အခန်း (၂၁၅-၂၁၆)

အခန်း (၂၁၅) သူတော်စင်ဘုရင် ရှန်းဝူ၏ အမွေအနှစ်

"နှစ်ပတ်လည် ပြိုင်ပွဲမှာ မင်း ချွမ်ချွန်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက ငါ မြင်ဖူးတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ မီးတောက် သိုင်းကွက်ကြောင့် မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေ လောင်ကျွမ်းသွားတုန်းက မင်းကျောက ထူးဆန်းတဲ့ တက်တူးကို ငါ တွေ့လိုက်တာ။ သူတို့ ဘာကြောင့် ရှာနေလဲဆိုတာကိုတော့ ငါမေးပေမဲ့ သူတို့ ငါ့ကို မပြောပြဘူး" အကြီးအကဲ ဆူလျန်က အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ရောင်းစားလိုက်တာပေါ့" လုံချန်းက ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် မိစ္ဆာဆန်သော အပြုံးတစ်စ ပေါ်လာသည်။

"ဟင့်အင်း... မဟုတ်ပါဘူး! သူတို့ မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်မယ်ဆိုတာ ငါ တကယ်မသိခဲ့တာပါ" အကြီးအကဲ ဆူလျန်မှာ ချွေးများ ပြန်လာပြီး အသည်းအသန် ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆိုတော့သည်။

"သူတို့ ကျုပ်ကို ဘယ်ခေါ်သွားလဲဆိုတာရော ခင်ဗျား သိလား။ သူတို့ အခြေစိုက်စခန်းက ဘယ်မှာလဲ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား မသိဘူးဆိုရင်တော့ ကျုပ် ပြန်လာနိုင်ဖို့ ဘယ်လောက် ခက်ခဲခဲ့လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက အကြီးအကဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ သိသလောက်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဌာနချုပ်က အရှေ့ဘက်ပင်လယ်ထဲက တစ္ဆေကျွန်းမှာ ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ အခက်အခဲကို ငါ... ငါ နားလည်ပါတယ်" ဆူလျန်က တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဖြေရှာသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ရှင်းပြနေစဉ်မှာပင် သူ့ရှေ့ရှိ လုံကျွင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိတ်လန့်နေသော အကြီးအကဲမှာ သူ၏ ကျောဘက်မှ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားသည့် ဓားတစ်လက်၏ အန္တရာယ်ကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။

"အား... ဘာ... ဘာလို့..." သူသည် သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

"သတင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ" လုံချန်းက ပြောရင်း အကြီးအကဲ၏ လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒါဟာ ငါ့အဖေအတွက် လက်စားချေခြင်းရဲ့ အစပဲ။ တစ္ဆေကျောင်းတော်... မင်းတို့က နောက်တစ်ယောက်ပေါ့" လုံချန်းက အမိုးပေါ်သို့ မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်း" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကဲ့သို့ အရောင်ပြောင်းသွားသည်။

သူ့ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာပြီး လုံချန်း ဝင်သွားသည်နှင့် ထိုအက်ကြောင်းမှာ ပြန်လည် ပိတ်သွားတော့သည်။

လုံချန်း၏ ခြံဝင်းအနီးတွင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ် ကောင်လေးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

"ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းရဲ့ တိကျမှုက အခုထိ မတိုးတက်သေးဘူးပဲ။ ငါသွားချင်တဲ့ နေရာနားကိုပဲ ပို့ပေးပြီး အတိအကျနေရာကိုတော့ ရောက်ခဲတယ်။ ဟူး... ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ အပင်ပေါက်လေးက နိယာမသစ်ပင်ကြီး ဖြစ်သွားရင်တော့ ဒီကန့်သတ်ချက်တွေ ပြီးဆုံးသွားမလားပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"လုံချန်း" သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ရွှင်း၏ အသံက စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလဲ"

"သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကို ကြည့်လိုက်ဦး။ နင့်ရဲ့ ဘုရင်ဓားက ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်" ရွှင်းက တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် သတိပေးသည်။

လုံချန်းက လက်စွပ်ထဲကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းပြောသကဲ့သို့ပင် ဘုရင်ဓားမှာ အလွန် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လေထဲတွင် ပျံဝဲပြီး ပတ်ချာလည် နေတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ပျံနိုင်တာလား။ ဒါက ဝိညာဉ်အဆင့် လက်နက်ပဲ မဟုတ်လား။ မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်တွေတောင် မပျံနိုင်ကြဘူးလေ။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပျံနေတာလဲ" လုံချန်းမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားသည်။

"ငါလည်း မသိဘူး။ အဲဒီအဘိုးကြီးကို သတ်ပြီး ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက ထူးဆန်းနေတာ။ ဓားက အပြင်မှာ ရှိနေတုန်း အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားလို့ အခုလို ဖြစ်နေတာ ထင်တယ်" ရွှင်းက သူမ ထင်မြင်ချက်ကို ပြောပြသည်။

"ငါ စစ်ဆေးကြည့်မယ်" လုံချန်းက ဘုရင်ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။

ဓားမှာ အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် လုံချန်း၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ တစ်နေရာသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"ဟေ့... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" လုံချန်းမှာ ဓား၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင် မိစ္ဆာအတောင်ပံများကို သုံး၍ ဓားနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ကံကောင်းစွာပင် ဓားသည် လူသူကင်းမဲ့သော ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် အဆောက်အအုံ သို့မဟုတ် ခြံဝင်းများ မရှိပေ။ ဓားသည် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး အပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုကျောက်တုံးမှာ အနားသတ်များ တိကျစွာ ဖြတ်တောက်ထားသော ပိရမစ်ပုံစံ ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ဓားနောက်သို့ ကပ်လိုက်လာသဖြင့် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဒါက တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့ ကျောက်တုံးပဲ။ ဒီနေရာမှာ ဘာထူးခြားတာ ရှိလို့လဲ။ ဒီကျောက်တုံး ပုံစံကလွဲရင် ငါ ဘာမှ မမြင်ရဘူး" လုံချန်းက ကျောက်တုံးကို အကဲခတ်ရင်း ဆိုသည်။

"ကျောက်တုံးအောက်မှာ ဝင်ပေါက်တစ်ပေါက် ရှိရမယ်။ အရင်ခေတ်က ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ နေရာတွေကို ဒီလိုမျိုး ဖုံးကွယ်တတ်ကြတယ်။ ဝိညာဉ်အဆင့် လက်နက်က နင့်ကို ဒီအထိ ခေါ်လာတယ်ဆိုမှတော့ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားမှာပဲ" ရွှင်းက လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ပြောပြသည်။

"ငါ စမ်းကြည့်မယ်" လုံချန်းက ပိရမစ်ပုံ ကျောက်တုံးကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး မကြည့်ရန် ကြိုးစားသည်။

"အင်း..." သူ အားကုန်သုံးသော်လည်း ကျောက်တုံးမှာ တစ်လက်မပင် မရွေ့ပေ။ သူသည် မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်၏ ခွန်အားကိုပါ သုံးသော်လည်း မထူးခြားပေ။

"ဒါက အဲဒီလောက် လွယ်မယ်လို့ နင်ထင်နေတာလား။ ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး" ရွှင်းက ကျောက်တုံးထိပ်ရှိ သော့ပေါက်ပုံစံ အပေါက်ငယ်လေးကို ညွှန်ပြသည်။

"သော့ပေါက်လား... ငါ သော့လိုတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သော့ကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲ" လုံချန်းက တွေးတောနေစဉ် လေထဲတွင် ဝဲနေသော ဘုရင်ဓားကို သတိပြုမိသွားသည်။

"နေဦး... ဒီသော့ပေါက် အရွယ်အစားက..."

လုံချန်းသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ဘုရင်ဓားကို ဖမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားသွားကို ကျောက်တုံးရှိ သော့ပေါက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ဓားမှာ အံကိုက်ဝင်သွားပြီး ဓားရိုးသာ အပြင်တွင် ကျန်တော့သည်။

ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံများ ပေါ်လာပြီး နှစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ကျောက်တုံးမှာ ဘေးသို့ ရွေ့သွားကာ အောက်သို့ ဆင်းသွားသော လှေကားထစ်များကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျောက်တုံးအောက်မှာ တကယ်ပဲ ဝင်ပေါက် ရှိတာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါပေါ့... ငါက ဒီကမ္ဘာအကြောင်း နင့်ထက် ပိုသိတာပဲ" ရွှင်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဓားကို ယူလိုက်၊ အထဲမှာ ဘာရှိလဲ သွားကြည့်ရအောင်" ရွှင်းက ပြောပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လုံချန်းက ဓားကို ပြန်နှုတ်လိုက်ပြီး လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားသည်။ သူ အထဲရောက်သည်နှင့် ကျောက်တုံးမှာ မူလနေရာသို့ အလိုအလျောက် ပြန်ပိတ်သွားတော့သည်။

လှေကားထစ်များသည် လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခေါင်း၏ အစတွင် ဆုံးသွားသည်။ ထိုလိုဏ်ခေါင်းမှာ လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်ပြီး ကျယ်ဝန်းသော စင်္ကြံလမ်းတစ်လမ်းနှင့် တူသည်။ ညထက် မှောင်မိုက်နေသော လိုဏ်ခေါင်းမှာ နံရံပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ပုံစံများ တောက်ပလာမှုကြောင့် ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသည်။

လုံချန်းသည် လိုဏ်ခေါင်း၏ အဆုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ လိုဏ်ခေါင်းမှာ သိပ်မရှည်ဘဲ အဆုံးတွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိသည်။ သူသည် ထိုတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်လက်မပင် မရွေ့ပေ။ ဆွဲကြည့်သော်လည်း မရပေ။ ကျောက်တုံးမှာကဲ့သို့ သော့ပေါက်လည်း မရှိချေ။

"ဟေး ရွှင်း... နင့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် ဒီတံခါးကို ဘယ်လို ဖွင့်ရမလဲ"

"အင်း... ငါလည်း မသိဘူး" ရွှင်းက ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်သည်။ "တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်၊ တံခါးဖွင့်ဖို့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှာကြည့်ရအောင်"

လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ရှာသည်။ နံရံများကို ခေါက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မထူးခြားပေ။ သူ လက်လျှော့တော့မည့် အချိန်တွင် သူ၏ ခြေထောက်မှာ မညီမညာ ဖြစ်နေသော မြေပြင်တစ်ခုကို နင်းမိသွားသည်။

မြေပြင်မှာ တုန်ခါလာပြီး နံရံမှ ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျလာကာ လူပုံစံ ကျောက်ဘီလူး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"တံဆိပ်ပေး" ကျောက်ဘီလူးက လုံချန်းထံ လက်ကမ်းကာ တောင်းလိုက်သည်။

"ဘာတံဆိပ်လဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။

"အမွေအနှစ် ဂူဗိမာန်ထဲကို ဝင်ဖို့ သခင်ကြီးရဲ့ ဓား လိုအပ်သလို၊ အဓိက နယ်မြေထဲကို ဝင်ဖို့ သူ့ရဲ့ တံဆိပ် လိုအပ်တယ်။ ငါ့ကို တံဆိပ်ပေး" ကျောက်ဘီလူးက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့မှာ ဓားပဲ ရှိတယ်၊ တံဆိပ် မရှိဘူး။ တခြားနည်းနဲ့ ဝင်လို့ မရဘူးလား"

"ပြန်သွားတော့၊ တံဆိပ်မပါဘဲ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး" ကျောက်ဘီလူးကြီးက ပြောဆိုပြီးနောက် နံရံထဲသို့ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။

"အထဲမှာ ဘာရှိလဲ ကြည့်လို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်" လုံချန်းက တံခါးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျောက်ဘီလူး ပြောတာက ဒါဟာ သူတော်စင် ဘုရင်ရဲ့ ဓားတဲ့။ ဒါဆို ဒါဟာ လူသားထုရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံး သူရဲကောင်းကြီး ရှန်းဝူရဲ့ အမွေအနှစ် နေရာပေါ့။ တကယ်လို့ ဒါဟာ သူ့နေရာဆိုရင် ရတနာတွေက အံ့မခန်း ဖြစ်မှာပဲ။ ငါ သူတော်စင် ဘုရင် ရှန်းဝူရဲ့ တံဆိပ်ကို ရှာပြီး ဒီကို ပြန်လာရမယ်"

လုံချန်းသည် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း တံဆိပ်ကို မရရအောင် ရှာမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ သူတော်စင် ဘုရင် ရှန်းဝူက သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့သူလေ။ သူ့ရဲ့ တံဆိပ်က ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေမလဲဆိုတာ မသေချာဘူး" ရှန်းက လိုက်ပါရင်း ဆိုသည်။

"မျှော်လင့်ချက် ထားစမ်းပါ။ ငါ သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်၍ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

အခန်း (၂၁၆) အခွင့်ထူးခံ

လုံချန်းသည် သူ၏ ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်၍ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တံခါးခေါက်သံ ကြားရသည့်တိုင်အောင် လုံချန်းမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံခေါက်မှသာ သူ နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားရင်းမှ မျက်နှာဖုံး တပ်ရန် မေ့နေသည်ကို သတိရသဖြင့် ပြန်သွားဝတ်လိုက်ရသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်တွင် အကြီးအကဲယီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မိတ်ဆွေလေး ရှန်... မင်းကို တတိယအဆင့် စမ်းသပ်မယ့်နေရာဆီ လိုက်ပို့ဖို့ ငါ ရောက်လာတာပါ" အကြီးအကဲယီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီ... သွားကြတာပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အားကစားကွင်းကြီးများနှင့် ဆင်တူပြီး ပရိသတ်များ ကြည့်ရှုရန် ခုံတန်းများကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသည်။ ကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုမှာ အချင်း တစ်ကီလိုမီတာကျော် ကျယ်ဝန်းသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်သည်။

ကွင်းထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရေးစင်မြင့် ၂၀ ရှိနေပြီး၊ ကွင်း၏ အလယ် ဗဟိုတွင် ဆယ်မီတာခန့် အမြင့်၌ မှန်ချပ်ကြီးတစ်ချပ် ပျံဝဲနေသည်။ ထိုမှန်ကြီးတွင် အပိုင်း ၂၀ ခွဲထားသည်။

"ဒါက စောင့်ကြည့်မှန်ပဲ။ ဒါက စင်မြင့် ၂၀ လုံးမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ တိုက်ပွဲတွေကို ပရိသတ်တွေ မြင်အောင် ပြသပေးမှာပါ"

"ဒီအဆင့်ကို ဘယ်သူ တာဝန်ယူတာလဲ" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ယုထျန်းဟောင်ပါပဲ။ သူကပဲ ဒီအဆင့်ကို စီမံခန့်ခွဲသွားမှာပါ" အကြီးအကဲယီက ဖြေကြားသည်။

"ဪ... ဒါနဲ့ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက လူတွေလည်း ရောက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေကြပြီ။ လင်းရယ်၊ သူမ စီနီယာအစ်ကိုလို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရယ် ပါတယ်"

"နှစ်ယောက်တည်းလား။ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်လို့ ကြားမိသလိုပဲ"

"ဪ... မင်းက မိန်းကလေးမုန့်ကို ပြောတာလား။ သူမ မရှိတော့ဘူး။ ဟွမ်ကျီ အင်ပါယာက ပြန်လာပြီးတာနဲ့ သူမက အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ မိန်းကလေးလင်းနဲ့ ဟိုကောင်လေးပဲ ကျန်ခဲ့တာ။ ပြောရရင် သူတို့က အောင်နိုင်သူကို ဆုချီးမြှင့်မယ့်သူတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"သူ ထွက်သွားပြီလား" လုံချန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ လက်သွားသော်လည်း သူ ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ စိတ်တိုနေပုံပဲ။ ဒီဂိုဏ်းတာဝန် တစ်ခုလုံးက အချိန်ဖြုန်းတာပဲလို့ သူမက ခဏခဏ ပြောနေခဲ့တာ။ ဘာကို ဆိုလိုမှန်းတော့ တို့တွေလည်း မသိပါဘူး"

"အားလုံးပဲ၊ တိတ်တိတ်နေကြပါ" ယုထျန်းဟောင်သည် စင်မြင့်တစ်စင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ ဟိန်းထွက်နေသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

ဆူညံနေသော ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ကျင်းပသွားမှာပါ။ ပထမအဆင့်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ပါရမီကို စစ်ဆေးခဲ့တယ်။ ဒုတိယအဆင့်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားကို စစ်ဆေးခဲ့တယ်။ အခု တတိယအဆင့်မှာတော့ မင်းတို့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ရေ စွမ်းရည်အားလုံးကို စစ်ဆေးသွားမှာပါ။ မင်းတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ဗျူဟာတွေ၊ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတွေကို ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာတွေကို ကြည့်မှာပါ။ မင်းတို့ ရင်ဆိုင်ရမှာက သားရဲတွေ မဟုတ်ဘဲ ပါးနပ်တဲ့ လူသားတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ယုထျန်းဟောင်က ဒုတိယအဆင့် အောင်မြင်ထားသော ကျင့်ကြံသူ ၅၀၀ ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုသည်။

"တိုက်ခိုက်ရမယ့် အစီအစဉ်ကို ဒုတိယအဆင့်က ရရှိထားတဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အတိုင်း ဆုံးဖြတ်ပါမယ်။ အဆင့် ၁ ရတဲ့သူက အဆင့် ၅၀၀ နဲ့ တိုက်ရမယ်၊ အဆင့် ၂ က အဆင့် ၄၉၉ နဲ့ တိုက်ရမယ်၊ ဒီလိုမျိုး အစဉ်လိုက် သွားမှာပါ။ တကယ်လို့ အဆင့်နိမ့်တဲ့သူက အဆင့်မြင့်တဲ့သူကို အနိုင်ရရင် အဆင့်တွေက အလဲအလှယ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ထိပ်ဆုံးက လူ ၂၅၀ ပဲ နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်ခွင့်ရပါမယ်"

"ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့က ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွေ မတူကြဘူးလေ။ တချို့က ရွှေအမြူတေ အဆင့် ရောက်နေပေမဲ့ တချို့က ဝိညာဉ်အခြေတည် အဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒီလောက် ကွာခြားနေတာကို ဘယ်လို တိုက်ရမှာလဲ" ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်အခြေတည် အဆင့် ၇ သာ ရှိသဖြင့် ရွှေအမြူတေ အဆင့်နှင့် ယှဉ်လျှင် အဝေးကြီး ကွာခြားနေသည်ကို သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းတို့ကို တန်းတူအခွင့်အရေး ပေးသွားမှာပါ။ တိုက်ခိုက်သူအားလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဝိညာဉ်အခြေတည်အဆင့် ၅ အထိပဲ ကန့်သတ်ထားရပါမယ်။ အကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က လိမ်လည်တာ ဒါမှမဟုတ် မတရားတဲ့ နည်းလမ်းသုံးတာ တွေ့ရင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးပါလိမ့်မယ်"

"ကဲ... ရှင်းပြတာ တော်ပြီ။ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲအဖြစ် အဆင့် ၁ ထျန်းရှန် နဲ့ အဆင့် ၅၀၀ ကျိုလီတို့ ပထမစင်မြင့်မှာ တိုက်ခိုက်ရမယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း သတ်မှတ်ထားတဲ့ စင်မြင့်တွေမှာ နေရာယူကြ"

လုံချန်းသည် ပထမ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ထိုကောင်လေးမှာ သင်္ကန်းရောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

"ကျုပ်နာမည်က ကျိုလီပါ။ ခင်ဗျား ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အံ့သြစရာတွေကို ကျုပ် မြင်ဖူးပါတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား ကျုပ်ရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရင် ကျုပ် ခင်ဗျားကို အနိုင်ပေးလိုက်မယ်" ကျိုလီက ပြုံးကာ ပြောသည်။

လုံချန်းက ဘာမှ မတုံ့ပြန်သဖြင့် ကျိုလီက ဆက်ပြောသည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို သဘောတူတယ်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်မယ်"

ကျိုလီသည် သူ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လက်ထဲသို့ စုစည်းလိုက်သည်။

"ကျားပုန်းလက်သီး" ကျိုလီက အော်ဟစ်ကာ လုံချန်းထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

လုံချန်းမှာ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုလီ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။ "မင်းက သတ္တိရှိသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသတ္တိက မင်းကို အသေသတ်လိမ့်မယ်"

သို့သော် ကျိုလီ၏ လက်သီး လုံချန်းကို ထိခါနီးအချိန်တွင် လုံချန်းသည် ကိုယ်ကို အသာအယာ တိမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်ထွက်သွားသည်။

"မင်းက အရမ်း နှေးလွန်းတယ်" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ပြောကာ ပြိုင်ဘက်၏ နံရိုးအိမ်ကို တစ်ချက် ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

"အား..." ကျိုလီသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ "ငါ့... ငါ့အရိုးတွေ ကျိုးကုန်ပြီ။ ငါ့ကို မြန်မြန် ကူညီကြပါဦး"

"ဟေး... ပထမစင်မြင့်က တိုက်ပွဲက မြန်လွန်းလှချည်လား။ အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်ကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ၊ သူက အရင်စမ်းသပ်မှု နှစ်ခုလုံးမှာ အဆင့် ၁ ရထားတဲ့သူလို့ ကြားတယ်" ရွှေနိုင်ငံမှ တော်ဝင်အစောင့်တပ်မှူး ကျင်းကျင်းက မှန်ချပ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် လုံမျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲ လုံရန် ထိုင်နေသည်။

"သူက ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်းကို မဖော်ပြချင်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ။ သူက ပါးနပ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ သူသည်လည်း ကွင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို လိုက်ရှာနေပုံ ရသည်။

"ရှင် တစ်ချိန်လုံး ဘာတွေ လိုက်ရှာနေတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတာလား" ကျင်းကျင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါရှာနေတဲ့သူက ဒီမှာ မရှိဘူးနဲ့ တူတယ်" လုံရန်က လုံချန်းကို မတွေ့သဖြင့် စိတ်ပျက်စွာ ဆိုသည်။

"ရှင် ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ ပြောလေ၊ ကျွန်မ ကူရှာပေးမယ်"

"ငါ့ရဲ့ မြေးလေးကို ရှာနေတာပါ"

"လုံထျန်းလား။ သူ ဒီမှာ ရှိမယ်လို့ ရှင် တကယ် ယုံကြည်နေတာလား"

"ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်လို့ ငါ ယူဆလို့ပါ"

"ကျွန်မ သူ့ပုံတူကို မြင်ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီမှာ ရှိပုံမရဘူး။ ဟိုမျက်နှာဖုံးစွပ် ကောင်လေးကိုရော ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ။ ဒီမှာ မျက်နှာမမြင်ရတာ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်လေ" ကျင်းကျင်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"သူလား... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒီမျက်နှာဖုံးစွပ်ကောင်လေးက ရွှေအမြူတေ အဆင့် ၄ မှာ ရှိနေတာ။ သူ စင်ပေါ်တက်သွားတုန်းက ငါ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးသား" လုံရန်က ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သူ့မြေးမှာ ထိုမျှမြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်း ရှိနိုင်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲများမှာ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားနေပြီး မင်းသားလူမှာလည်း သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူသွားသည်။ မကြာမီ လူ ၅၀၀ လုံး တိုက်ခိုက်ပြီးသွားသောအခါ လူ ၂၅၀ သာ ကျန်တော့သည်။

ဒုတိယအဆင့် တိုက်ပွဲများ ထပ်မံ ကျင်းပရာတွင်လည်း လုံချန်းက သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။

"အခု တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ လူ ၁၂၅ ယောက် ကျန်ပါတယ်။ ဒီအရေအတွက်က မ,ဂဏန်း ဖြစ်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် အဆင့် ၁ ရထားတဲ့ ထျန်းရှန်ဟာ စတုတ္ထအဆင့်ဆီကို တိုက်ပွဲဝင်စရာ မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် တက်ရောက်ခွင့် ရရှိပါတယ်" ယုထျန်းဟောင်က ကြေညာလိုက်လေတော့သည်။