အခန်း (၂၂၃-၂၂၄)

အခန်း (၂၂၃) အရမ်း မမြန်လွန်းဘူးလား

"အဲဒီကောင်လေး မြို့ထဲမှာ ရှိနေဖို့ အခွင့်အလမ်းကတော့ တော်တော်နည်းပါတယ်။ ငါ့တပည့်ကို လုပ်ကြံဖို့ လွှတ်လိုက်တာဆိုတော့ သူ့မှာလည်း မိုင်တစ်ထောင် အဆောင်တွေ ရှိနေနိုင်တာပဲ" မဟာအကြီးအကဲသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ဆက်လက် ပြောဆိုလေသည်။

"နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ကြိုးစားကြည့်ဦးမယ်" မဟာအကြီးအကဲသည် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုကာ လုံချန်းအား ရှာဖွေတော့သည်။

သူ၏ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ကြောင့် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ခဏချင်းအတွင်း ပတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဟင်" မင်ယုသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်အာရုံ တည်းခိုခန်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည်အား အာရုံခံမိလိုက်သော်လည်း သူမ ဘာမှမတုံ့ပြန်ပေ။ သူမ လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ကိုသာ ဆက်သောက်နေလိုက်သည်။ မကြာမီ ထိုအာရုံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မဟာအကြီးအကဲသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှာနေသော ကောင်လေးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ နာရီပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပြီးနောက် လုံချန်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ တူညီသော ကလေးအချို့ကို တွေ့ခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ကျင့်ကြံခြင်း အလွန်အားနည်းကြသည်။ မည်သူမျှ ဝိညာဉ်အခြေတည် အဆင့် ၆ ထက် မမြင့်ကြပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မဟာဆရာကြီး။ ကျွန်တော်တို့ တစ်မြို့လုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပါတယ်၊ အဲဒီကောင်လေးကို သေချာပေါက် ရှာဖွေပေးပါ့မယ်" ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်သည် မဟာအကြီးအကဲ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်... မင်းတို့လို အမှိုက်တွေကများ။ ငါ့တပည့်တွေရဲ့ ဘေးကင်းရေးကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ဘဲ အခုမှ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူက မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားပြီ" မဟာအကြီးအကဲသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားတော့သည်။

"လင်း... ငါတို့ အင်ပါယာကို ပြန်ကြမယ်" မဟာအကြီးအကဲသည် လင်းကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရွမ့်၏ အလောင်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။

'တောင်းပန်ပါတယ် ငါ့တပည့်... ဆရာက မင်းကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းကိုသတ်တဲ့သူနဲ့ သူ့နောက်ကွယ်က အင်ပါယာကို ရှာတွေ့ဖို့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ်လို့ ကတိပေးတယ်' မဟာအကြီးအကဲသည် အံကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်ဝါးမှ သွေးများပင် ထွက်လာသည်။ သူသည် ရွမ့်၏ အလောင်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်တော့သည်။

လင်းသည် သူမ၏ ဖခင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ မဟာအကြီးအကဲနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ မဟာအကြီးအကဲမှာ သူ၏ ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲကို ယူမလာခဲ့သဖြင့် ရွမ့်၏ သားရဲပေါ်တွင် စီးနင်းပြီး လင်းကမူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သားရဲကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

မဟာအကြီးအကဲ ထွက်သွားသည်နှင့် မြို့ပိတ်ဆို့မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ တစ်မြို့လုံး ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး ရွမ့်အသတ်ခံရပြီးနောက် ပိုင်ဆိုင်မှုများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု မရှိသဖြင့် တော်ဝင်မိသားစုလည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ လူသတ်သမားကို ရှာမတွေ့ပါက မဟာအကြီးအကဲက သူတို့နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မဟာအကြီးအကဲသည် သူ၏ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဘာမှမဖျက်ဆီးဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ။ သခင်လေးရွမ့်ကို သတ်ပြီး ကောင်းကင်ကမ္ဘာအဆင့် အကြီးအကဲရှေ့မှာတင် မြို့ထဲကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ တခြားအင်ပါယာကလား။ တော်သေးတာပေါ့ ငါတို့ အဲဒီကောင်လေးကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့မိလို့" တိုက်ခိုက်ရေးဓား ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့် ၇ ပါရမီရှင် ဘယ်လိုရှိနိုင်မလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ။ အင်ပါယာက ဖြစ်နေလို့ကိုး။ အခုမှ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားတော့တယ်" ကမ္ဘာမြေတောင်တန်း ဂိုဏ်းချုပ်က ပြန်ပြောသည်။

"ဒီနေ့ ဒီလောက် ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတာတောင် ငါတို့ဂိုဏ်းက မဟာအကြီးအကဲ ဘာလို့ ရောက်မလာသေးတာလဲ။ သူက ဂိုဏ်းထက် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ ပိုဂရုစိုက်နေတာလား" ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်က ယုထျန်းဟောင်ကို ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း အကြောင်းရင်းကို မသိဘူး ဆရာ" ယုထျန်းဟောင်က ပြန်ဖြေသည်။

"ထားလိုက်တော့၊ ငါကိုယ်တိုင် သွားပြောမယ်" ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောကာ ထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီ သူသည် နှင်းဖုံးတောင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်" ဝင်း၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးစလုံးသည် ဂိုဏ်းချုပ် လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ထကြ၊ မဟာအကြီးအကဲ အထဲမှာ ရှိသေးလား" သူက အစောင့်တွေကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ၊ မဟာအကြီးအကဲက လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ ရက်ကတည်းက သူ့ဝင်းထဲကနေ အပြင်မထွက်သေးပါဘူး"

"ဟွန့်... ဒီလောက် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာတောင်လား။ သူ ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မယ်" ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်သည် တံခါးကို အားဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါး ပျက်သွားပြီး ဂိုဏ်းချုပ် အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သူသည် မဟာအကြီးအကဲ၏ အိပ်ခန်းသို့ ရောက်သည်အထိ လိုက်ရှာခဲ့သည်။

"ဘာ... ဘာကြီးလဲ" သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် မတိုးနိုင်ဘဲ မှင်တက်ရပ်နေမိသည်။ ဂိုဏ်း၏ ဒုတိယ အင်အားအကြီးဆုံး ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော မဟာအကြီးအကဲသည် သူ၏ ရှေ့တွင် အလောင်းအဖြစ် လဲလျောင်းနေလေသည်။

မဟာအကြီးအကဲမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ၇ သာရှိပြီး မြေကမ္ဘာအဆင့် ၁၀ ရှိသော ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားနည်းသော်လည်း သူသည် တော်တော်လေး သန်မာသူ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။ အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်ကောင်လေးလား။ ဘ... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..." သူသည် ဘာကိုမှ နားမလည်နိုင်ဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေမိတော့သည်။

တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြီး နောက်တစ်ရက်သို့ ရောက်လာသည်။ မနေ့က ပရမ်းပတာ ဖြစ်ရပ်များကြောင့် ရပ်တန့်သွားပုံရသော မြို့ကြီးသည် ပြန်လည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်ကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

'ငါ့ရဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာ အများစု သက်သာသွားပြီဆိုပေမဲ့ အပြည့်အဝတော့ မကောင်းသေးဘူး' လုံချန်းက မတ်တတ်ရပ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အိပ်ပျော်နေသော မင်ယုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အိပ်ဖို့ ကုတင် မရှိဘူးလား" လုံချန်းက သူမကို ပြုံးကြည့်နေစဉ်မှာပင် တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ လုံချန်း နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်သွားပြီး မင်ယုလည်း နိုးလာသည်။

"တံခါးဖွင့်ပေး၊ ငါပါ" အပြင်မှ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ လုံချန်း စိတ်အနည်းငယ် လျှော့လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်ရာ မင်းသမီး ကျိချင်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အပြင်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ။ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက မဟာအကြီးအကဲက လင်းကို ခေါ်ပြီး ပြန်သွားပြီ။ မြို့ပိတ်ဆို့မှုကိုလည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီဆိုတော့ အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီ" ကျစ်ချင်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဟင်... အရမ်း မမြန်လွန်းဘူးလား" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"အင်း... ဟုတ်တယ်။ မြို့ပိတ်ပြီး ရှာတာ ရက်တွေ အများကြီး ကြာမယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက မဟာအကြီးအကဲက အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်ကောင်လေး မြို့ထဲက ထွက်သွားပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ" ကျစ်ချင်းက လုံချန်းကို ပြုံးပြရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့" လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

"အင်း... အဲဒီတော့... နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ" ကျိချင်းက စပ်စုသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... မြောက်ဘက် လအင်ပါယာကို သွားရမယ်... အဲဒီမှာ ရှင်းရမယ့်သူ ကျန်သေးတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မြောက်ဘက် လအင်ပါယာက ကျုပ်ရဲ့ ပန်းတိုင်အစစ်ဆီ မသွားခင် ကြားစခန်းတစ်ခုပါပဲ" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

'ဝိညာဉ်နန်းတော်... ငါ မင်းတို့ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့အောင် လုပ်မယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ ငါ့ဆီက လုယူသွားတဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်ယူမယ်' လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် တည်ကြည်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့ နင့်ရဲ့ နောက်ကွယ်က အင်ပါယာကို အကူအညီ မတောင်းတာလဲ။ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ တကယ် မလွယ်ဘူးနော်။ ဒီနေ့လည်း နင် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာပဲ" ကျိချင်းက စိုးရိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

'သူက တကယ်ပဲ အင်ပါယာတစ်ခုက ဖြစ်နေရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့' မင်ယုက ကျစ်ချင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်မကောင်းစွာ ပြုံးရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

"ဒီလို အလုပ်သေးသေးလေးအတွက် သူတို့ကို မလိုပါဘူး။ ကျုပ် ဘယ်သူ့ အကူအညီမှ မလိုဘူး" လုံချန်းက ပြောကာ ကုလားထိုင်ဆီသို့ ပြန်သွားသည်။

"နင့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ မပြောင်းလဲနိုင်မှန်း သိပါတယ်။ အဲဒါဆို... ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲ" ကျိချင်းက မေးသည်။

"မနက်ဖြန် ထွက်မယ်။ ဘာလို့လဲ၊ ခင်ဗျား ကျုပ်တို့နဲ့ လိုက်ချင်လို့လား" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

"အင်း" ကျိချင်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ခင်ဗျား အတည်ပြောနေတာလား။ ကျုပ်တို့က ပျော်ပွဲစား ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်" လုံချန်းသည် သူမ အတည်ပြောနေမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပျော်ပွဲစား မဟုတ်မှန်း ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အဆင်ပြေမှာပါ။ ပြီးတော့ ခရီးလမ်းမှာ နင်တို့အတွက် ဟင်းချက်ပေးတာတို့၊ တခြား လိုအပ်တာတွေ လုပ်ပေးတာတို့ လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဘူးလို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်" ကျိချင်းက သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားသည်။

"နင် ဘယ်လို ထင်လဲ" လုံချန်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

မင်ယုက လုံချန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျိချင်းအား ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် အတိုင်းပဲ ငါ လိုက်နာပါ့မယ်" သူမက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..." လုံချန်းသည် အတွေးနက်သွားသည်။ သူ စဉ်းစားရင်း ဒူးပေါ်ကို လက်ချောင်းဖြင့် တတောက်တောက် ခေါက်နေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ခင်ဗျား လိုက်ခဲ့လို့ ရပါတယ်" လုံချန်းက နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိုက်တယ်" ကျိချင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ လုံချန်း၏ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။

"ငါ ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ သွားပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကို သွားပြောလိုက်မယ်" သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။

"အဲ... သူက... ရုတ်တရက်ကြီး" လုံချန်းသည် မင်ယု၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

"ရပါတယ်၊ ရှင်းပြနေဖို့ မလိုဘူး" မင်ယုက ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အပြုအမူများကမူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်တော့သည်။

"သူ စိတ်ဆိုးသွားတာလား မသိဘူး" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

"ဟူး... လူတွေရဲ့ စိတ်ကို နားလည်ဖို့ တော်တော် ခက်တာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သူ၏ တည်းခိုခန်းရှေ့ လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လုံမိသားစု ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူတို့က ဈေးဝယ်ထွက်နေကြပုံ ရသည်။

ထိုလူစုထဲတွင် လုံရွယ်ရင်း၊ လုံရန်၊ ရွှယ်နှင့် မေတို့ ပါဝင်ကြသည်။

အခန်း (၂၂၄) ငါ နောက်ကျသွားတယ်

သူ၏ တည်းခိုခန်းရှေ့ လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လုံမိသားစုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူတို့က ဈေးဝယ်ထွက်နေကြပုံ ရသည်။

ထိုလူစုထဲတွင် လုံရန်၊ လုံရွှယ်ရင်း၊ ရွှယ် နှင့် မေ တို့ ပါဝင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပစ္စည်းများကို စတင်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

လုံချန်းသည် ပြတင်းပေါက်နောက်ကွယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိပြီး သူ၏အကြည့်များက သူတို့ထံမှ မခွာတော့ပေ။ သူ၏အဘိုး... သူတကယ် ဂရုစိုက်ရသော အရေးကြီးဆုံး မိသားစုဝင်နှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်... ပြီးနောက် သူ၏မိန်းကလေးများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည့် ရွှယ်နှင့် မေ။ လုံရွှယ်ရင်း... သူ၏ ပထမဆုံး အနမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ... သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်သော ခံစားချက်အချို့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် အမျိုးသမီး။

'ငါ... ငါ ထွက်သွားခဲ့တာ တော်တော်ကြာပြီပဲ... သူတို့ တော်တော် စိုးရိမ်နေကြမှာ။ သူတို့ စိတ်မပူရအောင် ငါ သူတို့နဲ့ သွားစကားပြောရမယ်။ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက မဟာအကြီးအကဲလည်း ထွက်သွားပြီ၊ လူသတ်သမားရဲ့ ရုပ်သွင်အစစ်ကိုလည်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ အခု အပြင်ထွက်ရင် အဆင်ပြေလောက်မှာပါ' လုံချန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းသည့်အနေဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ လှေကားများမှ အပြေးဆင်းလာပြီး တည်းခိုခန်းတံခါးကို ဖြတ်ကာ အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။

ခုနက သူတို့ရပ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့သော နေရာသို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ သူ၏မိသားစု ထိုနေရာမှာ မရှိတော့ပေ။

သူသည် ထိုဘက်သို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

"အဲ... ခုနလေးတင် ဒီမှာရပ်နေတဲ့ လူတွေ... ဘယ်ဘက်ကို သွားလိုက်ကြလဲခင်ဗျာ" လုံချန်းက ဆိုင်ရှင်ကို မေးလိုက်သည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေတဲ့ လူတွေကို ပြောတာလား။ သူတို့ ဟိုဘက်ကို သွားပြီး ပထမဆုံးတွေ့တဲ့ လမ်းကွေ့ကနေ ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့သွားကြတယ်" ဆိုင်ရှင်က လမ်းအဆုံးတစ်ဖက်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောသည်။

"ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး သူညွှန်ပြရာဘက်သို့ အပြေးသွားတော့သည်။

"ဘာ... မင်းပြောချင်တာက သူက ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် သူ့တပည့်ကို သတ်လိုက်တာ ဟုတ်လား"

ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းတွင် မင်းသားလူသည် တစ်ညလုံး သတိမေ့နေခဲ့ရာမှ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။ သူ သတိမေ့နေစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြသည်ကို နားထောင်ရင်း သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ... ငါက အင်ပါယာတစ်ခုက ဖြစ်နိုင်တဲ့သူကို သွားပြီး စော်ကားမိတာလား" သူ စဉ်းစားလေလေ ခေါင်းက ပိုကိုက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာတော့သည်။

"အေး... သူက မင်းကို အသက် ချမ်းသာပေးခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ သူ နောက်တစ်ခါ ပြန်မလာဘူးလို့ ငါတို့ မပြောနိုင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်း ငါနဲ့ပဲ အတူနေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းသားလူကို တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ် ကောင်လေးက လူသတ်ခြင်းအား မည်မျှပင် လက်ယဉ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်ခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏တူဖြစ်သူကို အသေမခံနိုင်ပေ။ မည်သို့ဆိုစေ သူက အဆင့် ၆ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်လော။

"ဘုရားသခင်... ကျွန်တော့် အဲဒီ နိမိတ်ဆိုးကြီးနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မတွေ့ပါရစေနဲ့တော့" မင်းသားလူသည် တုန်ရင်နေမှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။

"ဒီလည်ဆွဲတွေက ကြည့်ကောင်းသားပဲ။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူလိုချင်လဲ။ အဘိုး ပေးမယ်" လုံရန်သည် ရတနာပစ္စည်းများ ရောင်းချနေသော ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူက မိန်းကလေးများကို ဆိုင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီလေ၊ ရွှယ်နဲ့ မေ... သွားကြည့်ရအောင်။ ငါက အခု ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့် ဖြစ်သွားပြီပဲ။ ငါ ကျွေးပါ့မယ်" လုံရွှယ်ရင်းက စိတ်လှုပ်ရှားသော မျက်နှာထားဖြင့် ရွှယ်နှင့် မေ တို့၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူတို့ကို ဆိုင်ထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး လုံရန်ကလည်း ပြုံးလျက် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး ဆိုင်ထဲတွင် တော်တော်ကြာအောင် ကြည့်ရှုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်စီ လည်ဆွဲတစ်ကုံးစီ ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါလေးက ငါနဲ့ လိုက်ရဲ့လား" လုံရွှယ်ရင်းက သူမရွေးထားသော လည်ဆွဲကို ရွှယ်နှင့် မေ ကို ပြရင်း အကြံဉာဏ် တောင်းလိုက်သည်။

"တော်တော်လေး လိုက်ဖက်ပါတယ်" အဖြေစကား ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအသံမှာ ရွှယ်၏အသံလည်း မဟုတ်သလို မေ ၏အသံလည်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့ လေးဦးစလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ထိုအသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်း ကောင်လေး... နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ရှာတွေ့ပြီပဲ" လုံရန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေလေသည်။

ရွှယ်နှင့် မေ တို့၏ မျက်လုံးများတွင်မူ သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတခဲ့ရသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာကြသည်။ သူတို့အတွက်မူ လုံချန်းနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်နှင့်ချီနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံရန်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး လုံချန်း၏ ပုခုံးကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ထွက်ပြေးခွင့် မပေးတော့ဘူး သိလား။ မင်းကြောင့် ငါနဲ့ မင်းအမေ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ခဲ့ရလဲ သိရဲ့လား" လုံရန်က လုံချန်းကို ဆူပူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ် အဘိုး၊ ဒါပေမဲ့..." လုံချန်းက ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း...

"ဒါပေမဲ့တွေ မလုပ်နဲ့တော့။ မင်း ရှင်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းကို ပြန်တွေ့ရတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ" လုံရန်က လုံချန်း၏ စကားကို ကြားဖြတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဒါနဲ့ မင်း ဒီကို ဂိုဏ်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ လာတာ မဟုတ်လား။ အဲဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီမှာ မတွေ့ရတာလဲ" လုံချန်းကို ဤနေရာတွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ စာမေးပွဲအတွက် လာသည်ဟု လုံရန်က ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲတွင် လုံချန်းအား ဘာကြောင့် မတွေ့ခဲ့ရသလဲ ဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေသည်။

"ကျွန်တော်... အဲ... ကျွန်တော် အခုလေးတင် ဒီကို ရောက်တာပါ။ အခြေအနေအရ ကျွန်တော် နောက်ကျသွားတယ် ထင်တယ်" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ရပါတယ်။ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်၊ နောက် ၄ နှစ်နေရင်လည်း ထပ်ဖြေလို့ ရတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း သိရင် ဝမ်းသာသွားမယ့် သတင်းတစ်ခုရှိတယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ရွှယ်ရင်းလေးက ဂိုဏ်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်း ၁၀၀ ထဲ ပါသွားတယ်ဟ။ အခု သူက ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့် ဖြစ်သွားပြီ" လုံရန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝါး... ဟုတ်လား။ ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်း... တကယ် အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက အံ့သြသွားသည့်အလား ဟန်ဆောင်ပြောလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူ ကိုယ်တိုင် ထိုအချိန်က ထိုနေရာမှာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် အားလုံးကို သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် မမရွှယ်ရင်း" လုံချန်းက လုံရွှယ်ရင်းကို ကြည့်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးပါ..." သူမသည် လုံချန်းကို ခဏမျှ ကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရွှယ်... မေ..." လုံချန်းက ဘေးသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်ပြီး ရွှယ်နှင့် မေ တို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။