အခန်း (၂၂၁-၂၂၂)

အခန်း (၂၂၁) ငါ့တပည့်ကို ချက်ချင်းလွှတ်စမ်း

"အိုး... ခင်ဗျားက သူ့ကို အသေခံခိုင်းနေတာလား။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်က မတော်တဆ သူ့လည်ပင်းကို ဖြတ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ့နောက်ကွယ်က အင်အားစုတွေကို ခင်ဗျား ရှင်းပြနိုင်မှာလား။ ခင်ဗျားက သူ့သေဆုံးမှုအတွက် တာဝန်မယူချင်ဘူး မဟုတ်လား" လုံချန်းက ရွမ့်ခေါင်းကို မတော်တဆ ဖြတ်မိမှာကို တကယ် စိုးရိမ်နေသည့်အလား လေးပင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလုပ်နေတဲ့ လုပ်ရပ်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲကိုရော မင်းသိရဲ့လား။ သူ့ကို တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မင်းလည်း သေရမှာပဲ။ အသိရှိရှိနဲ့ သူ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း" ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်က လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် ၁၀ ၏ အရှိန်အဝါအချို့ကိုပင် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ထိုအရှိန်အဝါကို မခံနိုင်သဖြင့် ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။

'မြေကမ္ဘာအဆင့်အောက်က ဘယ်ကျင့်ကြံသူမှ ငါ့အရှိန်အဝါရှေ့မှာ မတ်တတ်မရပ်နိုင်စေရဘူး။ သူ ဟန်ချက်ပျက်သွားတာနဲ့ ငါ သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်မယ်' ဤသည်မှာ ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော အတွေးဖြစ်သည်။

"ဟင်" လုံချန်းက အနည်းငယ်မျှပင် သက်ရောက်မှုမရှိဘဲ မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် မတ်တတ်ရပ်နိုင်နေတာလဲ" သူက မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ" လုံချန်းက တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အလား ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ဖို့ တော်တော်ခက်တာပဲ။ ငါတော့ မြေပြင်ပေါ် လဲကျတော့မယ် ထင်တယ်" လုံချန်းက နာကျင်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်စဉ် သူ၏ဓားမြှောင်က ရွမ့်လည်ပင်းကို နောက်ထပ် ဒဏ်ရာတစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

"မင်း... မကောင်းဆိုးဝါးကောင်။ ငါ့ကို အသေခံခိုင်းနေတာလား။ ချက်ချင်းရပ်စမ်း" ရွမ်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရွမ့်၏ နာကျင်နေသော အသံကို ကြားရသောအခါ ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ၏အရှိန်အဝါကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်တော့သည်။

"ရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး စီနီယာအစ်ကိုရွမ့်ကို လွှတ်ပေးပါ... သူ ဘာမှမမှားခဲ့ပါဘူး" စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အနီးတွင် ရပ်နေသော လင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရွမ့်ကို လွှတ်ပေးရန် လုံချန်းကို တောင်းပန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"မိန်းကလေး... သူ့တင်မကဘူး... ငါ မင်းကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့မှာ။ အခုတော့ တချို့အချက်တွေကို ထောက်ထားပြီး မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးထားတာ" လုံချန်းက သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

'မင်းက အဲဒီအကြံအစည်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေ ငါ့မှာမရှိပေမဲ့၊ မင်း သူတို့နဲ့ အတူရှိနေတာကတင် မင်းကိုသတ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ယုထျန်းဟောင်နဲ့ ငါ့အဖေရဲ့ ပတ်သက်မှုကို ထောက်ထားပြီး မင်းကို ငါမသတ်တော့ဘူး' လုံချန်းက သူမ၏မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"မီတာ ၅၀ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ သူ့လည်ပင်းကို လှီးပစ်လိုက်မယ်" လုံချန်းက ဂိုဏ်းချုပ်များကို ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။

ပရိသတ်များမှာလည်း သူတို့တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော မြင်ကွင်းကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ရွှမ်းနိုင်ငံ၏ အင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ၁၆ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှေ့တွင် အကူအညီမဲ့နေကြရသည်။

"သူ့ကို မထိခိုက်စေနဲ့... ငါတို့ နောက်ဆုတ်ပေးမယ်"

ဂိုဏ်းချုပ်အားလုံး နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့ မီတာ ၅၀ နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း လုံချန်း ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ရွမ်... မင်းရဲ့ ပါးစပ်လေးကို ခဏလောက် ဖွင့်ပေးမလား" လုံချန်းက သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... မကောင်းဆိုးဝါး... မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ" ရွမ်က ပြန်ပြောသည်။

လုံချန်းသည် ရွမ့်လည်ပင်းတွင် နောက်ထပ် ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာအောင် လှီးလိုက်ပြန်သည်။

"အား... မင်း... မကောင်းဆိုးဝါး" ရွမ်က နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။

"လိမ္မာတဲ့ ကောင်လေးလုပ်ပြီး ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်စမ်းပါ။ ဪ... လျှာလေး ထုတ်ပေးဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦးနော်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ရွမ်သည် မလိုလားသော်လည်း ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ လျှာကို အနည်းငယ် ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။

"လိမ္မာတယ်..." လုံချန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရွမ့်လျှာကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဝါး..." ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက ဝိညာဉ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည့်အထိ ရွမ် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။ လုံချန်းက သူ၏လျှာကို အားကုန်သုံးကာ ဆွဲထုတ်လိုက်သဖြင့် ဓားပေါင်း တစ်ထောင်နှင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အား..." မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာရင်း သူ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ပြည့်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲလာတော့သည်။

"ဘယ်လို ခံစားရလဲ။ ဒီနာကျင်မှုက အခုမှ စတာပဲရှိသေးတယ်" လုံချန်းက ရွမ့်နောက်ကွယ်မှ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ရပ်စမ်း၊ မလှုပ်နဲ့... မဟုတ်ရင် သူ သေသွားလိမ့်မယ်" ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်က လုံချန်းထံ ပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးဓား ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ဖြစ်နေတာကိုလည်း ငါတို့ ထိုင်ကြည့်နေလို့ မရဘူး။ ဒီကောင်က ရူးနေတာ" သူက အကျယ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ စွန့်စားလို့ မရဘူး။ မင်းကြောင့်နဲ့ အဲဒီကောင်လေးကို သူ သတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" တိုက်ခိုက်ရေးဓား ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်က စိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ ရပ်လိုက်တော့သည်။

ဤရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် လင်းက ဆက်သွယ်ရေး အဆောင် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ လျှို့ဝှက်သတင်း ပို့လိုက်သည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

ရွှမ်းနိုင်ငံထက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမို သိပ်သည်းဆများသော နေရာတစ်နေရာ ရှိသည်။ အဆောက်အဦးများမှာ ပိုမို ခိုင်ခံ့လှပပြီး လမ်းမများမှာလည်း ပိုကျယ်ကာ လူများမှာလည်း ပိုမို သန်မာကြသည်။ ထိုနေရာမှာ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာ ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာ၏ မြို့တော်တွင် ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာ ရှိသော်လည်း အနည်းငယ်သော ဂိုဏ်းများသာ အထွတ်အထိပ် အစွမ်းရှိကြသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ဂိုဏ်းမှာ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်း ဖြစ်သည်။ ထိုဂိုဏ်းတွင် ပါရမီရှင် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိပြီး ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အင်ပါယာ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အဆောက်အဦးများကို အင်ပါယာအတွင်း အခိုင်မာဆုံးသော ပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ထိုဂိုဏ်းသည် ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားသည်။

ထိုဂိုဏ်းတွင် မြေကမ္ဘာအဆင့်ထက် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိကြပြီး အများစုမှာ ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြသည်။ မဟာအကြီးအကဲမှာလည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူသည် ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏အခန်းထဲတွင် ကျင့်ကြံနေစဉ် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်က တောက်ပလာသည်။ သတင်းစကားကို နားထောင်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားသည်။

"ဘာ" သူသည် ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ကာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား" မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းချုပ်က မဟာအကြီးအကဲ အလောတကြီး လာသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော် မိုင်တစ်ထောင် ခရီးသွား အဆောင် အခု ၂၀ လောက် လိုချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ၅ ခုရှိတယ်၊ ကျန်တဲ့ ၁၅ ခုကို လာတောင်းတာပါ" မဟာအကြီးအကဲက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"၂၀ တောင်လား။ မိုင်တစ်ထောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့က ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် အများကြီး လိုရတာလဲ" ဂိုဏ်းချုပ်က အံ့သြသွားသော အမူအရာဖြင့် ပြန်မေးသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့တပည့်ရင်း၊ သူ့အသက် အန္တရာယ်ဖြစ်နေပြီ၊ ကျွန်တော် သူ့ဆီ အမြန်ဆုံး သွားရမယ်" မဟာအကြီးအကဲက ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" ဂိုဏ်းချုပ်သည် မဟာအကြီးအကဲ၏ ပူပန်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် သိုလှောင် လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို မဟာအကြီးအကဲထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

မဟာအကြီးအကဲက လက်စွပ်ကို ဖမ်းယူကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူသည် မိုင်တစ်ထောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးတောင် မတင်သွားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်" ဂိုဏ်းချုပ်က ရယ်မောရင်း တစ်နေရာသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"လူတွေကို သေတွင်းထဲ တွန်းပို့ရတာ ဝါသနာပါတာ မဟုတ်လား။ ကံတရားက မင်းကို ပြန်လိုက်လာတဲ့အခါ ဘယ်လို ခံစားရလဲ" လုံချန်းက သူ၏မျက်နှာကို ရွမ့်နားဆီသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရွမ်သည် ထိုအသံကို မှတ်မိသွားသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။ လုံချန်းမှလွဲ၍ ထိုဖြစ်ရပ်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"ယူး... အား... အိုး... ယေး..." သူသည် တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နေပြီး လျှာလည်း မရှိတော့ပေ။ သူပြောသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်သော်လည်း လုံချန်းကတော့ သူဘာပြောသည်ကို သိနေသည်။

"ဒါပေါ့၊ ငါပဲ။ မင်းကို အပြတ်မရှင်းရသေးဘဲ ငါ သေလို့မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား" လုံချန်းက ရွမ့်ကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို လွှတ်လိုက်ပါ၊ ဒါကို ငါတို့ ညှိနှိုင်းလို့ ရပါသေးတယ်!" ဂိုဏ်းချုပ်များသည် ရွမ့်ကို လွှတ်ပေးရန် လုံချန်းကို ဆက်လက် ဖျောင်းဖျနေကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ပူနေဖို့ မလိုပါဘူး" လုံချန်းက ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့တပည့်ကို ဘယ်ကောင် ထိရဲတာလဲကွ" လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရသည်။

ထိုလူသည် ဆံပင်ဖြူသော်လည်း မုတ်ဆိတ်မရှိပေ။ အသက် ၄၀ ကျော်နှောင်းပိုင်းအရွယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။

"ဆရာ" လင်းက အဘိုးအိုကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းသာအားရ ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်း... ငါ့တပည့်ကို ချက်ချင်းလွှတ်စမ်း၊ အဲဒါဆိုရင် မင်းကို နာကျင်မှု အနည်းဆုံးနဲ့ သေခွင့်ပေးမယ်" မဟာအကြီးအကဲသည် လေထဲမှ ဆင်းသက်လာပြီး လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ စိတ်မဝင်စားဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားမြှောင်ဖြင့် လွှဲခုတ်လိုက်သည်။ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားသည့်ကြားမှပင် ရွမ့်ခေါင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

"အား..." လင်း၏ ပါးစပ်မှ အော်ဟစ်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်ရည်များ ကျလာသည်။

"မင်း... မကောင်းဆိုးဝါးကောင်" မဟာအကြီးအကဲထံမှ လုံချန်းကိုသာ ဦးတည်ထားသော ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆွဲငင်အားမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် ဒူးထောက်ကျသွားရသည်။

လုံချန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကောင်းကင် အဆင့် အရှိန်အဝါအောက်တွင် သူသည် လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

"မင်းကို ရက်ရက်စက်စက် သေရမယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်" မဟာအကြီးအကဲက လေးပင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ ငရဲမှ လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မဟာအကြီးအကဲက သူ့ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို လုံချန်းသည် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

"အခု မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ လက်တွေကို ငါ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အကြွင်းအကျန်ကို ငါ့ဂိုဏ်းကို ခေါ်သွားမယ်။ အဲဒီမှာ သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာက ဘာလဲဆိုတာ မင်းကို ငါ ပြသပေးမယ်" မဟာအကြီးအကဲက လုံချန်းထံသို့ ဆက်လက် လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

အခန်း (၂၂၂) ပိတ်မိနေပြီလား

"အခု မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ လက်တွေကို ငါ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အကြွင်းအကျန်ကို ငါ့ဂိုဏ်းကို ခေါ်သွားမယ်။ အဲဒီမှာ သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာက ဘာလဲဆိုတာ မင်းကို ငါ ပြသပေးမယ်" မဟာအကြီးအကဲက လုံချန်းထံသို့ ဆက်လက် လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး" လုံချန်းက အားယူကာ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား တားနိုင်မယ် ထင်နေလား" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းအဖေ ကိုယ်တိုင်လာရင်တောင် မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း လွတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါက မင်း ခုနက တွေ့ခဲ့တဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် အမှိုက်တွေလို မဟုတ်ဘူး" မဟာအကြီးအကဲက လုံချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အရှိန်အဝါကို ပိုမို ပြင်းထန်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးအရောင်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ပုံမှန် ရွှေရောင်မှ ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လုံချန်းသည် သူရှိနေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီတာ ၁၀၀ အကွာတွင် ပေါ်လာသည်။

ဖိအားများမှ လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် သူသည် လူသွားလမ်းဘက်သို့ အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

'ဟင်' လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မဟာအကြီးအကဲက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်း သေခြင်းတရားဆီကနေ ပြေးနိုင်မယ် ထင်လို့လား" သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ကာ လုံချန်းနောက်သို့ ပျံသန်း၍ လိုက်သွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် သူဖြတ်သွားသော ပထမဆုံး အခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်တော့မှ မလွတ်စေရဘူး။ မင်း အပြစ်ပေးခံရမှာပဲ" မဟာအကြီးအကဲသည် ထိုအခန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော သိုင်းကွက်တစ်ကွက်ကို သုံးလိုက်ရာ တံခါးတစ်ချပ်လုံး အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သော်လည်း အခန်းထဲတွင် မည်သူမှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

"မကောင်းဆိုးဝါးကောင်၊ မင်းကို ငါ အလွတ်မပေးဘူး" သူသည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်ပြီး ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုကာ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းလုံးအား ဖြန့်ကျက် လိုက်သည်။

"သူ့ကို ရှာမတွေ့ဘူး။ ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်လိုက်စမ်း။ ဒီကနေ ထွက်သွားမယ့်သူတိုင်းကို စစ်ဆေးရမယ်။ တကယ်လို့ အဲဒီကောင်လေး လွတ်သွားရင် မင်းတို့ ရမယ့် ပြစ်ဒဏ်က သေတာထက် ပိုဆိုးလိမ့်မယ်" မဟာအကြီးအကဲက ဂိုဏ်းချုပ် ၅ ဦးလုံးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုတယ် ကောင်လေး" မဟာအကြီးအကဲက ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ မြို့၏ နေရာအနှံ့တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"အဲဒီ အဘိုးကြီး တော်တော် ဒေါသထွက်နေပုံပဲ" ဂိုဏ်းနှင့် ကီလိုမီတာ ၂၀၀ အကွာရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းကြားလေးတစ်ခုတွင် လုံချန်း ရပ်နေသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို လဲလိုက်သည်။ သူ၏ ကောင်းကင် ဖုံးလွှမ်းခြင်းအား အသုံးပြုကာ အရှိန်အဝါကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အခုဆိုလျှင် သူသည် သာမန် ၁၆ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း ဝိညာဉ်အခြေတည် အဆင့် ၆ သာ ပြသထားသည်။

လုံချန်းသည် လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာပြီး တည်းခိုခန်းဆီသို့ မတည်မငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။ သူ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့သော်လည်း မဟာအကြီးအကဲ အသုံးပြုခဲ့သော ဆွဲငင်အား ဖိအားကြောင့် အတွင်းဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ခုနက ထိုနေရာတွင် ရှိစဉ်ကမူ ထိုဒဏ်ရာကို လုံးဝ မပြခဲ့ပေ။

'တော်သေးတာပေါ့... ဒီနေ့ မနက်ပိုင်းက ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းကို မသုံးခဲ့လို့။ မဟုတ်ရင် ဒီတစ်ခါ လွတ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကိုလည်း အကန့်အသတ်ထိ သုံးလိုက်ရပြီ... တကယ်လို့ သူ့လက်ထဲ နောက်တစ်ခါ ထပ်မိရင်တော့ သူ့ရဲ့ ဖိအားထဲကနေ ငါ လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး' လုံချန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ခဏကြာ လျှောက်ပြီးနောက် သူ တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် လှေကားမှ တက်သွားပြီး သူ၏ အခန်းဆီသို့ သွားကာ မင်ယု၏ အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ" တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသော လုံချန်းကို မြင်သည်နှင့် မင်ယုက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြပြီး လုံချန်းက တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရတုန်းက ငါ တော်တော် စိတ်ပူသွားတာ... အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လို့ ခံစားရတယ်။ ငါ ထွက်လာပြီးနောက် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" မင်ယုက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီမြို့ကနေ ခဏလောက် ထွက်လို့ရဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူက ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်း မသိဘူး... သူက ရွမ်နဲ့ လင်းတို့ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်နေတာပဲ" လုံချန်းက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဘာ... ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သူက မြောဘက် လအင်ပါယာမှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" မင်ယုက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း အတိအကျ မသိဘူး၊ ငါသိတာ တစ်ခုကတော့ သူ ငါ့ကို မြို့အနှံ့မှာ အရူးတစ်ယောက်လို လိုက်ရှာနေလိမ့်မယ်။ တော်သေးတာက ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည် အစစ်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြတာပဲ" လုံချန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီကနေ နင် လွတ်လာတာကိုပဲ တော်လှပါပြီ" မင်ယုက စိတ်သက်သာရာရသွားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ ရုပ်သွင်ကို သူ မသိသရွေ့တော့ နင့်ကို ရှာဖို့ တော်တော်ခက်ပါလိမ့်မယ်။ နင့်ရဲ့ ဟန်ပြ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကလည်း ငါတို့ကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ အရာအားလုံး ပြန်အေးဆေး မသွားခင်အထိ ခဏလောက်တော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေကြတာပေါ့"

မင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ကပဲ ပြောပြပါလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ကတော့ ဘာအတွက်မဆို အဆင်သင့် ဖြစ်နေရမယ်" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နင့်ရဲ့ အခန်းထဲမှာပဲ နေမယ်။ ကျင့်ကြံရင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို ပြန်ဖြည့်ရမယ်။ တစ်ခုခုဆိုရင် ငါ့ကို နှိုးလိုက်နော်" လုံချန်းက ကုလားထိုင်မှ ထကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ သွား၍ ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

'အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်ကောင်လေး။ သူက သခင်လေး လုံချန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူက မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို တကယ် သတ်နိုင်ခဲ့တာ မယုံနိုင်စရာပဲ။ အင်ပါယာက ကျင့်ကြံသူတွေက အရမ်း ကြမ်းတမ်းတာ။ ငါ သူ့ကို မြို့အဝင်အထွက် ပိတ်ထားတဲ့ သတင်းတွေနဲ့ တခြား ကိစ္စတွေမှာ ကူညီပေးရမယ်'

ဂိုဏ်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူမမှာ ဟွမ်ကျိနိုင်ငံက ဘုရင့်ညီမတော် မင်းသမီး ကျိချင်း ဖြစ်သည်။

တစ်မြို့လုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ တော်ဝင်မိသားစုပင် ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး မြို့ပြင်ထွက်သော လမ်းများအားလုံးကို ပိတ်ထားသည်။ မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုကို ထိုကောင်လေးအား ရှာဖွေရန် အသုံးပြုထားသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ၅ ဦး၏ ပြောပြချက်အရ လုံချန်း၏ ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ရေးဆွဲခဲ့ကြသည်။ ထိုပုံတူများကို မြို့စောင့်စစ်သည်များ အားလုံးထံ ဖြန့်ဝေထားသည်။

မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းမှ မဟာအကြီးအကဲသည် လက်ထဲတွင် စက္ကူတစ်ရွက် ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ လုံချန်း၏ ပုံတူဖြစ်သော်လည်း ထိုပုံတူထဲက လူမှာ လုံချန်း မဟုတ်ဘဲ ထျန်းရှန် ဖြစ်နေသည်ကို သူ မသိပေ။ လုံချန်းသည် သူ၏ ရုပ်သွင်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာအား အသုံးပြုထားသဖြင့် မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ထူးဆန်းမှုကို မခံစားမိခဲ့ကြောင်း သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ပေ။

သူသည် ပုံတူကားကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေသည်။

'သူက ငါ့လက်ထဲကနေ ဘယ်လို လွတ်သွားတာလဲ။ အဲဒီ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းက... သူက ဘယ်လိုလုပ် နေရာပြောင်းပေးနိုင်တဲ့ အဆောင် ရှိနေတာလဲ။ ဒါက ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုရင်တောင် သူက အဲဒီ အဆောင်ကို ဘယ်လို သုံးနိုင်တာလဲ။ သူက လက်ချောင်း တစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်နိုင်ရမှာလေ... အဆောင် သုံးဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပဲ' မဟာအကြီးအကဲက တွေးနေသည်။

"သူက တခြား အင်ပါယာတစ်ခုက လွှတ်လိုက်တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူလား။ သူက ဘာလို့ ရွမ့်နောက်ကို လိုက်နေတာလဲ။ ရွမ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားမိလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါ့ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ထိခိုက်အောင် လုပ်တာလား"

မဟာအကြီးအကဲသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ပြောစမ်း လင်း... နင်တို့ ဂိုဏ်းက ထွက်သွားပြီးနောက် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ကြလဲ။ အသေးစိတ်ကအစ တစ်ခုမှ မကျန်အောင် ငါ့ကို ပြောပြစမ်း" မဟာအကြီးအကဲက လင်းကို အလွန် တည်ကြည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းက ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ..." လင်းသည် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစအဆုံး ပြောပြလေသည်။

"... ကျွန်မတို့ အဲဒီ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းကနေ အဲဒီလူနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့ကြတာပါ။ ရွှမ်းနိုင်ငံကို အပြန်ခရီး လမ်းခုလတ်မှာ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီလူနှစ်ယောက် မရှိတော့တာကို တွေ့ရပါတယ်။ စီနီယာအစ်မ မုန့်နဲ့ စီနီယာအစ်ကို ရွမ့်ကို သူတို့ ဘယ်မှာလဲလို့ မေးကြည့်တော့... သူတို့က မြေပြင်ပေါ် ဆင်းချင်လို့ ဆင်းသွားကြပြီလို့ ပြောပါတယ်။ သူတို့က သွားစရာ နေရာ သီးသန့်ရှိလို့ စီနီယာအစ်မ မုန့်က သူတို့ကို မြေပြင်ပေါ် ချပေးခဲ့တာလို့ ပြောပါတယ်"

"ကျွန်မတို့ ရွှမ်းနိုင်ငံကို ရောက်လာပြီး ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းမှာ တည်းခိုခဲ့ကြပါတယ်။ ခဏအကြာမှာ ကျွန်မတို့ အဲဒီဂူထဲက ရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက အတုတွေ ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတယ်... ကျွန်မတို့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေထဲမှာ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိတော့ပါဘူး။ စီနီယာအစ်မ မုန့်က သူ့အခန်းထဲကို အလောတကြီး ပြန်ဝင်သွားပါတယ်။ သူ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ စိတ်ကြည်ပုံမရဘဲ ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်"

"စီနီယာအစ်မ ထွက်သွားပေမဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီဂိုဏ်းမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ရက်တွေမှာလည်း ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး၊ ဒီနေ့ ထွက်မလာခင်အထိ ကျွန်မတို့ အခန်းထဲမှာပဲ ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြတာပါ။ အဲဒီမှာပဲ အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ် ကောင်လေးက စီနီယာအစ်ကို ရွမ့်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ ထောက်ခဲ့တာပါ"

"အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ဆရာ့ဆီ သတင်းပို့လိုက်တာပါ။ သူက စီနီယာအစ်ကို ရွမ့်ရဲ့ နားနားကို တစ်ခုခု ပြောပြီးမှ လျှာကို ဆွဲထုတ်လိုက်တာ။ သူ ဘာပြောလဲဆိုတာ ကျွန်မ မကြားရပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကို ရွမ့်ကတော့ တော်တော်လေး ထိတ်လန့်သွားပုံ ရပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆရာ ရောက်လာတာပါ..."

"တော်ပြီ... အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ ငါ သိပြီးသား" မဟာအကြီးအကဲသည် နောက်ပိုင်းဖြစ်ရပ်များကို သူ သိနေသဖြင့် သူမကို တားလိုက်သည်။

"အဲဒီလူနှစ်ယောက်... နင် ပြောပုံအရဆိုရင် သူတို့က အင်ပါယာတစ်ခုက ဖြစ်ရမယ်... အဲဒါလည်း တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တဲ့ အင်ပါယာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ နင်တို့က သူတို့ ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲဆိုတာ မသိခဲ့ကြဘူး" မဟာအကြီးအကဲက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး သတင်းတစ်ခု ပို့လိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အဆောင်မှ အကြောင်းပြန်စာ ရောက်လာသည်။ အကြောင်းပြန်စာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားတော့သည်။

"ဒီအရူးတွေ၊ သူတို့က ဘာမှန်းမသိတဲ့ အင်ပါယာက လူကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်ရဲရတာလဲ။ ဒီ ပြဿနာရှာတဲ့ကောင်တွေ"

မဟာအကြီးအကဲသည် မုန့်ဆီမှ အဖြေကို ရသောအခါ ဆဲရေးတိုင်းထွာ လိုက်တော့သည်။ မုန့်သည် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို သူတို့ သတ်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

"ဒါ သံသယဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်ကောင်လေးက အဲဒီလူနှစ်ယောက်ပိုင်တဲ့ အင်ပါယာက လွှတ်လိုက်တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူပဲ။ အဲဒီလူနှစ်ယောက်အတွက် လက်စားချေဖို့ သူ့ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တာ။ အဲဒါ ဘယ်အင်ပါယာ ဖြစ်နိုင်မလဲ။ နဂါး အင်ပါယာလား" မဟာအကြီးအကဲက စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်လေး မြို့ထဲမှာ ရှိနေဖို့ အခွင့်အလမ်းကတော့ တော်တော်နည်းပါတယ်။ ငါ့တပည့်ကို လုပ်ကြံဖို့ လွှတ်လိုက်တာဆိုတော့ သူ့မှာလည်း မိုင်တစ်ထောင် အဆောင်တွေ ရှိနေနိုင်တာပဲ" မဟာအကြီးအကဲသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ဆက်လက် ပြောဆိုလေတော့သည်။