အခန်း (၂၅-၂၇)

Vol. 2 Ch. 25-27

အပိုင်း (၂၅) မင်းကို ကြည့်နေမယ်

“အာ ဪ ရဲဘော်ရွှီရှောင်ကျောင်း, မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော့်နာမည်က ကျန်းသယ်ရှန်းပါ၊ ကျွန်တော်က အလုပ်သမား၊ လယ်သမား၊ စစ်သားကောလိပ်က ဆရာတစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ စက်ဘီးရှိတယ် ပြီးတော့ စီရင်စုထဲမှာ အိမ်တစ်လုံးရှိတယ်၊ ကျွန်တော့်မိသားစုက...”

ကျောက်ယုံယင်းက သူ့စကားကို ကြားလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ‘ဟဟ’ဟုပင် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ဆရာကျန်း ရှင့်ကိုယ့်ဟာကို မိတ်ဆက်နေတာ အရမ်းရှည်သွားပြီ၊ ရဲဘော်ရွှီရှောင်ကျောင်းနဲ့ ကျွန်မက တစ်မနက်ခင်းလုံး အလုပ်များနေတာ နားတောင်မနားရသေးဘူး၊ ကျွန်မတို့ ဘာမှမစားရသေးဘူး၊ အခု စားသောက်ခန်းကို သွားကြမယ်လေ၊ စားရင်းနဲ့ စကားပြောကြတာပေါ့”

သူမက အပြုံးတစ်ခုနှင့် ကျန်းသယ်ရှန်းကို စကားဖြတ်ကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ကျောင်း လီစန်းထျယ်က စီရင်စုကို လာတယ်တဲ့၊ လမ်းမှာ သမဝါယအတွင်း ပစ္စည်းတချို့ သွားယူရမယ်လို့ ပြောတယ်၊ သူက ညနေခင်းအထိတော့ ပြန်သေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ညီမရဲ့ခင်ပွန်းကို ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိရင် နေ့လယ်စာစားပြီးရင် အစ်မ ညီမနဲ့အတူတူ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်လေ”

ကျောက်ယုံယင်းသည် ကျန်းသယ်ရှန့်က သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူဘာစဥ်းစားနေမှန်း သိလိုက်လေသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင်တော့ ကျန်းသယ်ရှန်းသည် အားလုံး ကောင်းသော်လည်း သူ့စိတ်ကူးက မြင့်လွန်းသည်။ သူမသည် အမျိုးသမီးညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်ပြီး အလုပ်သမား၊ လယ်သမား၊ စစ်သားကောလိပ်မှ လာသည့် ကျောင်းသူဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အရွယ်ကြီးကြီး ငယ်ငယ် ဇနီး မိန်းမများစွာကို တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ကျန်းသယ်ရှန်းက သူမတွင် အဆက်အသွယ်အချို့ရှိမှန်း သိသဖြင့် သူက သူမကို တစ်ယောက်ယောက်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင်တော့ ကျန်းသယ်ရှန်း၏အခြေအနေက ကောင်းမွန်လေသည်။ သူသည် လယ်ထဲဆင်းခဲ့ရပြီး အခက်အခဲများကို ခံစားခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ်ရင့်နေကာ သူသည် အသက်၂၈နှစ် ဖြစ်သော်လည်း ၃၀ဝန်းကျင်ဟု ထင်ရပြီး အရပ်အထူးတလည် သိပ်မရှည်သည်ကလွဲလျှင် သူသည် အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် စစ်သားကောလိပ်က ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး စီရင်စုတွင် နေထိုင်သည်။ ထိုအရာများက အကောင်းဆုံးအခြေအနေပင်။ ထို့ကြောင့် အစပိုင်းက သူမလည်း အလွန်စိတ်ပါခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ကျန်းသယ်ရှန်းက ချေးများလွန်းသည်။ သူသည် လူများ၏အလုပ် သို့မဟုတ် သူတို့ဝင်ငွေကို ချေးများခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူက လူတစ်ယောက်ကို သေးသိမ်စွာ အပြစ်ရှာတတ်ခြင်းပင်။

အရပ်မြင့်လွန်းလျှင် မဖြစ်။ အရပ်ပုလွန်းလျှင် မဖြစ်။ အသားမည်းလွန်းလျှင် မဖြစ်၊ အရမ်းဝလွန်း အရမ်းပိန်လွန်းလျှင် မဖြစ်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူက မျက်နှာရှည်လွန်းသည်ဟု ဆိုသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လည်တိုင် ထူလွန်းသည်ဟု ဆိုသည်။ သူမ၏အမြင်တွင်တော့ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်သမီးခုနှစ်ဖော် ဆင်းသက်လာလျှင်ပင် ကျန်းသယ်ရှန်းက အပြစ်ရှာနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်နှစ်တွင်း သူမသည် သူ့ကို ဆက်တိုက် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်မှ မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ အဖြစ်က သူမကို နှစ်ဖက်လုံးနှင့် အလွန်မှ အနေကြပ်စေတော့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ပေါ်တင်သာ ငြင်းလိုက်တော့သည်။

သည်နေ့အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းသယ်ရှန်းက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မျက်စိကျနေလေသည်။

သေချာသလောက်ပင်။ သူမ သိသလောက် ၁၀မိုင်နှင့် ၈ရွာက လူများထဲတွင် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ ရုပ်ရည်က ထိပ်တန်းပင်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း နေရာတိုင်းက ကြည့်လျှင်ပင် အလွန်မှ မျက်စိအေးလှသည်။ သူမတွင် ခင်ပွန်းရှိပြီးသား ဖြစ်နေသည့် အချက်တစ်ခုပင်။

သူမက ရှောင်ကျောင်းကို အဖော်လုပ်ပေးနေတာလေ။ ဒီတော့ သူမက ဘာပြဿနာမှ မရှိအောင် သူမကို လိုက်ပို့ပေးမှ ဖြစ်မှာပေါ့။ ရှောင်ကျောင်းသာ တစ်စုံတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားရင် သူမက ခေါင်းဆောင်ကို ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကျောက်ယုံယင်း၏ စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ပြီး သူမက မျက်စိမှိတ်ပြသည်ကို ထပ်မြင်လိုက်သောအခါ ကျန်းသယ်ရှန်းက လူပျိုမှန်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်လေသည်။ သူက ငါ့ကို အပျိုလို့ ထင်ပြီး ငါ့ကို မျက်စိကျနေတာပဲ။

သူမက ချက်ချင်းခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“ကောင်းတာပေါ့၊ အစ်မယိုရင်း ညီမလည်း တတိယအစ်ကိုလီကို ရှာမတွေ့မှာစိုးနေတာ၊ ကျွန်မယောက်ျားက ကျွန်မ ဒီကို မလာခင် မှာထားတယ်၊ ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ နေရာချပြီးလို့ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိရင် တတိယအစ်ကိုလီနဲ့ သတင်းပါးလိုက်ပါတဲ့၊ သူက ညီမကို စိတ်ပူနေတာ”

တခြားသူများနှင့် ပတ်သက်ဖို့ ရှောင်ရှားဖို့ရန် သူမက အိမ်ထောင်သည်ဖြစ်ကြောင်း မြန်မြန် ထုတ်ပြောလိုက်တော့သည်။

ကျန်းသယ်ရှန်းက တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ အပြုံးက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားလေသည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီလောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီးရဲဘော်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လက်ထပ်ပြီးသား ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

စိတ်ပျက်မှုက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အတိုင်းသားပင်။

“အဟွတ် ဟွတ် အင်းပါ၊ အရင်သွားစားရအောင်။ ကျွန်တော်တို့တွေ စားရင်း စကားပြောကြတာပေါ့”

ဒီနေ့ သူ့တာဝန်က ယာယီထောက်ပံ့ပေးကြေးနဲ့ အစားအသောက်ကတ်ပြားကို သင်တန်းဆရာဆီ လာပို့ပေးဖို့ပဲ။ အစကတော့ ပေးပြီးတာနဲ့ ပြန်မယ်လုပ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက လက်ထပ်ထားပြီးသားဆို သိလိုက်ပေမဲ့ လှည့်မပြန်လာနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မကြာခဏဆိုသလို ကြည့်နေတတ်သော်လည်း ဘာမှတော့မပြောချေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ နှုတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဝမ်းသာနေလေသည်။ အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် စစ်သားကောလိပ်က ထမင်းစားဆောင်သည် မကြီးချေ။ အစားအသောက်အရသာကလည်း မဆိုးချေ။ စုန့်ဝေဖျင်၏လက်ရာလောက် မကောင်းသော်လည်း သူမသည် တထူးတလည် ချေးများသူတော့ မဟုတ်ချေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် သင်တန်းပို့ချရမည်ဖြစ်သည်။

စိုက်ပျိုးရေးကျောင်းဆင်းအတန်းမှ ကျောင်းသားများက သူတို့အတန်းတွင် ဆရာတစ်ယောက်လာပြီး စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာ သင်တန်းကို ပို့ချပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အစောကြီးကတည်းက သိထားကြလေသည်။

သည်ကျောင်းသားများ၏ အသက်အပိုင်းအခြားက အလွန်ကြီးမားလှသည်။ တချို့က ကျောက်ယုံယင်းကဲ့သို့ ၃၀ဝန်းကျင်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်ခွင့်ရထားပြီးဖြစည်။ တချို့က ဆယ်ကျော်သက်များ ဖြစ်ပြီး ဝင်ခွင့်ထောက်ခံချက် ရထားသူများဖြစ်လေသည်။ အခြေခံအသိပညာနှင့် သတ်မှတ်ထားပြီး စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်ရာပြဿနာများကို လေ့လာရန်ဖြစ်လေသည်။

ဆရာအသစ်ကိုတော့ တချို့က အထင်သေးကြပြီး တချို့က စပ်စုလိုကြသည်။

သို့သော် ရွှီရှောင်ကျောင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင်တော့ အားလုံးနီးပါးက တအံ့တဩ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ပုံမှန်အတိုင်း စနောက်ကျီစယ်တတ်သည့် ကောင်လေးတချို့က ချက်ချင်းဆိုသလို စတင်အော်ဟစ်ကြလေသည်။

“ဆရာမက ကျွန်တော်တို့ကို သင်တန်းပေးဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာလား၊ ဆရာမက အရမ်းလှတာပဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် မနေ့ကနှင့် တပုံစံထဲ ဝတ်စားထားသော်လည်း သူမက ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပိုကြီးကျက်သရေရှိစေရန် မိတ်ကပ်ပါးပါးလေး လိမ်းထားလေသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်တွင် သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မက ဒီနေ့ သင်တန်းပို့ချပေးဖို့ ရောက်လာတာပါ၊ အရင်ဆုံး ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပါရစေ”

သင်တန်းပို့ချရမည့်အချိန်တွင်တော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဘာကိုမှ မကြောက်တော့ပေ။ သူမသည် လူဘယ်လောက်များများနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရသည်ဖြစ်စေ သူမသည် စကားကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြောနိုင်လေသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ခေါင်းဆောင်များ ရှိနေသည့်အချိန်မှာပင် သူမသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနှင့် လက်တွေ့ကျကျ ရှင်းပြနိုင်ဆဲပင်။ စာအုပ်ထဲက သီအိုရီများနှင့် မိန်လင်ရွာက မြေအခြေအနေကို အခြေခံပြီး သူမက ဥပမာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အသုံးချခဲ့သည်။ အားလုံးကို နားလည်လက်ခံကြလေသည်။

ထိုနည်းတူစွာ အခန်းထဲက ကျောင်းသူများနှင့်လည်း အသိမိတ်ဆွေဖြစ်ဖို့ရာ မခက်ခဲပေ။

အသက်ပိုကြီးသူများက သူမအကြောင်း အလွန်အကျွံ မစပ်စုကြပေ။ သူတို့သည် အချင်းချင်း တွေ့ကြလျှင် ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေး နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူမ၏ သက်တူရွယ်တူ သို့မဟုတ် သူမထက် ပိုငယ်သူများကတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် သူမနှင့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးများပင်။

ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ လူမှုဆက်ဆံရေးနည်းလမ်းက အလွန်မှရိုးရှင်းလှသည်။ ထိုအရာက ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံပင်။

“ရှင့်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ဘူးသီးခြောက်လိုလေ၊ သဘောက ခါးအရမ်းသေးတယ်၊ ဒီတော့ ရှင် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်တဲ့အခါ ခါးပေါ်စေတဲ့အဝတ်အစားမျိုးကို ရွေးလို့ရတယ်၊ ခါးပတ်ပါတဲ့ အဝတ်အစားတွေလိုပေါ့၊ ဒါက ရှင့်ရဲ့သေးသွယ်တဲ့ခါးကို ပေါ်လွင်စေပြီး ရှင့်ကို ပိန်ပိန်ပါးပါးလေး ဖြစ်စေတဲ့ကို ခံစားချက်ကို ရစေတယ်၊ ရှင့်ကို ပိုသေးသွယ်သွားစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပိုလှလာစေတယ်”

“ရှင့်မျက်နှာက လှတယ်နော်၊ စံမီ ကလေးမျက်နှာတစ်ခုပဲ၊ အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ဒီတော့ ရင့်ကျက်တဲ့ဘက်သွားတဲ့ပုံစံမျိုးတွေ မဝတ်စားနဲ့၊ ရှင်က လန်းဆန်းစေတဲ့အရောင်၊ အဝါဖျော့တို့၊ ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့တို့ကို ဝတ်လို့ရတယ်၊ အဲဒါတွေက ရှင်ကို ချစ်စရာကောင်းပြီး တက်ကြွတဲ့ပုံ ပေါ်စေလိမ့်မယ်၊ သေချာပေါက် ချစ်စရာကောင်းလို့ မျက်နှာပန်းလှမှာပဲ”

“ရှင်က ခေတ်ပေါ်အင်္ကျီတွေ ဝတ်တာနော်၊ ရှင့်မှာ အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ အများကြီးရှိတာ သိသာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဘယ်လိုတွဲရမယ်ဆိုတာ မသိသေးဘူး၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဝတ်စားပုံနည်းလမ်း နည်းနည်းလောက် သင်ပေးမယ်လေ၊ ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အရောင်သုံးရောင်ထက် ပိုမရှိသင့်ဘူး၊ ဒါက ရှင့်အဝတ်အစားတွေကို ပိုပြီး အထက်တန်းဆန်အောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်”

နှစ်ရက်အတွင်းတွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အခန်းထဲက မိန်းကလေးငယ်လေးများအားလုံး၏ စိတ်ကို အောင်နိုင်သွားတော့သည်။

သူမက အထက်တန်းကျောင်းဆင်း ဖြစ်ကာ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျေးလက်ကလူတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ထားမှန်း အားလုံးက အလိုလိုသိကြလေသည်။ သူမက သာမန်လူတစ်ယောက်ပင်။

မိန်းကလေးငယ်များကြားတွင် စကားဝိုင်းတချို့လည်း ရှိလေသည်။

“ငါ့အထင်တော့ ဆရာမရှောင်ကျောင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက မြို့က လူတစ်ယောက်ဖြစ်လောက်တယ်၊ သူ့မှာရှိတဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြည့်လိုက်လေ၊ ပြီးတော့ သူ ဝတ်တဲ့အဝတ်စားတွေအားလုံးကလည်း လှလိုက်တာ”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ သူက ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်နော်၊ ငါ့အထင်တော့ သူ့ခင်ပွန်းက သေချာပေါက် သူ့လောက် တော်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဆရာမရှောင်ကျောင်းက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေမှာလားမသိဘူး၊ သူက အများကြီး သိထားတာပဲ၊ ဒီတော့ ကောလိပ်ဝင်နိုင်မှာသေချာတယ်”

“ငါ မေးပြီးပြီ ဒါပေမဲ့ သူက မဖြေဘူးတဲ့၊ ကြည့်ရတာတော့ သူက လက်ရှိကို အရမ်းကို ကျေနပ်နေတဲ့ပုံပဲ”

“ပြီးတော့ ဆရာမရှောင်ကျောင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက သူ့လောက်မတော်ဘူးလို့ နင်က ဘယ်လိုသိတာလဲ၊ ငါ့အထင်တော့ ဆရာမရှောင်ကျောင်းက ဒီလောက်အမြင်ရှိတာ၊ သူရွေးတဲ့ခင်ပွန်းက ဆိုးမှာတော့ မဟုတ်ဘူး”

သည်နေ့ခတ်အခါမျိုးတွင် လူများ၏စိတ်က အလွန်မှ ရိုးစင်းလေသည်။ အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် စစ်သားကောလိပ်က ကျောင်းသူကျောင်းသားများနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အစပိုင်းတွင် သည်အလုပ်ခရီးက လွယ်ကူကာ သက်သောင့်သက်သာရှိသည်ဟု သိလိုက်ရသော်လည်း ပြဿနာနှင့် ကြုံရမည်ကိုတော့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ကျန်းသယ်ရှန်းက ပြဿနာကောင်ပင်။

ကျန်းသယ်ရှန်းသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းက လက်ထပ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ လက်လျှော့တော့မလို ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူသည် နှစ်နှစ် သုံးနှစ် ကြာသည်အထိ ကြင်ဖက်တွေ့လာခဲ့သည်။ သူ့ကို ချစ်တတ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သူနှင့် တွေ့ရသည်က ပထမဆုံးပင်။ တစ်ညလုံး ဟိုလှည့်သည်လှည့် ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ ခင်ပွန်းအကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သည်စုံစမ်းမှုရလဒ်က သူ့ဘဝကို သွေးအပြည့်ဖြင့် ပြန်နေနိုင်အောင် ခေါ်ဆောင်ပေးလေတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းရဲ့ခင်ပွန်းက ရွာသား စုန့်ဝေဖျင်တဲ့။ အဖေရော အမေရော မရှိတော့ဘူး။ သူက လယ်သမားတစ်ယောက်။ အဲဒါထက် သူ့မှာ ဂြိုဟ်ဆိုးဆိုတဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်လည်း ရထားသေးတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းနဲ့ ထိုက်တန်မှာလဲ။

ပြီးတော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းက အထက်တန်းအောင်ပြီးသားဆိုတာ သိလိုက်ရကတည်း ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသေးတယ်။ သူ့ကို ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် နောက်ဆိုရင် သူက ကောလိပ်ကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး အလုပ်တစ်ခု ရလိမ့်မယ်။ ဒါက သူ့အတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကြင်ဖက်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။

သို့နှင့် သူသည် စနေနေ့ နားချိန်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက ထမင်းစားခန်း၌ တစ်ယောက်တည်း စားသောက်နေစဥ် သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို တမင်သွားရှာလိုက်တော့သည်။

“ရဲဘော်ရှောင်ကျောင်း ကျွန်တော့်အထင်တော့ မင်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်၊ ဒါမှ ကောင်းမွန်တဲ့အနာဂတ်တစ်ခု ရနိုင်ပြီး မြို့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာလေ”

သူသည် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ တတွတ်တွတ် ရွတ်နေတော့သည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးအတိုင်း သူက ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းကို စီစဥ်ပေးလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ကျောင်းသို့ ရောက်လာပြီး သုံးရက်အကြာ၌ သူမအနေဖြင့် စကားပြောလို့ မရနိုင်သည့်လူတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားမိလိုက်ခြင်းပင်။

“ဆရာကျန်း ကျွန်မရဲ့အနာဂတ်ဘဝအတွက် ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဥ် ရှိပြီးသားပါ၊ ရှင် လမ်းပြချင်တယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး လိုအပ်တဲ့သူတွေကို ညွှန်ကြားပေးလိုက်ပါ”

ကျန်းသယ်ရှန်သည် အနာဂတ်တွင် သူ့ဘဝက မည်မျှ ပြီးပြည့်နေကြောင်း စိတ်ကူးယဥ်ကြည့်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

“ရဲဘော်ရွှီရှောင်ကျောင်း၊ ကျွန်တော့်စကားနားထောင်ပါ၊ မင်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရတာနဲ့ ရဲဘော်စုန့်ဝေဖျင်ကို ကွာရှင်းလိုက်၊ ကျွန်တော်က ဒီနေရာမှာ မင်းအတွက် ဆရာမတစ်ယောက် လုပ်လို့ရအောင် စီစဥ်ပေးမယ်၊ ကျွန်တော်တို့တွေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးစုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ မင်းလည်း မင်းရဲ့ကျန်တဲ့ဘဝကို ပျော်ရွှင်ရလိမ့်မယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး

“ဆရာကျန်း ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စကားမပြောချင်တော့ဘူး၊ ကိစ္စမရှိတော့ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ပါတော့”

ကျန်းသယ်ရှန်းက သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှ နာရီကြီးကို ပြလိုက်ပြီး

“ဒီမှာကြည့် ကျွန်တော် ဒါကို ရှန်ဟိုင်းကနေ မှာထားတာ၊ မင်း ဒါကို မလိုချင်ဘူးလား၊ ကျွန်တော့်မှာ စက်ဘီးတစ်စီးလည်း ရှိတယ်၊ မင်း အရင်က စက်ဘီးမစီးဖူးဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား၊ မြန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ စီရင်စုထဲက အိမ်တစ်လုံးလည်း ရှိတယ်၊ လူအများကြီး ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ချင်နေကြပေမဲ့ ကျွန်တော့်က သဘောမကျခဲ့ဘူးလေ၊ ရဲဘော်ရှောင်ကျောင်း ကျွန်တော့်အထင်တော့ ကျွန်တော့်ကို မင်းအတွက် စောင့်ခိုင်းထားတဲ့သူက မိုးနတ်မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က အကောင်းဆုံးစုံတွဲတွေပဲလေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး

“ကျွန်မအထင်တော့ မိုးနတ်မင်းက ရှင့်ကို ကျန်တဲ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လူပျိုကြီး ဖြစ်စေချင်တာပဲ ဖြစ်မယ်၊ ကျွန်မ စကားမပြောချင်တော့ဘူး၊ ရှင် သဘောကျမခဲ့ဖူးဘူးမလား၊ ရဲဘော်ကျန်းသယ်ရှန်း ကျေးဇူးပြုပြီး မှန်ထဲပြန်ကြည့်လိုက် အမှန် မြင်သွားလိမ့်မယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ရှင်က အသက်၃၀မှာ နဖူးပြောင်ပြီး ၁.၇မီတာတောင်မရှိတဲ့အရပ်က ရှင့်ကို သတ္တိနဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပေးလေသလား၊ ရှင့်ကိုယ်ရှင်များ ထန်ဘုန်းကြီး(ဝူခုန်းကားထဲက ထန်စန်းကိုယ်တော်)ရဲ့အသားလို့ ထင်နေတာလား၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးလိုက်မယ်၊ ကျွန်မက အိမ်ထောင်သည်၊ ရှင် ကျွန်မကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ရင် ခေါင်းဆောင်ကို ချက်ချင်းပြောပြီး ရဲခေါ်ခိုင်းရလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို အာမခံပေးနိုင်သေးတယ်၊ ရှင့်ကို အလုပ်ပြုတ်အောင်လုပ်ပြီး လူရာမဝင်တဲ့သူ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာလေ”

သူမထံမှ စကားတချို့က ကျန်းသယ်ရှန်းကို မူးနောက်သွားစေတော့သည်။ သူမသည် စားပင်မစားတော့ဘဲ ဒီအတိုင်း ထရပ်ကာ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ကျန်းသယ်ရှန်းသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမကို အလွန်အထင်သေးနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူ့မျက်နှာက ညိုမည်းသွားပြီး

“ရွှီရှောင်ကျောင်း မင်းက မလိုချင်ဘူးပေါ့လေ၊ ဟမ့်၊ သေချာစဥ်းစားစမ်းပါ၊ မင်း ငါနဲ့လွဲသွားရင် မင်းဘဝမှာ စက်ဘီး စီးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းက စုန့်ဝေဖျင်လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီရွှံချေထောက်နောက်ကို လိုက်ပြီး မင်းကျန်တဲ့ဘဝကို လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်ချင်တာလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ သည်လူ၏ ဦးနှောက်အလုပ်လုပ်ပုံကို နားမလည်တတ်တော့ချေ။ သူမသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို စုန့်ဝေဖျင်ကို နည်းနည်းသတိရသွားတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်သာ ဒီမှာရှိနေရင် ငါ့စကားတွေကို အလကား အဖြစ်ခံနေစရာမလိုဘူး၊ စုန့်ဝေဖျင်ကိုပဲ သူ့ကို နာအောင်ရိုက်ခိုင်းပလိုက်မှာ။

“ဆရာမရှောင်ကျောင်း၊ ဆရာမက ဒီရောက်နေတာကိုး၊ ကျွန်မတို့ ဆရာမကို ရှာနေတာ၊ ကျွန်မ ဆရာမရဲ့အဆောင်ကနေ လာတော့ ဆရာမ ဒီမှာ ရှိလောက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”

“ဆရာမရှောင်ကျောင်း ကျွန်မမှာ ဆရာမအတွက် သတင်းကောင်း ရှိတယ်၊ ဆရာမရဲ့ခင်ပွန်းက ဆရာမကို တွေ့ဖို့ ရောက်နေတယ်”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ဆရာမရဲ့ခင်ပွန်းက စုန့်ဝေဖျင်လို့ခေါ်တယ်လေ ဟုတ်တယ်မလား၊ အာ အား... သူက ရုပ်ချောလိုက်တာ၊ သူက ဆရာမနဲ့ အရမ်းလိုက်တာပဲ”

“သူက အရသာရှိတဲ့အိတ်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ ဝင်ပေါက်နားမှာ ဆရာမကို စောင့်နေတယ်၊ စျေးဝယ်စင်တာက သွင်းတဲ့စည်သွပ်ဘူးအစားအသောက်ကိုတွေ့ခဲ့တယ်”

“ချောကလက်လည်း ပါသေးတယ်၊ အဲဒါက အရမ်းအရသာရှိပေမဲ့ အရမ်းလည်း စျေးကြီးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ ဆရာမအတွက်အဝတ်အစားအသစ်တွေလည်း ပါသေးတယ်”

“ပြီးတော့ သူက အသစ်စက်စက် စက်ဘီးကို စီးလာတာနော်၊ ကျွန်မတို့က မေးလိုက်တော့ သူက ပြောတယ်၊ ဆရာမအတွက် ဝယ်လာပေးတာတဲ့၊ ဆရာမရှောင်ကျောင်း ဆရာမရဲ့ခင်ပွန်းက ဆရာမအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲနော်”

...

အပိုင်း (၂၆) သူမကို အလည်ခေါ်သွားတယ်

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စုန့်ဝေဖျင်၏ အချိန်ကိုက်ရောက်လာခြင်းက သည်ထက်ပိုပြီး ပြည့်စုံစရာ မရှိနိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သူမ၏မူလက အနားမရသည့်စိတ်အခြေအနေက အလွန်ကြည်လင်လာတော့သည်။

“စုန့်ဝဖျင် နင် ရောက်လာတာ ကောင်းလိုက်တာ၊ မဟုတ်ရင် ငါ အရမ်းဒေါသထွက်နေရမှာ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ဆီ အပြေးဝင်သွားလေသည်။ သူမသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မသိစိတ်မှနေ၍ အတင်းစကား ပြောချင်သွားတော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမ ပြေးလာနေသည်ကို ကြည့်နေလိုက်၏။ သူမသည် အလွန်မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြေးလာသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာက နီးမြန်းနေလေသည်။ သူမ၏ တကိုယ်လုံးကလည်း အလွန်တက်ကြွနေဟန်ပင်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်လို့လား” စုန့်ဝေဖျင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“ကျောင်းက ကျောင်းသား ကျောင်းသူတွေက ခင်မင်ရလွယ်ပါတယ်၊ ကလေးမလေးတွေဆိုလည်း အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလေးတင် ငါ့ဘေးနား အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာပြောနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ပေါ်လာလို့၊ အရမ်းစိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ငါ့အတွက် သူ့ကို နာနာလေး ရိုက်ပေးစမ်းပါ”

စုန့်ဝဖျင်၏မျက်နှာက ညိုမည်းသွားတော့သည်။ သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို သူမကို စက်ဘီးပေါ်တက်ဖို့ အမူအရာပြလိုက်ပြီး

“သူ ဘယ်မှာလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး ထမင်းစားဆောင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူမက ကျန်းသယ်ရှန်းက ခေါင်းပြန်လှည့်သွားပြီး အလန့်တကြား ကျောင်းတံခါးဂိတ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“သူပေါ့၊ ကျန်းသယ်ရှန်းတဲ့၊ ထွက်ပြေးသွားပြီ”

စုန့်ဝေဖျင်က စက်ဘီးပေါ်ပို စွေ့ခနဲခုန်တက်လိုက်ပြီး

“စောင့်နေ”

“နေပါအုံးးးး”

သူက အထုပ်အပိုးအများကြီးနှင့် လူတစ်ယောက်နောက် လိုက်ဖို့ပြင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမထွက်သွားဖို့အရေး သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်တော့သည်။ သူမက ခဏလောက် စဥ်းစားလိုက်ပြီး

“နင် အခုမှ ဒီကိုခရီးတစ်ခေါက်ရောက်လာတာ၊ သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ၊ နင်က သူ့ထက် အရပ်မြင့်ပြီး သူထက်လည်း အားပိုသန်ပါတယ်၊ သူ နင့်ကို ကြောက်ပြီး ငါ့ကို လာမရှာရဲတော့ရင် ရပါပြီ၊ နင် ဘာအရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ယူလာတာလဲ၊ ငါ နေ့လယ်စာ တစ်လုတ်တောင် မစားရသေးဘူး၊ ဗိုက်ဆာနေပြီ”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ ဒီတစ်ကြိမ် ဖြစ်ပြီးသွားရင် ကျန်းသယ်ရှန်းလည်း လာရဲတော့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ငါလည်း နှစ်ရက် သုံးရက်နေရင် ပြန်တော့မှာပဲ။ စုန့်ဝေဖျင်ကို ဒုက္ခမပေးချင်ဘူး။ ထိုင်ပြီး စကားပြောတာက ပိုပြီးကောင်းတာမလား။

စုန့်ဝဖျင်သည် ကျောင်းဂိတ်တံခါးငယ်လေးမှ ကျန်းသယ်ရှန်း၏ပုံရိပ်ပျောက်သွားသည်အထိ ဆက်တိုက်ကြည့်နေလိုက်ပြီးမှ ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်ကာ

“ငါ မင်းအတွက် မင်းအကြိုက်ဆုံးဝက်နံရိုးအနှစ်ချက်နဲ့ ငါးအရသာဝက်မျှင်ချက် ယူလာပေးတယ်၊ နွေးနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ စားချင်လား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သည်စကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏သွားရေများက စီးကျလာတော့မတတ်ပင်။

“စားမှာပေါ့၊ နင် စားပြီးပြီလား၊ သွားကြမယ်၊ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ အတူတူသွားစားကြမယ်၊ အဘွား၊ အမေနဲ့ ရှောင်ကန်းတို့ကရော နေကောင်းကြလား၊ ငါ့မှာ နင့်ကို ပြောစရာတွေအများကြီးရှိတယ်”

သူမသည် ရောက်လာသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်ကာ အိမ်ကို စပြီး လွမ်းမိနေလေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က စက်ဘီးကို တွန်းရင်း သူမနှင့်ဘေးချင်းယှဥ်ကာ လျှောက်လာကာ

“အိမ်မှာ အားလုံးအဆင်ပြေတယ်၊ အားလုံးက မင်းကို စိတ်ပူနေကြတာ၊ မင်း ကောင်းကောင်းမစားနိုင် ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်နေကြတာ၊ ငါလည်း စိတ်ပူနေတာနဲ့ မင်းကို လာတွေ့တာ”

သူမ မစားနိုင် မအိပ်နိုင်ဖြစ်နေတာကို စိတ်ပူတဲ့အပြင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် အနိုင်ကျင့်ခံရမှာကိုလည်း သူ စိတ်ပူတယ်လေ။ သူမက ဘယ်လောက်တောင် ချောမောလှပလဲဆိုတာ သူက အားလုံးထက် ကောင်းကောင်းပိုသိတာကိုး။ ဟုတ်နေပါပြီ။ မျက်လုံးမပါတဲ့လူတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး သူမကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်သွားတယ်တဲ့။

စုန့်ဝေဖျင်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်လေးနေမိသော်လည်း သူ့မျက်နှာကတော့ သိမ်မွေ့နေကာ

“ငါ မင်းအတွက် သရေစာမုန့် နည်းနည်းပါးပါးယူလာတယ်၊ နောက်မှ စားဖို့သိမ်းထားလို့ရတယ်”

စကားပြောရင်း သူက နွေးနေသေးသည့်ထမင်းကို ပြင်ဆင်ပေးကာ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ ထမင်းစားကတ်ကိုယူပြီး ပြတင်းပေါက်နား သွားလိုက်ကာ မန်ထိုနည်းနည်းသွားယူလိုက်၏။ မန်ထိုကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းလိုက်ပြီး သူမကို လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

စုန့်ဝေဖျင် လုပ်ထားသည့် အစားအသောက်ကို ရှူကြည့်လိုက်ပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဗိုက်ဆာသွားတော့သည်။ သူမက နံရိုးကို ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်တွင် ချမ်းသာသုခအတိ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဝိုး။ ဒီအရသာပဲ။

“စုန့်ဝေဖျင် နင့်အချက်အပြုတ်လက်ရာက အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒီက ထမင်းစားဆောင်မှာလည်း နံရိုးတွေရှိတယ်။ နင့်လက်ရာလောက် လုံးဝကိုမကောင်းတာ”

သူမက ဝမ်းသာအားရ စားသောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စုန့်ဝဖျင်က နေ့လယ်စာထမင်းဘူးကို သူမဘက်သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်ကာ

“မင်း အိမ်ပြန်ရောက် ငါ မင်းကို ထပ်လုပ်ပေးမယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စားသောက်ရင်း ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက အကြောင်းများကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

“အစ်မယုံယင်းက အရမ်းနွေးထွေးတယ်၊ အားလုံးက သူနဲ့ခင်ရတာကို သဘောကျကြတယ်”

“ဒီက ကလေးတွေက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်၊ ငါ အဲဒီကလေးမလေးတွေနဲ့တောင် ခင်သွားပြီ၊ သူတို့ကလည်း ငါ့လိပ်စာကို မေးပြီး ပြောနေကြတယ်၊ နောက်ဆိုရင် ငါ့ဆီ စာရေးမယ်တဲ့လေ”

“ကျန်းသယ်ရှန်းတစ်ယောက်ပဲ စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတာ၊ အစတုန်းကတော့ သူက အဆင်ပြေတယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ၊ ကြည့်လိုက်ရတော့ သူ့ပုံက ရည်မွန်တဲ့ပုံနဲ့၊ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပလုံစီနေပြီး အသည်းအသန် ဖျားနာနေတာပဲ၊ စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီလိုလူများက အရိုက်ခံရဖို့ပဲ တန်တယ်၊ ဟန်ကွမ်းဟွေလိုလေ၊ သူ အရှုံးပေးပါတယ်လို့ ပြောတဲ့အထိ အရိုက်ခံဖို့ လိုနေတာ၊ ဒါမှပဲ သူ ဗွေမဖောက်မှာ”

သူမက စားရင်း ပြောဆိုလေသည်။ ရင်ပြည့်စေသည့်စကားများက စုန့်ဝေဖျင်ဆီသို့ အလုံးလိုက် ဝင်သွားတော့သည်။ သူမက ခံစားချက် ပြေလျော့သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ မမျှော်လင့်ဘဲ အစားလွန်သွားတော့သည်။

“ငါ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ”

သူမက ဗိုက်ကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး

“ငါ စားလို့ပြီးပြီ၊ အရမ်းများသွားတယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က ပါးစပ်အပြည့်တစ်လုတ် နှစ်လုတ်ဖြင့် သူမ၏လက်ကျန်များကို အပြီးသတ်လိုက်ကာ စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်လေသည်ဂ

“ဒီနေ့ မင်း အားနေတာဆိုတော့ စီရင်စုထဲမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ ခေါ်သွားပေးရမလား၊ ပြီးခဲ့တဲ့အခေါက်တုန်းက အဘွားနဲ့ လာတုန်းက ငါ မင်းကို သေသေချာချာ လိုက်မပြခဲ့ရဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်း၏မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားပြီး

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စုန့်ဝေဖျင်ရယ် နင် ဘာလို့ စက်ဘီးဝယ်လိုက်တာလဲ၊ နင် လက်မှတ်ကို ဘယ်ကရတာလဲ”

သူမသည် မိသားစု၏ငွေကြေးအခြေအနေကို သိလေသည်။ သူတို့သည် ငွေရာချီအနည်းငယ် စုမိဆောင်းမိရှိသည့် လူများဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ ဒါက သိပ်မများသော်လည်း သူတို့သည် အစောကြီးကတည်းက စက်ဘီးလောက်တော့ ဝယ်နိုင်ခဲ့သည်။ လက်မှတ်ကို အလွယ်တကူ မရနိုင်သည်သာ။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ရေ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး

“ငါ အရင်ကတည်းက တတိယအစ်ကိုလီကို ပြောထားတာပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားခဲ့တာ၊ လက်မှတ်တစ်စောင်လောက် ရရင် ငါ့အတွက် ယူထားပေးပါလို့လေ၊ မနေ့က မြို့မှာ ပစ္စည်းကူချပေးဖို့ သွားတော့ သူ့မှာ ရနိုင်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်လို့ပြောလိုက်တာနဲ့ အတော်ဖြစ်သွားတာ၊ ဒါနဲ့ ငါ ဒီနေ့ လက်မှတ်သွားယူပြီး စက်ဘီးဝယ်ဖို့ စီရင်စုကို လာခဲ့တာပဲ၊ လမ်းမှာ ငါ မင်းနဲ့လည်း တွေ့လို့ရတယ်လေ”

နှစ်ယောက်သားက ထမင်းစားဆောင်မှာ ဘေးချင်းယှဥ်ကာ လျှောက်ပြီးထွက်လာလိုက်ကြသည်။ သူသည် လက်ကိုင်တန်းပေါ်တွင် ပစ္စည်းများကို ချိတ်လိုက်လေသည်။

“သွားကြမယ်၊ အရင်ဆုံး အဆောင်မှာ ပစ္စည်းတွေ သွားထားလိုက်၊ ပြီးရင် ငါ မင်းကို အလည်ခေါ်သွားမယ်”

သူက စုံစမ်းထားပြီးသားပင်။ စီရင်စုတွင် ပန်းခြံကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ပန်းခြံထဲတွင် မေပယ်လ်ပင်များစွာ ရှိသည်ဟု ကြားထားသည်။ သစ်ရွက်ကြွေချိန်ဖြစ်ပြီး ရှုခင်းက အရမ်းလှပေသည်။

သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို အတိုချုံ့ ပြောပြလိုက်၏။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက မျှော်လင့်နေမိကာ

“ကြားရတာတော့ သိပ်လှတဲ့ပုံပဲ”

ပန်းခြံက အမှန်ပင် အလွန်ပြီးမားပြီး ရှုခင်းက အလွန်လှပလွန်းသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်သွားတော့သည်။

“စုန့်ဝဖျင် ငါတို့မှာ ကင်မရာတစ်လုံးလောက် ရှိရင်ကောင်းမှာပြ၊ ဒီရှုထောင့်ကို ကြည့်လိုက် အရမ်းလှတာပဲ၊ ရှုခင်းပုံတစ်ပုံလောက် ရိုက်ရရင် အရမ်းလှမှာသေချာတယ်”

“ရေကန်ဘေးမှာလည်း မေပယ်လ်ပင် ရှိတယ်၊ ကြည့်လိုက်၊ မေပယ်လ်ရွက်တွေက ကန်ထဲကို ကြွေကျနေတာ၊ အရမ်းလှတာပဲ”

နှစ်ယောက်သားက ပန်းခြံထဲတွင် ဘေးချင်းယှဥ်လျှောက်လာလေသည်။ ဆောင်းဦးလေက တိုက်ခတ်လို့နေသည်။ မေပယ်လ်ရွက်များက မကြာခဏဆိုသလို သူတို့ခြေထောက်ဘေးတွင် ကွေ့ဝိုက်ကာကျလာခဲ့သည်။ ဆောင်းဦးလေထုဝန်းကျင်က အလှဆုံးအချိန်ရောက်နေသည်ပင်။

သူမပြောလိုက်သည့် စကားကို ကြားလိုက်တော့ စုန့်ဝေဖျင်၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုက မေပယ်လ်တောတွင် သူမ လမ်းလျှောက်နေသည့်ပုံကို ဓာတ်ပုံများရိုက်ထားနိုင်ဖို့ ကင်မရာတစ်လုံးလောက်ရှိလျှင် ကောင်းလိမ့်မည်ဟူ၍။

သူမက ဆံပင်များကို ဖြန့်ချထားလေသည်။ သူမ၏မဲနက်သည့်ဆံပင်က သူမ၏ပခုံးပေါ်တွင် ပြေကျနေသည်။ ပုံမှတ်ထက် ချစ်စဖွယ်အသွင်လျော့နည်းနေပြီး နူးညံ့သည့်ခံစားချက်ဘက်သို့ ပိုနေသည်။ မေပယ်လ်တောထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရာ သူမသည် ပန်းချီကားတစ်ခုနှယ်။

လူများကို တစ်သက်လုံး သိမ်းထားစေချင်စိတ်ဖြစ်စေသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပင်။

“နောက်ကျရင် တစ်လုံးလောက် ဝယ်ပေးမယ်” သူက သူမ၏ဓာတ်ပုံများကို အများကြီး ရိုက်ယူထားလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သေချာပြန်စဥ်းစားကြည့်လိုက်၏။ ရေဒီယို လူသိများလာတာ သိပ်မကြာသေးဘူးဆိုတော့ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်း ဖွင့်ပြီး စီးပွားရေး ပြန်နာလန်မထူလာခင်အထိတော့ ကင်မရာကို ရနိုင်အုံးမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။

“အဲတစ်ခုက ပိုပြီး ဝယ်ရခက်တယ်၊ ဒီအကြောင်းကို နောက်မှပြောကြရအောင်၊ ငါ့အထင်တော့ ငါတို့မိသားစုတွေ ဓာတ်ပုံဆိုင်ကိုသွားပြီး ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ထားသင့်တယ်”

ငါက ဒါကို မတွေးဘဲ ဘယ်နေမှာလဲ။ ဒီခေတ်ထဲမှာ အချိန်မရွေး ကိုယ့်ဟာကိုဘ် ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ထားလို့ရတဲ့ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းမှ မရှိတာလေ။ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်ရင် ဓာတ်ပုံဆိုင်ကိုသွားမှပဲ ရမှာ။

ငါလေးက အလှဆုံးအသက်အရွယ် ရောက်နေတာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလေးတောင် မရှိဘူး။ ဒါကို ဘယ်လိုလက်ခံနိုင်မှာလဲ။

စုန့်ဝဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် ဓာတ်ပုံဆိုင်ကို သွားရတာပေါ့”

“အင်း ငါတို့မိသားစု အုပ်စုလိုက်ပုံတစ်ပုံတော့ ရိုက်ရအောင်၊ ငါလည်း အဝတ်အစားအမျိုးမျိုး ပြောင်းဝတ်ပြီး တစ်ယောက်ထဲပုံတွေ နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရိုက်ချင်သေးတယ်”

အခုချိန်က အပြင်ဘက်မှာရိုက်တာ လူသိမများသေးတာ နှမြောစရာကောင်းတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ရိုက်ကွင်းတစ်ခု နှစ်ခုလောက် ရိုက်ရရင်ပိုကောင်းမှာ။

စုန့်ဝေဖျင်သည် အားလုံးကို အလိုလိုသဘောတူပြီးသားပင်။

ညနေခင်းတွင် စုန့်ဝေဖျင်က အချိန်ဇယားပြည့်နေလေသည်။ ပထမဆုံး သူတို့သည် ညနေစာအတွက် အစိုးရပိုင်စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ရုပ်ရှင် ခေါ်ပြလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အရင်က လဟာပြင်ရုပ်ရှင်များကို ကြည့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ရုပ်ရှင်ရုံထဲတွင်တော့ တစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့ဖူးချေ။

“ညနေ၅နာရီထိုးနေပြီနော်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးမှဆိုရင် အရမ်းနောက်ကျသွားလိမ့်မယ်၊ နင် ဘယ်လိုပြန်မှာလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်သည် အစက သူမနှင့် တစ်နေကုန် အချိန်ဖြုန်းပြီး မြို့တွင် တစ်ညအိပ်ဖို့ စီစဥ်ထားခဲ့သည်။ နေ့လယ်က ကျန်းသယ်ရှန်းကိစ္စ ဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင် သူက မပြန်နိုင်တော့ပေ။

“ရပါတယ်၊ ငါ တစ်ညလောက်တည်းဖို့ ဧည့်ဂေဟာတစ်ခု ရှာလိုက်ပါမယ်၊ မနက်ဖြန်မှ ပြန်တော့မယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ထိုကိစ္စကို ခဏလောက်စဥ်းစားလိုက်၏။ သို့သော် ငြင်းစရာအကြောင်းက မရှိပေ။

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ နင် မနက်ဖြန်ကျရင် စျေးထဲသွားပြီး အဘွားနဲ့အမေတို့အတွက် ဖြည့်စွက်စာ နည်းနည်းပါးပါး သွားဝယ်ပြီး အိမ်ယူပြန်လို့ရတာပေါ့”

“ကောင်းပြီ”

ရွှီရှောင်ကျောင်း သိထားသည်က သည်ခေတ်၏ ရုပ်ရှင်အားလုံးသည် တော်လှန်ရေး အနှစ်သာရ ပေးသည့် ရုပ်ရှင်များသာ ဖြစ်ကြလေသည်။ အချစ်ဇာတ်လမ်းရုပ်ရှင်များ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။

အစပိုင်းတွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ရုပ်ရှင်က စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု တွေ့လိုက်ရသည်။ သည်အချစ်ဇာတ်လမ်းက ခေတ်ကာလ၏ ပြင်းထန်သည့်ဝိသေသလက္ခဏာများ ပါဝင်လေသည်။ တော်လှန်ရေးကာလ ချစ်သူစုံတွဲများအကြောင်းကို အချင်းချင်း သိလာစေပြီး အချင်းချင်း ချစ်မြတ်နိုးလာကြသည့်အကြောင်းပင်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း နွေးထွေးပေသည်။

သို့သော် ရုပ်ရှင်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူမက စပြီး ရှက်လာမိတော့သည်။

ရုပ်ရှင်ထဲက လူနှစ်ယောက်ကလည်း ဘာလို့ ကောက်ရိုးပုံထဲမှာပဲ ငြိစွန်းနေကြတာလဲ။ ငါလေး အဲဒီအကြောင်းကို လုံးဝနေပြီးပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီရုပ်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်မှ အဲဒီနေ့ညက မြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရလာပြန်ပြီ။ အီးဟီးဟီး။

စုန့်ဝေဖျင်၏လည်ပင်းပေါ်က ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အထိအတွေ့ကိုပင် သတိရသွားတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်း နင်တော့ တစ်ခုခုမှားနေပြီ။

သူမက ပါးကို ပုတ်လိုက်၏။ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဒေါသထွက်လာပြီး

“ဟဲ့ စုန့်ဝေဖျင် နင် ဒါကို တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးမလား၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ ကိစ္စက ပြီးသွားပြီလို့ သဘောတူပြီးသားလေ”

စုန့်ဝေဖျင်က ရယ်ချင်သွားတော့သည်

“ဘာကိစ္စလဲ၊ ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ”

အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ အဲဒီသိပြီးသားကောက်ရိုးပုံလေ။ အဲဒီရှက်စရာကောင်းတဲ့ကိစ္စ။ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာကို သူ မေ့သွားပြီဆိုတာတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့လည်း သူ့ကို အဲအကြောင်း ထပ်ပြောဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

“နင် တမင် မလုပ်တာဆိုတာရင်တော့ ပိုကောင်းမယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ရှုပ်ပွနေသည့်ဆံပင်ကို သပ်ပေးလိုက်ပြီး

“တမင်မဟုတ်ရပါဘူး၊ ရုပ်ရှင်ရုံကို ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ဆိုပြီး ဘယ်သူနဲ့မှ တစ်ခါမှမလာဖူးဘူး၊ မင်းက ပထမဆုံးပဲ၊ ရုပ်ရှင်က ဘာအကြောင်းဆိုတာ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြိုသိမှာလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏နှာခေါင်း တွန့်ရှုံ့လိုက်ကာ

“အဲလိုဖြစ်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ”

သူမ၏ဒေါသထွက်နေသည့် အမူအရာက အလွန်သိမ်မွေ့လေရာ လူများကို မကျီစယ်ဘဲမနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်က သူမအနားသို့ ကပ်သွားလိုက်ပြီး

“ပြီးတော့ မတူဘူးလေ၊ အနည်းဆုံးတော့ အမျိုးသမီးရဲဘော်က အမျိူးသားရဲဘော်ရဲ့လည်ပင်းကို အရင်ဆုံး သိုင်းမဖက်လိုက်ဘူး”

“စုန့်ဝေဖျင်နော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲဆိတ်လိုက်ပြီး

“နင် သေချင်လို့”

သူက မေ့ပါမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ကိစ္စကို ထုတ်တောင်ပြောရဲလိုက်သေးတယ်။

စုန့်ဝေဖျင်က သည်တစ်ကြိမ်တွင် တခိခိ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး

“အင်းပါ အင်းပါ၊ ငါက မင်းကို စတာပါ၊ ထပ်မပြောတော့ဘူးနော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဖားပြုပ်လေးလို့ ပါးဖောင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် သူမ၏ပါးကို သွားမတို့ဘဲ မနေနိုင်ပြန်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

“အင်းပါ၊ ငါ မှားပါတယ်၊ စိတ်မဆိုးနဲ့တော့နော်၊ ငါတို့တွေက အခန်းဖော်ကောင်းတွေလို့ မင်းပဲ ပြောထားပြီးတော့၊ ငါက စတာပါ၊ အဲအကြောင်းထပ်မပြောတော့ဘူးနော်”

သူ့အသံထဲတွင် ရွှင်မြူးနေဟန်က တစ်ချိန်လုံးပါနေသည်။ အသံထဲတွင် ကျီစယ်နေသည့်ဟန်လုံးဝ မပါချေ။ အံ့ဩစရာက စိတ်မဆိုးနေမိချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ်စိတ်အေးသွားသေးသည်။

“ဒါဆို နင့်ကို အဲအကြောင်း ထပ်ပြောခွင့်မပေးတော့ဘူး၊ ငါက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်လို့ ပြောထားပြီးသား၊ နင် မသိလို့ပါ၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့မှာ အိပ်တောင်ပျော်တော့မယ်၊ ငါ့လက်တွေက ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘူးလေ ပြီးတော့ သူ့ဟာသူ နင့်နားဆီကနေ လည်ပင်းကိုရောက်သွားတာ”

သူမသည် အလွန်ဝမ်းပန်းတနည်း ပြောပြနေလေရာ အမြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည့် အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်လို ဖြစ်နေပြီး လူကြီးများကို တိုင်တောနေသယောင်။ အလွန်ချွဲနွဲ့ကာ သနားစဖွယ်ပင်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမ၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး

“အင်းပါ၊ အဲဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူးနော်”

သည်လို ဂယက်ထသွားပြီးနောက်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် စုန့်ဝေဖျင်တို့၏အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီးသက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာတော့သည်။ ရုပ်ရှင်၏ ဒုတိယပိုင်းကို အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူမသည် အဓိကဇာတ်ကောင်ကိုပင် ကိုယ်ချင်းစာမိလာတော့သည်။

ထိုခက်ခဲလှသည့်အချိန်အတွင်းက အပြန်အလှန်ထောက်ပံ့ပေးခြင်းက ရင်ထဲထိလှသည်။

“မင်း ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ၊ ဒါက ရုပ်ရှင်လေ၊ ဟန်ပြသက်သက်ပါ”

စုန့်ဝေဖျင်က လက်ကိုင်ပဝါနှင့် သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်၏။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး

“အရမ်း ခံစားရတာပဲ၊ အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်က ကောင်းလိုက်တာ ဒီလိုခက်ခဲတဲ့ကာလမျိုးမှာတောင် အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်ကို အဖော်လုပ်ပေးခဲ့တယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး

“မင်းက သူ့ထက် ပိုကောင်းပါတယ်”

သူမက သူ့အခက်ခဲဆုံးအချိန်မှာ သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့ပြီး သူနဲ့အဘွားကို လုံးဝမျှော်လင့်မထားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပေးခဲ့တယ်လေ။

“အဲလိုမှ မဟုတ်တာ၊ ငါတို့တွေက အကျိုးတူ ပူးပေါင်းပြီး အချင်းချင်းဆီကနေ အကျိုးအမြတ် ယူနေကြတာလေ၊ ဒါက ရုပ်ရှင်ထဲက အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်နဲ့ မတူဘူး၊ ဒါက အရမ်းရင်ထဲထိပေမဲ့ ငါတော့ သူ့လိုမဖြစ်ချင်ဘူး”

ငါ့အိပ်မက်က ငါးဆားနယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့လေ။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး

“အခု မင်းနေနေတဲ့ပုံစံကလည်း ကောင်းပါတယ်”

ညခင်းလေပြေက အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက လေလာရာဘက်တွင် ရပ်ကာ သူမကို လေကွယ်ထားပေးလိုက်ပြီး

“ငါ မင်းကို ပြန်ပို့ပေးမယ်နော်”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စုန့်ဝေဖျင်က အစီအစဥ်အသေးစိတ်ကို သူမကို ပြောပြလိုက်၏။

“ငါ မနက်ဖြန် ပြန်မယ်၊ စက်ဘီးကိုတော့ မင်းဆီမှာထားခဲ့မယ်၊ အပြင်သွားရင် စက်ဘီးစီးသွားပေါ့၊ လမ်းမလျှောက်နဲ့”

သူက ဒီစက်ဘီးကို သူမသုံးဖို့ သီးသန့်ဝယ်လာတာလေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စက်ဘီးတစ်စီးရှိလျှင် အများကြီး ပိုအဆင်ပြေသည်ဟု ခံစားမိလေသည်။ သူမသည် ကားတစ်စီး၏ အဆင်ပြေချောမွေ့မှုကို လွမ်းမိသော်လည်း အခုတော့ မဝယ်နိုင်သေးချေ။ စက်ဘီးက စျေးပိုသက်သာသည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်သဘောတူမည်ပြင်လိုက်ပြီးမှ အရေးကြီး မေးခွန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့သည်။

“စုန့်ဝေဖျင် ငါ စက်ဘီးမစီးတတ်ဘူး”

သူမသည် အရင်ဘဝတွင် သီးသန့်ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက် ထားခဲ့ပြီး သည်ဘဝတွင်လည်း သွားစရာရှိတိုင်း လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသဖြင့် စက်ဘီးကို တစ်ခါလေးမှ မထိခဲ့ဖူးချေ။

စုန့်ဝေဖျင်လည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ငါဘာလို့ အရင်က စက်ဘီးစီး မသင်ခဲ့မိတာတဲ့လဲ။ စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို အဆောင်တံခါးအထိ လိုက်ပို့ပေးသည့်တိုင် သူမမှာ စိတ်ဓာတ်ကျမိတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အဆောင်ဝင်ပေါက်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး

“ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပဲ၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ့မှာ အချိန်မရွေး စက်ဘီးစီးသင်လို့ မရနိုင်သေးဘူး”

“ဒါဆို ငါ မင်းကို မနက်ဖြန်မနက် လာတွေ့မယ်နော်၊ မင်း စားချင်တာတစ်ခုခုရှိရင် အပြင်ကနေ မင်းအတွက် ယူလာပေးမယ်”

နှစ်ယောက်သားက အချိန်တော်တော်ကြာအောင် စကားပြောလိုက်ပြီးနောက် ရွှီရှောင်ကျောင်းက အခန်းဝင်ခဲ့တော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က လှည့်ကာ ကျောင်းအပြင်သို့ လျှောက်ပြီးထွက်သွားလိုက်သည်။ သည်အခိုက်တွင် သူ့မျက်နှာက ရွှီရှောင်ကျောင်းအပေါ်ထားသလို လုံးဝ မသိမ်မွေ့နေတော့ချေေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အရောင်အဝါတစ်ခုလုံးက အလွန်မှ ညှို့မှိုင်းနေလေသည်။ သူသည် ကျန်းသယ်ရှန်းကို မှတ်မိနေဆဲ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက နောက်သုံးရက်နေလျှင် သူနှင့် အိမ်ပြန်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူသည် ထိုလူကို အလွတ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးလုံးမရှိပါချေ။

…

အပိုင်း (၂၇) တောင်တက်ခြင်း

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အခန်းထဲဝင်လာသည်ချက်ချင်း ကျောက်ယုံယင်းက ပြုံးကာ သူမကို စနောက်တော့သည်။

“အိုး ရှောင်ကျောင်း ညီမ နောက်ဆုံးတော့ အခန်းထဲဝင်လာပြီပေါ့နော်၊ ပြီးတော့ အရမ်းလှတဲ့ပန်းလေးတွေလည်း ယူလာပါလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သည်နေ့တွင် ကျန်းသယ်ရှန်းကြောင့် ရွံရှာခဲ့ရသော်လည်း စုန့်ဝေဖျင် ရောက်လာသဖြင့် နေ့၏ကျန်သည့်အချိန်က အလွန်ပျော်စရာကောင်းခဲ့လေသည်။

“အစ်မယုံယင်း၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းက ကျွန်မကို ပေးထားတာပါနော်”

သူမက ပုလင်းအလွတ်တစ်လုံးကို ရှာကာ ရေဖြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲက အပြာရောင်နှင်းပန်းများကို တစ်ပွင့်ချင်းစီ ထည့်လိုက်လေသည်။

ဒါတွေက သူတို့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး အပြန်မှာ စုန့်ဝဖျင် ဝယ်ပေးလိုက်တာလေ။

အစကတော့ သူတို့တွေက လမ်းမကြီးအတိုင်း ပြန်လာမလို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စုန့်ဝေဖျင်က အပြန်လမ်းမှာ ငါလေးကို ဒီလမ်းသွယ်လေးကနေ ခေါ်လာခဲ့တာ။ သူတို့တွေ လမ်းသွယ်လေးထဲဝင်လိုက်မှ အထဲမှာ ပန်းရောင်းတဲ့သူတွေအများကြီး ရှိနေတာ သိလိုက်ရတယ်။

ကျောက်ယုံယင်းက ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်ပြီးမှ နားလည်သွားတော့သည်။

“အို အစ်မ သိတာပေါ့၊ ရုပ်ရှင်ရုံဘေးက လမ်းသွယ်လေးထဲက ဝယ်ခဲ့တာလား၊ အဲမှာ လူတွေက နေ့တိုင်း ပန်းတွေ ရောင်းကြတယ်လေ။ ညီမတို့လို လူငယ်စုံတွဲတွေဆီကနေ ငွေရှာဖို့ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညီမရဲ့ခင်ပွန်းက ညီမကို အရမ်းကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတာနော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မငြင်းပေ။ စုန့်ဝေဖျင်က ငါလေးကို အရမ်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန ဆက်ဆံတာပါ။

ကျောက်ယုံယင်းသည် အချိန်အကြာကြီး အောင်သွယ်လုပ်လာခဲ့ခြင်းပင်။ သူမသည် တခြားစုံတွဲများက စိတ်တူကိုယ်တူဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရလျှင် သဘောကျလေသည်။

“ညီမတို့တွေက ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခု ရှိပြီးသားပဲ၊ ညီမ အစောကြီးကတည်းက ပြန်လာပြီး နာရီဝက်လောက်အပြင်မှာ စကားပြောနေကြတာ အစ်မ ကြားသားပဲ၊ ညီမရဲ့ခင်ပွန်းက ညီမကို လွမ်းနေတာ အစ်မ မြင်နေရတယ်”

နာရီဝက်တောင် ကြာသွားတာလား။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူတို့နှစ်ယောက်က စကား နည်းနည်းပါးပါးသာ ပြောခဲ့သည်ဟု ခံစားမိလေသည်။

သို့သော်ငြား နာရီဝက်ဆိုလျှင်တောင် သူမအနေနှင့်တော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်နေချေ။ စုန့်ဝေဖျင်နှင့် စကားပြောရလျှင် အချိန်တိုင်း အလွန်မှ သက်သောင့်သက်သာရှိလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“သူက ညီမကို စိတ်ပူနေတာလေ၊ ညီမ အပြင်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာကို စိုးရိမ်နေတာ၊ ဒါကြောင့် သူက အစ်မကို ပိုပြီးတောင်းဆိုနေတာပေါ့”

ထိုသို့ပြောလိုက်မှ ကျောက်ယုံယင်းသည် နေ့လယ်က သူမ ကြားလိုက်သည့်စကားကို သတိရသွားတော့သည်။

“ကျန်းသယ်ရှန်းက ညီမကို ထပ်လာရှာသေးလား၊ ရှောင်ကျောင်း သူ ညီမကို ထပ်ပြီးလာရှာရင် အစ်မကို ပြောနော်၊ အစ်မက ခေါင်းဆောင်ဆီ သွားပြီး သူ့ကို တိုင်ကြားရလိမ့်မယ်”

သူမက နားကိုမလည်ဘူး။ ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရှိပြီးသားပါဆို ကျန်းသယ်ရှန်းက သူမကိုနောက်လိုက်နေသေးတယ်တဲ့လေ။ ဒါက ဘာနဲ့တူသွားတာလဲ။ ဒီအတိုင်း စာရိတ္တပျက်ပြားတာပဲ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ထပ်ပြီး ဒေါသအရမ်း ထွက်မနေတော့ချေ။

“ ဒီနေ့ ညီမ သူ့ကို သတိပေးလိုက်ပါတယ်၊ နောက်ဆိုရင် သူ ညီမကို ထပ်ပြီး လာရှာရဲတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ပြီးတော့ ငါက နှစ်ရက် သုံးရက်နေရင် ပြန်တော့မှာပဲ။ နောက်ဆိုရင် ကျောင်းနဲ့လည်း ဘာအဆက်အသွယ်မှ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျန်းသယ်ရှန်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့က ပျင်းစရာကောင်းလွန်းပါတယ်။

သူမ မသိလိုက်သည်က သူမက ထိုကိစ္စကို ဆက်ပြီးမလိုက်ချင်တော့လျှင်တောင် စုန့်ဝေဖျင်ကတော့ အပေါ်ယံတွင် ဖြစ်နေသည့်ပုံနှင့် လုံးဝကွာခြားလေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် စုန့်ဝေဖျင်နှင့် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို ပြန်ဖို့ တိုက်တွန်းတော့သည်။ စက်ဘီးကိုလည်း သည်မှာ ထားခဲ့လို့မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက စက်ဘီးပြီး ပြန်ရတော့သည်။ ခရီးက နှစ်နာရီထက် ပိုကြာလိမ့်မည်။ နောက်ကျသွားလျှင် အေးလာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စောစောပြန်သည်က ပိုကောင်းလေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ကျောင်းဂိတ်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ သို့သော်ငြား သူသည် အိမ်ပြန်လမ်း ရှိရာသို့ ထွက်သွားခြင်းတော့မဟုတ်ပေ။

သူသည် မနေ့ညက ကျန်းသယ်ရှန်း၏အခြေအနေကို စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်လေသည်။ သူသည် သည်နေ့ အိမ်ပြန်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိသလို ရွှီရှောင်ကျောင်းကို သည်အကြောင်း အသိပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်လည်း မရှိပေ။

သူမက လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်ဖို့သာ သူ မျှော်လင့်ပေသည်။

ကျန်သုံးရက်တာအတွင်း ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့်ဘဝတစ်ခုတွင် နေထိုင်ရလေသည်။ သင်တန်း သင်ရိုးကိုလည်း သတ်မှတ်ပြီးသွားခဲ့သည်။ ကျောင်းက သူမအတွက် အချိန်ကောင်းတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးပြီးလျှင်တော့ သူမက သင်တန်းပို့ချပေးရန်သာ လိုတော့သည်။

သူမ ပြောသည့်စကားများက နားလည်လွယ်ပြီး မရှင်းမလင်းမဖြစ်လေရာ လူများကို ပျော်ရွှင်စရာကောင်းအောင် လုပ်ပေးလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ပို့ချမှုဖြစ်စဥ်တစ်ခုလုံးက ချောချာမွေ့မွေ့ ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးအတန်းချိန် ပြီးသွားသည့်တိုင် ကျောက်က ညစာစားပွဲပါတီတစ်ခုကို စီစဥ်ပေးပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ဘွဲ့ရသင်တန်းမှ ကျောင်းသား ကျောင်းသူများနှင့် ထမင်းတစ်နပ်စားပြီး နှုတ်ဆက်ပွဲ လုပ်ဖို့ ဖိတ်ခဲ့လေသည်။

ညစာစားပွဲအခြေအနေလေးက မဆိုးလှပေ။ ခေါင်းဆောင်က သည်တစ်ကြိမ် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ သင်တန်းကို အလွန်ကျေနပ်လေသည်။ သူသည် သင်တန်းကို ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုင်း သွားနားထောင်ခဲ့သဖြင့် အားလုံးက အလွန်စိတ်ပါဝင်စားကာ နားထောင်ကြပြီး အသေးစိတ်ကျကျ မှတ်စုယူကြသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက အသေးစိတ်ရှင်းလင်းချက်များပါသည့် ဖတ်စာအုပ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ထိုစာအုပ်ကို ကျောင်းသို့ ပေးလိုက်သည်။ ကျောင်းသား ကျောင်းသူများက ထုတ်နုတ်ယူပြီး လေ့လာနိုင်လေသည်။ ဒါက ခေါင်းဆောင်ကို ပိုပြီး သဘောကျသွားစေတော့သည်။

သည်ဖတ်စာအုပ်မှာ ဟိုတုန်းက စုန့်ဝေဖျင် သူမအတွက် လုပ်ပေးထားသည့်စာအုပ် ဖြစ်နေသည်ကိုတော့ ပြောရန်ပင်မလိုချေ။

အခန်းထဲက မိန်းကလေးများက ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနေရသည်ဟု ခံစားနေရမှန်း သိနေသဖြင့် ခေါင်းဆောင်က စကားနည်းနည်းပါးပါး ပြောလိုက်ပြီးနောက် စင်ပေါ်က ပါးပါးနပ်နပ် ဆင်းလာခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင် ထွက်သွားပြီးနောက်တွင် အားလုံးက အများကြီး စိတ်ပေါ့ပါးသွားကြလေသည်။ မိန်းကလေးတချို့က ရွှီရှောင်ကျောင်းနားသို့ ချက်ချင်းဝိုင်းလာကြသည်။

“ဆရာမရှောင်ကျောင်း ကျွန်မ ရှင့်ကို သတိရနေမယ်နော်”

“ဟုတ်တယ်၊ တစ်ပတ်ကလည်း ဘာလို့အမြန်ကြီးကုန်သွားတာလဲ၊ ဆရာမ အခုမှ ရောက်လာသလို ခံစားရတယ်”

“ကျွန်မတို့တွေ တစ်ခါပဲ စျေးဝယ်ထွက်လိုက်ရတယ်၊ ကျွန်မက ဆရာမကို ကျွန်မတို့နဲ့အတူတူ ထပ်ပြီး စျေးဝယ်ထွက်ဖို့ ခေါ်သွားချင်သေးတာ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ဆရာမ ကျွန်မကို ကူပြီးရွေးပေးတဲ့ လည်စည်းပဝါလေးလေ၊ အားလုံးက ပြောကြတယ်၊ လှပြီး ကျွန်မနဲ့ အရမ်းလိုက်တာပဲတဲ့”

အားလုံးက စကားစမြည်ပြောရင်း စိတ်အားတက်ကြွနေကြသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းလည်း သည်မိန်းကလေးအဖွဲ့ကို အလွန်သဘောကျလေသည်။

“နောက်ပိုင်း ကျွန်မမှာ အခွင့်အရေးရလာခဲ့ရင် ရှင်တို့တွေဆီ လာလည်ပါ့မယ်”

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်၊ ဒါဆို ဆရာမရှောင်ကျောင်းက သေချာပေါက် လာရမယ်နော်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဆရာမကို နှောင့်ယှက်တဲ့လူတွေနဲ့ တွေ့မှာ မစိုးရိမ်ပါနဲ့”

သူမက လေသံဖြင့် ထိုစကားကို ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုစကားက အဖွဲ့လေးထဲက လူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်ထားလိုက်တော့သည်။

သူတို့အားသည် ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာလူက ကျန်းသယ်ရှန်းမှန်း သိကြလေသည်။

အစပိုင်းတွင် အားလုံးက ကျန်းသယ်ရှန်းသည် သူတို့၏ဆရာ ဖြစ်လာပုံကို စဥ်းစားမိကြပြီး သူတို့စိတ်ထဲတွင် လေးစားမှုတချို့ အမှန်ပင် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်အခေါက် ထမင်းစားဆောင်တွင် သူ၏ ဒေါသထွက်နေသည့် မျက်နှာနှင့် ဆရာမရှောင်ကျောင်းကို နှောင့်ယှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရကတည်း သူတို့သည် ဘာမှ မပြောကြသော်လည်း သူ့ကို ရွံရှာခဲ့ကြလေသည်။

သည်တစ်ကြိမ် သူ့အတင်းသတင်းကို ကြားလိုက်သောအခါ အားလုံးက ချက်ချင်း နေရာရွှေ့လာကြသည်။

“ဘာကိစ္စလဲ၊ ဘာကိစ္စလဲ၊ ဆရာကျန်း ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ”

အတင်းပြောသည့် မိန်းကလေးက ရွံရှာဟန်ဖြင့် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးထားလိုက်ပြီး

“ဘာဆရာကျန်းလဲ၊ သူ ဆရာ ထပ်လုပ်နိုင်တော့မယ်လို့ ငါတော့ မထင်ဘူး”

သူမ၏ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်က ကျောင်း၏ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး မိသားစုအခြေအနေက အလွန်ကောင်းလေသည်။ သူမ၏အကျင့်စရိုက်က ခင်မင်လိုဖွယ်ကောင်းပြီး အားလုံးနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သည်။ အဝတ်အစားအများကြီး ရှိသည့်အတွက်လည်း သူမက မကြာခဏဆိုသလို ကြောင်ကြောင်ကြားကြား အဝတ်အစားများ ဝတ်လေ့ရှိလေသည်။ သို့သော် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရောင်သုံးရောင်ထက် ပိုမဝတ်ဖို့ အကြံပေးလိုက်ပြီးကတည်းက သူမ၏ အဝတ်အစား ဝတ်သည့်အကြိုက်က ထိုးတက်သွားတော့သည်။ သူမနှင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သွားလေသည်။

သူမက လေသံကို နိမ့်လိုက်ပြီး ကိစ္စကို ဆွဲဆန့်မထားတော့ချေ။

“ငါ့အမေဆီက ကြားခဲ့တာ၊ အဲဒီကျန်းမျိုးရိုးက အရှုပ်အရှင်း ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ရှိတယ်တဲ့၊ သူ့ကို ယောက်ျားရှိတဲ့ ဘေးအိမ်က အမျိုးသမီးရဲဘော်နဲ့ အတူတူဖမ်းမိခဲ့တာတဲ့၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ရက်တုန်းက သူ့ကို အဲဒီယောက်ျားက တွေ့သွားတာတဲ့လေ၊ အဲဒါနဲ့ ဆူဆူညံညံတွေ ဖြစ်သွားတယ်တဲ့”

“အိုး ငါ့နှယ်”

“သူ့ကို ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးရက်လောက်ကတည်းက မတွေ့တော့ပါဘူးလို့ မှတ်နေတာ၊ မဆန်းတော့ပါဘူး”

“ဟယ်၊ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ”

“သူက စာရိတ္တ ပျက်ယွင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

အားလုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် မငယ်ကြတော့ပေ။ သူတို့ထဲက တချို့က အိမ်ကမိသားစု စီစဥ်ပေးထားသည့် ကြင်ဖက်များ ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ အားလုံးက ကျန်းသယ်ရှန်း၏ အခြေအနေကို သိကြလေသည်။

သူက ပြီးခဲ့သည့် နှစ်များတွင် ကြင်ဖက်တွေ့လာခဲ့ပြီး တစ်ခါလေးမှ သဘောမကျခဲ့ဖူးသည်ကို သူတို့အားလုံး သိကြသည်။ အတန်းထဲက လူတချို့ပင် သူ့ကို ဖွင့်ပြောခဲ့ကြသော်လည်း သူကတော့ ငြင်းခဲ့သည်ချည်းပင်။ သူ့စံနှုန်းက အလွန်မြင့်နေသည်ကလွဲလျှင် သူသည် တခြားအချိန်များတွင် ဖော်ရွေဟန် ရှိလေသည်။

သူက အကျင့်ကောင်းမွန်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ သူတို့က ထင်ထားခဲ့တာလေ။ ဖွီး။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ကျန်းသယ်ရှန်းက ဤမျှကံဆိုးလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ ဒါက ကောင်းတာပဲ မလား။ သူ အခုလေးတင် ငါလေးကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ခဲ့တာလေ။ အခုတော့ သူ့လုပ်ရပ်ကို ပြန်ခံစားလိုက်ရတာပဲ။ ဒီမှတ်တမ်းနဲ့ဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျရင် သူ့အခြေအနေကို ပြင်ဆင်ဖို့ မေ့ထားလိုက်လို့ရပြီ။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို လာကြိုချိန်တွင်တော့ သူမသည် သူမကို အလွန်ပြောပြချင်နေတော့သည်။

“ငါ သူ့ကို နောက်ကျရင် ထပ်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ပေမဲ့လေ သူ့ဘဝမှာ အမည်းစက်တစ်ခု ရသွားတာကိုတော့ ငါ အရမ်းပျော်တယ်”

ဒီလိုအကျင့်စာရိတ္တညံ့ဖျင်းတဲ့လူမျိုးက ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ လုံးဝမသင့်တော်ဘူးလေ။ သူက ကျောင်းသား ကျောင်းသူတွေကို လမ်းမှားပို့မိလိမ့်မယ်။

“သူ့ထိုက်နဲ့ သူ့ကံပဲပေါ့” စုန့်ဝေဖျင်က သည်အတိုင်း မှတ်ချက်ပြုလေသည်။

သူက သူ့လုပ်ရပ်များကို လုံးဝ ထုတ်မပြခဲ့ချေ။

သူသည် ကျန်းသယ်ရှန်းကို ဆွဲချနိုင်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ အစက သူက ကျန်းသယ်ရှန်းရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာပြီး ခြိမ်းခြောက်ပြီး ရိုက်ပစ်ချင်ခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘေးအိမ်က အမျိုးသမီးရဲဘော်နဲ့ မတော်လျော်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ရှိနေမှန်း မတော်တဆ သိလိုက်ရတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်က တိတ်တိတ်လေး အဲဒီကိစ္စကို လုပ်နေတာနဲ့ ကြုံခဲ့တာပဲ။ သူလည်း အိမ်နီးချင်းတွေကို ပတ်ပြီး စုံစမ်းလိုက်တယ်။ ကျန်းသယ်ရှန်းက လူရည်မွန်တစ်ယောက်လို့ သူတို့အားလုံးက ပြောကြတယ်လေ။ ထပ်ပြီး စုံစမ်းကြည့်တော့ အဲဒီမိန်းမရဲ့ယောက်ျားက စီရင်စုထဲက သံနဲ့ သံမဏိစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာ သိလိုက်ရတယ်။ သူက လဝက်မှ တစ်ခါ အိမ်ပြန်လာတာတဲ့။ အဲဒီမိန်းမကလည်း ပုံမှန်ဆိုရင် မလိုအပ်ဘဲ အပြင်မထွက်တတ်ဘူးတဲ့။ အားလုံးရဲ့အမြင်မှာတော့ သူမက ရိုးသားတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ သူမက သူမရဲ့ယောက်ျားနောက်ကွယ်မှာ လင်ငယ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ခဲ့ကြဘူး။

တမြန်နေ့ညကပေါ့။ စုန့်ဝေဖျင်က ကျန်းသယ်ရှန်း အဲဒီမိန်းမအိမ် သွားမှာကို သေချာသိလိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ သူက အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အဲဒီမိန်းမရဲ့ယောက်ျားနဲ့ တွေ့ပြီး အိမ်က ကလေးက နေမကောင်းလို့ အပြင်းဖျားနေတာကြောင့် အိမ်ပြန်ခိုင်းတဲ့ စာတစ်စောင်ကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ အဲဒီလူလည်း အိမ်ကို အပြေးပြန်လာတော့တာပေါ့။ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်။

သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားတဲ့ ဟန်ပြသက်သက် နေတတ်တဲ့ ဒီလိုလူမျိုးအတွက် သူ့ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တာက အကောင်းဆုံးပဲလေ။

စုန့်ဝေဖျင်သည် ကျန်းသယ်ရှန်၏ ကိစ္စကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်ပြီး ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် စကားပြောလိုက်လေသည်။

“အဘွား၊ အမေနဲ့ ရှောင်ကန်းတို့က မင်းကို အရမ်းသတိရနေကြတာ၊ မိသားစုက ဖက်ထုပ်လုပ်ထားတယ်၊ အရိုးကြီးကို ဟင်းအနှစ်နဲ့ချက်ထားတယ် ပြီးတော့ ငါးနဲ့မုန်လာထုပ်ချဥ်လည်း အသင့်ပဲ၊ ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် ငါ မင်းအတွက် လုပ်ပေးမယ်နော်၊ မင်းရော အိမ်ကို သတိရလား”

“သတိရတာပေါ့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းတွင်တွင် ညိတ်လိုက်ပြီး

“စုန့်ဝေဖျင် နင် ပြောလိုက်မှ ငါ အခု အိမ်ကို ပိုလွမ်းသွားပြီ”

ဆောင်းရာသီ အစပိုင်းက ဝင်ရောက်လို့လာခဲ့သည်။ သည်နှစ်ရာသီဥတုက ကောင်းမွန်လေသည်။ မိန်လင်ရွာတွင် စပါးအထွက်နှုန်း တိုးလာသည့်အပြင် တည်ငြိမ်ပြီး ပေါများကြွယ်ဝသည့်နှစ်တစ်နှစ် ဖြစ်မည်က သာမန်မျက်စိနှင့်ပြင် မြင်နိုင်လေသည်။

သည်နှစ်တွင် စုန့်ဝေဖျင်၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလေးကလည်း ချောမွေ့ပြီး တည်ငြိမ်လာသည်။ အလျှံပယ် ပေါကြွယ်လှသည်။

သူနှင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းတို့က သူ့အစီအစဥ်များအကြောင်း တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။

“တပ်ဖွဲ့မှာ အလုပ်မများသေးဘူး၊ စာရေးက ပြောတယ် သူက မင်းကို ရက်ပိုင်းလောက် နားခွင့်ပေးမယ်တဲ့၊ ငါလည်း ခွင့်တောင်းထားတယ်၊ မင်း တောင်ပေါ်ကို သွားလည်ချင်နေတာမလား၊ ငါ မင်းကို ခေါ်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ သစ်ကြားသီးနဲ့ စွံပလွန်သီး သွားခူးပေးမယ်လေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးချင်သွားတော့သည်။

“ကောင်းတယ်၊ စုန့်ဝေဖျင် နင်က အရမ်းကောင်းတာပဲ”

မနှစ်က သွားချင်ခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ပြီးတဲ့ ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းတွင်းတုန်းက ငါလေး အအေးမိသွားခဲ့တယ်။ ဆောင်းဦးလေးက အေးတာကိုး။ ဝူချွန်းဟွားနဲ့ စုန့်ဝေဖျင်တို့က ငါလေးကို သွားခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။ ဒီနှစ်တော့ ငါလေး သွားလည်ရတော့မယ်တဲ့။

ဘက်စ်ကား ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်က ဘက်စ်ကားပေါ် တက်လိုက်ကြပြီး ထိုင်ခုံတွင် ဘေးချင်းယှဥ်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ စုန့်ဝေဖျင်သည် ဘက်စ်ကားက စီရင်စုမြို့မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်သွားချိန်မှ တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူ စိုးရိမ်မိတယ်လေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက မြို့ရဲ့ကြီးပွားချမ်းသာမှုထဲမှာ နေခဲ့မှာ သူ စိုးရိမ်တယ်။ သူမက အိမ်ပြန်လာပြီး လုပ်ရမဲ့ ကိစ္စတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့ပုံနဲ့ တိုင်ပင်တာကို မြင်လိုက်ရမှပဲ သူ့မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်ပြင်းချပြီး အသက်ရှူနိုင်တော့တယ်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဝူချွန်းဟွားနှင့် အဘွားစုန့်တို့၏ မဆုံးနိုင်သည့် နှုတ်ဆက်သံများကို ကြားရသည်က အမှန်ပင်။

“အို ငါ မြင်တာတော့ ငါတို့ရှောင်ကျောင်းက အရမ်းပိန်သွားတာပဲ”

သည်စကားက လူကြီးသူမတိုင်း လူငယ်များကို ကြိုဆိုချိန်တွင် ပြောရမည်စကားပင်။ အသက်အရွယ်တိုင်းတွင် ခြွင်းချက်တစ်ခုတော့ ဘယ်တော့မှမရှိခဲ့ချေ။

“ဟုတ်ပါ့ ဟုတ်ပါ့၊ ဒီကလေးက ပင်ပန်းခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါက ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ဆိုပေမဲ့ အမေကတော့ အမြဲစိတ်ပူနေရတာ၊ ကောင်းလိုက်တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ သမီး ပြန်လာပြီ”

“မမ သင်တန်းက ဘယ်လိုနေလဲ၊ သူတို့တွေ ဆွံ့အသွားကြတယ်မလား”

ဒါသည် ရိုးသားလှသည့်မောင်ဖြစ်သူထံမှ ချဲ့ကားလွန်းသည့်မြောက်လုံးတစ်ခုပင်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမက ကောင်းကောင်းစားပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်ခဲ့ကြောင်း အရင်ဆုံး ပြောရသည်။ ထို့နောက်တွင်မှာ ရွှီရှောင်ကန်း၏မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်လေသည်။

“မဟုတ်လို့လား၊ ငါက အဲမှာ ရပ်ပြီး သင်တန်းပို့ချခဲ့တာ၊ သူတို့အားလုံးက နားစွင့်ထားတာပေါ့၊ အတန်းပြီးတဲ့အချိန်ကျတော့ အဲဒီကျောင်းသူ ကျောင်းသားတွေက မိုးခြိမ်းသံလိုပဲ လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးကြတာ၊ ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ နင့်အစ်မက တော်တယ်မလား”

ရွှီရှောင်ကန်းက ဆွံ့အသွားတော့သည်။ များလှစွာသော အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် စစ်သားကောလိပ်ကျောင်းသားများက အစ်မဖြစ်သူကို လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးကြသည့်အကြောင်း စဥ်းစားနေလိုက်၏။ ထိုမြင်ကွင်းက အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။

သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို ကြွားဖို့ အကြောင်းထပ်ရသွားပြီ။

“မမ နင်က အရမ်းတော်တာပဲ”

ရွာအတွက် သည်ရရှိလာသည့် ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စကြောင့် ရွာထဲတွင် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏အဆင့်သည် အများကြီး ထိုးတက်သွားတော့သည်။ ထို့အပြင် စပါးအထွက်နှုန်းတို့စေသည့် သူမ၏လုပ်ဆောင်ချက်က တစ်ရွာလုံးကို အကျိူးများစေခဲ့သည်။ အားလုံးက သူမအပေါ် ပိုပြီးခင်မင်လာကြတော့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်က တောင်ပေါ်တက်မည် ပြင်လိုက်စဥ်တွင် ဦးလေးနှင့် အဒေါ်များက သူတို့ကို တွေ့လိုက်တော့ သူတို့နှင့် စကားပြောနှုတ်ဆက်ကြသည်။

“ရှောင်ကျောင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဪ တောင်ပေါ် သွားလည်မလို့ပဲ၊ သွားသင့်ပါတယ်၊ ဒီဆောင်းဦးကောက်ရိတ်ပွဲက ပြီးသွားပြီလေ၊ ကောင်းကောင်းအနားယူရမဲ့ အချိန်ပဲ၊ ကောင်လေးဖျင် နင် ရှောင်ကျောင်းကို ဂရုစိုက်နော်”

“ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေတုန်းက အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာ တောဆီးသီးတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ငါ့ကလေးက ပြောတယ်၊ အဲဘက်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ကြအုံး၊ အဲဖက်မှာ ကျောက်တုံးတွေ အရမ်းများတယ်နော်၊ ရှောင်ကျောင်း ကိုယ်တိုင်မခူးနဲ့၊ ကောင်လေးဖျင်ကို နင့်အတွက်ခူးခိုင်း”

“အိုး နင်တို့ လူငယ်အတွဲက ဆက်ဆံရေး ကောင်းလိုက်တာ၊ ပြောပါတယ်၊ နင်တို့ကလေးနှစ်ယောက် လိုက်ပါတယ်ဆို၊ ဒါဆို သွားကြတော့”

“ရှောင်ကျောင်း နင်လေ ဘာလို့ အရမ်းကံကောင်းတာလဲ၊ နင့်ကို ကြည့်စမ်းပါအုံး၊ အဲဒီကောလိပ်ကျောင်းသားတွေကို သင်တန်းပေးနိုင်တယ်တဲ့၊ အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်လေးဖျင် နင်လေ နင့်ရဲ့ကံကောင်းခြင်းလေးကို တန်ဖိုးထားပြီး ရှောင်ကျောင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမယ်နော်”

ရွာက မကြီးပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ငေးမောရင်း နာရီဝက်ကျော် လျှောက်ကာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သည်နေရာတွင် စကားတစ်ခွန်း။ ဟိုနေရာ စကားနည်းနည်း။ သူတို့သည် ရပ်လိုက် သွားလိုက် အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ခဲ့ရပြီးမှ ရွာထဲက ထွက်လာနိုင်တော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ရွှင်မြူးနေ၏။

“စုန့်ဝေဖျင် ငါ့တော့ မိန်လင်ရွာမှာ နာမည်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ၊ ငါ့နာမည်ကြီးနေမှုကြီးကို ကြည့်စမ်းပါအုံး”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“အမြင့်ကြီးပဲ”

သူသည် အလွန်တည်ကြည်စွာ ကြွားဝါလိုက်လေသည်။ လူတွေက စိတ်ရင်းလေးတစ်ခုကိုတောင် မခံစားမိဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို လှမ်းပုတ်လိုက်ပြီး

“ငါကတော့ နင်က သရော်နေတာလို့ ထင်တာပဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က စကားနည်းနည်းထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

“အရင်က ငါ အပြင်ထွက်ရင် ဘယ်သူမှ ငါ့ကို စကားမပြောကြဘူးလေ၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို ဂြိုဟ်ဆိုးတစ်ကောင်လို့ပဲ တွေးကြတာ၊ အခုတော့ ငါ မင်းကို လက်ထပ်လိုက်လို့ အားလုံးက ငါ့ကို ကံကောင်းတဲ့လူလို့ ထင်သွားကြပြီ”

သူသည် ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် တစ်ချိန်ထဲတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သလို ဂုဏ်ယူမိသလို ခံစားရလိုက်တော့သည်။ သူ အရင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ခက်ခဲတဲ့ဘဝအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတာပါ။ ဂုဏ်ယူမိတာကတော့ ငါလေး သူ့ဆီယူလာပေးခဲ့တဲ့ ကံကောင်းခြင်းနဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကြောင့်ပေါ့။

“ဒါဆို နောက်ဆိုရင် နင်ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမယ်နော်၊ ငါလည်း နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမယ်၊ ငါတို့တွေ တစ်သက်တာ အခန်းဖော်ကောင်းတွေ လုပ်ကြမယ်”

စုန့်ဝေဖျင် : ....

သူက အခန်းဖော်ကောင်းတစ်ယောက်လို အဲဒါနဲ့တူတာမျိုးလည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး။

“ဒီမှာ ကျောက်ဆောင်တွေအများကြီးရှိတယ်၊ သတိထားနော်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ပြန်မဖြေဘဲ လမ်းသွယ်လေးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းလည်း အာရုံပြောင်းသွားကာ

“ဒီတောင်က မြင့်တဲ့ပုံမပေါ်ဘူး၊ တက်ရလွယ်လား”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

“မြင့်တဲ့ပုံ မပေါ်ပေမဲ့ တကယ်တော့ မနိမ့်ဘူး၊ တောင်ပေါ်မှာ ကျောက်ဆောင်တွေအများကြီးနဲ့ သစ်ပင်တချို့ရှိတယ်၊ တချို့တောဆီးသီးပင်တွေ၊ သစ်ကြားသီးပင်တွေနဲ့ ထင်းရှူးပင်ကလွဲရင် ဘာမှမရှိဘူး၊ ရှေ့ဆက်ပြီး တက်ဖို့က ခက်တယ်၊ အားလုံးက ကျောက်ဆောင်တွေချည်းပဲ”

သူက ခေါင်းကိုအလှည့်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို မတော်တဆ ခလုတ်တိုက်မိတော့မလို ဖြစ်သွားလေသည်။ သူက သူ့ကို တွဲပေးဖို့ရန် သူမ၏လက်ကို မြန်မြန်လှမ်းဆွဲထားလိုက်တော့သည်။

“ဒီလိုလုပ်လေ၊ ငါ မင်းကို အပေါ်ကို ချီသွားပေးရမလား”