အခန်း (၂၂၅-၂၂၆)

အခန်း (၂၂၅) မိဘအပေါ် မသိတတ်သောသား

"အာ... ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးပါ..." သူမသည် လုံချန်းကို ခဏမျှ ကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရွှယ်... မေ..." လုံချန်းက ဘေးသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်ပြီး ရွှယ်နှင့် မေ တို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေး" သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးထဲ၌ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။

"စောစောစီးစီး ပြန်မလာနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ် သခင်လေး၊ ကျွန်မတို့ နားလည်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အခု သခင်လေး ကျွန်မတို့ဆီ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ" ရွှယ်က မျက်ရည်စိုနေသော သူမ၏ မျက်လုံးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ..." လုံချန်းသည် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ မှင်တက်ရပ်နေမိသည်။ သူပြောချင်သည့် အကြောင်းအရာကို မည်သို့ စပြောရမည်ကို မသေချာ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ ပြန်လိုက်လာလို့ မရဘူး" သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဟင်... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အခုထိ ပြန်မလိုက်ချင်သေးဘူးလား။ မင်းအမေအတွက် စိုးရိမ်စိတ် အစက်ကလေးတောင် မင်းမှာ မရှိဘူးလား" လုံရန်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ... ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသေးလို့ပါ... ဒါကြောင့် နဂါးမြို့တော်ကို အခု ပြန်လို့မရသေးဘူး။ ကျွန်တော် သွားရမယ့် ပန်းတိုင်က တခြားတစ်နေရာမှာ ရှိနေလို့ပါ..." လုံချန်းက ခေါင်းငုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... အိမ်ခြေရာမဲ့ တစ်ယောက်လို ကမ္ဘာပတ်နေတာက ငါနဲ့ မင်းအမေထက် ပိုအရေးကြီးနေတာလား" လုံရန်က မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ... အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ အဘိုးကို ပြောပြလို့ မရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဘိုးတို့နဲ့ ပြန်လိုက်လို့ မရပါဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်နေတဲ့ အရာက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုအတွက်လို့ပဲ ပြောနိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက မြေပြင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

"ရွှယ်... မေ... မင်းတို့ကို ငါနဲ့အတူ ခေါ်သွားချင်ပေမဲ့ ငါ့အမေကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်တယ်။ ကံဆိုးတာက သူ့ရဲ့ မသိတတ်တဲ့သားက သူ့ဘေးမှာ ရှိမနေနိုင်ဘူး။ မင်းတို့ပဲ အမေကို ဂရုစိုက်ပေးကြပါဦး" သူက ရွှယ်နှင့် မေ ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း..." လုံရန်မှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ၊ လုံချန်း ဘာတွေပြောနေသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူ မြင်နေရသည်မှာ လုံချန်းသည် ပြန်မလိုက်ရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်ဟူသော အချက်သာ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မတို့ နားလည်ပါပြီ သခင်လေး" ရွှယ်နှင့် မေ တို့သည် တခြားဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရွှယ်ရင်း၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေတာ" နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံရန်နှင့် အခြားသူများ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်း ရောက်လာတာ အတော်ပဲ။ ငါ့မြေးကို လူမှုရေး သိတတ်အောင် ဆုံးမပေးစမ်းပါဦး။ သူက ပြန်လိုက်ဖို့ ငြင်းနေလို့..." လုံရန်က မဟာအကြီးအကဲ လုံမူကို ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် လုံချန်းကို ညွှန်ပြရန် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာကြည့်သော်လည်း လုံချန်းကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။ ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ" လုံမူက အနားသို့ လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။ သူတို့သည် ငိုင်တိုင်တိုင် မျက်နှာထားများဖြင့်သာ ရပ်နေကြတော့သည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ တည်းခိုခန်းအခန်းသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လက်မှ သွေးများပင် ထွက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သေချာ စိုက်ကြည့်မည်ဆိုပါက သူ၏ မျက်လုံးအိမ်အတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ ဝှက်ဖုံးထားသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို မြင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"ပြန်လာပြီလား၊ ဘယ်ကို..." မင်ယုသည် အခန်းထဲတွင် ရပ်နေစဉ် တံခါးပွင့်လာပြီး လုံချန်း ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ထံ လျှောက်သွားပြီး တစ်ခုခု မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လမ်းခုလတ်မှာပင် ရပ်သွားသည်။

"ဒါ မျက်ရည်လား။ အပြင်လောကမှာ နင့်မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်ကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်း၏ မျက်လုံးများ စိုစွတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမက မေးလိုက်သည်။

လုံချန်းက ဘာမှမပြောဘဲ သူမကိုသာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လုံချန်းသည် သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်သွားစေရန် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခဏမျှ နေလိုက်သည်။

၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူ သူမနှင့် ခွာလိုက်သည်။

"အခုနကအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး" သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်မှ ဖုံးကွယ်ထားသော ဝမ်းနည်းမှုကို မင်ယု မြင်နိုင်သည်။

"နင် ငါ့ကို အရာအားလုံး ပြောပြလို့ ရတယ်ဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား..." မင်ယုက ဂရုစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ လုံချန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ စကားစလိုက်သည်။

"ငါ ငါ့မိသားစုနဲ့ သွားစကားပြောခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါ ပြန်မလိုက်နိုင်ဘူးလို့ သူတို့ကို ပြောခဲ့တယ်" လုံချန်းက ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"အဲဒါကို ခဏလောက် ဝမ်းနည်းသွားတာပါ။ အခု ငါ အဆင်ပြေသွားပါပြီ" သူက ပြောကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လုံရန်၊ လုံမူ၊ လုံရွှယ်ရင်း၊ ရွှယ် နှင့် မေတို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများက လုံချန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ရနိုးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲရှာဖွေနေကြသော်လည်း သူတို့ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

တစ်ချက်တွင် ရွှယ်သည် လုံချန်းတည်းခိုနေသည့် တည်းခိုခန်းဘက်သို့ပင် လှည့်ကြည့်ခဲ့သေးသည်။ သူမ၏ အကြည့်များက ပြတင်းပေါက် အားလုံးပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲနေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တည်းခိုခန်း၏ ပြတင်းပေါက်များမှာ အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် မှောင်နေသည်။ အထဲမှ အပြင်သို့ မြင်နိုင်သော်လည်း အပြင်မှ အထဲသို့ မြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမ၏ အကြည့်သည် လုံချန်းရပ်နေသည့် ပြတင်းပေါက်ကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီး ဘာမှမသိလိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားတော့သည်။

"ငါ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်... ငါ ကတိပေးတယ်..." လုံချန်းက အပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူတို့က နင့်ရဲ့ မိသားစုလား" မင်ယုသည် လုံချန်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူကြည့်နေသော လူများကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုသူများသည် ခုနလေးတင် လုံချန်း ပြောနေသည့် လူများဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။

"အင်း" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှေ့ဆုံးက လျှောက်နေတဲ့သူက ငါ့အဘိုးလေ... သူက ငါ့ကို တော်တော်ချစ်တာ။ တစ်ခါတလေ ပြတ်သားသလို ဟန်ဆောင်ပေမဲ့ သူက တကယ်တော့ စိတ်ထားနုတဲ့သူပါ။ သူ့ဘေးက တစ်ယောက်ကတော့ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ မဟာအကြီးအကဲ လုံမူ ပေါ့။ သူကလည်း လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ" လုံချန်းက မင်ယုကို ရှင်းပြသည်။

"မိန်းကလေးတွေကရော" မင်ယုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အဝါရောင်ဝတ်စုံနဲ့ တစ်ယောက်က မဟာအကြီးအကဲရဲ့ သမီး၊ နာမည်က လုံရွှယ်ရင်း တဲ့။ နင် သူ့ကို ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမှာ မြင်ဖူးမှာပါ။ သူ့နောက်က လိုက်လာတဲ့သူက ရွှယ်၊ နောက်ဆုံးက တစ်ယောက်ကတော့ မေ ပေါ့။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့ရဲ့ မိန်းကလေးတွေလေ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မင်ယုကို ဖုံးကွယ်မထားချင်ပေ။

"ခစ်ခစ်ခစ်... ဟုတ်ပါပြီ။ နင်ပြောတာ ငါ ယုံပါတယ်" မင်ယုသည် လုံချန်း၏ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုအရ သူမ လုံးဝ မယုံကြည်ကြောင်း လုံချန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်သည်။ သူလည်း ထပ်ပြီး ရှင်းပြမနေတော့ပေ။

အခန်း (၂၂၆) ကမ္ဘာသစ်

"ခစ်ခစ်ခစ်... ဟုတ်ပါပြီ။ နင် ပြောတာ ငါ ယုံပါတယ်" မင်ယုသည် လုံချန်း၏ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုအရ သူမ လုံးဝ မယုံကြည်ကြောင်း လုံချန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်သည်။ သူလည်း ထပ်ပြီး ရှင်းပြမနေတော့ပေ။

မကြာမီ လုံမိသားစု၏ အရိပ်အယောင်များ လုံချန်း၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် လှည့်ပြန်လာပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ မင်ယုကလည်း ဘေးက ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား။ အရေးကြီးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အပျော်မေးတာပါ" ခဏအကြာတွင် မင်ယုက လုံချန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့။ ငါ့ဓားက ဘယ်လောက်ရှည်လဲ ဆိုတာကလွဲရင် ကျန်တာ အကုန်ဖြေနိုင်တယ်" လုံချန်းက ဟာသလုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ မင်ယုက သူ့စကားကို နားလည်မှာမဟုတ်မှန်း သူ သိနေသည်။

"နင့်ဓားအရွယ်အစားကို ငါက ဘာလို့ မေးရမှာလဲ။ ငါ နင့်ဓားကို မြင်ဖူးသားပဲကို" မင်ယုက ဇဝေဇဝါမျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက ပြန်မဖြေပေ။

"ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒါဆို နင်မေးမယ့် မေးခွန်းက ဘာလဲ" လုံချန်းက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက... ငါမေးချင်တာက... နင် ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးကို လိုချင်တာလဲ။ ဆိုလိုတာက ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးဆိုရင် နင့်ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် သတ်မှတ်မလဲလို့" မင်ယုက မေးလိုက်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ သူ့ကို စိုက်မကြည့်တော့ဘဲ မျက်လုံးများကို အောက်သို့ ငုံ့ထားလိုက်သည်။

"ဟင်... ငါလိုချင်တဲ့ မိန်းကလေးလား။ အင်း... သူက လှရမယ်... နင့်လိုမျိုးပေါ့။ သူက ကြင်နာတတ်ရမယ်... နင့်လိုမျိုးပေါ့။ သူက တစ်ခါတလေ ရှက်တတ်ရမယ်... နင့်လိုမျိုးပေါ့။ သူက သန်မာရမယ်... နင့်လိုမျိုးပေါ့။ အတိုချုပ်ပြောရရင်... ငါလိုချင်တဲ့ မိန်းကလေးက နင်နဲ့ အတိအကျ တူရမယ်" လုံချန်းက မင်ယု၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ဘာပြောမိနေသည်ကို မစဉ်းစားမိဘဲ စကားလုံးများက သူ့ပါးစပ်မှ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်... အဲဒါဆိုရင် ငါ့ကိုပဲ လိုချင်တာလို့ ဘာလို့ တိုက်ရိုက်မပြောတာလဲ" မင်ယုသည် လုံချန်း၏ စကားကို ဟာသတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ နင့်ကို လိုချင်တယ်" လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မဆိုင်းမတွပင် ပြောလိုက်သည်။

"ရှူး... ငါ့ကို လာမစနဲ့တော့" သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်တော့သည်။

"ဟူး... ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောသမျှကို သူက ဟာသလို့ပဲ ထင်နေတယ်... ခက်တဲ့ မိန်းကလေးပဲ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပြန်သွားထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၁ သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် လိုအပ်ချက်နှစ်ခုနှင့် ပြည့်စုံရမည်။ ပထမအချက်မှာ ရွှေအမြုတေ အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင် အတွင်း၌ ကမ္ဘာငယ်မျိုးစေ့ တစ်စေ့ကို ဖန်တီးနိုင်ရမည်။

ထိုကမ္ဘာငယ်မျိုးစေ့သည် မြေကမ္ဘာအဆင့် သို့မဟုတ် ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ထူးခြားသော အားသာချက် မရှိသေးသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသည့်အခါတွင်မူ ၎င်း၏ တကယ့်အသုံးဝင်မှု ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့်သူသည် သူ၏ ကမ္ဘာမျိုးစေ့ကို ပြောင်းလဲကာ သိုင်းဟင်းလင်းပြင် အတွင်း၌ ကမ္ဘာငယ်တစ်လုံးအဖြစ် ပုံဖော်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ဖန်တီးလိုက်သော ကမ္ဘာငယ်သည် ထိုကျင့်ကြံသူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူသည် ထိုကမ္ဘာ၏ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

သူတို့၏ ရွှေအမြုတေသည် သိုင်းဟင်းလင်းပြင်မှ ထွက်ခွာကာ ကမ္ဘာငယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိုကမ္ဘာ၏ နေမင်းအဖြစ် တည်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာငယ်၏ အရွယ်အစားမှာ ကျင့်ကြံသူ၏ သွေးမျိုးဆက်၊ သူ၏ ပါရမီနှင့် သူလေ့ကျင့်သော ကျင့်စဉ်အပေါ်တွင် မူတည်သည်။

သို့သော် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။ အမှန်တကယ်တွင် မြောက်ပိုင်း လအင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၌ပင် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။ ကမ္ဘာမျိုးစေ့၏ အသုံးဝင်မှုမှာ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ သိသာမည် ဖြစ်သော်လည်း မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက်မူ ၎င်းကို ဖန်တီးရန် လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

လုံချန်းသည် အမည်မဲ့ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ ရွှမ်းနိုင်ငံ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ရွှမ်းနိုင်ငံ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ရွှေနိုင်ငံထက် များစွာ ပိုမို သိပ်သည်းသဖြင့် လုံချန်းအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။ သိပ်သည်းဆများသော စွမ်းအင်များကြောင့် လုံချန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်မှာလည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဆက်တိုက် စုပ်ယူကာ သူ၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင် အတွင်း၌ စွမ်းအင် ဝဲဂယက်လေးတစ်ခုအဖြစ် ဖိသိပ်လိုက်သည်။ ထိုဝဲဂယက်မှာ လုံချန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ် ရှေ့တွင်ကြည့်လျှင် ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်သေးငယ်နေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လုံချန်း၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ ပိုမို ဝင်ရောက်လာသည်။ စွမ်းအင်အားလုံးကို ထိုဝဲဂယက်က စုပ်ယူကာ ဖိသိပ်ပစ်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်များစွာကို စုပ်ယူနေသော်လည်း ဝဲဂယက်၏ အရွယ်အစားမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ကြီးမားလာခြင်း မရှိပေ။

လုံချန်း သတိမထားမိသည်မှာ သူစုပ်ယူလိုက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်သည် သူ၏ နှလုံးသား မိစ္ဆာ အဆင့်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် အနီရောင် ပိုးအိမ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နာရီပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ဖိသိပ်ခြင်း ခံရသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝဲဂယက်၏ အရောင်မှာ ပိုမို ရင့်မှောင်လာတော့သည်။

မကြာမီ ၅ နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားသည်။

မင်ယုသည် ထို ၅ နာရီအတွင်း သူ့ကို စကားပြောရန် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း လုံချန်း ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ညတာ ကုန်လွန်သွားပြီး နေမင်း၏ အငွေ့အသက်များက မြို့ကြီးကို လွှမ်းခြုံလာသည်။

တစ်ညလုံး လည်ပတ်ကာ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသော ဝဲဂယက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံးဝန်းသော ပုံစံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုလုံးဝန်းသော အရာမှာ မိုးပြာရောင် ရှိသော်လည်း အလွန် သေးငယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝနေတာကို ငါ ခံစားနေရတယ်။ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးပဲ" လုံချန်းက လက်သီးကို ဆုပ်ရင်း ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာမျိုးစေ့ပဲ" လုံချန်းက သူ၏ အသိစိတ်ကို အသုံးပြုကာ ကမ္ဘာမျိုးစေ့ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်နေ့ကျရင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာကို သေချာပေါက် တည်ဆောက်မယ်။ မြေကမ္ဘာအဆင့်က ငါ့ရဲ့ ပန်းတိုင်မဟုတ်ဘူး၊ ခဏတာ နားခိုတဲ့ နေရာတစ်နေရာပဲ" လုံချန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။

မင်ယု၏ အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး သူမ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

"နိုးပြီလား၊ အဆင့်တက်သွားပြီလား" လုံချန်း ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။

"နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ။ အခု ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို မြင်နိုင်နေပြီလား" သူက ဇဝေဇဝါ မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။