အခန်း (၂၀၃-၂၀၄)

အခန်း (၂၀၃) ယုမျိုးနွယ်ကို စတင်တိုက်ခိုက်ခြင်း

"ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါကို ဆရာလုံကို ကျုပ် မရည်ရွယ်ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်မိခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်တဲ့ လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားပေးပါ" မင်းသားလန်က တောင်းပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လုံချန်းကိုတော့ တည့်တည့် မကြည့်ဝံ့သေးပေ။

ကျိချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ၊ ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံသကဲ့သို့ လုံချန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အခန်းတွေကို ယူလိုက်ပါ" လုံချန်းက အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မင်းသားလန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုအတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်းသားလင်းလန်သည် လုံချန်းကို အရိုအသေပေးကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက အက်စမီပါ၊ သူက ကျုပ်တို့အတွက် အခန်းတွေ ကြိုတင် စာရင်းပေးထားသူပါ။ ကျုပ်တို့က အခန်းနှစ်ခန်းပဲ ယူထားပြီး ကျန်တဲ့အခန်းတွေကို ခင်ဗျားတို့ဆီ လွှဲပေးဖို့ သူ စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပေးပြီးသားဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့အတွက် အလုပ်ရှုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" မင်းသားလန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုပြီးနောက် တော်ဝင်ဆရာ ဝမ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ကူညီတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ" မင်းသားလန် မထွက်ခွာမီ ကျိချင်းက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"သွားကြစို့..." ကျိချင်းသည် အားလုံးနှင့်အတူ တည်းခိုခန်း အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ သူတို့သည် ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် ရပ်ကာ တာဝန်ခံနှင့် စကားပြောဆို ညှိနှိုင်းလိုက်ကြသည်။

အရာအားလုံးမှာ အဆင်ပြေသွားပြီး အပိုဆောင်း အခန်း ၁၃ ခန်း ရရှိခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့တွင် အခန်း ၁၉ ခန်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပြီဖြစ်သည်။

လုံချန်းနှင့် မင်ယုတို့ကို ကိုယ်ပိုင် အခန်းသော့များ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ လုံချန်း၏ အခန်းမှာ လေးထပ်တွင် ရှိပြီး မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့၏ အခန်းနှစ်ခုကြား အလယ်တည့်တည့်တွင် ဖြစ်သည်။

"ဪ ဒါနဲ့၊ မြို့ရဲ့ မြေပုံရှိလား" မထွက်ခွာမီ လုံချန်းက ဧည့်ကြိုကို မေးလိုက်သည်။

"ရှိတာပေါ့ရှင်။ ရော့... ဒါကို အလကား ယူသွားလို့ ရပါတယ်" ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် မြေပုံလိပ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ" လုံချန်းက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အင်း... ခင်ဗျား ဘာလို့ ကျုပ်အခန်းထဲ ရောက်နေတာလဲ။ အနားမယူဘူးလား" လုံချန်းသည် သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ကျိချင်း ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

"ရက်စက်လိုက်တာ... သူတောင် ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ငါက ဘာလို့ မနေရမှာလဲ" ကျိချင်းက မင်ယုကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ အမေးကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ရှင်းပြနေရမှာ ပျင်းသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်သည်။

သူသည် မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်ကာ အသေအချာ စတင်လေ့လာတော့သည်။

"အင်း... တော်ဝင်မျိုးနွယ်က မြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ရှိတာပဲ။ ယုမျိုးနွယ်ကလည်း အဲဒီမှာပဲ ရှိတယ်။ ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းကတော့ မြို့ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာပေါ့" လုံချန်းက မြေပုံကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းက ပူးတွဲဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ကျင်းပမယ့် နေရာပဲ။ တခြားဂိုဏ်းတွေလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေကြလိမ့်မယ်" ကျိချင်းက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

"မနက်ဖြန်က ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ... သူတို့က ဂိုဏ်းရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်။ အဲဒီမှာ သွားတိုက်ရင် မသေချာတဲ့ အချက်တွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်။ ငါ အရင်က တွေးထားသလိုပဲ၊ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးက သူတို့ ယုမျိုးနွယ် စံအိမ်မှာ ရှိနေတုန်း သွားတိုက်ဖို့ပဲ" လုံချန်းက ပြတ်သားသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင် တကယ်ပဲ ယုမျိုးနွယ် စံအိမ်ထဲကို ခိုးဝင်မှာလား။ အဲဒါ တကယ် အန္တရာယ်များတယ်နော်" ကျိချင်းက လုံချန်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျုပ် အဆင်ပြေမှာပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ကျမတို့ ဘယ်အချိန်မှာ ယုမျိုးနွယ်ထဲ ခိုးဝင်မှာလဲ" မင်ယုက ပြတ်သားသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီညပေါ့... ပြီးတော့ ငါတို့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါပဲ။ ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားမှာ" လုံချန်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ၊ ကျမက မသန်မာဘူးလို့ ရှင် ထင်နေတာလား" မင်ယုက မကျေနပ်သော မျက်နှာဖြင့် မေးသည်။

"သန်မာတာ မသန်မာတာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ အဓိကက ငါက လူမသိအောင် သွားတဲ့နေရာမှာ ပိုတော်လို့ပဲ။ ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားတာက ပိုပြီး အဆင်ပြေလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရင်တောင် ငါ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ပြေးလို့ ရတယ်" လုံချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အကူအညီ လိုလာရင် နင် သိလာမှာပါ။ အဲဒီကျမှ နင် ငါ့ကို လာကယ်ပေါ့" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မင်ယုကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ လိုလာပြီဆိုရင်တော့၊ နင် အဲဒီကို မရောက်ခင်မှာပဲ ငါ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပြီးနေလောက်ပြီဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်" သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် မင်ယုကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ကျမ ယုမျိုးနွယ် စံအိမ်နားမှာ ရှိနေမယ်။ ရှင် အကူအညီလိုလို့ အချက်ပေးတာနဲ့ ချက်ချင်း လာခဲ့မယ်" မင်ယုသည် မလိုက်ချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။

"ဒါမှ လိမ္မာတဲ့ ကောင်မလေး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် သူမ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ဟေး... ကျမက ရှင့်ထက် အသက်ကြီးတယ်နော်။ ကျမကို ကလေးမလေးလို လာမဆက်ဆံနဲ့" မင်ယုက သူမ၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရင်း ပြန်ပြောသည်။ ထိုပုံစံက သူမကို ပို၍ပင် ချစ်စရာ ကောင်းသွားစေသည်။

"ဟားဟား... အင်းပါ၊ ငါ သိပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။

"ဒီညကတော့ အတော်လေး ရှည်လျားမယ့် ညတစ်ည ဖြစ်တော့မှာပဲ" သူသည် မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ည ၁၁ နာရီအထိ အနားယူပြီးနောက် သူ ထလိုက်သည်။ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့ကို သူ၏ အခန်းထဲမှ အစောကြီးကတည်းက ပြန်လွှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် အခန်း၏ ဝရန်တာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကောင်းကင်ယံရှိ လမင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လမ်းမများပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

"အလုပ်စဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ မင်းတို့တွေ အသက်ရှင်နေရတာ တော်တော် ကြာနေပြီ... အရာအားလုံးကို မျှတအောင် လုပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။

သူသည် လမ်းမပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ လုံချန်း ဆင်းသက်လိုက်သော နေရာတွင် ချိုင့်ခွက်ကြီး တစ်ခွက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူသည် ယုမျိုးနွယ် စံအိမ်ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မုဆိုးကြယ်" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

လက်စွပ်ထဲမှ အရိပ်တစ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အလုပ်စရအောင် ကောင်လေး။ ပြီးတော့ မြန်မြန်သွား၊ ဒီမှောင်မည်းနေတဲ့ ညမှာ ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ မမြင်စေနဲ့" လုံချန်းက မုဆိုးကြယ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မုဆိုးကြယ်သည် အရိပ်တစ်ရိပ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် လက်တန်မြို့၏ မြောက်ဘက်ရှိ ယုမျိုးနွယ် စံအိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သူတို့ တည်းခိုရာ တည်းခိုခန်းမှာ ရွှမ်နိုင်ငံ၏ အရှေ့ဘက်တွင် ရှိသော်လည်း မုဆိုးကြယ်၏ အရှိန်ကြောင့် တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ယုမျိုးနွယ် စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လုံချန်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်များကို သိနိုင်ရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အမြဲ အသုံးပြုနေခဲ့သည်။ အစောင့်တစ်ယောက်ယောက်နှင့် တွေ့သည့်အခါတိုင်း သူသည် ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို အသုံးပြု၍ အစောင့်များ၏ ဘေးနားမှ ဖြတ်သွားသော်လည်း ဘာမှမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေခဲ့သည်။

"တော်တယ် မုဆိုးကြယ်။ မင်း သွားနားလို့ ရပြီ" လုံချန်းက မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲပေါ်မှ ဆင်းကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ မုဆိုးကြယ်မှာ လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး လုံချန်းတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယုမျိုးနွယ် စံအိမ်ကို မြင်သောအခါ လုံချန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ၎င်းသည် လုံမျိုးနွယ် ထက်ပင် နှစ်ဆနီးပါး ပိုကြီးသည်။ စံအိမ်တွင် ပြတင်းပေါက်များစွာ ရှိသော်လည်း ထိုပြတင်းပေါက် အားလုံးမှာ အကာအကွယ် ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

"သူခိုးတွေနဲ့ ကျူးကျော်သူတွေ ရန်ကနေ ကာကွယ်ဖို့ တပ်ထားတဲ့ အကာအကွယ်တစ်မျိုး ဖြစ်ရမယ်..." လုံချန်းက ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဝင်ဝတွင် အစောင့် ၄ ဦး ရှိနေသည်။ လုံချန်းကို အခက်တွေ့စေသည့် အချက်မှာ ထိုအစောင့်များသည် အဝင်ဝ၏ ထောင့်များတွင် ရပ်မနေဘဲ အဝင်ဝ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးအတိုင်း တန်းစီရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သုံးမီတာ ကျယ်သော တံခါးဝကို အစောင့် ၄ ဦးက လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

"ငါကတော့ အေးအေးဆေးဆေး ဝင်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ်" သူသည် စိတ်ပျက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ယခင်က ဆေးဝါးခန်းမတွင် မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဟန်ဆောင်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးကို ထုတ်ကာ မျက်နှာတွင် စွပ်လိုက်သည်။

"အကြမ်းဖက်ဖို့ လိုလာတယ်ဆိုရင်လည်း ငါ အကြမ်းဖက်ရမှာပေါ့" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း အစောင့်များရှိရာသို့ စတင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး သူတို့ဆီ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစောင့်များမှာ ချက်ချင်း သတိရှိသွားကြသည်။

"ဟိုကောင် ရပ်လိုက်စမ်း၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြီး ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ ဆိုတာကို ပြောစမ်း" အစောင့်တစ်ဦးက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ခြိမ်းခြောက်သော လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုံချန်းသည် အစောင့်များနှင့် မီတာ ၂၀ အကွာသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့၏ စကားကို ကြားသော်လည်း ခြေလှမ်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

"မင်း" အစောင့်များမှာ သူတို့၏ လက်နက်များကို စတင် ထုတ်ယူလိုက်ကြသော်လည်း လုံချန်းမှာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အစောင့်များသည် မှင်တက်သွားကာ လမ်းမတစ်ခုလုံးကို ပတ်ပတ်လည် လိုက်ရှာသော်လည်း လုံချန်း၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။

"ဒါက ဘာ..." အစောင့်တစ်ဦးက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် အနောက်မှ လက်တစ်စုံ ပေါ်လာကာ သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လည်ပင်းမှာ ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် သက်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ကျန်ရှိသော အစောင့်များ တုံ့ပြန်ရန် မမီခင်မှာပင် ထူးဆန်းစွာ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသားကြောင့် သူတို့၏ ဦးခေါင်းများမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် အသံအကျယ်ကြီး မထွက်နိုင်မီမှာပင် သက်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်များအဖြစ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သေဆုံးသွားကြသည်။

"ငါ နောက်ထပ် ၄ ယောက် သတ်လိုက်ပြန်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှ မခံစားရပါလား" လုံချန်းသည် အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို အသာခါလိုက်သည်။

"ငါနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ သူတွေရဲ့ သေဆုံးမှုအပေါ် ငါက ထုံထိုင်းသွားပြီလား" လုံချန်းသည် တွေးတောရင်း ယုမျိုးနွယ် စံအိမ်၏ တံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၂၀၄) တကယ်လို့သာ

"ငါနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ သူတွေရဲ့ သေဆုံးမှုအပေါ် ငါက ထုံထိုင်းသွားပြီလား" လုံချန်းသည် တွေးတောရင်း ယုမျိုးနွယ် စံအိမ်၏ တံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။

လုံချန်းသည် စံအိမ်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးတွင် ကြီးမားသော ဥယျာဉ်တစ်ခြံ ရှိသည်။ ထိုဥယျာဉ်တွင် မြက်ခင်းပြင်နှင့် အပင်ငယ်လေးများသာ ရှိပြီး သူ မြင်သမျှ နေရာတိုင်းတွင် သစ်ပင်ကြီးဟူ၍ မတွေ့ရပေ။

ဥယျာဉ်ထဲတွင် ကြွေပြားများဖြင့် ခင်းထားသော လမ်းကလေးများမှာ နေရာအနှံ့သို့ ဦးတည်ဖြန့်ကျက်နေသည်။ လုံချန်းသည် ဥယျာဉ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအဆောက်အအုံ၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ သူ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အရှုပ်ထွေးဆုံး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် လမ်းကြောင်း ၂၅ ခုခန့် ရှိပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုစီမှာ မတူညီသော စင်္ကြံလမ်းများဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

"ငါ အစက ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ။ သူတို့ဆီကို လမ်းပြပေးမယ့် တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ ရှာဖို့ လိုမယ်" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် လမ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ထိုလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် စင်္ကြံလမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ချီတက်ခဲ့သည်။

မကြာမီ သူသည် ဒုတိယ စင်္ကြံလမ်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန် အနေအထားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် အမိုးမရှိသဖြင့် ကြယ်စုံသော ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းရောင်မှာ လုံချန်း၏ အပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်နေသည်။

ဤနေရာမှာ အလွန် ကျယ်ပြောလှသဖြင့် သူ မြင်နိုင်သမျှ အဆုံးကို မတွေ့ရပေ။ လုံချန်းသည် ထိုနေရာတွင် များစွာသော ဝင်းခြံများကို မြင်နေရသည်။

သူသည် အနီးဆုံးရှိ ဝင်းခြံတစ်ဝင်းကို ကြုံရာ ရွေးချယ်၍ လျှောက်သွားစဉ် ရုတ်တရက် အန္တရာယ် အာရုံကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကနဦး ရပ်နေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သုံးမီတာခန့် အကွာတွင် ချက်ချင်း ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ အစက ရပ်နေခဲ့သည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီးအနားမှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းသည် ထိုဘက်သို့ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ သူသည် အသက် ၃၀ ကျော်ခန့် ရှိပုံရပြီး မျက်နှာမှာ အမျိုးသမီးဆန်ဆန် ချောမောလှပသည်။ ဆံပင်မှာ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး မီးခိုးရောင် မျက်လုံးများမှာ သူ ဝတ်ထားသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဓားမြှောင်တစ်လက်စီ ကိုင်ထားသည်။

"မင်းက ဒီက အစောင့် တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက မျက်နှာဖုံး အနောက်မှနေ၍ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... မင်းကတော့ သူခိုးပေါ့။ ငါ ပြောရရင် မင်းက တကယ် မိုက်မဲတဲ့ ကောင်ပဲ။ ယုမျိုးနွယ်ထဲကို တစ်ခုခု ခိုးဖို့ ခိုးဝင်ရဲတယ်ဆိုတော့ မင်းက သေချင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဆံပင်နက်နှင့် လူက လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပြောပြပါဦး... ငါက ကျူးကျော်သူမှန်း မင်း သိနေရက်နဲ့ ဘာလို့ တခြားသူတွေကို အချက်မပေးတာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ။ မင်းက အနှောင့်အယှက် ပေးတဲ့ ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင်ပဲဟာ။ ငါ မင်းကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်တာပဲ၊ အဲဒီအတွက်နဲ့ တခြားသူတွေ အိပ်စက်နေတာကို နှောင့်ယှက်စရာ မလိုပါဘူး" သူက ရယ်မောရင်း လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"သေတော့မယ့် လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ တော်တော်လေး စကားကြီး စကားကျယ် ပြောတာပဲ" လုံချန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဪ၊ ဒါဆို... မင်း အရင် သေလိုက်ဦး" ဆံပင်နက်နှင့် လူက ပြောပြောဆိုဆို လုံချန်းထံသို့ ဓားမြှောင်တစ်လက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ဓားမြှောင် လက်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် သူသည် ဒုတိယ တစ်လက်ကို ညာဘက်သို့၊ တတိယ တစ်လက်ကို ဘယ်ဘက်သို့ ထပ်မံ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

သူသည် လုံချန်း ထွက်ပြေးနိုင်သော လမ်းကြောင်း အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားရင်း ဓားမြှောင်များကို ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ဆက်တိုက် ပစ်သွင်းနေတော့သည်။

လုံချန်းသည် မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသော ဓားမြှောင်များကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။ ဓားမြှောင်များ သူ၏ အနားသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူသည် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဓားမြှောင်များ ဖြတ်သွားသည်နှင့် ထိုနေရာမှာပင် ပြန်ပေါ်လာခဲ့ရာ ဓားမြှောင်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသယောင် ထင်ရသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး" ဆံပင်နက်နှင့် လူက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း၊ သူ မှင်တက်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ အနောက်တွင် ၁၀ စင်တီမီတာခန့်သာ ကျယ်သော ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် တစ်ပေါက် ပေါ်လာသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

ထိုတံခါးပေါက်ထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်လက် ထွက်လာပြီး ထိုလူ၏ နှလုံးသားကို အနောက်မှနေ၍ ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လည်ပင်း အနောက်တွင် နောက်ထပ် တံခါးပေါက် တစ်ပေါက် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ အလားတူပင် ဓားမြှောင်တစ်လက် ထွက်လာပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် တံခါးပေါက် ၄ ပေါက် ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။ ညာလက် အနောက်တွင် တစ်ပေါက်၊ ဘယ်လက် အနောက်တွင် တစ်ပေါက်နှင့် ကျန်နှစ်ပေါက်မှာ ခြေထောက် နှစ်ဖက်၏ အနောက်တွင် ဖြစ်သည်။ ထိုတံခါးပေါက်များထဲမှ ဓားမြှောင် ၄ လက် ထပ်မံ ထွက်လာပြီး သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ထိုးဖောက်လိုက်တော့သည်။

"မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရှိတုန်းက အကူအညီ ခေါ်ခဲ့သင့်တာ။ မင်းထက် အများကြီး ပိုသန်မာတဲ့ သူတွေကိုတောင် ငါ သတ်ခဲ့ဖူးတာ မင်း သိသင့်တယ်။ ရွှေအမြူတေ အဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား" လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ သက်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နားတွင် ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာပြီးနောက် လုံချန်းသည် ရွှေအမြူတေ အဆင့်၏ အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ တကယ့် ခွန်အားမှာမူ ထိုထက် များစွာ သာလွန်သည်။

လုံချန်းသည် လှည့်ပြန်လာပြီး သက်မဲ့ အလောင်းကို ထားရစ်ခဲ့ကာ အနီးဆုံး ဝင်းခြံဆီသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

"မသတ်ခင် သူ့ကို အရင် မေးခဲ့သင့်တာ" လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်သော ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ရွေ့လျားနေစဉ် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

ထိုသူမှာ ပုံမှန် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအစောင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မြူခိုးကဲ့သို့သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပလာပြီး အစောင့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အစောင့်သည် မိမိထံသို့ လျှောက်လာသော လုံချန်းကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"တပ်မှူး၊ ဘာ... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" အစောင့်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအစောင့်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လုံချန်းသည် သူ အခုလေးတင် သတ်ခဲ့သော ဆံပင်နက်နှင့် လူအဖြစ် မြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပြောပြစမ်း" လုံချန်းက ထိုလူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ တပ်မှူး" အစောင့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း မင်းရဲ့ တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်ရဲ့လား" လုံချန်းက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ တပ်မှူး"

"တကယ်လား၊ အင်း... တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ မင်း မင်းရဲ့ အလုပ်ကို အလေးအနက် မထားဘူးလို့ ငါ့ကို ပြောတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်တစ်လက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစောင့်မှာ မှင်တက်သွားသည်။

လုံချန်း လက်ထဲရှိ အေးစက်သော ဓားမြှောင်ကို ကြည့်ရင်း အစောင့်မှာ ကျောချမ်းသွားရသည်။

"ဟင့်... ဟင့်အင်း တပ်မှူး။ ကျုပ် ကျုပ်ရဲ့ တာဝန်ကို အရမ်း အလေးအနက် ထားပါတယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်" အစောင့်က အလောတကြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဪ... ဒါဆို မင်းရဲ့ အလေးအနက် ထားမှုကို ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်။ သေဘေးနဲ့ ကြုံရရင်တောင် တို့တွေ ဘယ်လို အခြေအနေမှာမဆို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ရမယ့် နေရာကို ငါ့ကို ပြောစမ်း" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး ခန်းမပါ" အစောင့်က အလေးအနက် ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ။ အခု မြောက်ဘက် လအင်ပါယာကနေ အသစ် ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေ တည်းခိုတဲ့ နေရာကို ပြောစမ်း... မင်း အဲဒီနေရာကို စစ်ဆေးပြီးပြီလား" လုံချန်းက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အာ... ဘာကို ပြောတာလဲ တပ်မှူး" အစောင့်က ဇဝေဇဝါ မျက်နှာဖြင့် မေးသည်။

"မိန်းကလေးလင်းနဲ့အတူ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်း ကနေ ပါလာတဲ့ လူတွေ ဘယ်မှာ တည်းတာလဲလို့ မေးနေတာ" လုံချန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"တပ်မှူး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒါက ကျုပ်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး မေးနေတာလား" အစောင့်က သံသယဖြင့် မေးသည်။

"ဖြေစမ်း" လုံချန်းက အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေးလင်းက ကျုပ်တို့မျိုးနွယ်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ ရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ ဝင်းခြံမှာ နေပါတယ်။ သူနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ လူတွေကတော့ ဒီမှာ မရှိတော့ပါဘူး" အစောင့်က အလောတကြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်... ဘယ်ကို သွားကြတာလဲ" လုံချန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"တပ်မှူး၊ ကျုပ်အကြောင်း တိုင်တဲ့လူက ဘာတွေ ပြောနေမှန်း မသိတာ သေချာပြီ။ ကျုပ်က အဲဒီလောက် မအပါဘူး။ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းကို ကျုပ် မသိဘဲ မနေပါဘူး။ သူတို့က ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းမှာ ဧည့်သည်အဖြစ် သွားတည်းနေကြတာပါ။ ဒီညကို အဲဒီမှာပဲ ဖြတ်သန်းကြမှာပါ" အစောင့်က ဆရာ့ကို အဖြေဖြေနေသည့် တပည့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လုံချန်းသည် အတွေးနက်သွားသည်။

"ဟူး... အခြေအနေတွေက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားပြီပဲ" လုံချန်းက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟင်... တပ်မှူး တစ်ခုခု ပြောလိုက်တာလား" အစောင့်က မေးသည်။

"အင်း၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်" လုံချန်းက ထိုလူ၏ အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အစောင့်၏ ပါးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"အာ... တပ်မှူး" အစောင့်က သံသယဖြင့် ရေရွတ်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ၏ လည်ပင်းမှာ ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် သက်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

'ပုံရိပ်ယောင် အသေးစား... ပုံရိပ်ယောင် နိယာမ ရတနာလုံးဆီက ရခဲ့တဲ့ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ။ တကယ်လို့သာ ဒီလောက် ကန့်သတ်ချက်တွေ မရှိရင် ဒါက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတဲ့ စွမ်းရည် ဖြစ်မှာပဲ' လုံချန်းသည် တွေးရင်း ခေါင်းကို အသာခါလိုက်သည်။

သူသည် လှည့်ပြန်လာပြီး ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီး သုံးနာရီအကြာတွင် ထိုနေရာ၌ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးနေသော အစောင့်အလောင်းများကို တွေ့ရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စု တစ်စုလုံးတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်နှင့် အကြီးအကဲ အားလုံးသည် အမြင့်ဆုံး သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ကာ ကျူးကျော်သူကို စတင် ရှာဖွေကြတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် အဝင်ဝရှိ အစောင့် ၄ ဦး၏ အလောင်းများကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူတို့သည် တစ်ညလုံး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကျူးကျော်သူ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။

သူတို့က ကျူးကျော်သူကို အင်တိုက်အားတိုက် ရှာဖွေနေချိန်တွင် လုံချန်းမှာမူ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း မနက်ဖြန်အတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု ရရှိရန် အတွေးနက်နေသည်။ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်လာပါက အခြေအနေမှာ အန္တရာယ် ရှိနိုင်သဖြင့် သူသည် ဘာမှ အမှားမခံလိုပေ။

လုံချန်းသည် ဟာကွက် အနည်းဆုံးဖြစ်မည့် အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲရန် ကြိုးစားရင်း တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

မနက်ခင်း ရောက်လာသည်နှင့် လက်တန်မြို့ တစ်မြို့လုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။ ယနေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် လူအများ မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြသော ပူးတွဲဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ကျင်းပမည့် နေ့ပင် ဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်ဖြေဆိုမည့် မိသားစုဝင် ရှိသူများမှာမူ သူတို့၏ ချစ်ခင်ရသူများ အောင်မြင်ပါစေကြောင်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆုတောင်းနေကြလေတော့သည်။