့ သွားပေးခိုင်းတာ ဖြစ်အုံးမလဲ၊ လာကြ လာကြ၊ နည်းနည်းလောက် ပျော်ပါးလိုက်ကြရအောင်”

“ပညာတတ်လူငယ်ရဲဘော်တို့ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့လေ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ရဲဘော်ရှောင်ကျောင်းက နာမည်ကြီးလာပြီ၊ ငါတို့တွေ သူ့အိမ်ကိုသွားပြီး ဂုဏ်ပြုပေးမလို့၊ မင်းတို့အားလုံးလည်း ပညာတတ်လူငယ်တွေပဲ၊ သူ့ကို သွားပြီး ဂုဏ်ပြုရမယ်လေ”

...

အပိုင်း (၂၃) ရုပ်ရှင်ကြည့်မယ်

“ရဲဘော်ရွှီရှောင်ကျောင်း နင်က မိန်လင်ရွာမှာ ငါတို့အတွက် နာမည်တစ်ခုရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ ဌာနခွဲစာရေးအိုကြီးဖြစ်တဲ့ ငါက နင်နဲ့လိုက်ပြီး ဂုဏ်တက်ခဲ့ရတယ်”

သူတို့သည် မြို့တက်ပြီး အတူတူသတင်းသွားခဲ့ချိန်က စီရင်စုခေါင်းဆောင်ရောက်လာသည်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံခဲ့ရသည်။ သူတို့ရွာ စိုက်ပျိုးရေးသင်တန်းတွင် ကောင်းမွန်သည့်လုပ်ဆောင်တစ်ခု ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး အထွက်နှုန်းလည်း ၃၀% တိုးလာခဲ့ရာ သူတို့သည် သူ့ကို ချက်ချင်း ကြိုဆိုပြီး သူ့အောင်မြင်မှုများအတွက် ချီးကျူးစကား ပြောခဲ့ကြသည်။

လောင်ဝမ်၏ တစ်ဘဝလုံးတွင် သည်လို အထက်လူကြီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ခုနကပင် နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များတွင် လူများက အိမ်နှင့်မဆန့်ဘဲ စျေးတစ်ခုလို စည်ကားနေတော့သည်။ အခုတော့ လူများ ခွဲသွားကြရာ ရွှီရှောင်ကျောင်၏ မူးနောက်နေသည့်ခေါင်းက တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်သည် သူမက ဆူညံ့သံကို သိပ်မကြိုက်မှန်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက သူမသောက်ဖို့ရန် ပျားရည်တစ်ခွက် လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပျားရည်ကို သောက်လိုက်ပြီး ရွာဌာနခွဲစာရေးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး

“ဒါတွေအားလုံးက ဌာနခွဲစာရေးကြီးကြောင့်ပါ၊ ကျွန်မက ဒီလိုအသုံးဝင်မှန်း ရှင်သာ ရှာမတွေ့ခဲ့ရင် ကျွန်မလည်း ဒီလိုဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ရှင်လည်း သင်တန်းလက်စွဲစာအုပ်ကို တွေ့ခဲ့တာပဲ၊ ကျွန်မမိသားစုရဲ့ ကိုကိုဝေဖျင်က ကျွန်မအတွက် အားလုံး ပြင်ဆင်ထားပေးခဲ့တာ၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်ထဲသာဆိုရင် ဒါကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး”

ဌာနခွဲစာရေးကြီးက ခေါင်းတွင်တွင်ညိတ်လိုက်ပြီး

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ် ငါတို့တွေက တည်ဆောက်ရေးတွေ လုပ်နေတာလေ၊ ငါတို့တွေက အချင်းချင်း ကူညီပေးနိုင်တဲ့ နင်တို့လို အကြင်လင်မယားတွေကို လိုအပ်တယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ စီရင်စုခေါင်းဆောင်က အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားကောလိပ်က ကျောင်းသားတွေကို သင်တန်းပေးဖို့ နင့်ကို မေးခိုင်းထားတယ်၊ နင် မငြင်းရဘူးနော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းကလည်း ငြင်းဆန်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိချေ။ အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် စစ်သားကောလိပ်ကို သွားပြီး သည်ခေတ်ကာလ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို မြင်တွေ့ရသည်ကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာပင်။

“ကျွန်မ သွားမှာပါ”

ဌာနခွဲစာရေးက ပိုပြီးစိတ်ကျေနပ်သွားကာ

“ကောင်းပြီ၊ ရဲဘော်ရှောင်ကျောင်းက ရှက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်”

သို့သော် စုန့်ဝေဖျင်ကလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အတွေးများ ရှိလေရာ

“ကျွန်တော် သူနဲ့ လိုက်သွားလို့ရမလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ စုန့်ဝေဖျင်ရော ကျွန်မနဲ့ အဖော်လိုက်ခဲ့လို့ရလား၊ ကျွန်မ အဝေးကြီးမှာ သွားနေရမှာဆိုတော့ သူက စိတ်မချနိုင်ဘူး”

ဌာနခွဲစာရေးသည် နေရာတွင်ပင် အနည်းငယ် အင်တင်တင် ဖြစ်သွားပြီး

“သူ လိုက်လို့တော့ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ နင်က အလုပ်ခရီးသွားတာလေ၊ အလုပ်ရမှတ် အပြည့်ရမဲ့အပြင် တစ်ရက်ကို ထောက်ပံ့ကြေး ၈၀ဖန်း နဲ့ နေရာထိုင်ခင်းလည်း စီစဥ်ပေးအုံးမှာ၊ ကောင်လေးဖျင် နင်နဲ့ လိုက်လာရင် နင် အဲမှာ နေလို့မရတော့ဘူးနော်၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ်နေဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာမှပဲရမှာ”

စုန့်ဝေဖျဥ်က သည်စကားကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်တွင် သူက မြန်မြန် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဖွဲ့အစည်းက အားလုံးကို စီစဥ်ပေးထားတယ်၊ ဒီတစ်ခါ ငါ နင်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးမှာပါ၊ ပြီးတော့ မြို့က အမျိုးသမီးညွှန်ကြားရေးမှူးရဲဘော်လည်း ပါတယ်၊ ငါ သူနဲ့ ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ သူက နွေးထွေးတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ၊ သူကလည်း အလုပ်သမား လယ်သမားနဲ့ စစ်သားကောလိပ်က ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ ဝန်ထမ်းသင်တန်းသား လုပ်နေတာ၊ သူက အလုပ်တစ်ခုလည်း ရှိတော့ လတိုင်း ၁၅ရက်လောက် ကျောင်းသွားတက်ရတယ်၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆို ခေါင်းဆောင်က သူနဲ့အတူတူ နင့်ကို အဆောင်တစ်ခုထဲ စီစဥ်ပေးထားတယ်၊ စိတ်ချထားလိုက်”

“ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ နင့်သင်တန်းကာလကလည်း မရှည်ဘူးလေ၊ နှစ်စပိုင်းတုန်းက ငါတို့ရွာသင်တန်းလိုပဲ လုပ်ရုံပဲ၊ ဒါက ဘွဲ့ရတော့မဲ့ စိုက်ပျိုးရေးကျောင်းသားတွေအတွက်လေ၊ သူတို့အားလုံးက ငါတို့ ထွက်ကုန်အဖွဲ့ရဲ့ ကျောရိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ဒီနည်းနဲ့ သူတို့တွေက ငါတို့ရဲ့စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာတွေကို လူထုဆီ ဖြန့်ဝေပေးလိမ့်မယ်၊ ရှောင်ကျောင်း ဒါက တကယ်ဝမ်းသာစရာကိစ္စပဲ”

ဌာနခွဲစာရေးသည် ငတ်မွတ်သည့်နှစ်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသူဖြစ်လေသည်။ စပါးတစ်ပင်က ဆန်စေ့အနည်းငယ်ကပင် တစ်ခါတစ်ရဲ့ အသက်များကို ကယ်တင်နိုင်ကြောင်း သိလေသည်။ တခြားလယ်သမားများကို ဆန်ပိုထွက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ခြင်းက သူ့ကို အလွန်ပျော်ရွှင်ရစေသည်။

သည်စကားကို ကြားလိုက်ရပြီး အစီအစဥ်က တော်တော်လေး အသေးစိတ်လေသည်။ စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ ဘာပြဿနာမှမရှိချေ။

ဌာနခွဲစာရေး ပြန်သွားပြီးနောက်တွင် မိသားစုက စိတ်အေးသွားကာ စတင် ဂုဏ်ပြုပေးတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကန်းက ရုတ်တရက် ထခုန်လေသည်။

“မမ နင်က အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားကောလိပ်မှာ ဆရာမ သွားလုပ်မှာပေါ့နော်၊ ငါ့မမက အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”

သူ ကျောင်းရောက်ရင်တော့ တခြားကျောင်းသားတွေကို ပြောပြပြီး အားလုံးက သူ့ကို အားကျသွားအောင် လုပ်ရမယ်။

ဝူချွန်းဟွားသည် စာလုံးအားလုံးကို မဖတ်တတ်သော်လည်း သူမသည် စုန့်မိသားစု ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ချိတ်ထားသည့် အနီရောင်တံခွန်ကို ဆက်တိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။ သူမက အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းကာ အမှတ်ရနေတော့သည်။

“အို ကျွန်မတို့မိသားစုမှာလေ တစ်သက်လုံး အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်ဆိုတာ တခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး၊ ကျွန်မသမီးက အစွမ်းရှိလိုက်တာ”

အဘွားစုန့်ကလည်း သူမ၏စကားကို အတိုင်းမသိ ထောက်ခံလေသည်။

“မဟုတ်လို့လား၊ ဗုံမောင်းသံတွေက ကျယ်လို့၊ ဘယ်လောက်တောင် စည်ကားလိုက်သလဲ၊ ပဒေသရာဇ်ခေတ်မှာတောင် လူတစ်ယောက်က အဆင့်၁ စာသင်သားဖြစ်လာရင် သတင်းကောင်းကို ကြေညာပေးတဲ့လူက ဒီလိုပဲလေ၊ ငါတို့ရှောင်ကျောင်းက ကံထူးတာ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အဘွားနှင့် အမေဖြစ်သူက အပြန်အလှန်စကားပြောကြပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် ရရှိသည်ထက် ပိုဝမ်းသာနေကြသည်ကို မြင်ရလိုက်ချိန်တွင် သူမသည် ပျော်ရွှင်ရလွန်းသဖြင့် ထမခုန်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ မင်းက အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိခဲ့ပြီး မိသားစု မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူရတဲ့ ဒီလိုအနေအထားက အရမ်းကို စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းတာပဲ။

“ဝေး စုန့်ဝေဖျင် နင် ငါ့ကို ဘာလို့ မချီးကျူးတာလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းကို လှည့်ကာ စုန့်ဝေဖျင်ကို တိတ်တိတ်လေး မေးလိုက်လေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်နေခဲ့လေသ်ည။ သည်စကားကို ကြားလိုက်သည်တွင် သူက မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်လေးကိုဆန့်ကာ သူမ၏ခေါင်းကို သပ်ပေးလိုက်ပြီး

“မင်းက တော်လိုက်တာ၊ ငါတောင် နည်းနည်း အားငယ်သွားပြီ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမခေါင်းပေါ်က အလေးချိန်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး အမှတ်တမဲ့ မျက်စောင်းထိုးချင်သွားတော့သည်။ သူမက မေးလိုက်၏။

“နင်က ငါ့အပေါ် မကောင်းနိုင်မှာ စိုးရိမ်နေတာ”

“အင်း”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့အနားသို့ ကပ်သွားလိုက်ပြီး

“စိတ်အေးအေးထားပါ၊ အခုမှ အစပဲရှိသေးတယ်၊ နောက်ဆိုရင်လေ နင့်အောင်မြင်မှုတွေက ငါ့ထက်တောင် သေချာပေါက် ပိုမြင့်အုံးမှာ၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါလိုလူ ဆယ်ယောက်လည်း နင့်တစ်ယောက်ကို အမီလိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါက နင့်အတွက် လုံလောက်အောင် မကောင်းလို့ဆိုပြီး နင် အထင်တော့ မသေးရဘူးနော်”

“မလုပ်ပါဘူး”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူသာ အဲလောက်အထိ အင်အားကြီးလာခဲ့ရင် သူမက သူ့ထက် သေချာပေါက် ပိုတော်နေမှာပဲ။

သူတို့အိမ်ထဲက အနေအထားလေးသည် အေးချမ်းပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်နေတော့သည်။ တဖက်တွင်တော့ ဆိုးဝါးသည့်လေထုအပြည့် ဖြစ်နေတော့သည်။

“အဲဒါက ဘာတွေကြီးကျယ်နေလို့လဲ၊ ပန်းတွေ ပွင့်လာတဲ့အထိ ပြောနေကြလည်း သူတို့တွေက လယ်သမားတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ”

ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် တခြားပညာတတ်လူငယ်များသည် မျက်နှာနီနီ၊ နားရွက်နီနီများနှင့် လမ်းလျှောက်ကာ ပြန်လာကြလေသည်။ ကျောက်ယန်ယန်က မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယုံဟိုင်က စကားနည်းနည်းတော့ ပြောချင်ခဲ့သည်။ အဲလောက်လဲ ဖြစ်မနေပါနဲ့။ အခု နင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါတို့တွေလည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေအနေနဲ့ ဒီလိုမျက်နှာပျက်စရာ ရှိလာမှာလား။ ကျောက်ယန်ယန်က စကားပြောအရမ်းမြန်တာပဲ။ ဗုံမောင်းသံတွေကြားတာနဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှိသမျှကို ထုတ်ပြောတော့တာ။ သူ ကြားခဲ့သားပဲ။ သူတို့တွေက ဂုဏ်ပြုပေးဖို့ ရွှီရှောင်ကျောင်းအိမ်ကို သွားမှာ အသိသာကြီး။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သူတို့တွေကို ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပေးတာလားလို့ အကျယ်ကြီး အော်မေးလိုက်သေးတယ်လေ။

ဒါက ရွာသားတစ်ဖွဲ့လုံးကို ရယ်စရာဖြစ်သွားစေတာပေါ့။

ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီအတိုင်းကို ရှက်ဖို့ကောင်းနေပြီ။

“တော်တော့”

ဟန်ကွမ်းဟွေက အော်ငေါက်လိုက်ကာ

“ရှက်ဖို့ကောင်းနေပြီလို့ မထင်မိသေးဘူးလား၊ ဒီကာလအတွင်းမှာ နင် အလုပ်မသွားချင်ဘူးဆိုရင် အဆောင်မှာပဲ နေပြီး ရိုးရိုးသားသား စာလေ့လာလိုက်၊ ကိုယ့်ဟာကို အရှက်ခွဲဖို့ ထွက်မလာနဲ့”

ကျောက်ယန်ယန်သည် အကျောမခံလိုပေ။

“ငါက ဘာရှက်ဖို့ကောင်းနေလို့လဲ၊ နင်က အရည်အချင်းမရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ နင်သာ အဲစာအုပ်ကို ကောင်းကောင်းလေ့လာပြီး အားလုံးကို သင်တန်းပေးခဲ့ရင် အခုနေ ဂုဏ်ရှိနေမှာက ငါတို့ပဲ၊ နင်က အသုံးမကျတာ”

ဟန်ကွမ်းဟွေက ဒေါသထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချန်းရွှယ်သည် လူတစ်ယောက် လုပ်ဖို့ရန် ချက်ချင်းထွက်လာတော့သည်။

“ကဲပါ ကဲပါ၊ ငြင်းမနေကြပါနဲ့တော့၊ ဘာမှမှမဟုတ်တာ၊ စာပဲ ကြိုးစားကြတာပေါ့၊ ငါတို့တွေ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရသွားရင် ငါတို့ကို တည့်တည့်မကြည့်ကြတဲ့သူတွေက ငါတို့ကို လာပြီး မြောက်ပင့်ကြလိမ့်မယ်၊ ယန်ယန် စာကြိုးစားကြရအောင်နော်”

ကျောက်ယန်ယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

“ရှောင်ရွှယ် နင် ပြောတာ ဟုတ်တယ်၊ သွားစို့၊ စာလုပ်ဖို့ ပြန်ကြမယ်၊ အဲဒီလူတွေကို ပြလိုက်ရအောင်”

သို့သော် သူမသည် စာပေပညာ အများစုကို မသိခဲ့လေရာ သူမအတွက် စာလေ့လာရသည်က ခက်ခဲနေတော့သည်။

ရက်ပိုင်းလောက် အဆောင်ပိတ်နေခဲ့ပြီးနောက် ညပိုင်း၌ ရွာထဲတွင် ရုပ်ရှင်ပြမည်ဟု ကြားလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ဖို့ တချို့လူများကို အလောတကြီး တိုက်တွန်းတော့သည်။ အချိန်က ကြပ်နေသဖြင့် ဟန်ကွမ်းဟွေက မသွားချင်ပေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် တခြားသူများကလည်း သွားကြမည်ကတော့ ပြောရန်ပင် မလိုချေ။ ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်ပွဲသည် သာမန်အားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်.။ အနားယူရမည့်အချိန်ပင်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးက အတူတူရုပ်ရှင်ကြည့်ကြလိမ့်မည်။

ပိတ်ကာကို စပါးလှေ့သည့်ကွင်းထဲတွင် တပ်ဆင်ထားပြီးသည်နှင့် ရွှီရှောင်ကန်းက တခြားကလေးများနှင့်အတူ အကြိမ်အနည်းငယ် သွားလိုက်ပြန်လိုက်လုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်လေသည်။ သူသည် အိမ်သို့ အပြေးပြန်လာပြီး ဝူချွန်းဟွားထံကို ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့မမအိမ်သို့ ပြေးသွားပြန်သည်။ အိမ်ထဲမရောက်ခင်ပင် အသံကို ကြားနေရသည်။

“မမရေ မပြီးသေးဘူးလား၊ ငါ ငါတို့အတွက် အရင်ဆုံးနေရာသွားဦးထားလိုက်မယ်၊ မြန်မြန်လုပ်နော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အသံကို မြင့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အေး အေး၊ ငါ သိပြီးပြီ၊ မစသေးပါဘူးဟဲ့ ဘာတွေလောနေတာလဲ”

ရွှီရှောင်ကန်းက ခေါင်းလေးထုတ်ကာ သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

“ငါ ဒီကိုလာကတည်း နင် မျက်ခုံးချယ်လိုက် မျက်လုံးချယ်လုပ်နေတာ၊ အခုမှ ဆံပင်ဖြီးနေတယ်၊ နင် အခုထိတောင် မပြီးသေးဘူး၊ နင်တို့မိန်းကလေးတွေကလည်း အရမ်းဒုက္ခများတာပဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဆံပင်ပေါ်က ဆံထိုးများကို ယှဥ်ကြည့်ရင်း မောင်ဖြစ်သူကို သနားကြည့် ကြည့်လိုက်ကာ

“ဟမ့် ရှောင်ကန်း၊ နင့်ရဲ့ဒီအတွေးတွေကလေ၊ ကြပ်ကြပ်သတိထား၊ နောက်ဆိုရင် နင် မိန်းမ ရှာမရနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

လူဖြောင့်ကြီး။

ရွှီရှောင်ကန်းက သူ့ရင်ဘတ်သေးသေးလေးကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဖွင့်ထားလိုက်ပြီး

“မမရယ် အဲလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးနော်၊ ငါက အခုဆိုရင် အရပ်မြင့်ပြီး အားကောင်းလာပြီ၊ အမေက ပြောတယ်၊ နောက်ဆိုရင် ငါ့အတွက် မိန်းမမရှားဘူးတဲ့”

နင် ဘာမှနားမလည်ပါဘူးဟယ်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ညည်းတွားလိုက်လေသည်။ သူမက သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းတော့သည်။

“နင့်ထိုင်စရာနေရာ မြန်မြန်သွားရှာလေ”

ရွှီရှောင်ကန်းက ကျားအော်သံလို လုပ်လိုက်ပြီး ပြေးအထွက်တွင် စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် သူ့ကိုတားလိုက်လေသည်။ သူက ရွှီရှောင်ကန်းကို မြေပဲနှင့် ကွာစေ့အိတ်တစ်ခု လှမ်းပေးလိုက်သည်။ သူက ရွှီရှောင်ကန်းကို မှာလိုက်လေသည်။

“မင်းက အဘွားနဲ့အမေတို့နဲ့ အတူတူထိုင်နော်၊ မင်းမမအတွက် သီးသန့်နေရာတစ်ခု ဦးထားပေး၊ မင်းတို့နဲ့ ဝေးတဲ့နေရာနော်၊ နေကျယ်ကျယ်လေးတစ်ခု ဦးထားပေး”

ရွှီရှောင်ကန်းက နားမလည်ချေ။

“ဘာလို့လဲ ယောက်ဖရဲ့၊ ကျွန်တော်တို့တွေ အတူတူထိုင်ရင် စကားပြောလို့ရတယ်လေ၊ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းလိုက်မလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲက နို့ချိုချဥ်တချို့ကို ထုတ်ကာ သူ့ကို လှမ်းပေးလိုက်ပြီး

“ယောက်ဖ ပြောတဲ့စကားကိုသာ နားထောင်”

အရသာရှိတာ စားရပြီဆိုလျှင် ရွှီရှောင်ကန်းတို့ကတော့ စောင့်ထိန်းရမည့်စည်း မရှိတော့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ရုပ်ရှင်ကြည့်မှာပဲ။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲကို ချိုချဥ်များထည့်လိုက်ပြီး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

“သိပြီ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင် သူ့ကို ပြောလိုက်သည့်စကားကို မကြားလိုက်ချေ။

“နင် ရှောင်ကန်းကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က ဘာမှထွေထွေမရှိသလို နေလိုက်ပြီး

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ကို ကျယ်တဲ့နေရာတစ်ခု ဦးထားဖို့ ပြောလိုက်တာ၊ မင်း ကြပ်နေမှာစိုးလို့လေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကျေနပ်သွားပြီး

“နင်က တွေးပေးတတ်လိုက်တာ”

သူမက ရွှီရှောင်ကန်းအကြောင်း ညည်းညူပြလိုက်သည်။

“ရှောင်ကန်း ကြီးလာရင်တော့ နင် သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါး သင်ပေးမှရမယ်၊ သူ မိန်းမမရမှာ စိုးရတယ်၊ သူကလေ ငါ့ကိုတောင် ဒုက္ခများသတဲ့၊ သူ့လို ကလေးက ဘာသိလို့လဲ၊ ဒါက ဖျော်ဖြေရေးပွဲအတွက် ငါ့ရဲ့အခြေခံအကျဆုံး လေးစားမှုလေ၊ ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်၊ ဒါက ချိန်းတွေ့ကြတာပဲ၊ ငါတို့ အပြင်ထွက်လာမှာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေသေချာချာ မဝတ်လို့ဖြစ်မလဲ၊ ငါက ဖိုသီဖတ်သီ နေရမှာလဲ၊ ပန်းလိုလှတဲ့ ငါကလေ၊ နင် ငါ့ကို အပြင်ခေါ်သွားရင် ဘယ်လောက်တောင် မျက်နှာပွင့်လိုက်မလဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား စုန့်ဝေဖျင်ရယ်”

စုန့်ဝေဖျင်သည် အစမှ အဆုံးအထိ ဘာစိတ်မရှည်ခြင်းကိုမှ မပြချေ။ သူသည် သူမ ကြိုက်သည့် ဆံညှပ်ကိုပင် ရွေးကူပေးလိုက်သေးသည်။ ထိုစကားကြားလိုက်တော့ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“အင်း လောစရာမလိုပါဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပိုပြီး ကျေနပ်သွားတော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ရွှီရှောင်ကျောင်းအကြိုက်ဆုံး မြေပဲကြော်နှင့် ကွာစေ့တို့ကို ပြင်ဆင်ထားသည့်ခြင်းထဲ ထည့်ကာ သူမအတွက် စွံပလွန်ရည်ကို ဖြည့်ထားပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုင်ဖုံတစ်ခုနှင့် လက်ကိုင်ပုဝါကို ထည့်ထားလိုက်သည်။

အားလုံးကို ထုပ်ပိုးပြီးသွားသည်။ အဘွားစုန့်နှင့် ဝူချွန်းဟွားတို့က အတူတူထွက်သွားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် အလျင်မလိုဘဲ စားပွဲနားတွင်ထိုင်ကာ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်ကို ဖတ်နေလိုက်သည်။

သည်နေ့ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူ အရင်က တခါမှမကြားခဲ့ဖူးသည့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောင်းကာ တိုးတိုးလေး ညည်းနေလေသည်။ နားထောင်လို့ကောင်းသည်။ သူသည် စာအုပ်ကို လုံးဝအာရုံမစိုက်နိုင်ချေ။ သူက ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် သူမကို ပိုပြီးသက်သောင့်သက်သာ ရှိစေမည့်နည်းလမ်းကို စဥ်းစားနေလေသည်။ သူမ ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒါက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ချိန်းတွေ့တာလေ။ သူက သူမကို ပျော်အောင် လုပ်ပေးသင့်တာပေါ့။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အလွန်ပျော်နေသည်။ သူသည် ရုပ်ရှင်အများကြီး ကြည့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သည်လိုကွင်းပြင်ကြီးထဲက ရုပ်ရှင်မျိုး ကြည့်ရသည်ကတော့ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ အလွန်မှ အသစ်အဆန်းဖြစ်လေသည်။

၉လပိုင်း ရွှေရောင်ဆောင်းဦးကာလတွင် ညခင်းလေပြေက တိုက်ခတ်လို့နေသည်။ လယ်ကွင်းက ဂျုံနံ့သင်းနေသည်။ အမည်မသိဆောင်းဦးပိုးမွှားများကလည်း တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် တေးဆိုလို့နေသည်။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လျှောက်လာရသည်က အလွန်စိတ်ကူးယဥ်ဆန်လှသည်။

စပါးလှေ့ကွင်းက ပိုပြီးတော့ပင် စည်ကားနေလေသည်။ ထိုင်ခုံးများကို အတန်းလိုက် စီစီရီရီ စီစဥ်ထားသည်။ ရုပ်ရှင်က စတော့မည်ဖြစ်ပြီး ထိုင်ခုံအများစုက ပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။ အားလုံးက အချိန်ဖြုန်းရန် စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ လေထုက နွေးထွေးပြီး ကြည်နူးဖွယ်ပင်။

စုန့်ဝေဖျင်က ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် ရွှီရှောင်ကန်းနှင့်တခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် တွေ့လိုက်သည်။ သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို တိုးမဝင်ဖို့ အချက်ပြလိုက်ပြီး

“ခဏစောင့်နော်၊ ရှောင်ကန်းက ငါတို့အတွက် ဘယ်မှာနေရာဦးထားပေးလဲလို့ သွားမေးလိုက်အုံးမယ်”

ရွှီရှောင်ကန်းကတော့ သူ့ဘေးက ကလေးများကို အစ်မဖြစ်သူက မနက်ဖြန် အလုပ်သမား လယ်သမားနှင့် စစ်သားကောလိပ်တွင် ဆရာမသွားလုပ်ရမည့်အကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေတော့သည်။ အခုတော့ သူသည် တက်ကြွပြီး ချစ်စရာဖွယ်ဖြစ်လာကာ လျှာခလုတ်တိုက်သွားတော့သည်။ စကားနည်းနည်းပြောလိုက်သည်နှင့် သူ့အစ်မဖြစ်သူက မည်မျှတော်ကြောင်း ကြွားဝါပြီး ကလေးတော်တော်များများဆီက တအံ့တဩအော်သံကို နိုးဆွနေလေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ကို မခေါ်ရသေးခင် ဝူချွန်းဟွားက စုန့်ဝေဖျင်ကို လက်ယမ်းပြလိုက်၏။ သူမက ကြင်ကြင်နာနာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမအိမ်က ကလေးမက စုန့်ဝေဖျင် သီးသန့်နေရာဦးထားတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို မသိဘူးလေ။ သူမနဲ့ အဘွားစုန့်ကတော့ ချက်ချင်းနားလည်လိုက်တာပေါ့။

“ဝေဖျင် ရှောင်ကန်းကို မခေါ်နဲ့၊ သားတို့နေရာကို အမေသိတယ်”

သူမက တခြားဖက်ကို လက်ဆန့်ပြလိုက်ပြီး

“ဟိုနားမှာ၊ အဲမှာ လူငယ်အတွဲလေးတွေ နည်းနည်းပဲရှိတယ်၊ သားတို့နှစ်ယောက် အဲဘက်သွားပြီး စကားကောင်းကောင်း ပြောကြနော်”

သူမကတော့ သမီးဖြစ်သူ ဉာဏ်အလင်း မပွင့်မှာ စိုးရိမ်မိတယ်။ တော်ပါသေးရဲ့။ ဝေဖျင်က နွေးထွေးတတ်ပြီး ရှောင်ကျောင်းနဲ့ သီးသန့်ဘယ်လို အချိန်ကုန်ရမယ်ဆိုတာ သိနေလို့ပဲ။ အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုအခြေအနေဖြစ်သွားပြီလဲ မသိရသေးဘူး။ အချိန်ရမှာပဲ သမီးဖြစ်သူကို ထပ်မေးကြည့်ရမယ်။

“နားလည်ပါပြီ၊ ကျေးဇူးပါ အမေ”

စုန့်ဝေဖျင်သည် ဝူချွန်းဟွားက သူ့အတွေးများကို နားလည်မှန်း သိလိုက်လေသည်။ သူ့မျက်နှာက အချိန်ခဏအထိ ပူထူသွားတော့သည်။

ဝူချွန်းဟွားက ပြုံးကာ လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး

“သွားတော့၊ သွားတော့”

စုန့်ဝေဖျင်သည် ပေါ့ပါးသည့်ခြေလှမ်းများနှင့် ပြန်လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ ပြန်အလာကို စောင့်နေစဥ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ခေါ်လိုက်သည့် အသံကိုကြားလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ကျောင်း ရှောင်ကျောင်း၊ ဒီလို မြန်မြန်လာ” ကျိုးဖင့်ရှန်းပင်။

ကျိုးဖင့်ရှန်းက သူမနှင့် သိပ်မဝေးလှသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက မသွားလိုက်ဘဲ

“ငါ စုန့်ဝေဖျင်ကို စောင့်နေတာ”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက သူမထက် အရင်ရောက်လာပြီး ပြုံးကာ သူမကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

“ငါ သိပါတယ်၊ ရှောင်ကန်း နေရာဦးတုန်းက ငါ သူ့ကို တွေ့လိုက်တယ်၊ ဒီမှာပဲ၊ မြန်မြန်လာခဲ့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စုန့်ဝေဖျင်က လျှောက်လာပြီး သူမကို စောင့်ဖို့ လက်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်လေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တွင် သူမဆီ ရောက်လာပြီး

“လာ၊ ရှောင်ကန်းဘက်မှာ လူတွေအရမ်းများတယ်၊ ငါတို့အတွက် တခြားနေရာဦးထားပေးတယ်၊ အဲဒီကို သွားရအောင်”

သူက ဦးဆောင်ပြီး နေရာဆီသို့ လျှောက်ရန် လှည့်သွားလိုက်လေသည်။ တစ်ချက်အကြည့်တွင် သူသည် ကျိုးဖင့်ရှန်းက ခေါင်းလောင်းပန်းလို ပြုံးဖြီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင် : ....

ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ စုန့်ဝေဖျင်က အခိုက်တန့် တွေဝေသွားသည့်အကြောင်းကို နားမလည်ချေ။ သူမက ဝမ်းသာအားရ သူ့ကို တို့လိုက်ပြီး

“ငါ သိတယ်၊ ဖင့်ရှန်းဘေးမှာတဲ့ ဟုတ်တယ်မလား၊ ဖင့်ရှန်းက ခုနက ငါ့ကို ခေါ်နေတယ်၊ အဲဘက်ကို မြန်မြန်သွားရအောင်”

နှစ်ယောက်သား နီးကပ်သွားသည်နှင့် ကျိုးဖင့်ရှန်းက ရွှီရှောင်ကျောင်း၏လက်ကို ချိတ်ကာ သူမနှင့် စကားပြောတော့သည်။

“ရှောင်ကျောင်း ဒီနေ့ နင် အရမ်းလှတာပဲ၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါ နေရာလာယူတော့ ရှောင်ကန်းက ခွေးခြေခုံလေးတွေလာချတာ တွေ့လိုက်တယ်လေ၊ ငါ မေးတော့ သူက နင့်အတွက် နေရာ ဦးပေးထားတာလို့ ပြောတယ်၊ ဒါနဲ့ ငါ့ထိုင်ကိုလည်း နင့်ဘေးမှာ ချထားလိုက်တာပေါ့ ဒါမှ ငါတို့တွေ စကားပြောလို့ရမှာလေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဝမ်းသာသွားပြီး

“ကွက်တိပဲ၊ ငါတို့ စကားပြောကြမယ်လေ၊ စုန့်ဝေဖျင်က စားဖို့ဆိုပြီး အရသာရှိတဲ့မုန့်တွေ ယူလာတယ်၊ ရော့”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်တွင် စုန့်ဝေဖျင်ခင်မျာ ခြင်းတောင်းထဲက အဝတ်အိတ်ကို နှုတ်ဆိတ်ကာ ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ကွာစေ့ကို လှမ်းပေးလိုက်ရတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက လက်တစ်ဆုပ်စာ နှိုက်လိုက်ပြီး ကျိုးဖင့်ရှန်းကို လှမ်းပေးလိုက်၏။ သူမက မေးလိုက်လေသည်။

“နင်က တခြားပညာတတ်လူငယ်တွေနဲ့ အတူတူလာကြည့်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက စုန့်ဝေဖျင်ကို အရင်ဆုံး ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမက ခွေးခြေခုံလေးကို ရွှီရှောင်ကျောင်းအနား ပိုကပ်လိုက်ပြီး

“ချန်းရွှယ် ဒီကို ပြောင်းလာပြီးကတည်း အဆောင်မှာ မကောင်းတဲ့လေတွေပဲ ပြည့်နေတာလေ၊ သူတို့တွေက ငါ့ကို မတွေ့ချင်ကြဘူး၊ ငါလည်း သူတို့နဲ့ စကားမပြောချင်ဘူး၊ သူတို့လာရင် ငြင်းခုန်နေကြတော့တာပဲ၊ သူတို့လာမယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ”

သူမသည် ရှက်ကြောက်တတ်သူဖြစ်သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်း၊ ဝမ်ကွေးယွဲ့တို့နှင့် အတူရှိလျှင် ပိုကောင်းသည်။ အခုတော့ ဝမ်ကွေးယွဲ့က လက်ထပ်ပြီး ပြောင်းရွှေ့သွားရာ သူတို့သည် အချင်းချင်း သိပ်မတွေ့ဖြစ်ကြတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့်သာ ပိုပြီး အဆင်ပြေပြေ ရှိလာတော့သည်။

သူမသည် ပညာတတ်လူငယ်များကြား အရှုပ်အရှင်းကိစ္စများကို မပြောချင်ပေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် စကားပြောဖို့ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တော့သည်။

နှစ်ယောက်သားက အပြန်အလှန် စကားပြောကြသည်။ သူတို့သည် စိတ်ဝင်စားစရာအကြောင်း ပြောကြလျှင် တခစ်ခစ်နှင့်အတူတူ ရယ်မောကြသည်။ သည်ထက်ပိုပျော်ရသည်က မရှိတော့ပေ။

စကား ပြောနေချိန်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် ကျိုးဖင့်ရှန်းတို့၏ မျက်ခုံးများတွန့်ကာ သိမ်မွေ့သည့် လှုပ်ရှားမှုများနှင့် တောက်ပသည့်အပြုံးများကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် စုန့်ဝေဖျင်သည် စိတ်ထဲတွင် ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချမိလေသည်။ ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ သူက သူမ၏စားပွဲထိုးလေးလို ပြုမူပေးလိုက်တော့သည်။

ရုပ်ရှင် စပြချိန်တွင် အားလုံးက ရုပ်ရှင်ကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်ကြသည်။ စုန့်ဝေဖျင်က အာရုံတချို့ ရနေသည်။

သူက အခွံခွာထားပြီးသား ကွာစေ့ကို ရွှီရှောင်ကျောင်းဆီ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး သူမကို မေးလိုက်သည်။

“အေးလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကွာစေ့အားလုံးကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်ပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြင့် နည်းနည်းလောက် ဝါးကာ မျိုချလိုက်လေသည်။ သူမက လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ မအေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေကတော့ နည်းနည်းအေးတယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမ၏လက်ကို သဘာဝကျကျ ဆုပ်ထားပေးလိုက်ပြီး ပွတ်ပေးလိုက်ကာ

“နည်းနည်းအေးနေတယ်၊ ငါ မင်းကို နွေးအောင်လုပ်ပေးရမလား”

သူ့လက်ဖဝါးက ပူကျစ်နေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏လက်က သူ့လက်ပေါ်ရောက်သွားသည်နှင့် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားလေသည်။ သူမသည် လက်များကို ပြန်ထုတ်ဖို့ အနည်းငယ်တွန့်ဆုတ်မိလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“အင်း၊ ခဏလောက် နွေးအောင်လုပ်လိုက်မယ်”

သည်ရုပ်ရှင်က ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပျော်ရွှင်စေလေသည်။ ရုပ်ရှင်၏ဇာတ်အိမ်က ခေတ်နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် ၁၉၇၀-၁၉၈၀ နှစ်များက ရုပ်ရှင်များကို မကြာခဏ ပြသတတ်ကြသည်။ ဘယ်ဖက်တွင် စုန့်ဝေဖျင်၏ အလေးထားတတ်သည့်ဝန်ဆောင်မှုရှိပြီး ညာဖက်တွင်တော့ အဖော်လုပ်ပေးသည့်ကျိုးဖင့်ရှန်း ရှိနေသည်။ သည်ထက်ပိုပြီး ပြည့်စုံနိုင်သည်က မရှိတော့ပေ။

ရုပ်ရှင်ပြီးသွားချိန်၌ ကျိုးဖင့်ရှန်းနှင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းတို့က အတူတူပြန်ချင်ကြသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သဘောတူတော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်တွင် စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ပြန်ဆွဲထားလိုက်ပြီး

“ပိုးစုန်းကြူးလေးတွေ မဖမ်းချင်ဘူးလား၊ ဒီနေ့ လသာတယ်၊ ပိုးစုန်းကြူးဖမ်းဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်လေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး

“ကောင်းတယ်”

သူမက ကျိုးဖင့်ရှန်းကိုလည်း ဖိတ်လိုက်သေးသည်။

“ဖင့်ရှန်း နင်ရော ငါတို့နဲ့ ပိုးစုန်းကြူးဖမ်းချင်လား”

ကျိုးဖင့်ရှန်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးခင် သူမဆီ ပစ်ဝင်လာသည့် စုန့်ဝေဖျင်၏ အကြည့်ကို အာရုံခံမိသွားတော့သည်။ သူမသည် အမှတ်တမဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“ငါ မသွားတော့ဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“ဪ အေးပါ၊ ဒါဆို ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်းနားတော့နော်၊ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက လာတော့မယ်၊ အကောင်းဆုံးကြိုးစားနော်”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက ငေးကြောင်ကြောင်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အချိန်နှောင်းမှ သတိရမိတော့သည်။ ဒီနေ့ည ငါက တစ်ညလုံး မီးသီးတစ်လုံး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ပုံပဲ။

ကျိုးဖင့်ရှန်း ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်မှ စုန့်ဝေဖျင်မှာ ကျိတ်ပြီး သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

“အဘွားနဲ့ တခြားသူတွေကို သွားပြောပြီး သူတို့ကို ခြင်းတောင်း ယူပြန်သွားခိုင်းလိုက်မယ်၊ ငါ့ကို စောင့်နေနော်”

သည်တစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူသည် အချိန်တိုအတွင်း ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကြိုးတစ်ချောင်း ချည်ထားသည့် ဖန်ဘူးသေးသေးလေးတစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ယူကြည့်လိုက်၏။ ဘူးအဖုံးပေါ်တွင် သံချောင်းဖြင့် အပေါက်သေးသေးလေးများကို လုပ်ထားလေသည်။

“ဝိုး စုန့်ဝေဖျင် နင် ဒါကို အရင်ကတည်း ပြင်ဆင်ထားတာလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ‘အင်း’သံတစ်ခုဖြင့် အတည်ပြုပေးလိုက်၏။ သူက သူမကို စပါးလှေ့ကွင်း၏ တခြားဖက်ဆီသို့ ခေါ်လာခဲ့လေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့သည် ရွာသို့ပြန်နေကြသည့် လူအုပ်ကြီးနှင့် ဝေးလာခဲ့သည်။

“ဟိုဖက်ကို သွားမယ်၊ အဲဘက်မှာ ကောက်ရိုးပုံတွေအများကြီးရှိတယ်၊ ငါ မင်းအတွက် ပိုးစုန်းကြူးတွေဖမ်းပြီး ပုလင်းထဲထည့်ပေးမယ်နော်”

“ဟုတ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက နာနာခံခံဖြင့် သူ့နောက်က လိုက်လာလေသည်။

“ဒါပေမဲ့လေ ငါက မနက်ဖြန် သွားရမှာ၊ ပြောကြည့်၊ အိမ်မှာအကြာကြီးထားခဲ့ရင် သူတို့တွေ သေသွားမလား”

လေပြေလေးက သူမ၏ရနံ့ကို သယ်သွားလေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့၏ခြေသံများကိုသာ ကြားရတော့သည်။ တကျည်ကျည်မြည်နေသည့် ဆောင်းဦးပိုးမွှားများ၏ အသံနှင့်အတူ စုန့်ဝေဖျင်က နူးညံ့သည့်အသံတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မင်းပြန်လာရင် ထပ်ဖမ်းပေးမယ်လေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို အားတက်သရော ချီးကျူးတော့သည်။

“စုန့်ဝေဖျင် နင်က အရမ်းကောင်းတာပဲ”

ရွာတွင် ကြီးပြင်းကြသည့် ကလေးအများစုက အရင်က ပိုးစုန်းကြူးများကို ဖမ်းခဲ့ကြသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ရွှီရှောင်ကျောင်းအတွက် ပိုးစုန်းကြူး ဖမ်းပေးမည်ဟု ပြောသဖြင့် သူက သူမကို အရူးလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူသည် လက်အပြည့်မြက်ပင်များကို ခေါက်လိုက်ပြီး စုကာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။ လျင်မြန်သည့် လက်နှင့်မျက်လုံးတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုဖြင့် သူက ပျံသန်းနေသည့် ပိုးစုန်းကြူးများကို ပုတ်လိုက်လေသည်။ ပိုးစုန်းကြူးများက မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက တက်ကြွသွားပြီး

“ဝိုး နင် ဖမ်းမိသွားပြီ”

စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။

“စုန့်ဝေဖျင် ငါလည်း ပိုးစုန်းကြူးတွေ ဖမ်းချင်တယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့လက်ထဲက မြက်ပင်ကို သူမဆီ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်အတွက် နောက်တစ်ခု ထပ်ခေါက်လိုက်သည်။ သူက သူမကို သင်ပေးလိုက်လေသည်။

“မင်းလက်ကို အသာအယာလုပ်နော်၊ အရမ်းအားပြင်းသွားရင် ပိုးစုန်းကြူးတွေ နာသွားလိမ့်မယ်၊ အရမ်းမြင့်တဲ့အကောင်တွေကို မရိုက်နဲ့၊ အနိမ့်မှာ ပျံနေတဲ့အကောင်ကိုပဲ ရိုက်၊ ကျလာရင် သတိထားနော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ‘အင်း’တစ်လုံးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်နှင့် သူမ၏ရွှင်မြူးနေသံက မကြာခဏဆိုသလို မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ပိုးစုန်းကြူးများကို ဖမ်းဖို့ရန်က မခက်ခဲချေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က အပေးအယူမျှမျှ လုပ်ခဲ့ကြသည်။ မကြာမီတွင် ပုလင်းထဲတွင် ပိုးစုန်းကြူး ၁၂ကောင်ခန့် ရလာခဲ့သည်။ ပုလင်းထဲတွင် စုထည့်လိုက်သောအခါ မီးအိမ်ငယ်လေးတစ်ခုနှင့် တူသွားလေသည်။

စုန့်ဝဖျင်သည် ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပြေးလွှားနေရသဖြင့် မောဟိုက်သံကို ကြားလိုက်ရာ သူက ရပ်လိုက်ပြီး

“မောနေပြီလား၊ ဟိုဘက်မှာ သွားနားရအောင်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပုလင်းကို ကိုင်ထားလိုက်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်၏ လှုပ်ရှားမှုအတိုင်း လိုက်သွားလေသည်။ သူမက ကောက်ရိုးပုံကို မှီကာထိုင်ချလိုက်သည်။ ထင်မထားပဲ ပျော့အိနေကာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလေသည်။

စုန့်ဝေဖျင် ပြောသကဲ့သို့ပင် သည်နေ့ညမှ လ ကအလွန်သာနေသည်။ ကြယ်များစွာလည်း ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ပတ်ပြေးထားသည့်အတွင် လယ်ကွင်းထဲက မြက်ခင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေကြသည့် ပိုးစုန်းကြူးအားလုံးသည် ပျံတက်လာပြီး လရောင်အောင်တွင် ကခုန်နေကြတော့သည်။

“စုန့်ဝေဖျင် အရမ်းလှတာပဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကောင်ရိုးပုံကို မှီလိုက်ပြီး သူမရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိသည်။

“သဘောကျရဲ့လား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“အင်း သဘောကျတယ်”

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ထားသည့် စုန့်ဝေဖျင်၏လက်က သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေလေသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူသည် သူ့လက်ဖဝါးအောက်က ကောက်ရိုးကို ဆုပ်ထားလိုက်ကာ

“နောက်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ဒီနေရာ ခဏခဏ ခေါ်လာပေးမယ်နော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သိချင်စိတ်ဖြစ်သွားပြီး

“နင် ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီနေရာမှာ ခဏခဏ လာကစားခဲ့တာလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“ဒီမှာက ကောက်ရိုးနဲ့ ဂျုံရိုးတွေ အထုံးတွေ အများကြီးရှိတယ်လေ၊ အများစုက လွတ်နေပြီး အပေါက်ကြီးတွေဖြစ်နေတာ၊ ကလေးတွေအများကြီးက ဒီနေရာကို လာပြီး တူတူပုန်းတမ်း ကစားရတာကို ကြိုက်ကြတယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားပြီး

“ငါတို့ မှီထားတဲ့တစ်ခုမှာရော အပေါက်ပါလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏တခြားဖက်ကို ကြည့်လိုက်ကာ

“ဟိုမှာ တစ်ခုရှိတယ်”

“ကြီးလား” ရွှီရှောင်ကျောင်းက အထဲကိုဝင်ပြီး အတွေ့အကြုံရချင်လေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က အထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေမှာစိုးသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပိုးစုန်းကြူးပုလင်းကို ယူကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူက ပုလင်းဖြင့် ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့မှီထားသည့် ကောက်ရိုးပုံက ကြီးလေသည်။ အထဲတွင် နေရာတော်တော်ကျယ်သည်။ သူက် အထဲမှ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး

“ငါ ထွက်လာမယ်၊ ဝင်လာကြည့်လိုက်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို လောဆော်လိုက်၏။

“မြန်မြန်လုပ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ခေါင်းကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အဝေးကခြေလှမ်းများက နီးလာသည်ကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် အသံချိုချိုလေးတစ်ခု ထွက်လလေသည်။

“အို ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီအထိ ခေါ်လာတာလဲ၊ အိမ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ပြန်ရင် စကားပြောကြရအောင်ပါ၊ ကျွန်မ အိမ်ပြန်အရမ်းနောက်ကျနေရင် အဖေနဲ့ အမေ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်”

ထိုနောက်တွင် ယောက်ျားသံတစ်ခု ထွက်လာလေသည်။

“စကားပြောတာက ဘာပျော်စရာရှိလို့လဲ၊ ဒီကိုလာပါ၊ ကိုယ် မင်းကို ပျော်စရာနည်းနည်းပါးပါး ပြမယ်”

“အခုမှ လက်ထပ်ပြီးစကို ရှင်က ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်နေပြီ”

“အလိုက်တဲ့မိန်းမရယ် ကိုယ်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ပါ့မလား၊ ကိုယ့်မှာ မင်းကို ချစ်လို့မဝတာကို”

ခြေလှမ်းများ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူနှစ်ယောက်၏အသံက ပိုရှင်းလင်းလာလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ရုပ်ပုံနှစ်ခုကို ခပ်ရေးရေး မြင်နေရသည်။ အလွန်မှ ချွဲ့နွဲ့လွန်းလှသည်။

အမလေး။ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ကို ကောက်ရိုးပုံထဲ တွန်းထည့်လိုက်ပြီး သူမလည်း ချော်ကာ ပါသွားလေသည်။

သူမက စုန့်ဝေဖျင်၏နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

“ရှူး၊ စကားမပြောနဲ့”

…

အပိုင်း (၂၄) ကျောင်းကျောင်း

ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်၏ကိုယ်နှင့်ကပ်သွားပြီး အပြင်က လှုပ်ရှားမှုကို နားထောင်လေသည်။

“သူတို့တွေ ဖြတ်သွားတာနဲ့ ငါတို့ ထွက်သွားကြမယ်နော်”

လူနှစ်ယောက်၏အသံက ပိုပြီးနီးကပ်လာလေသည်။ သူမသည် စုန့်ဝဖျင်ကို လေသံဖြင့်ပြောလိုက်၏။

သို့သောငြား ထိုနှစ်ယောက်က သူတို့ဘေးက ကောက်ရိုးပုံကြီးကို ရွေးလိုက်ကြတော့သည်။

“လာ လာ မိန်းမ၊ ဒီကောက်ရိုးပုံက ကြီးတယ်၊ အထဲက အပေါက်ကလည်း အကြီးကြီးပဲ၊ ဝင်လာခဲ့”

“မလာချင်ပါဘူး”

“ဒီမှာ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ၊ ဘာလို့ အဲလောက်ရှက်နေတာလဲ၊ ကိုယ့်အချစ်လေးရယ် မြန်မြန်ဝင်လာပါ”

အမလေး။ ငါတို့ကို ကယ်ကြပါအုံး။

ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ဦးရေပြားမှာ ထုံကျဥ်သွားတော့သည်။

အရမ်းနီးနေတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်သာ ထွက်သွားလိုက်ရင် ကောက်ရိုးပေါ် နင်းလိုက်တာနဲ့ သူတို့တွေ သေချာပေါက် ကြားသွားတော့မှာပဲ။

ဒီအတွေးနဲ့တင် ရှက်ဖို့ကောင်းနေပြီ။

ဒါမှမဟုတ် ငါတို့တွေ ထွက်ပြေးကြမလား။

ဟာကွာ။ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။

အဓိကအချက်မှာ ဘေးက ညစ်ညမ်းစကားများက စတင်ပြောဆိုချိန်မှာပင် သူတို့သည် ဘာလုပ်ရမည်မသိ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

“မိန်းမ အရမ်းမွှေးတာပဲ၊ မင်းယောကျ်ားကတော့ ဒါကို သေမလောက် တကယ်ချစ်မိနေပြီကွာ”

“အိုး မထိပါနဲ့၊ အိမ်မှာ မလုံလောက်သေးဘူးလား။၊ ရှင် ကျွန်မကို အပြင်မှာတာင် အနိုင်ကျင့်ချင်နေတာပဲ”

“ကိုယ့်မိန်းမပဲဟာ ကိုယ်လုပ်ချင်တာ လုပ်မှာပေါ့၊ ပြီးတော့ မိန်းမလည်း အရမ်းပျော်နေတဲ့ဟာကို၊ လာပါ၊ ကိုယ့်ကို ပေးနမ်းပါအုံး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်တော့သည်။ ဒါကို ဘာလို့ခေါ်တာလဲ။ ပိုးစုန်းကြူးလေး ထွက်ဖမ်းပါတယ် လေထန်တဲ့တိုက်ပွဲနဲ့ တိုးပြန်ခဲ့ရတယ်ဆိုသလိုပဲ။

ပိုဆိုးတာက ငါ့မှာ တဝက်အထိုင်လိုက်ကြီး။ ပင်ပန်းလိုက်တာဟယ်။

“စုန့်ဝေဖျင် ငါ့ခြေထောက်တွေ ကျဥ်နေပြီ”

သူမက စုန့်ဝေဖျင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်ကလည်း သည်လိုအခြေအနေမျိုးကို အရင်က မကြုံခဲ့ဖူးချေ။ သူသည် အခိုက်တန့် အနည်းငယ် ငုတ်တုတ်မေ့သွားတော့သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ခြေထောက်က ကျဥ်နေသည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူက မသိမသာလှုပ်လိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်များကို ဆန့်ပေးလိုက်ကာ ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ခြေထောက်ပေါ် ထိုင်ဖို့ အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ပေါင်ပေါ် ဂရုတစိုက် ခွထိုင်လိုက်လေသည်။ စိုးရိမ်စိတ်လှုပ်ရှားကာ သူမက သက်ပြင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။ တော်ပါသေးရဲ့။ အပေါက်က မြက်နုတွေနဲ့ ကွယ်နေပြီး သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုက ဆူညံသံအရမ်းမထွက်လို့ပဲ။

သို့သော် အပြင်ဘက်က အသံက လုံးဝ အထိန်းအသိမ်းမရှိပေ။ သူမက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့သို့ မှီထားလိုက်ကာ

“ဟဲ့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ စောင့်မှာလား၊ စောင့်ရမှာလား”

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့နောက်ကျောက ကောက်ရိုးပုံပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ထောက်ထားလိုက်သည်။ သူက သူမ ပြောလိုက်သံကို ကြားလိုက်သောအခါ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ “ဟုတ်ပြီ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ တိတ်တိတ်လေး ရေရွတ်နေတော့သည်။ မြန်မြန်။ မြန်မြန်။ မြန်မြန်လုပ်ပါဟ။

သို့သော် တခြားဘက်က လူများက သူမ၏ဆုတောင်းသံကို လုံးဝမကြားနိုင်ပေ။

အမျိုးသမီး၏အသက်ရှူသံက ပိုပိုပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်လာလေသည်။ သူမ၏အသံက ချိုသည်ထက်ကို ပိုလွန်းနေကာ

“ရှင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ကျွန်မရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ ပျက်ကုန်ပြီရှင့်”

ယောကျ်ား၏အသံက ပိုပြီးတိမ်ဝင်လာကာ

“နှုတ်ခမ်းနီဆိုးထားတာ ကိုယ်စားဖို့အတွက်ပေါ့၊ အိမ်မှာ မိတ်ကပ်တွေ ပေါင်ဒါတွေ အချိန်အကြာကြီးလိမ်း၊ အဝတ်အစားတွေလဲပြီး ဆံပင်တွေဖြီးလိမ်းထားတာ ကိုယ်ကြည့်ဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ မင်း ပြင်ဆင်နေတာကို ကြည့်ရင်းနဲ့တောင် ကိုယ့်မှာ ရူးလောက်အောင် အသဲတယားယား ဖြစ်နေတာ၊ စောစောက ရုပ်ရှင်ပြနေတုန်းက ကိုယ့်စိတ်နဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မင်းလေးပဲရှိတာ”

အမျိုးသမီး၏အသံက ရေလို ပျော့ပျောင်းသွားပြီး

“ရှင်ဟာလေ အရမ်းဆိုးတာပဲ၊ ကျွန်မ ပြင်ဆင်တာ ရှင့်အတွက်ပေါ့လို့၊ ရှင် ကြည့်ဖို့ ပြင်ဆင် ဝတ်စားထားတာ၊ ကျွန်မ လိုချင်၊ ကျွန်မ အဲဒါကို လုပ်ချင်တယ်လေ”

ထိုနောက်တွင်တော့ ရေစီးသံတစ်ခု ထွက်လာတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ဦးရေပြားမှာ တဖန်ကျဥ်တက်သွားတော့သည်။ သူမ၏အာရုံကို ပြောင်းဖို့ရန် တစ်ခုခုကို စဥ်းစားချင်လိုက်သည့် အခိုက်လေးတွင် သူမက အမော့အကြည့် စုန့်ဝေဖျင်၏ တောက်လောင်နေသည့်မျက်လုံးများကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ပိုးစုန်းကြူးများက ပုလင်းထဲတွင် ကခုန်နေသည်။ ပိုးစုန်းကြူး၏ အလင်းက မတောက်သော်လည်း စုန့်ဝေဖျင်၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပူလောင်နေသယောင်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်သည်တွင် သူမ၏နှလုံးသားလည်း စည်းချက်လွဲသွားတော့သည်။ သူမ၏ရင်ဘတ်က အကြောင်းတချို့ကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင် ခုန်ပေါက်လာတော့သည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းကလည်း အနည်းငယ်ခြောက်နေသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ စုန့်ဝေဖျင်၏ စူးရှသည့်အကြည့်အောက်တွင် သူမက သူ့နားသို့ ကပ်သွားလိုက်ပြီး

“စုန့်... စုန့်ဝေဖျင် ငါ မဟုတ်ဘူးနော်, ငါ နင့်အတွက်... နင်ကြည့်ဖို့အတွက် ဝတ်စားထားတာ မဟုတ်ဘူးနော်”

သူမ၏ စိုးရိမ်လှုပ်ရှားနေမှုကြောင့် သူမ၏အသံက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေလေသည်။ သူမ၏ ရှူထုတ်လိုက်သည့်လေက သူ့လည်ပင်းကို ဖြတ်တိုက်သွားတော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့လက်ထဲက မြက်ခြောက်ကို ဆုပ်ထားပြီး တင်းနေအောင် ကိုင်ထားလိုက်ကာ

“အင်း”

အစပိုင်းတွင် အစောပိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမသည် နှစ်ဘက်လုံးက မတွေ့ဆုံမိအောင်သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့လေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမဘက်က အခြေအနေကို အာရုံမစိုက်ခဲ့မိချေ။ သူမသည် အခုမှသာလျှင် သတိထားမိတော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ ကိုယ်အနေအထားက အလွန်မှ ဒွိဟဖြစ်စရာပင်။

အမလေး။ ဟိုဘက်က ရထားငယ်လေးကတော့ တဝီဝီမြည်နေပြီ။ သူမသည် မိတ်ဆွေအနေဖြင့် ပိုပြီးသေချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

သူမသည် စုန့်ဝေဖျင်ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ် ဖြစ်သွားချိန်တွင် လက်တစ်စုံက သူမ၏နားကို အုပ်ထားပေးလိုက်သည်။

“နားမထောင်နဲ့” စုန့်ဝေဖျင်က ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်၏။

ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ ရုတ်တရက် စိတ်အေးသွားကာ အသက်ရှူနိုင်သွားတော့သည်။ နားကို အုပ်ထားတော့ အများကြီး မကြားရတော့ဘူး။ စုန့်ဝေဖျင်က အရမ်းဖြတ်ထိုးဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။

သူမလည်း လက်ကို အလျင်အမြန်ပင့်လိုက်ကာ စုန့်ဝေဖျင်၏နားကို အုပ်ထားပေးလိုက်ပြီး

“နားမထောင်နဲ့ ငါတို့တွေ ခဏနေပြန်ရတော့မှာ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး တရားထိုင်နေလိုက်ကာ သူမတွင် ဘာလိုအင်ဆန္ဒမှ မရှိဘဲ သူမကို လုံးဝသက်ရောက်လိမ့်မှာမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြထားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအရာကလည်း ခဏအကြာတွင်တော့ အလုပ်မဖြစ်တော့ချေ။ အကြောင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့်ပင်။ ငါလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသက်ရောက်ပဲ နေမှာလဲ။

နားတွေကို အုပ်ထားရင်တောင် ကြားနေရတဲ့ ခပ်ရေးရေးအသံတွေက ငါ့ကို ပိုပြီးတော့တောင် ဆိုးလာစေသေးတယ်။

စုန့်ဝေဖျင်က တတ်နိုင်လား မတတ်နိုင်လားတော့ ငါ မသိဘူး။ ငါတော့ အကောင်းအတိုင်းလေ။ အသက် ၂၀အရွယ် ကျန်းမာရေးကလည်း ကောင်းတယ်။ ဒီလောက်ပွင့်ထွက်နေတဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သံကို ကြားနေမှတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းသလို ခံစားရပြီပေါ့။

သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်က ပြတ်တောင်း ပြတ်တောင်းအသံက သူမ၏ပါးစပ်ကို ခြောက်သွေ့လာစေတော့သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူမ၏မျက်လုံးများမမှိတ်လိုက်ခင် ဖျတ်ခနဲမြင်လိုက်ရသည့် စုန့်ဝေဖျင်၏ မျက်နှာက အရသာရှိလာလေသည်။ သူ့မျက်နှာက သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပိုပိုပြီး ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

သူသည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး မျက်လုံးနက်နက်၊ နှာတံမြင့်မြင့် နှင့် နမ်းရှိုက်ဖို့ရာသင့်တော်သည့် နှုတ်ခမ်းပါလေးတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

သည်နေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလွန်မှ ပူလောင်လာတော့သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ အသက်ရှူရန် ခက်ခဲသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ရုတ်တရက် စုန့်ဝေဖျင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက တောင့်တင်းလာခဲ့သည်။ သူက သူမ၏ခါးကို သိုင်းဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားလိုက်လေသည်။ သူက သူမကို တိမ်ဝင်နေသည့် ရှရှတတလေသံဖြင့် ခေါ်လိုက်တော့သည်။

“ကျောင်းကျောင်း”

“အင်း”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်သည့် ချွဲနွဲ့လှသည့်လေသံတစ်ခုဖြင့် အမှတ်တမဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ပျော့ပျောင်းနေသည့် စိတ်အခြေအနေမှ ပြန်သတိဝင်လာပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် တအံ့တဩ ရေရွတ်မိတော့သည်။

ငါ့လက်က စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့နားကို အုပ်ထားရာကနေ ဘာလို့ သူ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ထားရတာတုံး။ မသိစိုက်ကနေပြီးတော့ ပွတ်သပ်ပြီးတောင် နေလိုက်သေးတယ်။

အမလေးဟဲ့။ ငါ့လက်က သူ့ကိုယ်ပိုင်အသိတွေရှိနေတာပဲ။

သူမက သူ့ကို မြန်မြန် တွန်းလိုက်ပြီး မတ်မတ်ထိုင်လိုက်လေသည်။

“စုန့်...စုန့်ဝေဖျင်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမခါးကို ဖက်ထားသည့်သူ့လက်ကို လျှော့ပေးလိုက်သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကတော့ ဖိအားကြောင့် သွေးကြောများ ထောင်တက်လာတော့သည်။ သူ့အသံက ထိန်းမရအောင် တိုးညင်းနေပြီး ရှရှတတဖြစ်နေလေသည်။

“သူတို့ ပြန်သွားပြီ”

ဟင်း။ အချိန်တွေအများကြီး ကုန်သွားတယ်။ အရိုင်းဆန်တဲ့တိုက်ပွဲဝင်သူတွေလည်း ပြန်သွားကြပြီ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သည်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူမသည် သူ့ပေါင်ပေါ်က မြန်မြန်ထလိုက်ပြီး

“ဒါဆို ငါ...ငါ အရင်ထွက်နှင့်မယ်နော်”

သူမသည် ကောက်ရိုးပုံ အပေါက်ဝထဲက ထွက်လာသည်နှင့် လေပြေလေးက ဖြတ်တိုက်သွားလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် နောက်ဆုံးတော့ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ သူမက ညည်းညူသံတစ်ချက်နှင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားလိုက်လေသည်။ ငါ ဘာလုပ်ခဲ့တာတုန်းဟဲ့။ စုန့်ဝေဖျင်ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက်.... ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားခဲ့တာလား။

ဒါကြောင့် စုန့်ဝေဖျင်က ငါ့ကို ဖက်ထားတာလား။

ဟင့်။ ငါတို့ရဲ့ ဖြူစင်သန့်ရှင်းတဲ့ အခန်းဖော်ဆက်ဆံရေးကတော့ ပျက်စီးပါပြီဟယ်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏လက်များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ နင်တို့တွေ ဘာလို့ အဲလောက်တောင် စကားနားမထောင်ကြတာလဲဟဲ့။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်က ပူလောင်သည့်ခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင်တော့ သူမက ဣန္ဒြေပြန်ဆည်လိုက်ပြီး

“စုန့်ဝေဖျင် နင် ဘာလို့ ထွက်မလာသေးတာလဲ”

တချွတ်ချွတ်မြည်သံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်၏အသံ ထွက်လာ၏။ သူက ထွက်လာပြီး ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကာ

“ခုနက ငါ့ခြေထောက်တွေ ကျဥ်နေလို့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တာပေါ့။ ငါ သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ အဲလောက်အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့တာဆိုတော့ ခြေထောက် ကျဥ်နေမှာပဲ။.

“ဒါဆို မြန်မြန် အိမ်ပြန်ရအောင်”

စိတ်လှုပ်ရှားစရာကို လိုက်ရှာနေတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့များ ထပ်မတွေ့ရအောင်လို့လေ။ ဒီလိုအတွေ့အကြုံမျိုးကိုတော့ ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီးမတွေ့ချင်တော့ဘူး။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို သူ့လက်ထဲက ပိုးစုန်းကြူးပုလင်းကို လှမ်းပေးလိုက်ပြီး

“အင်း၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောလျှင် အလွန် ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရဖြင့် အပြန်ပြန် အလှန်လှန် ရုန်းကန်နေရတော့သည်။

“စုန့်ဝေဖျင် ခုနက နင် ငါ့ကို ဘာလို့ဖက်ထားတာလဲ” သူမက အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်တော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို တင်းထားလိုက်ပြီး

“ခြေထောက်ကျဥ်လို့ အနေအထားပြောင်းတာ”

စုန့်ဝေဖျင် ငါ့ကို ဖက်ထားတုန်းက သူ့ခြေထောက်ကို ကွေးလိုက်တာ ခံစားမိလိုက်တယ်။ သူ ငါ့ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ သူ့ကို သွားထိတာတဲ့တုန်း။

“စုန့်ဝေဖျင် ငါ ခုနက နင့်ကို ထိမိတာလေ၊ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါ့စိတ်တွေ ခဏလောက် လွတ်သွားလို့”

ဝူး။ ငါမှ အရက်မသောက်ထားဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်လွတ်သွားတာ ဖြစ်ပါ့မလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့လက်တွေက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ကို စကားနားမထောင်တာလေ။ သူတို့တွေက တဖက်လူရဲ့လည်ပင်းကိုတောင် ချိတ်ထားပြီး ပွတ်သပ်လိုက်သေးတယ်တဲ့။ စုန့်ဝေဖျင်ရယ် နင် ဒီလိုရှင်းပြတာကို လက်ခံလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါ တခြားအကြောင်းပြချက် မစဥ်းစားတတ်တော့ဘူးဟဲ့။

“အင်း”

ထိုစကားလုံးကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စိတ်အေးသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ အဆင်ပြေသွားပြီ။ ဒီအခန်းဖော်ကောင်းလေးရဲ့ စေတနာကို ငါ မှတ်ထားရလိမ့်မယ်။

“ဒါဆို... ဒါဆို ဒီနေ့ညဖြစ်ခဲ့တာကို မေ့လိုက်ပြီပေါ့နော်”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူက သူမကို နွေးထွေးသည့် အသံတစ်ခုဖြင့် ကတိပေးလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်ပြီ”

ဒီလိုဆိုရင်တော့ သူတို့တွေက ဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးလို့ပြီးပြီလို့ မှတ်လို့ရသွားပြီ။ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ ခြေလှမ်းများက အနည်းငယ် ပိုပြီးပေါ့ပါးလာတော့သည်။

“စုန့်ဝေဖျင် ခုနကလေ အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ အဲလောက်နောက်ကျနေပြီကို ငါတို့တွေက ဘာလို့ လူတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့ရသေးတာလဲ”

သူတို့တွေက အဲလောက်အထိ နီးကပ်နေမယ်မှန်း သိခဲ့ရင် သူတို့လာတာနဲ့ ချက်ချင်းထွက်ပြေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ရေးကို ကြိုမြင်ဖို့ကလည်း ရွှေသားတစ်ထောင်နဲ့တောင် ဝယ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရှက်စရာအဖြစ်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်လို့။

စုန့်ဝေဖျင်က စကားပြန်အပြောပင် မစောင့်ဘဲ သူမက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“နောက်ဆိုရင် အဲဘက်ကိုသွားပြီး ပိုးစုန်းကြူး မဖမ်းတော့ဘူး၊ ကောက်ရိုးပုံတွေ မရှိတဲ့နေရာကိုပဲ ရှာတော့မယ်”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပြောပြီး စုန့်ဝေဖျင်က နားထောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အိမ်ကို အေးအေးချမ်းချမ်းနှင့် ပြန်လာခဲ့ကြသယောင်။

သို့သော် အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထိုအဖြစ်ကို ပြန်သတိရသွားပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ ပုဇွန်ကွေးလေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့အမူအရာကတော့ အစကနေ အဆုံးထိ ဘာမှကို မပြောင်းလဲဘူး။ ငါကပဲ မိန်းမလူယုတ်မာတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတာလဲ။

သူမသည် စုန့်ဝေဖျင်နှင့် ထပ်ပြီးမျက်နှာချင်းမဆိုင်တော့ချေ။ သူမက သူ့ကို ကျောပေးထားလိုက်ပြီး အသားမကျမှုကို သည်းခံရင်း အိပ်ပျော်အောင် အိပ်လိုက်တော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က မအိပ်ချေ။ သူမ အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်လိုက်ပြီး အမှတ်တမဲ့ သူ့ပုံမှန်အကျင့်အတိုင်း သူမနှင့်မျက်နှာချင်းဖို့ ကိုယ်ကို ပြန်လှည့်လာလိုက်တော့သည်။

သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ သူမကန်ထုတ်ထားသည့် ဂွမ်းစောင်အနားကို ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူ့လက်ဖြင့် သူမ၏မသိစိတ်က တွန့်ချိုးထားသည့် မျက်ခုံးကို အသာအယာ ဖြည်လျော့ပေးလိုက်လေသည်။ သူသည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တော့သည်။

“အရူးမလေး”

နောက်တစ်နေ့ နိုးလာချိန်တွင်တော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် မနေ့က ဖြစ်ခဲ့သည့်ကိစ္စကို သတိရသွားပြီး မသိစိတ်က သတိအနေအထား ဖြစ်သွားတော့သည်။ တော်ပါသေးရဲ့။ ဒီနေ့ ငါ အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားကောလိပ်မှာ သင်တန်းပေးဖို့ စီရင်စုကို သွားရတော့မှာမလို့ပဲ။

အရင်က ဒီလိုမျှော်လင့်တကြီးနဲ့ တခါမှ ခရီးမထွက်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဝူး ဝူး။ ငါ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင်တော့ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားလောက်ပါပြီ။

မနက် အစောကြီးကတည်း စုန့်ဝေဖျင်သည် ထုပ်ပိုးထားသည့်ပစ္စည်းများကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိကြောင်း သေချာအောင်လုပ်ပြီးမှ အထုပ်အပိုးများကို သူမဆီ လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“မင်းကို လိုက်ပို့ပေးစရာ မလိုဘူးမလား” စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို မေးလိုက်၏။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“မလိုဘူး၊ မလိုပါဘူး၊ ကားက အိမ်အထိ လာကြိုပြီး ငါတို့ကို စီရင်စုအထိ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားပေးမှာ၊ အရမ်းစိတ်ချရတယ်၊ ဒီတော့ စိတ်မပူနဲ့နော်”

စုန့်ဝေဖျင်က မပြန်လာခင်ကတည်း သူမကို စီရင်စုကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ အစက တိုင်ပင်ခဲ့သော်လည်း သူမက တွေဝေနေခဲ့မိသည်။ မနေ့ညက ဖြစ်သွားသည့်ကိစ္စနောက်တွင်တော့ သူမသည် စုန့်ဝေဖျင်နှင့် တတ်နိုင်သလောက် လူချင်း ခွဲနေချင်မိသည်။

စုန့်ဝေဖျင်ကလည်း မနက်ကတည်းက အကြည့်ချင်း ရှောင်နေသည့်သူမကို သတိထားမိသည်။ သူက အတင်းမတိုက်တွန်းလိုက်ပေ။ သည်တစ်ကြိမ်တွင် နောက်တွဲယာဥ်ကို လီစန်းထျယ်က မောင်းပေးရသည်။ လီစန်းထျယ်က ခေါင်းဆောင်များ အစည်းအဝေးတက်ရန် စီရင်စုသို့ မကြာခဏ ပို့ပေးရပြီး လမ်းကျွမ်းသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူက စိတ်အေးရလေသည်။

“အင်းပါ၊ ဒါဆို သွားလေ၊ တစ်ခုခုလိုရင် ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်လိုက်နော်၊ တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာရှိရင် တတိယအစ်ကိုလီကို ပြောပြီး ငါ့ကို ပြန်လာပြောခိုင်းလိုက်၊ ငါ မင်းအတွက် ဖြေရှင်းပေးမယ်နော်”

“စားချင်တာရှိရင် ဘာဖြစ်ဖြစ် ဝယ်စားနော်၊ ဆိုင်က အစားအသောက်ကို အကြိုက်မတွေ့ရင် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားစားနော်၊ ဆိုင်က ကောလိပ်နဲ့ နီးနီးလေးကို ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂရုတော့စိုက်နော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ကောလိပ် သွားတက်တော့မည့်သမီးက အဖေအိုကြီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်တာက လွဲလျှင် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ယာဥ်ပေါ် တက်လိုက်ချိန်တွင်တော့ စုန့်ဝေဖျင်သည် အလွန်စကားများကြောင့် အရင်က ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့ပါသည်နည်းဟု ကိုယ့်ဟာကိုယ် စဥ်းစားနေမိတော့သည်။

ဝူချွန်းဟွားက အနည်းငယ် စိတ်ပူနေ၏။ ယာဥ်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမက မသဲမကွဲ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ပြောစမ်းပါ၊ ဒီကလေးက ဘာလို့ အရမ်းခေါင်းမာတာလဲ၊ မင်း သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးရင် ငါတို့တွေ စိတ်အေးရမဲ့ဟာကို၊ မင်း သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ထားလို့လား”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“သူ့ဟာသူ ပေးသွားလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် နှစ်ရက်လောက်နေရင် သူ့ကို သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်”

ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပဲ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့်အတူ စီရင်စုသို့ လိုက်သွားသည့် အမျိုးသမီးညွှန်ကြားရေးမှူးက ကျောက်ယုံယင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဌာနခွဲစာရေး ပြောသလို အမှန်ပင် နွေးထွေးသည့်အစ်မကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

“အို ဒီညီမလေးက ချောမောပြီး လုပ်ရည်ကိုင်ရည်လည်း ရှိတယ်နော်၊ ညီမတို့ရွာက စပါးထွက်နှုန်း ၃၀%တိုးတယ်လို့ အစ်မကြားတယ်၊ အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ခေါင်းဆောင်က ညီမကို အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနဲ့ စစ်သားကောလိပ်မှာ သင်တန်းပို့ချပေးဖို့ စီစဥ်ထားတာလည်း မဆန်းဘူး”

သူမသည် ကြင်ကြင်နာနာနှင့် ပြောဆိုပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း သိမ်မွေ့သည့်အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ထိုအမူအရာကို လူများကို မြင်မြင်ချင်း ကောင်းမွန်သည့်ထင်မြင်ချက်တစ်ခု ပေးနေလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ယူလာသည့်ချိုချဥ်များကို သူမကို ပေးလိုက်ပြီး

“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ညီမတို့ဌာခွဲစာရေးက ညီမကို လေ့လာခိုင်းတာ၊ ဒါနဲ့ ညီမလည်း လေ့လာပြီး အားလုံးကို သင်ပေးခဲ့တာပါ၊ ဒါက ဘယ်သူလုပ်လုပ် အတူတူပါပဲ”

ကျောက်ယုံယင်းက လက်ခါပြလိုက်ပြီး

“ကွာတာပေါ့၊ စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာလက်စွဲကို စီရင်စုထဲက တပ်ဖွဲ့တိုင်းကို ထုတ်ပေးခဲ့တာလေ၊ ထွက်နှုန်းအများဆုံး တိုးလာတာ ညီမတို့တပ်ဖွဲ့ ရှိတာ”

နှစ်ယောက်သားက စကားပြောရင်း ရယ်မောလာကြလေသည်။ အချိန်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကုန်သွားပြီး သူတို့သည် တစ်နာရီကျော်ကြာလာပြီးနောက် စီရင်စုသို့ ရောက်လာကြလေသည်။

ခေါင်းဆောင်က သေသေချာချာ စီစဥ်ထားပေးသည်။ ကျောက်ယုံယင်းက သူမကို အဆောင်ထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့ပြီး

“ဒီအဆောင်မှာက ခုတင်နှစ်လုံးပဲ ရှိတာ၊ ကျွန်မက ဒီနေရာမှာ အချိန်ခဏလောက်ပဲ နေတတ်တာ၊ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး မရှိဘူး၊ အရမ်းသန့်တယ်၊ ဒါက ခေါင်းဆောင်စီစဥ်ထားပေးတဲ့ အိပ်ရာအသုံးအဆောင် အသစ်တွေပါ၊ စိတ်မပူနဲ့နော်၊ အားလုံးက သန့်တယ်။ သန့်ရှင်းနေတာပဲ၊ ညီမ အစ်မနဲ့အတူတူ ရက်ပိုင်းလောက် နေလို့ရပါတယ်”

ဒါသည် မထင်မရှား အဆောင်များထဲက တစ်ဆောင်ဖြစ်လေသည်. ဆရာများက ဘယ်ဖက်နှင့် ညာဖက်တွင် နေပုံရသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် နားလည်သွားလေသည်။ ကျောက်ယုံယင်းမှာ အဆက်အသွယ်တချို့ ရှိရမယ်။ ဒါကြောင့် သူမက ကျောင်းသားအဆောင်မှာ မနေရတာ။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် သူမက လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အခန်းနှစ်ခန်းရှိပြီး နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များ၏ ကျောင်းကအဆောင်ထက် မသိမသာ ပိုကြီးလေသည်။ သစ်သားခုတင် နှစ်လုံးရှိသည်။ အားလုံးက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အစ်မကို အနှောင့်အယှက်ပေးရအုံးပါမယ်” ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပြုံးလိုက်၏။

ကျောက်ယုံယင်းကလည်း ညပိုင်း စကားပြောဖော်ရလာသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေလေသည်။

“ဘာနှောင့်ယှက်ရမှာလဲ၊ အစ်မက စကားများတဲ့သူနော်၊ ညဆိုရင် တစ်ယောက်ထဲ နေလာရတာ အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းတယ် အခုတော့ ဒီမှာ ညီမနဲ့ စကားပြောဖို့ လူရပြီလေ၊ ညီမက အထက်တန်းကျောင်းဆင်းတစ်ယောက်၊ အရမ်းဗဟုသုတ များတာလို့ ကြားတယ်၊ အစ်မမှာ နားမလည်တဲ့ မေးခွန်းတချို့ရှိနေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ ညီမကို မေးလို့ရပြီ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မငြင်းလိုက်ချေ။

“အစ်မယုံယင်း မေးသာမေးပါ၊ ညီမ သိတာဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် လျှိုထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

အဆောင်သည် အလွန်မှ သန့်ရှင်းသော်လည်း လူမနေသည်မှာ တစ်လလောက် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က စကားပြောရင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ကြသည်။ ကျောက်ယုံယင်းက ရွှီရှောင်ကျောင်း ယူလာသည့်ပစ္စည်းများကို နေရာချကူသည်။ အချိန်က မသိလိုက်ခင်မှာပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သားက စကားပြောနေကြစဥ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက် အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ရဲဘော်ကျောက်ယုံယင်း၊ သင်တန်းဆရာမ ရောက်ပြီလား”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ယုံယင်းက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မြန်မြန် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ကျောင်း၊ ဒါက ဒီတစ်ခေါက် ညီမကို ကြိုဆိုပေးမဲ့ ရဲဘော်လေ၊ စိုက်ပျိုးရေးပညာသင်တန်းက ဆရာကျန်းတဲ့၊ သွားစို့၊ သူ့ကို ညီမနဲ့ တွေ့ပေးမယ်”

ကျန်းသယ်ရှန်းသည် ခေါင်းဆောင် စီစဥ်ထားသည့် ကြိုဆိုရေးတာဝန်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဆန့်ကျင်နေလေသည်။ သူ အရင်က လယ်ထဲမှာ နှစ်တွေအကြာပြီး အလုပ်လုပ်လာခဲ့ပြီး လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲ၊ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်တုန်းက သူ့သင်ကြားရေး စွမ်းဆောင်ရည်က ကောင်းခဲ့တာပဲ။ ဘယ်လိုစိုက်ပျိုးရေးလက်စွဲစာအုပ်ဖြစ်ဖြစ် သူ့ဟာသူ လေ့လာနိုင်ပြီး ကျောင်းသားတွေကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာပဲ။

သူမှာ လယ်ထဲမှာ လက်တွေ့စိုက်ပျိုးတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိပြီးသား။ သူက ဒါကို မလေ့လာနိုင်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။၊ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်က သူ့စကားကို နားမထောင်ဘူးလေ။ သူတို့တွေက သင်တန်းလုပ်ဖို့ ဒုက္ခခံပြီး လူတစ်ယောက်ကိုတောင် စီစဥ်ထားလိုက်သေးတယ်။ သူကြားတာတော့ ရက်ပိုင်းလောက်တောင် လယ်ထဲမှာ စိုက်ပျိုးရေး မလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူတဲ့လေ။ ဒီတော့ တစ်ဖက်လူက ဘယ်လိုတွေလုပ်နိုင်စွမ်းရှိမလဲဆိုတာ သူကတော့ မယုံဘူး။

ကျန်းသယ်ရှန်းက သူ့တရုတ်အတွင်းခံအင်္ကျီကို ပြင်လိုက်ပြီး ရုပ်တည်ဖြင့် ထွက်လာမည့်သူကို စောင့်နေလိုက်ကာ တစ်ဖက်လူကို တစ်ချက်လောက် ပစ်ကျွေးဖို့ လုံးဝအသင့်ပြင်ထားလေသည်။

သို့သော် ထွက်လာသည့်သူက သူ့ကို လုံးဝမှင်တက်အံ့ဩသွားစေတော့သည်။

သူက ကျောက်ယုံယင်းကို သိပါတယ်။ သူမက အမျိုးသမီးညွှန်ကြားရေးမှူး မလို့လေ။ သူက သူမကို ကြင်ဖက်မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူမိတ်ဆက်ပေးတဲ့သူတွေက အရမ်းရုပ်ဆိုးပြီး သူက သူတို့ကို သဘောမကျပါဘူး။ အခုအချိန်မှာ ကျောက်ယိုယင်းက သူ့ကို ဘယ်သူနဲ့မှ မိတ်မဆက်ပေးတော့ပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က အချင်းချင်းတွေ့ကြတိုင်း စကားနည်းနည်းပါးပါးတော့ ပြောဖြစ်ကြသေးတယ်။ တြားလူကိုလည်း မထိပါးပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမဘေးကလူက ဘယ်သူလဲ။

အဲဒီမိန်းကလေးက ရုပ်ရှင်ကြည့်တုန်းက ဇာတ်ကားထဲက ခေတ်မီတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တူလိုက်တာ။ သူမက အနီရောင်ဂါဝန်၊ သိုးမွှေးအနွေးထည်ကို ဝတ်ထားပြီး ခြေထောက်မှာ လယ်သာရှူးဖိနပ်တစ်ရံကို စီးထားတယ်။ သူမက နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ ဖြူဖွေးတဲ့သွား၊ တောက်ပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဆံပင်ကို ပိုနီတေလ်းအမြင့် စည်းထားတယ်။ ဘဲဥပုံမျက်နှာလေးက နေရောင်ထဲမှာ ထွန်းလင်းတောက်ပနေတဲ့အတိုင်းပဲ။

ကျန်းသယ်ရှန်းသည် မှင်တက်အံ့ဩသွားတော့သည်။ ကျောက်ယုံယင်းက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို အနားသို့ ခေါ်လာလိုက်၏။

“ဆရာကျန်း ဒါက ရဲဘော်ရွှီရှောင်ကျောင်းတဲ့၊ သင်တန်းပေးဖို့ ခေါင်းဆောင် စီစဥ်ထားပေးတဲ့သူလေ ဒီရက်ပိုင်းမှာတော့ ဆရာ့ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရပါအုံးမယ်ဂ

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“ဆရာကျန်း မင်္ဂလာပါ”

ကျန်းသယ်ရှန်းသည် ထိန်းမရအောင် ရင်ခုန်သွားမိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဒါက သူ့အတွက် သပ်သပ်မွေးဖွားလာတဲ့ ဇနီးလေးပဲ။ ကျန်းသယ်ရှန်းသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်များကို ကြင်ဖက်တစ်ယောက် ရွေးချယ်ဖို့ပင် ကျရှုံးခဲ့လေသည်။ ဒါက သူ့ကို မိုးနတ်မင်းက သူ့ရှေ့က မိန်းကလေးကို စောင့်ခိုင်းစေချင်လို့မလား။

အခန်း (၂၂-၂၄)

Vol. 2 Ch. 22-24

အပိုင်း (၂၂) အိပ်ရာတစ်ခုထဲမှာ

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မြန်မြန်ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

သူမက နံရံပေါ်က သံချောင်းနှစ်ချောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

“ငါ့အမေက နင့်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေလောက်ပြီ”

သူက နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားလိုက်ပြီး

“ဒါဆို ငါတို့တွေ ဘာလုပ်ကြမလဲ”

“ကောင်းပြီလေ ငါ မင်းပြောတာ နားထောင်မယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က အစကတည်းက သူမဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“မင်း အဆင်ပြေသလိုလုပ်ပါ”

“ဟဲ့ စုန့်ဝေဖျင် ဟိုဖက်လှည့်”

“ငါ ဒီအနေအထားကို အကျင့်ပါနေပြီ၊ မင်း လှည့်လိုက်ပါလား”

“ဟဲ့ ဟဲ့ နင်က ဘာရယ်တာလဲ၊ မရယ်နဲ့”

စုန့်ဝေဖျင်က ခပ်တိုးတိုးချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး

“အင်းပါ၊ ငါ လှည့်ပါမယ်”

ညဥ့်လယ်ရောက်သောအခါ နောက်ထပ် ဆောင်းဦးမိုးက ရွာချလာပြန်သည်။

နေမင်းသေးသေးလေးတဲ့လား။

သူမသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးမျာကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ရှေ့တွင်တော့ အေးအေးချမ်းချမ်းအိပ်ပျော်နေသည့် စုန့်ဝေဖျင်။

ဒီလူက တကယ်ချောတာပဲဟဲ့။

ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူကို ရေဘဝဲလို ဖက်ထားလိုက်သေးတယ်ဟ၊

အမေရေ။ သမီးတော့ လမ်းမှားပြီ။

“အို နင့်မျက်လုံးကို ပိတ်ထား၊ စုန့်ဝေဖျင်၊ မျက်လုံး မဖွင့်နဲ့နော်”

သူမသည် သူမ၏အိပ်ပုံအနေအထားက ယုံကြည်ရကြောင်း ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားလေသည်။

“ငါ သိပါတယ်၊ မင်း အေးလို့ ဒီဖက်ကို ရောက်လာတာလေ”

“ဟုတ်တယ်၊ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ အရမ်းအေးလာတာလဲ”

“အမေ သမီးတို့ရဲ့အိပ်ရာခင်းအားလုံးကို ယူသွားတာလား”

“သမီးတို့ကြားက ကိစ္စတွေကို စိတ်ရှုပ်မခံပါနဲ့ သမီးပြောထားတယ်လေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“သမီးသာ အဲလိုတွေးရင် ဟိုတုန်းက သူနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး”

သို့သော် သူမ၏အတွေးက ပြန်လည်လာပြီး

စုန့်ဝေဖျင် နင့်မှာ အမြဲတမ်း အဖြေတစ်ခုတော့ ရှိတယ်နော်”

“အဲလောက်တောင် ကြာနေပြီ၊ အခုထိ ငါ့ကို မယုံသေးဘူးလား”

ဘယ်ဟုတ်မှာလဲ။

စုန့်ဝေဖျင်ကို နှုတ်ခမ်းကို တင်းနေအောင် စေ့ထားလိုက်ပြီး

“အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး”

သူ့ကို အချိန်ပိုဆင်းခိုင်းတာတော့ နည်းနည်းရက်စက်တယ်လေ။

ဟုတ်နေပါပြီ။ စုန့်ဝေဖျင်က စိတ်ချရတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။

“စုန့်ဝေဖျင် ငါ နင့်ကို ထိမိပြန်ပြီ”

တစ်ဖွဲ့လုံးက လူတိုင်းက အားကျကြလေသည်။

သူတို့သည် အဖွဲ့လိုက် ခွင့်ယူဖို့ တိုက်ရိုက် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ကျောက်ယန်ယန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးထားလိုက်ပြီး

တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ခဲ့သူက ကျိုးဖင့်ရှန်းပင်။

တခြားသူများကတော့ တခြားအတွေးတွေးကြသည်။

ထိုအကြောင်းကို သူတို့နှစ်ယောက်သာ သိကြလေသည်။

တချို့က ကျိုးဖင့်ရှန်းအကြောင်းကို အလိုလို ထုတ်ပြောကြလေသည်။

ကျောက်ယန်ယန်က အတင်းပြောရသည်ကို အကျင့်ပါနေလေသည်။

ကျောက်ယန်ယန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးထားလိုက်ပြီး

သူမက ဦးဆောင်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး

ကျောက်ယန်ယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

သူမသည် မေးထောက်ထားလိုက်ပြီး စတင် စိတ်ကူးယဥ်တော့သည်။

လူတချို့က ခါးဆန့်လိုက်ကြသည်။ ကျောက်ယန်ယန်က မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေရာ

“ဧကန္တ သူတို့တွေ အခုကတည်းက ငါတို့ကို ဂုဏ်ပြုပေးနေကြတာလား”

သူတို့ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် လူတစ်စုက အော်ပြောလိုက်လေသည်။

“အိုး ငါတို့တွေ ဒီနှစ် နှစ်ကောင်းတစ်ခု ပိုင်ရပြီလေ”

“ဒါက ရှောင်ကျောင်းရဲ့ သင်တန်း ကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့”

...

အပိုင်း (၂၃) ရုပ်ရှင်ကြည့်မယ်

ဌာနခွဲစာရေးကြီးက ခေါင်းတွင်တွင်ညိတ်လိုက်ပြီး

“ကျွန်မ သွားမှာပါ”

ဌာနခွဲစာရေးက ပိုပြီးစိတ်ကျေနပ်သွားကာ

“ကောင်းပြီ၊ ရဲဘော်ရှောင်ကျောင်းက ရှက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်”

သို့သော် စုန့်ဝေဖျင်ကလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အတွေးများ ရှိလေရာ

“ကျွန်တော် သူနဲ့ လိုက်သွားလို့ရမလား”

ဌာနခွဲစာရေးသည် နေရာတွင်ပင် အနည်းငယ် အင်တင်တင် ဖြစ်သွားပြီး

ရွှီရှောင်ကန်းက ရုတ်တရက် ထခုန်လေသည်။

အဘွားစုန့်ကလည်း သူမ၏စကားကို အတိုင်းမသိ ထောက်ခံလေသည်။

“ဝေး စုန့်ဝေဖျင် နင် ငါ့ကို ဘာလို့ မချီးကျူးတာလဲ”

“မင်းက တော်လိုက်တာ၊ ငါတောင် နည်းနည်း အားငယ်သွားပြီ”

“နင်က ငါ့အပေါ် မကောင်းနိုင်မှာ စိုးရိမ်နေတာ”

“အင်း”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့အနားသို့ ကပ်သွားလိုက်ပြီး

“မလုပ်ပါဘူး”

ဒါက ရွာသားတစ်ဖွဲ့လုံးကို ရယ်စရာဖြစ်သွားစေတာပေါ့။

ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီအတိုင်းကို ရှက်ဖို့ကောင်းနေပြီ။

“တော်တော့”

ဟန်ကွမ်းဟွေက အော်ငေါက်လိုက်ကာ

ကျောက်ယန်ယန်သည် အကျောမခံလိုပေ။

ကျောက်ယန်ယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အသံကို မြင့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အေး အေး၊ ငါ သိပြီးပြီ၊ မစသေးပါဘူးဟဲ့ ဘာတွေလောနေတာလဲ”

ရွှီရှောင်ကန်းက ခေါင်းလေးထုတ်ကာ သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

လူဖြောင့်ကြီး။

“နင့်ထိုင်စရာနေရာ မြန်မြန်သွားရှာလေ”

ရွှီရှောင်ကန်းက နားမလည်ချေ။

“ယောက်ဖ ပြောတဲ့စကားကိုသာ နားထောင်”

“သိပြီ”

“နင် ရှောင်ကန်းကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က ဘာမှထွေထွေမရှိသလို နေလိုက်ပြီး

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကျေနပ်သွားပြီး

“နင်က တွေးပေးတတ်လိုက်တာ”

သူမက ရွှီရှောင်ကန်းအကြောင်း ညည်းညူပြလိုက်သည်။

“အင်း လောစရာမလိုပါဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပိုပြီး ကျေနပ်သွားတော့သည်။

“ဝေဖျင် ရှောင်ကန်းကို မခေါ်နဲ့၊ သားတို့နေရာကို အမေသိတယ်”

သူမက တခြားဖက်ကို လက်ဆန့်ပြလိုက်ပြီး

“နားလည်ပါပြီ၊ ကျေးဇူးပါ အမေ”

ဝူချွန်းဟွားက ပြုံးကာ လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး

“သွားတော့၊ သွားတော့”

စုန့်ဝေဖျင်သည် ပေါ့ပါးသည့်ခြေလှမ်းများနှင့် ပြန်လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

“ရှောင်ကျောင်း ရှောင်ကျောင်း၊ ဒီလို မြန်မြန်လာ” ကျိုးဖင့်ရှန်းပင်။

“ငါ စုန့်ဝေဖျင်ကို စောင့်နေတာ”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက သူမထက် အရင်ရောက်လာပြီး ပြုံးကာ သူမကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တွင် သူမဆီ ရောက်လာပြီး

စုန့်ဝေဖျင် : ....

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဝမ်းသာသွားပြီး

“နင်က တခြားပညာတတ်လူငယ်တွေနဲ့ အတူတူလာကြည့်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ”

“အေးလား”

“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ မအေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေကတော့ နည်းနည်းအေးတယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမ၏လက်ကို သဘာဝကျကျ ဆုပ်ထားပေးလိုက်ပြီး ပွတ်ပေးလိုက်ကာ

“နည်းနည်းအေးနေတယ်၊ ငါ မင်းကို နွေးအောင်လုပ်ပေးရမလား”

“အင်း၊ ခဏလောက် နွေးအောင်လုပ်လိုက်မယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး

“ကောင်းတယ်”

သူမက ကျိုးဖင့်ရှန်းကိုလည်း ဖိတ်လိုက်သေးသည်။

“ဖင့်ရှန်း နင်ရော ငါတို့နဲ့ ပိုးစုန်းကြူးဖမ်းချင်လား”

“ငါ မသွားတော့ဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“ဝိုး စုန့်ဝေဖျင် နင် ဒါကို အရင်ကတည်း ပြင်ဆင်ထားတာလား”

“ဟုတ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက နာနာခံခံဖြင့် သူ့နောက်က လိုက်လာလေသည်။

“မင်းပြန်လာရင် ထပ်ဖမ်းပေးမယ်လေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို အားတက်သရော ချီးကျူးတော့သည်။

“စုန့်ဝေဖျင် နင်က အရမ်းကောင်းတာပဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက တက်ကြွသွားပြီး

“ဝိုး နင် ဖမ်းမိသွားပြီ”

စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။

“စုန့်ဝေဖျင် ငါလည်း ပိုးစုန်းကြူးတွေ ဖမ်းချင်တယ်”

“မောနေပြီလား၊ ဟိုဘက်မှာ သွားနားရအောင်”

“စုန့်ဝေဖျင် အရမ်းလှတာပဲ”

“သဘောကျရဲ့လား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“အင်း သဘောကျတယ်”

“နောက်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ဒီနေရာ ခဏခဏ ခေါ်လာပေးမယ်နော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သိချင်စိတ်ဖြစ်သွားပြီး

“နင် ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီနေရာမှာ ခဏခဏ လာကစားခဲ့တာလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“ငါတို့ မှီထားတဲ့တစ်ခုမှာရော အပေါက်ပါလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏တခြားဖက်ကို ကြည့်လိုက်ကာ

“ဟိုမှာ တစ်ခုရှိတယ်”

“ကြီးလား” ရွှီရှောင်ကျောင်းက အထဲကိုဝင်ပြီး အတွေ့အကြုံရချင်လေသည်။

“ငါ ထွက်လာမယ်၊ ဝင်လာကြည့်လိုက်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို လောဆော်လိုက်၏။

“မြန်မြန်လုပ်”

ထို့နောက်တွင် အသံချိုချိုလေးတစ်ခု ထွက်လလေသည်။

ထိုနောက်တွင် ယောက်ျားသံတစ်ခု ထွက်လာလေသည်။

“အခုမှ လက်ထပ်ပြီးစကို ရှင်က ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်နေပြီ”

အမလေး။ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။

သူမက စုန့်ဝေဖျင်၏နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

“ရှူး၊ စကားမပြောနဲ့”

…

အပိုင်း (၂၄) ကျောင်းကျောင်း

“သူတို့တွေ ဖြတ်သွားတာနဲ့ ငါတို့ ထွက်သွားကြမယ်နော်”

“မလာချင်ပါဘူး”

အမလေး။ ငါတို့ကို ကယ်ကြပါအုံး။

ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ဦးရေပြားမှာ ထုံကျဥ်သွားတော့သည်။

ဒီအတွေးနဲ့တင် ရှက်ဖို့ကောင်းနေပြီ။

ဒါမှမဟုတ် ငါတို့တွေ ထွက်ပြေးကြမလား။

ဟာကွာ။ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။

ပိုဆိုးတာက ငါ့မှာ တဝက်အထိုင်လိုက်ကြီး။ ပင်ပန်းလိုက်တာဟယ်။

“စုန့်ဝေဖျင် ငါ့ခြေထောက်တွေ ကျဥ်နေပြီ”

သူမက စုန့်ဝေဖျင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟဲ့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ စောင့်မှာလား၊ စောင့်ရမှာလား”

သို့သော် တခြားဘက်က လူများက သူမ၏ဆုတောင်းသံကို လုံးဝမကြားနိုင်ပေ။

“ရှင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ကျွန်မရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ ပျက်ကုန်ပြီရှင့်”

ယောကျ်ား၏အသံက ပိုပြီးတိမ်ဝင်လာကာ

အမျိုးသမီး၏အသံက ရေလို ပျော့ပျောင်းသွားပြီး

ထိုနောက်တွင်တော့ ရေစီးသံတစ်ခု ထွက်လာတော့သည်။

“အင်း”

သူတို့နှစ်ယောက်၏ ကိုယ်အနေအထားက အလွန်မှ ဒွိဟဖြစ်စရာပင်။

“နားမထောင်နဲ့” စုန့်ဝေဖျင်က ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်၏။

“နားမထောင်နဲ့ ငါတို့တွေ ခဏနေပြန်ရတော့မှာ”

“ကျောင်းကျောင်း”

“အင်း”

အမလေးဟဲ့။ ငါ့လက်က သူ့ကိုယ်ပိုင်အသိတွေရှိနေတာပဲ။

သူမက သူ့ကို မြန်မြန် တွန်းလိုက်ပြီး မတ်မတ်ထိုင်လိုက်လေသည်။

“စုန့်...စုန့်ဝေဖျင်”

“သူတို့ ပြန်သွားပြီ”

“ဒါဆို ငါ...ငါ အရင်ထွက်နှင့်မယ်နော်”

ဒါကြောင့် စုန့်ဝေဖျင်က ငါ့ကို ဖက်ထားတာလား။

“စုန့်ဝေဖျင် နင် ဘာလို့ ထွက်မလာသေးတာလဲ”

“ခုနက ငါ့ခြေထောက်တွေ ကျဥ်နေလို့”

“ဒါဆို မြန်မြန် အိမ်ပြန်ရအောင်”

“အင်း၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို တင်းထားလိုက်ပြီး

“ခြေထောက်ကျဥ်လို့ အနေအထားပြောင်းတာ”

“အင်း”

“ဒါဆို... ဒါဆို ဒီနေ့ညဖြစ်ခဲ့တာကို မေ့လိုက်ပြီပေါ့နော်”

“ဟုတ်ပြီ”

“အရူးမလေး”

“မင်းကို လိုက်ပို့ပေးစရာ မလိုဘူးမလား” စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို မေးလိုက်၏။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပဲ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ယူလာသည့်ချိုချဥ်များကို သူမကို ပေးလိုက်ပြီး

ကျောက်ယုံယင်းက လက်ခါပြလိုက်ပြီး

ကျောက်ယုံယင်းကလည်း ညပိုင်း စကားပြောဖော်ရလာသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မငြင်းလိုက်ချေ။

“ရဲဘော်ကျောက်ယုံယင်း၊ သင်တန်းဆရာမ ရောက်ပြီလား”

သို့သော် ထွက်လာသည့်သူက သူ့ကို လုံးဝမှင်တက်အံ့ဩသွားစေတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမဘေးကလူက ဘယ်သူလဲ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“ဆရာကျန်း မင်္ဂလာပါ”