အခန်း (၂၁၃-၂၁၄)

အခန်း (၂၁၃) လုံကျွင်း

"သူငယ်ချင်းလေး ရှန်။ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ညံ့တယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလောက်တော့ မဆိုးနိုင်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ တံဆိပ်လေး ပြပါဦး၊ မင်း ဘယ်လောက်ရလဲဆိုတာ ငါ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါရစေ" မင်းသားလူက ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲတွေဆီမှာ ဒုတိယစာရင်းတစ်ခု ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ အမှတ်ကို အဲဒီမှာ ဘာလို့ သွားမစစ်တာလဲ" လုံချန်းက မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်ကြီး အပင်ပန်းခံနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ မင်းဘာသာမင်း အမှတ်ပြလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ကဲပါ... ရှက်နေဖို့ မလိုပါဘူး" မင်းသားလူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ သူ၏ အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူများကလည်း ဝိုင်း၍ အော်ဟစ်လာကြသည်။

"အမှတ်ကို ပြပါ၊ အမှတ်ကို ပြပါ"

မကြာမီ တစ်ခန်းလုံး ထိုအသံများဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မင်းသားလူကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..." လုံချန်းက တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် မင်းသားလူနှင့် အကြီးအကဲယီ ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အကြီးအကဲယီ... သူ့ရဲ့ တံဆိပ်ကို ယူပြီး အမှတ်ကို အကျယ်ကြီး ဖတ်ပြပေးပါဦး။ ဒါမှ သူငယ်ချင်းလေးရှန်းမှာ ရှိတဲ့ အံ့မခန်း တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သိရမှာပေါ့" လုံချန်း လမ်းတစ်ဝက် ရောက်နေစဉ် မင်းသားလူက လှမ်းပြောသည်။

လုံချန်းက ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားကာ သူ၏ ရွှေဖြူ လပြည့်ဝန်းတံဆိပ်ကို အကြီးအကဲယီထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အကြီးအကဲယီသည် တံဆိပ်ကို ပြုံးပြုံးလေး ယူကြည့်လိုက်သည်။ တံဆိပ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် လှပသော လမင်းပုံနှင့်အတူ နံပါတ် ၁ ဟု ရေးထွင်းထားသည်။

သူသည် တံဆိပ်၏ အနောက်ဘက်သို့ လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားပြီး အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ" သူသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အမှတ်စာရင်း အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ လူများမှာ အကြီးအကဲယီ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကြောင့် မှင်တက်နေကြသည်။ သူ့မှာ ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူတို့ စဉ်းစားမရကြပေ။ မင်းသားလူပင်လျှင် အကြီးအကဲယီ ဘာလုပ်နေမှန်း နားမလည်တော့ပေ။

အကြီးအကဲယီသည် အမှတ်စာရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ နံရံပေါ်ရှိ နာရီကို ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာသည်။ နံပါတ် ၁ နေရာတွင် ရှိနေသော နာမည်မှာ ထျန်ရှန်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ အမှတ်မှာ အကြီးအကဲယီကို အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်စေလောက်အောင် မြင့်မားလွန်းနေသည်။ ဒုတိယနေရာမှာတော့ မင်းသားလူ အမှတ် ၃၂၀ နှင့် တတိယနေရာမှာ တွမ် အမှတ် ၁၈၀ ဖြစ်သည်။

'စောစောက ဘာလို့ သူ့နာမည် မရှိတာလဲ။ သူ့အမှတ်က အရမ်းများလွန်းလို့ တွက်ချက်ဖို့ အချိန်ကြာနေခဲ့တာလား' အကြီးအကဲယီသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက... တကယ့်ကို မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်လား" အကြီးအကဲယီက ခေါင်းခါရင်း အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်။

"ပြန်လာပြီလား အကြီးအကဲယီ။ သူ့အမှတ်က မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေလို့လား။ သူ့မှာ အပိုမှတ် ၆၀ တောင် ရှိတာဆိုတော့ စုစုပေါင်း အမှတ် ၁၀၀ အောက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား" မင်းသားလူက လှောင်ပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူ့အမှတ်က ၁၂..." အကြီးအကဲယီက ဤမျှသာ ပြောရသေးသည်။ မင်းသားလူက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"၁၂ မှတ်တည်းလား။ သူငယ်ချင်းလေး ထျန်... မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကိုလည်း မြှင့်တင်ဦးမှပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ပါရမီတွေ အလဟဿ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဆင်းရဲတဲ့ နေရာက လာတာဆိုတော့လည်း မတတ်နိုင်ပါဘူးလေ... ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ နောက်မှ ငါ မင်းကို ကောင်းတဲ့ ပညာရပ်တွေ သင်ပေးမယ်" မင်းသားလူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

အကြီးအကဲယီသည် မင်းသားလူကို သနားစဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းသားလူ၏ အမြင်ကျဉ်းမှုကို ဆူရမလား၊ သို့မဟုတ် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမည့် အရာများအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ပေးရမလား သူ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

"မင်းသားလူ... အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။ သူ့အမှတ်က ၁၂၆၁ ဟ" အကြီးအကဲယီက ခပ်နွမ်းနွမ်း အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တ... တ... တစ်ထောင့်နှစ်ရာ... ခြောက်ဆယ်..." မင်းသားလူသည် စကားများ ထစ်ကုန်ပြီး ခေါင်းများ မူးနောက်သွားတော့သည်။

"တစ်ခု ကျန်သေးတယ်... ခြောက်ဆယ့်တစ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ငါ့အတွက်တော့ ဒါက တကယ့်ကို ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အမှတ်ပါပဲ။ ဒီထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ" လုံချန်းက ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ မင်းသားလူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မင်းသားလူမှာမူ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဒူးထောက် ရက်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။

"ကျုပ်ရဲ့ တံဆိပ်" လုံချန်းက အကြီးအကဲယီထံ လက်ကမ်းလိုက်သည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့..." အကြီးအကဲယီက တံဆိပ်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

လုံချန်း မိမိနေရာသို့ ပြန်သွားသောအခါ တစ်ကွင်းလုံးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အမှတ် ၁၂၀၀ ကျော်လား။ ဒါဆို သူက သူ့ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ၇ ဆင့်လောက် မြင့်တဲ့ သားရဲ ၁၀ ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှ ရှုံးခဲ့တာပေါ့"

"သူက ရွှေအမြူတေ အဆင့် ၄ လေ။ ဒါဆို သူ့ရဲ့ တကယ့် တိုက်ခိုက်ရေး ခွန်အားက မြေကမ္ဘာ အဆင့် ၁ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှနေတာပေါ့"

"တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ"

လူများမှာ အံ့အားသင့်မှု အပြည့်ဖြင့် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

"ကဲ... နောက်ဆုံးရလဒ်ကို ကြေညာမယ်။ ပထမ ထျန်းရှန်၊ ဒုတိယ မင်းသားလူ၊ တတိယ တွမ်... အဆင့် ၅၀၀ မင်ကု။ အခု နာမည်ခေါ်လိုက်တဲ့ သူတွေအားလုံး တတိယအဆင့်နဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့် စမ်းသပ်မှုတွေကို တက်ရောက်ခွင့် ရပါမယ်" အကြီးအကဲယီက ကြေညာလိုက်သည်။

"ဒီ ၅၀၀ ထဲကမှ လူ ၁၀၀ ပဲ နောက်ဆုံး အရွေးခံရမှာပါ။ အဲဒီထဲက တချို့ကိုတော့ ဂိုဏ်းငါးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေက သူတို့ရဲ့ အမာခံတပည့်တွေအဖြစ် ရွေးချယ်သွားမှာပါ။ တချို့ဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်တွေဆီက ပိုကောင်းတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေတောင် ရနိုင်ပါတယ်" အကြီးအကဲယီက ပြောရင်း လုံချန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်တွေက မရွေးချယ်တဲ့ သူတွေကတော့ သူတို့ ဝင်ချင်တဲ့ဂိုဏ်းကို ဝင်ခွင့်ရပေမဲ့ အပြင်စည်းတပည့် အဖြစ်နဲ့ပဲ ဝင်ရမှာပါ။ တတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှုကို မနက်ဖြန် ကျင်းပပါမယ်။ အောင်မြင်သူတွေအတွက် တို့ဂိုဏ်းထဲမှာ တည်းခိုဖို့ စီစဉ်ပေးထားပါတယ်။ ရှုံးနိမ့်သူတွေကတော့ ပြန်နိုင်ပါပြီ" ပြောပြီးနောက် အကြီးအကဲယီသည် လုံချန်းရှိရာသို့ လျှောက်လာသည်။

"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ၊ မင်းရဲ့ အခန်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်" အကြီးအကဲယီက လုံချန်းကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။

"ကောင်းပါပြီ" လုံချန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ အံ့သြသော အကြည့်၊ မနာလိုသော အကြည့်များကြားမှ သူသည် အကြီးအကဲနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

လုံချန်းကို အလွန်လှပပြီး ပရိဘောဂ အစုံအလင်ရှိသော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လှပသော ဥယျာဉ်နှင့် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာ ရှိသည်။

"ဒီနေရာက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နဂိုက ပထမရတဲ့သူအတွက် စီစဉ်ထားတဲ့ နေရာကလည်း ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် အဲဒီနေရာက မင်းနဲ့ မတန်ဘူးလို့ တို့တွေ ခံစားရလို့ ဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့ ခြံဝင်းကို ပြောင်းပေးလိုက်တာ" အကြီးအကဲယီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်ရင်း ပြောသည်။

"အကြီးအကဲယီ... ကျုပ် တစ်ခုလောက် မေးလို့ ရမလား?"

"ရတာပေါ့၊ မေးချင်တာ မေးနိုင်ပါတယ်"

"အကြီးအကဲ ယုထျန်းဟောင်... သူက ဂိုဏ်းရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ နေတာလဲ" လုံချန်းက အေးအေးလူလူ မေးလိုက်သည်။

"ဟင်... ဒါကို ဘာလို့ မေးတာလဲ"

"သူက ဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်တဲ့သူ တစ်ယောက်လိုပဲလေ။ သူနေတဲ့ နေရာကလည်း ထူးခြားမှာပေါ့လို့ တွေးမိလို့ပါ"

"အင်း... အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ သူက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ခြံဝင်းမှာ နေတာ။ ပြောရရင် မင်းရဲ့ ခြံဝင်းနဲ့ မဝေးလှဘူး။ ဒီအတိုင်း တစ်ကီလိုမီတာလောက် တည့်တည့်လျှောက်သွားရင် သူ့ခြံဝင်း ရှေ့ကို ရောက်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဂိုဏ်းထဲမှာ အမြဲမနေဘူး၊ တစ်ခါတလေ ယုမျိုးနွယ်ဆီ ပြန်ပြီး ညအိပ်တတ်တယ်"

"ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ သူ ဒီနေ့ ယုမျိုးနွယ်စုဆီ မပြန်လောက်ဘူး မဟုတ်လား"

"အင်း... သူ ဂိုဏ်းထဲမှာပဲ နေမှာပါ" အကြီးအကဲယီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"လိုက်ပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ အကြီးအကဲယီ။ ခင်ဗျားက တကယ်ကို ကူညီတတ်သူပဲ" လုံချန်းက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူသည် တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားသည်။

သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် နာရီဝက်ခန့် အနားယူပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ပြန်ထွက်လာသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို အမြဲသုံးထားပြီး ဂိုဏ်းအတွင်း လျှောက်သွားသည်။ အစောင့်တစ်ယောက်ကို တွေ့တိုင်း သူ၏ စိတ်အာရုံ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို သုံး၍ ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ သူ၏ ကောင်းကင် ဖုံးလွှမ်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကလည်း အရှိန်အဝါကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်စေရန် ကူညီပေးထားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် လှပသော ခြံဝင်းတစ်ဝင်းရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်တစ်ပေါက်ဆီသို့ တိုးသွားပြီး အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ လူမရှိသော အခန်းတစ်ခန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံ သုံးထားသဖြင့် ဤနေရာ၏ ပိုင်ရှင် ဘယ်မှာ ရှိနေသည်ကို သိနေသည်။

လုံချန်းသည် အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ အခန်းအတွင်းမှ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေသော အသံကို ကြားနေရသည်။

"ဟင်း... အဲဒီ မောက်မာတဲ့ ကောင်လေးရှေ့မှာ ငါက နှိမ့်ချနေရတာ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ငါ့သမီး လင်းက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ။ ဟင်း... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ ဒါတွေ လုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဆင့် ၇ ပါရမီရှင် ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ တိုက်ခိုက်ရေး တော်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း သူ ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းကိုပဲ ဝင်လာမှာပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တို့ဂိုဏ်းက အသန်မာဆုံးပဲလေ။ ငါတို့တွေ ဖိတ်မခေါ်ရင်တောင် သူ တို့ဆီလာဖို့ တောင်းပန်နေမှာ"

"ဟူး... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်ဆိုတော့လည်း ညကျရင် သူ့ကို သွားပြီး စည်းရုံးရဦးမယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီကောင်လေးကို တကယ် လိုချင်နေတာပဲ" ထိုလူသည် အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ရင်း ပြောနေသည်။

"နေကောင်းလား သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီး။ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်" နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟမ်... လုံကျွင်းလား၊ မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာလား" သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၂၁၄) ငါ့အဖေက အဖမ်းခံရတာလား

"ဟမ်... လုံကျွင်းလား။ မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာလား" သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့... အဲဒီလောက်တောင် အံ့သြသွားတာလား" လုံကျွင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေက မင်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်ပြီလို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့ကြတာလေ။ အဲဒီသတင်း ကြားကြားချင်း ငါ ရွှေနိုင်ငံ အထိတောင် လိုက်သွားခဲ့သေးတယ်" ယုထျန်ဟောင်သည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည်ကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"သူတို့ ငါ့အလောင်းကို မတွေ့ခဲ့ကြဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒါ ငါ အသက်ရှင်ခဲ့လို့ပေါ့။ ငါ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး သတိမေ့သွားခဲ့တယ်။ ရွှမ်းနိုင်ငံက မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့က အိမ်တစ်အိမ်မှာ ပြန်နိုးလာခဲ့တာ။ အဲဒီကို ဘယ်လိုရောက်သွားလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်" လုံကျွင်းက ဆိုသည်။

"မင်း အသက်ရှင်နေတာပဲ။ အသက်ရှင်နေတာနဲ့တင် တော်ပါပြီ" ယုထျန်ဟောင်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး လုံကျွင်းကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ဆူလျန်က မင်းအပေါ် ပရိယာယ်ဆင်ပြီး ဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်တုန်းကလည်း ငါ မင်းကို မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး။ အမည်မသိ လုပ်ကြံသူတွေ မင်းကို တိုက်ခိုက်တုန်းကလည်း ငါ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါ ဘာမှမသုံးမကျတဲ့သူလို့ အမြဲ အပြစ်တင်နေခဲ့တာ" ယုထျန်ဟောင်က ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောရှာသည်။

"အဲဒါ မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဪ... ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ သမီးလေး အခု ဘယ်လိုနေလဲ" လုံကျွင်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အာ..." ထိုမေးခွန်းကြောင့် ယုထျန်ဟောင်၏ မျက်နှာ ရဲတက်သွားပြီး စကားလုံး ရှာမရ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ... မင်းကို တောင်းပန်စရာ တစ်ခုရှိတယ်။ ငါတို့ ကလေးတွေကို လက်ထပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ကြတာကို ငါ ဖျက်လိုက်မိတယ်။ လင်းက ငါ့ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုဆီ သွားပြီး စေ့စပ်မှုကို ဖျက်ခဲ့တယ်"

"သူမ ပြန်လာပြီး အဲဒါကို ပြောပြတော့ ငါ အရမ်း ဒေါသထွက်ပြီး လက်ထပ်ရမယ်လို့ အတင်းပြောခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက နားမထောင်ဘူး။ အကယ်လို့ ငါသာ အတင်းအကျပ် လုပ်ရင် သူမကိုယ်သူမ သတ်သေမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ ငါ... ငါ့ရဲ့ ကတိကြောင့် ငါ့သမီးလေးကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူး" ယုထျန်ဟောင်က လေးပင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။

"ရပါတယ်... ငါတို့ ကလေးတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါတို့တွေ မဆုံးဖြတ်သင့်ပါဘူး။ သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ" လုံကျွင်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဪ... ဒါနဲ့ အကြီးအကဲ ဆူလျန် အခု ဘယ်မှာ နေလဲ" လုံကျွင်းက မေးလိုက်သည်။

"သူလား၊ အဲဒီ အဘိုးကြီးက ဂိုဏ်းရဲ့ နှင်းတောင်ထိပ်မှာပဲ နေတုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့ ခြံဝင်းက အရင်အတိုင်းပဲ ရှိနေတုန်းပါပဲ" ယုထျန်ဟောင်က ခပ်ဟဟ ရယ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဟင်း... သူ အသက်ရှင်နေသေးတာကိုပဲ ငါ အံ့သြမိတယ်" လုံကျွင်းက ပြောရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

ယုထျန်ဟောင်သည် လုံကျွင်းနှင့် စကားပြောနေသည်ဟု ထင်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထိုနေရာ၌ လုံကျွင်း မရှိပေ။ မျက်နှာဖုံးစွပ် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ဖခင်ပုံစံကို ပုံရိပ်ယောင်ဖြင့် ဖန်တီးကာ ယုထျန်ဟောင်ထံမှ အချက်အလက်များ နှိုက်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သိလိုသမျှ သိရပြီ ဖြစ်သဖြင့် လုံချန်း ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို သုံး၍ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။ ယုထျန်ဟောင်၏ အမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ပုံရိပ်ယောင်လည်း ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုကျွင်း... မင်း ဘာလို့..." ယုထျန်ဟောင်က စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ့ရှေ့ရှိ လုံကျွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အစ်ကိုကျွင်း၊ အစ်ကိုကျွင်း" သူ ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါ်သော်လည်း ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတော့ပေ။

"ဒါ... ဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူး ပုံရိပ်ပဲလား။ ဒါဆို မင်း... အသက်မရှင်တော့ဘူးပေါ့။ အစ်ကိုကျွင်း ထွက်သွားတာ ကြာပြီပဲ... ငါ မင်းကို လွမ်းတယ်ကွာ" ယုထျန်ဟောင်သည် ဒူးထောက်လဲကျသွားပြီး မျက်ရည်များ ထပ်မံ ကျဆင်းလာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဝမ်းနည်းခြင်း မျက်ရည်များ ဖြစ်သည်။

'ဒါဆို ယုထျန်ဟောင်က ငါ့အဖေကို မလုပ်ကြံခဲ့ဘူးပေါ့... အခု ငါ့မှာရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စက အကြီးအကဲ ဆူလျန်ပဲ' လုံချန်းသည် မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ဦးယံတွင် လျှောက်လှမ်းရင်း တွေးနေသည်။

သူသည် နှင်းတောင်ကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ ရွှမ်းနိုင်ငံတွင် ဆောင်းရာသီ မဟုတ်သော်လည်း ထိုတောင်ထိပ်တွင်တော့ နှင်းများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"လမ်းလျှောက်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး..." လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ကောင်းကင်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်မိစ္ဆာ အတောင်ပံ"

သူ၏ ကျောနောက်တွင် လှပသော အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပေါ်လာသည်။ အတောင်ပံတစ်ဖက်မှာ ရွှေရောင် တောက်နေပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာမူ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသည်။ လုံချန်းသည် နှင်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ အရှိန်အကုန်တင်ကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

သူသည် ကောင်းကင် ဖုံးလွှမ်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို သုံး၍ သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူ၏ အနက်ရောင် အဝတ်အစားများက အမှောင်ထုနှင့် သဟဇာတ ဖြစ်ရန် ကူညီပေးသော်လည်း ရွှေရောင်အတောင်ပံကတော့ အနည်းငယ် ပြဿနာရှိနေသည်။ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိရန် သူ မျှော်လင့်ရုံသာ ရှိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ဂိုဏ်း၏ တကယ့် ပညာရှင်ကြီးများမှာ သူတို့၏ အခန်းထဲတွင် ကျင့်ကြံနေကြပြီး အစောင့်များမှာလည်း မြေပြင်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် နှင်းတောင်ထိပ်ရှိ ခြံဝင်း၏ အမိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ၏ အတောင်ပံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် နတ်ဘုရားအာရုံကို သုံး၍ ခြံဝင်းကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ အပေါက်ဝတွင် အစောင့်အချို့နှင့် အိပ်ခန်းထဲတွင် တရားထိုင်နေသော အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကိုသာ တွေ့ရသည်။

လုံချန်းသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို သုံး၍ အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အကြီးအကဲ ဆူလျန်... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို စကားမပြောချင်ဘူးလား" လုံချန်းက အခန်းဝတွင် ရပ်လျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အဘိုးကြီး တရားထိုင်ရာမှ နိုးလာစေရန် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ အချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ... ဟမ်... လုံကျွင်း။ မင်း... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်း တစ္ဆေကျောင်းတော် ကနေ ဘယ်လို လွတ်လာတာလဲ"

အကြီးအကဲ ဆူလျန်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သော်လည်း သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လုံကျွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

'တစ္ဆေကျောင်းတော် ဟုတ်လား။ သူ ငါ့အဖေအကြောင်း တစ်ခုခု သိနေတာ သေချာပြီ' လုံချန်းက တွေးလိုက်သည်။

"ကျုပ် လွတ်လာတာပေါ့။ ဒါတင်မကဘူး... ကျုပ် ပိုပြီးတောင် သန်မာလာသေးတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ သူသည် ကောင်းကင် ဖုံးလွှမ်းခြင်း ကို သုံး၍ မြေကမ္ဘာ အဆင့် ၁၀ ၏ အရှိန်အဝါကို ဟန်ဆောင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင် ဖုံးလွှမ်းခြင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အမှန်ထက် တစ်ဆင့် မြင့်အောင် သို့မဟုတ် နှစ်ဆင့် နိမ့်အောင် ဟန်ဆောင်ပြနိုင်သော စွမ်းရည် ရှိသည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဂိုဏ်းချုပ်ထက်တောင် သန်မာနေပါလား။ ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တစ္ဆေကျောင်းတော်က လူတွေ မင်းကို ခေါ်သွားပြီး နောက်ပိုင်း မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သန်မာလာရတာလဲ" အကြီးအကဲ ဆူလျန်သည် မယုံနိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။

"အဲဒါတွေက အရေးမကြီးဘူး။ ခင်ဗျား သိဖို့ လိုတာက အခု ကျုပ်မှာ ခင်ဗျားကို သတ်နိုင်တဲ့ ခွန်အား ရှိတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်မေးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ရိုးရိုးသားသား ဖြေရင်တော့ ကျုပ် ခင်ဗျားကို မသတ်ဘူး" လုံချန်းက ဆိုသည်။

"ဘာလဲ၊ ငါ အသက်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဘာမဆို ဖြေဖို့ အသင့်ပဲ" အကြီးအကဲ ဆူလျန်က သူ၏ အသက်အတွက် ကြောက်လန့်တကြား ပြောရှာသည်။

"မေးခွန်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျုပ် သိချင်တာက... ကျုပ်တို့ကြားက ကိစ္စမှာ ဘာလို့ တစ္ဆေကျောင်းတော်ကို ပါအောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ" လုံချန်းက နားလည်သလိုဖြင့် မေးလိုက်သည်။ တစ္ဆေကျောင်းတော်က မည်သည်မှန်း သူ မသိသေးသဖြင့် ဆူလျန်ထံမှ အချက်အလက်များ တဖြည်းဖြည်း နှိုက်ယူရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ... ငါ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့က မင်းကို လိုက်ရှာနေတာ။ အားလုံးက မင်းရဲ့ ကျောက ဆေးမင်ကြောင့်ပဲ" ဆူလျန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံချန်းသည် သူ၏ ဖခင် ကျောကုန်းတွင် ရှေးဟောင်း စာလုံးပုံစံ ဆေးမင်တစ်ခု ရှိသည်ကို သတိရသွားသည်။ ထိုဆေးမငါမှာ မွေးကတည်းက ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

"ကျုပ်ဆေးမင်က တစ္ဆေကျောင်းတော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" လုံချန်းက ထပ်မေးသည်။

"အဲဒါက... မင်း အတိုက်ခိုက် မခံရခင် တစ်လ အလိုလောက်က စတာ။ တစ်နေ့မှာ တစ္ဆေကျောင်းတော်က တမန်တစ်ယောက် ငါတို့ဂိုဏ်းကို ရောက်လာတယ်။ သူတို့က အဲဒီဆေးမင်ပုံကို ပြပြီး ဒီလိုဆေးမင် ရှိတဲ့သူကို တွေ့ဖူးလားလို့ မေးတယ်။ သူတို့က တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ အင်ပါယာတွေမှာလည်း ဒီအမှတ်အသားရှိတဲ့သူကို လိုက်ရှာနေတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ကျောမှာ အဲဒီအမှတ်အသား ရှိတာကို ငါ သတိရသွားလို့ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်တာ" အကြီးအကဲ ဆူလျန်က အတည်ပေါ့ ဆိုသည်။

"ခင်ဗျားက ကျုပ်ဆေးမင်အကြောင်း ဘယ်လို သိတာလဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က ကျုပ်ကို ဘာလို့ လိုက်ရှာနေတာလဲဆိုတာရော မပြောပြဘူးလား" လုံချန်းက ဆူလျန်၏ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ မြင်ဖူးတာပေါ့။ နှစ်ပတ်လည် ပြိုင်ပွဲမှာ မင်း ချွမ်ချွန်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းကလေ။ သူ့ရဲ့ မီးတောက် သိုင်းကွက်ကြောင့် မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေ လောင်ကျွမ်းသွားတုန်းက မင်းကျောက ထူးဆန်းတဲ့ဆေးမင်ကို ငါ တွေ့လိုက်တာ။ သူတို့ ဘာကြောင့် ရှာနေလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မေးပေမဲ့ သူတို့ ငါ့ကို မပြောပြဘူး" အကြီးအကဲ ဆူလျန်က ပြန်ပြောပြလေသည်။