အခန်း (၂၂၇-၂၂၈)

အခန်း (၂၂၇) ထွက်ခွာခြင်း

"နိုးလာပြီလား။ အဆင့်တက်သွားတာလား" လုံချန်း ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မင်ယုက မေးလိုက်သည်။

"နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို မြင်ရလို့လား" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ငါမမြင်ရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင့်မျက်နှာက ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး အဆင့်တက်သွားပြီလို့ ငါခန့်မှန်းလိုက်တာ" မင်ယုက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း... ငါ မြေကမ္ဘာအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ" လုံချန်းက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ရွှမ်းနိုင်ငံကို လာတုန်းကမှ နင်က ရွှေအမြုတေ အဆင့် ၁၀ ကို ရောက်တာ မဟုတ်လား။ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံတဲ့ အရှိန်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်" မင်ယုက လုံချန်းကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နင်ရော၊ နင်လည်း အဆင့်တက်ဖို့ နီးနေပြီလို့ ငါခံစားရတယ်" လုံချန်းက မင်ယု၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို သတိပြုမိကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... နောက်ရက် နည်းနည်းလောက်နေရင် ငါလည်း အဆင့်တက်တော့မှာပါ။ အဲဒီအခါကျရင် ငါက မြေကမ္ဘာ အဆင့် ၄ ကို ရောက်သွားပြီပေါ့" မင်ယုက ပြုံးပြသည်။

"ကောင်းတာပေါ့။ ကဲ... ထွက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား" သူက သူမကို မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ငါ့မှာ ယူစရာတွေ သိပ်အများကြီး မရှိပါဘူး" မင်ယုက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို သွားကြစို့။ ကျိချင်းလည်း အခုလောက်ဆို အဆင်သင့် ဖြစ်လောက်ပြီ" လုံချန်းက ပြောကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ မင်ယုကလည်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။

လုံချန်းသည် ကျိချင်း၏ အခန်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိသဖြင့် သူ ထပ်မံ ခေါက်လိုက်ပြန်သည်။

"သူ အထဲမှာ မရှိဘူးလား" သူ ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် တံခါး ပွင့်လာခဲ့သည်။

"နင်... ငါတို့ အခုပဲ ထွက်ကြတော့မှာလား" ကျိချင်းသည် မနက်စောစောစီးစီး လုံချန်းကို သူမအခန်းရှေ့တွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ သို့သော် မင်ယုကိုပါ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ ထွက်ခွာချင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့ မနက်ဖြန်မှ ထွက်မယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ပြောခဲ့တာမှန်ပေမဲ့ ဒီလောက်စောစော ထွက်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူးလေ။ အခုမှ မနက် ၅ နာရီပဲ ရှိသေးတာကို" မင်းသမီး ကျိချင်းက အိပ်ချင်မပြေသေးသည့် ပုံစံဖြင့် ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ အချိန်တွေ အများကြီး မဖြုန်းသင့်တော့ဘူး၊ ထွက်သွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အဲဒီတော့... ခင်ဗျား လိုက်မှာလား မလိုက်ဘူးလား" လုံချန်းက ကျိချင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ငါ နင်နဲ့အတူ လိုက်မှာပေါ့။ ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်လေ၊ ငါ့အိတ်တွေ အကုန် အဆင်သင့်ပဲ" သူမက အခန်းထောင့်ရှိ အိတ်များကို ညွှန်ပြရင်း ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"အိတ်တွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား။ ခင်ဗျား ဒါတွေကို ဘယ်လို သယ်မှာလဲ။ ခင်ဗျားမှာ သိုလှောင်လက်စွပ် မရှိဘူးလား" အိတ်ကြီး ၃ အိတ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ့မှာ သိုလှောင်လက်စွပ် မရှိဘူး" သူမက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

"ရပါတယ်၊ ရှင့်အိတ်တွေကို ကျမရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ထည့်ပေးထားမယ်" မင်ယုက ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အို... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျိချင်းက ပြုံးလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ မင်ယုက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားပြီး အိတ်များကို သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်လိုသွားကြမလဲ။ ငါ့ရဲ့ မြင်းရထားနဲ့ သွားကြမလား။ အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ သုံးယောက်လုံး သက်သောင့်သက်သာ သွားလို့ရတာပေါ့။ ခရီးက တော်တော်ဝေးဦးမှာဆိုတော့" ကျိချင်းက အခန်းထဲက ထွက်ကာ တံခါးပိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ကျုပ်တို့မှာ မိုးပျံ သားရဲ မရှိဘူးဆိုတော့ အဲဒါက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ" လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အရာအားလုံးက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ဗိုလ်ချုပ် ယောင်ရယ်၊ ငါ့တူနဲ့ တူမကိုလည်း ငါ ပြောထားပြီးပြီ။ မြင်းရထားလည်း အဆင်သင့်စောင့်နေပြီ။ ငါတို့ ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်လို့ရတယ်" ကျိချင်းက လုံချန်းကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့။ ဒါဆို သွားကြစို့" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့က သူ့နောက်က လိုက်လာကြသည်။

သူတို့ တည်းခိုခန်းထဲက ထွက်လာသည့်အခါ ကျိချင်း ပြောသည့်အတိုင်း မြင်းရထားတစ်စီးက အသင့်စောင့်နေသည်။ မြင်းရထားမောင်းသမားမှာ သူ၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။

"ထတော့။ ငါတို့ ထွက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ" မင်ယုက ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး မောင်းသမားကို ပြောလိုက်သည်။ မောင်းသမားက ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ အိပ်မောမကျသေးပုံရသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်မလေး" မောင်းသမားက မင်းသမီးကျိချင်းကို ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်တော့" ကျိချင်းက ပြောကာ နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။

"ရထားထဲ ဝင်ကြစို့" သူမက လုံချန်းနှင့် မင်ယုကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျိချင်းက မြင်းရထားထဲသို့ အရင်ဝင်သွားပြီး လုံချန်းက ဒုတိယ၊ မင်ယုက နောက်ဆုံးမှ ဝင်လိုက်ကြသည်။

"မောင်းသမားကို ကျုပ်တို့ သွားမယ့်နေရာ ပြောပြီးပြီလား" လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် သူမကို မေးလိုက်သည်။

"အင်း။ ငါ သူ့ကို မြေပုံသေသေချာချာ မှတ်သားပေးထားပြီးသား။ ဒီခရီးအတွက် အတိုဆုံးလမ်းကြောင်းကို ငါ ရွေးထားတယ်" ကျိချင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရပါတယ်။ ရွန်က အတော်လေး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူပါ။ ငါ မြေပုံပေါ်မှာ ညွှန်ပြထားတဲ့အတိုင်း သူ အတိအကျ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်" သူမက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ" လုံချန်းက ပြောကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူလိုက်သည်။

သူတို့သည် ရွှမ်နိုင်ငံ၏ လမ်းမများပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်ရင်း ခရီးစဉ်ကို ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်နှင်ခဲ့ကြသည်။

အချိန်တစ်ခုတွင် သူတို့၏ မြင်းရထားသည် လုံမျိုးနွယ်စု၏ မြင်းရထားများနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ဖြတ်သွားမိခဲ့သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျိချင်း၏ မြင်းရထားက လိုက်ကာများ ပိတ်ထားခဲ့သည်။

သူတို့၏ မြင်းရထားများသည် တစ်ဦးအကြောင်းတစ်ဦး မသိဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ကြသည်။

လုံမျိုးနွယ်စု၏ မြင်းရထားများက တောင်ဘက် ရွှေနိုင်ငံဆီသို့ ဦးတည်သွားနေစဉ် ကျိချင်း၏ မြင်းရထားကမူ မြောက်ဘက် မြောက်လအင်ပါယာဆီသို့ ဦးတည်သွားနေလေသည်။

နာရီအနည်းငယ် ကြာသောအခါ ကျိချင်း၏ မြင်းရထားသည် ရွှမ်းနိုင်ငံ၏ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ဦးတည်သွားသည်။

လုံချန်းသည် မြင်းရထားပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေစဉ် လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ညာဘက်ပေါင်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ သူ မှင်တက်သွားကာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ၎င်းမှာ ကျိချင်း၏ လက်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယုမှာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

မင်ယုသည် လုံချန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် စွဲမြဲမှုကို အားကျပြီး တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံနေခဲ့သဖြင့် ယခု အိပ်ပျော်သွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မသိခဲ့ပေ။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မြင်းရထားထဲမှာတုန်းက ငါတို့ ကိစ္စတွေက တစ်ပိုင်းတစ်စနဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်နော်... အခု အဲဒါကို အဆုံးသတ်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ မြှူဆွယ်သော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ရူးနေလား။ အခုက အဲဒီလို လုပ်ရမယ့် နေရာရော အချိန်ရော မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက စိတ်ပျက်သော လေသံဖြင့် သူမကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၂၂၈) လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားခြင်း

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ဒီရထားလုံးပေါ်မှာတုန်းက ငါတို့ကိစ္စက တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ ရပ်ထားခဲ့ရတာလေ... အခု အဲဒါကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ နားနားသို့ကပ်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ရူးနေလား၊ ဒါက အချိန်ရော နေရာရော မဟုတ်ဘူးလေ" လုံချန်းက အသံကို တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်ထားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ဒီနေရာကိုပဲ အခွင့်အရေး ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့" ကျိချင်းက တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို လုံချန်း၏ အရေးကြီးသော နေရာပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

ကျစ်ချင်း၏ နူးညံ့သော လက်များ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် လုံချန်းလေးမှာ လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ မင်းသမီး ကျိချင်း၏ လက်နှင့် လုံချန်းလေး ကြားတွင် အဝတ်အစားများ ခြားနေသော်လည်း ၎င်းက လုံချန်းလေးအပေါ် ဘာမှ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။

လုံချန်းလေးသည် အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးထလာပြီး အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ကြည့်ရတာ ဒါက နင်လည်း လိုချင်နေတဲ့အရာပဲ ထင်တယ်။ ဖြစ်လည်း ဖြစ်သင့်ပါတယ်လေ၊ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီပဲဟာ" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သော်လည်း လုံချန်း လုပ်လိုက်သည့် အပြုအမူကိုမူ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လုံချန်းသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး မင်းသမီး ကျိချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများကို ရုတ်တရက် နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ထိတ်လန့်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်မသွားစေရန် သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို လက်ဖြင့် ထိန်းထားလိုက်သည်။

ကျိချင်းသည် သာယာမှုကြောင့် ညည်းညူမိတော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း အသံကို တတ်နိုင်သမျှ တိုးထားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမသည် လက်များကို လုံချန်း၏ ဘောင်းဘီထဲသို့ လျှိုသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လုံချန်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်များကို အထက်အောက် အတင်အချ ပြုလုပ်ပေးနေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လုံချန်းသည် သူမကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နမ်းနေသည်။ သူသည် သူမ၏ လျှာဖျားမှ အချိုဓာတ်ကို မြည်းစမ်းရင်း သူ၏လျှာကို သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ လျှိုသွင်းလိုက်သည်။

၁၀ မိနစ်ခန့် နမ်းပြီးနောက် သူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် ခွာလိုက်သည်။ ထို ၁၀ မိနစ်အတွင်း ကျိချင်း၏ လက်များမှာ လုံချန်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေခြင်းကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် မရပ်နားခဲ့ပေ။

သူသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများကို သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ နားသီးလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"အခု မင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ အလုပ်လုပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ" သူက လုံချန်းလေးဘက်ကို ညွှန်ပြရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကျိချင်းသည် ရှက်သွေးဖြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် လုံချန်းလေး လွတ်လပ်ခွင့် ရရုံမျှသာ လုံချန်း၏ ဘောင်းဘီကို အောက်သို့ အနည်းငယ် လျှောချလိုက်သည်။ ဘောင်းဘီ လျှောကျသွားသည်နှင့် လုံချန်းလေးမှာ အမြင်အာရုံထဲသို့ ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ စကြဝဠာ၏ အမြင့်ဆုံး တောင်ကြီးတစ်တောင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေလေသည်။

ကျိချင်းသည် လုံချန်းလေးကို ကြာကြာ မစောင့်ခိုင်းတော့ဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လုံချန်းလေးနှင့် နီးကပ်အောင် ယူဆောင်လာသည်။ ဆာလောင်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သူမသည် လုံချန်းလေးကို ပါးစပ်ထဲ ငုံလိုက်တော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းလွှာများကို အသုံးပြု၍ လုံချန်းလေးအား စုပ်ယူရင်း ခေါင်းကို အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်မထားဘဲ ကျိချင်း၏ အစွမ်းပြနေပုံကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ စုပ်ယူမှုကို အချိန်အတော်ကြာ ခံစားပြီးနောက် သူ၏ လက်အား လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံရှိ အပေါက်ကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် လုံချန်းသည် လက်ကို ဝတ်စုံအတွင်းသို့ လျှိုသွင်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်များသည် သူမ၏ နူးညံ့သော ဖောင်းဖောင်းလေးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်းတို့ကို စတင် ဆုပ်နယ်နေတော့သည်။ သူ၏လက်နှင့် ကျိချင်း၏ ဖောင်းဖောင်းလေးကြားတွင် အဝတ်အစားများ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် ထိုသာယာမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။

ကျိချင်းက ဆက်တိုက် စုပ်ပေးနေပြီး သူကလည်း သူမ၏ ဖောင်းဖောင်းလေးများကို ဆုပ်နယ်ပေးနေစဉ်တွင် တစ်ခုခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

'ငါ ထုတ်လွှတ်တော့မယ်' သူ တွေးလိုက်မိသော်လည်း မင်ယု နိုးလာမည်ကို မလိုလားသဖြင့် အသံထွက်အောင် မပြောခဲ့ပေ။

သူသည် လက်ကို သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်း လှုပ်ရှားမှု ပိုမြန်လာစေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် သူ၏ အနှစ်သာရများကို သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ကျိချင်းမှာ လုံချန်းလေးဆီမှ စေးကပ်သော အရည်များ သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် မှင်တက်သွားသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ထိုအရည်အားလုံးကို မျိုချလိုက်မိတော့သည်။

လုံချန်းသည် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရလာသဖြင့် မျက်နှာကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မင်ယုသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်လျက် အရာအားလုံးကို ကြည့်နေသည်အား သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ နိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်။

"အာ... မင်ယု..." သူ နှုတ်မှ ထွက်သွားသော်လည်း နောက်ထပ် ဘာစကား ဆက်ပြောရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

ကျိချင်းသည် သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း မင်ယုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပျက်သွားတော့သည်။

"ရပါတယ်။ နင် ရှင်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး" မင်ယုက အမူအရာ ကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..." လုံချန်းက ထပ်ပြီး ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း မင်ယုက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီပဲ၊ ရပါတယ်လို့။ ငါ့ကို ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူး" မင်ယုက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရင်း ထိုစကားကိုပင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်းသည်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့သဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ထိုအကြောင်းကို နောက်မှ သူမနှင့် သေချာ စကားပြောရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ကျိချင်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ကျန်နေသော အရည်များကို မျိုချလိုက်ကာ လုံချန်း၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

တစ်နေ့လုံး စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ ခရီးဆက်လာခဲ့ရာ ညနေစောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ရထားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ တံခါး ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ကျိချင်းသည် လိုက်ကာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရထားလုံးမောင်းသူ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူမ တံခါးကို ဖွင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"သခင်မ... အနီးအနားမှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိပုံရပါတယ်။ မြေပုံပေါ်မှာတော့ မပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နားခိုဖို့ နေရာကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ အခုလည်း မှောင်စပြုနေပြီ ဆိုတော့လေ" မောင်းသူက ကျစ်ချင်းကို အသိပေးသည်။

"ဟင်... ရွာတစ်ရွာလား" ကျိချင်းသည် ရထားလုံးအပြင်သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရွာတစ်ရွာကို လှမ်းမြင်နေရသည်။

"ကောင်းပြီ။ အဲဒီကို မောင်းသွားလိုက်။ ဒီည အဲဒီရွာမှာပဲ အနားယူကြတာပေါ့" ကျိချင်းက တံခါး ပိတ်ရင်း မောင်းသူကို ပြောလိုက်သည်။

မောင်းသူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။ ရထားလုံးမှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာပြီး ခဏအကြာတွင် ပြန်ရပ်သွားသည်။

"ဆင်းကြစို့။ ငါတို့ ရွာကို ရောက်ပြီ ထင်တယ်" ကျိချင်းက တံခါး ဖွင့်ရင်း လုံချန်းနှင့် မင်ယုကို ပြောလိုက်သည်။

မင်ယုသည် သူမဘက်က တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဆင်းသွားသည်။ လုံချန်းကလည်း ထိုတံခါးမှပင် လိုက်ဆင်းပြီး ကျိချင်းကမူ ဆန့်ကျင်ဘက် တံခါးမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရွာ၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေကြသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ အဝင်ဝတွင် အစောင့်တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။ သူတို့သည် ရွာထဲသို့ လျှောက်ဝင်ခဲ့ကြသည်။ ရွာတစ်ရွာလုံးမှာ ဗလာကျင်းနေပုံရသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူတစ်ဦးမျှ မရှိသော်လည်း တဲအိမ်အချို့တွင် မီးရောင်များကို မြင်နေရသည်။

လုံချန်းသည် မင်ယု၊ ကျစ်ချင်းတို့နှင့်အတူ အနီးဆုံး တဲအိမ်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်တော့သည်။