အခန်း (၂၂၉-၂၃၀)

အခန်း (၂၂၉) ထူးဆန်းသောရွာ

လုံချန်းသည် မင်ယု၊ ကျစ်ချင်းတို့နှင့်အတူ အနီးဆုံး တဲအိမ်တစ်အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

ခေါက်သံကြားပြီးနောက် အထဲမှ အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

"ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့က ရွှမ်းနိုင်ငံက လာတာပါ။ ရွာလူကြီးနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ။ သူ့ကို ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲဆိုတာ ပြောပြပေးလို့ ရမလား" လုံချန်းက လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

သူ တစ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း ဘာပြန်ကြားသံမှ မရှိခဲ့ပေ။

"တခြားတစ်ယောက်ကို သွားမေးကြည့်ရအောင်" လုံချန်းက လှည့်အထွက်တွင် တံခါးမှာ ပွင့်လာတော့သည်။

သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့က တကယ်ပဲ ရွှမ်းနိုင်ငံက လာတာလား" ထိုသူက တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီည နားခိုဖို့ နေရာရှာနေတာပါ။ အဲဒါကြောင့် ရွာလူကြီးကို ရှာနေတာပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဪ... လိုက်ခဲ့လေ။ ငါ ရွာလူကြီးဆီ လိုက်ပို့ပေးမယ်" အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ပြောကာ တဲအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

"အထဲမှာပဲ နေနော်၊ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်" အဘိုးအိုက တံခါးကို ပြန်မပိတ်ခင် အခန်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် သူ ဘယ်သူ့ကို ပြောနေသည်ကို မမြင်လိုက်ရသလို သူလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

အဘိုးအိုက ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး လုံချန်းက နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ ခဏမျှ လျှောက်ပြီးနောက် ထိုသူသည် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော တဲအိမ်တစ်အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ရွာလူကြီး... ကျွန်တော်ပါ၊ တံခါးဖွင့်ပါဦး" အဘိုးအိုက တံခါးကို ခေါက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်ခင်မှာပင် တံခါးပွင့်လာသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့..." နောက်ထပ် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်လာသော်လည်း လုံချန်းနှင့် အခြားသူများကို မြင်သည်နှင့် နောက်သို့ ဆုတ်ကာ တံခါးကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်တော့သည်။

"မူကန်၊ မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ငါ့အိမ်ကို သူစိမ်းတွေကို ခေါ်လာရတာလဲ" ရွာလူကြီး၏ အသံမှာ တံခါးနောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရွာလူကြီး၊ ဒီလူတွေက ရွှမ်းနိုင်ငံက လာတာပါ။ သူတို့က ဒီည နားခိုဖို့ နေရာ လာရှာတာပါ" အဘိုးအိုက ရွာလူကြီးကို အသိပေးလိုက်သည်။

"ရွှမ်းနိုင်ငံကလား" ထိတ်လန့်သွားသော အသံတစ်ခု အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါး ပြန်ပွင့်လာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ရွာလူကြီး၊ သူတို့ရဲ့ ဇိမ်ခံရထားလုံးကြီးကိုတောင် ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ပါတယ်" သူက ရွာလူကြီးကို ပြောပြသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ကြပါ" ရွာလူကြီးက ပြုံးလျက် လုံချန်းနှင့် အခြားသူများကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဖိတ်ခေါ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အခြားသူများလည်း လိုက်ဝင်လာကြသည်။

"ခုနက ငါတို့ ပြခဲ့တဲ့ မယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုအမူတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ရွာက အခက်အခဲတချို့နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလို့ပါ။ အားလုံးက နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်နေကြလို့ပါ" ရွာလူကြီးက လုံချန်းကို ခေါင်းညိတ် ဦးညွှတ်ရင်း ပြောပြသည်။

"ရပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က စခန်းချဖို့ ပြင်နေတုန်း ခင်ဗျားတို့ ရွာကို တွေ့လိုက်လို့ပါ။ တကယ်လို့ အားနေတဲ့ အခန်းတွေရှိရင် ဒီမှာပဲ တစ်ည နားခိုနိုင်မလားလို့ စဉ်းစားမိတာပါ" လုံချန်းက ရွာလူကြီးကို ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မရှိရင်လည်း ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အပြင်မှာပဲ စခန်းချလို့ ရပါတယ်" လုံချန်းက ဆက်ပြောသည်။

"နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းတို့အားလုံးအတွက် အခန်းရှိပါတယ်။ ရွာထဲမှာ အားနေတဲ့ တဲအိမ်တွေ အများကြီးပါပဲ" ရွာလူကြီးက ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများကို အထင်အသား ကြားနေရသည်။

"မူကန်၊ သူတို့ကို နံပါတ် ၂၁ လေး၊ နံပါတ် ၂၂ လေး နဲ့ နံပါတ် ၂၃ လေးတို့ရဲ့ တဲအိမ်တွေကို လိုက်ပြပေးလိုက်ပါ" ရွာလူကြီးက အဘိုးအိုကို ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်ကဲ့" မူကန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ရွာလူကြီးကို နှုတ်ဆက်ပြီး မူကန်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ လုံချန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရွာလူကြီးမှာ ဗလာကျင်းနေသော သူ၏တဲအိမ်ထဲတွင် ထိုင်ရင်း သက်ပြင်းချနေမိတော့သည်။

လုံချန်းသည် တိတ်ဆိတ်သော ညအမှောင်ထဲတွင် မူကန်နှင့်အတူ လျှောက်လာခဲ့သော်လည်း ရွာ၏ အခြေအနေမှာ မကောင်းလှကြောင်း ခံစားနေရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်နေကြသည်။

"ဦးလေးမူကန်၊ တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား၊ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်ပေါ့" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"အာ... ရပါတယ်၊ ဘာမဆို မေးလို့ရပါတယ်" မူကန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နံပါတ် ၂၁၊ ၂၂ နဲ့ ၂၃ ဆိုတာ ဘယ်လို နာမည်မျိုးလဲခင်ဗျာ" လုံချန်းက မူကန်ကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဪ... အဲဒီကလေးလေးတွေက လူလားမြောက်အောင် မကြီးပြင်းခင်မှာပဲ သေကြရမှာမို့လို့ သူတို့ကို နာမည် မပေးထားကြဘူးလေ။ ငါတို့မှာ နံပါတ်တွေပဲ ရှိတယ်" မူကန်က ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ ထိုအကြောင်းကို ပြောနေစဉ် သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေလေသည်။

"လူလားမမြောက်ခင် သေရမယ်။ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လုံချန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ အသက် ၁၅ နှစ် မပြည့်ခင်မှာပဲ မိစ္ဆာက လာခေါ်သွားမှာမို့လို့ပဲ" မူကန်က ပြန်ဖြေသည်။

"မိစ္ဆာ ဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်မှာပါ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ မင်း ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အရင်က ခရီးသွားတွေ အများကြီးကို အကူအညီ တောင်းဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံး သေကုန်ကြတာပဲ" မူကန်က ပြန်ပြောသည်။

"အစွမ်းထက်တဲ့ သူတွေကလည်း ငါတို့ကို မကူညီချင်ကြဘူး" သူက ဆက်ပြောသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်းနိုင်ငံကမှန်း မသိခင်မှာ ဘာလို့ တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ကြောက်နေကြတာလဲ" လုံချန်းက ထပ်မေးသည်။

"အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့်ပါ။ ဧည့်သည်တွေကို နားခိုခွင့်ပေးတိုင်း ငါတို့က အဲဒီမိစ္ဆာရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပေးတာကို ခံရတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူစိမ်းတွေကို ရွာထဲ အဝင်မခံတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါက ရွှမ်းနိုင်ငံက လူတစ်ယောက် ရောက်လာဖူးတယ်။ ငါတို့ သူ့ကို နားခိုခွင့် မပေးခဲ့ဘူး" မူကန်က အတိတ်ကို ပြန်သတိရရင်း ပြောပြသည်။

"အဲဒီလူက ဒေါသထွက်ပြီး အိမ်တွေအများကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ငြင်းခဲ့တဲ့လူကို သေအောင် ရိုက်နှက်သွားခဲ့တယ်။ ငါတို့က မိစ္ဆာကိုလည်း မစော်ကားရဲဘူး၊ ရွှမ်းနိုင်ငံက ကျင့်ကြံသူတွေကိုလည်း မစော်ကားရဲဘူးလေ" ထိုသူက သက်ပြင်းချရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

"ကလေးတွေ သေဆုံးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ရော" လုံချန်းက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် မင်း မြင်ရပါလိမ့်မယ်။ မနက်ဖြန်က ရွာထဲက နောက်ထပ် ကလေးတစ်သုတ်ကို လာခေါ်မယ့် ရက်လို့ ငါ ထင်တယ်" ထိုသူက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကောင်းပါပြီ။ မနက်ဖြန် ဘာတွေဖြစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ပါ့မယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ မည်သည်ကို မေးမေး ထိုလူ့ဆီက အဖြေရမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရသည်က ပိုပြီး လွယ်ကူလိမ့်မည်။

"ရောက်ပြီ၊ ဒီတဲအိမ် သုံးလုံးက မင်းတို့ နားခိုရမယ့် နေရာတွေပဲ။ မင်းတို့ သုံးယောက် ကြိုက်တဲ့ အိမ်ကို ရွေးလို့ ရပါတယ်။ သုံးလုံးစလုံးမှာ ကုတင်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စောင်တော့ မရှိဘူး။ အဲဒါကြောင့် အဆင်ပြေသလိုပဲ နေကြပါဦး" ထိုသူက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးကပ်နေသော တဲအိမ်သုံးလုံးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၂၃၀) ယဇ်ပဏ္ဏာ နှစ်ဆ

"ရောက်ပြီ! ဒီတဲအိမ် သုံးလုံးက မင်းတို့ နားခိုရမယ့် နေရာတွေပဲ။ မင်းတို့ သုံးယောက် ကြိုက်တဲ့ အိမ်ကို ရွေးလို့ ရပါတယ်။ သုံးလုံးစလုံးမှာ ကုတင်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စောင်တော့ မရှိဘူး။ အဲဒါကြောင့် အဆင်ပြေသလိုပဲ နေကြပါဦး" ထိုသူက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးကပ်နေသော တဲအိမ်သုံးလုံးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက မူကန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

မူကန်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး လုံချန်းနှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့ နေထိုင်မည့်နေရာကို ရွေးချယ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"မင်ယုနဲ့ ကျိချင်း... မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီည အတူတူနေကြဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီနေရာက လုံးဝ ဘေးကင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ အန္တရာယ်တွေလည်း ရှိနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အတူတူရှိနေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါလည်း ဒီတဲထဲမှာပဲ နေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံနေမှာပါ။ ဒီညတော့ ငါတို့ လူခွဲမနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ" လုံချန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ စိတ်ကူးကောင်းပဲ" ကျိချင်းက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး မင်ယုကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီအိမ်မှာပဲ နေကြတာပေါ့" လုံချန်းက သူတို့နှင့် အနီးဆုံး တဲအိမ်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မင်ယု၊ ကျစ်ချင်းတို့နှင့်အတူ တဲအိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တရားထိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်ပြီး ကျစ်ချင်းနှင့် မင်ယုတို့ကမူ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

နာရီဝက်ခန့်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

"သခင်လေးချန်း" ကျိချင်းက လုံချန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိပေ။

"သူ ကျင့်ကြံခြင်းထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောလို့ ရပါတယ်။ ခုနက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအကြောင်း ပြောဖို့ ဒါက အချိန်ကောင်းပဲ" ကျိချင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ မင်ယုကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နင် သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေလား" ကျိချင်းက စပ်စုသော မျက်နှာထားဖြင့် မင်ယုကို မေးလိုက်သည်။

မင်ယုက ဘာမှမပြောဘဲ မဟုတ်ကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ့ကိုရော စိတ်ဆိုးလား" သူမက ပြုံးစစဖြင့် ထပ်မေးသည်။

"မဆိုးပါဘူး" မင်ယုက ခေါင်းခါရင်း ထပ်မံ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး နင် ဘာလို့ စကားတစ်လုံးမှ မပြောတော့တာလဲ။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင် ဘယ်လို ထင်လဲ" ကျိချင်းက မင်ယု၏ အတွေးကို သိနိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျမ... သူ့မှာ တခြားမိန်းကလေးတွေ ရှိလာမယ်ဆိုတာ ကျမ အမြဲ သိထားပြီးသားပါ။ အမှန်တော့ သူ့မှာ မိန်းကလေး နှစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ သူ ကျမကို ပြောဖူးတယ်။ အဲဒါ သူ လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျမ သိပေမဲ့ ကျမကတော့ ဟာသတစ်ခုလိုပဲ ဟန်ဆောင်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်ခုတည်းပါ... သူ့ကို အနေမခက်စေဘဲ သူ့နားမှာ ရှိနေချင်လို့ပါ။ ကျမနဲ့ အတူရှိနေတဲ့ အချိန်မှာ တခြားမိန်းကလေးတွေအတွက် သူ့ကို စိတ်မပူစေချင်ခဲ့ဘူး" မင်ယုက ခေါင်းငုံ့လျက် တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

"တကယ်တော့ သူ နင့်ကို သဘောကျနေတာ ငါ သိပါတယ်။ သူ နင့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကနေ အသိသာကြီးပဲ။ ဒါကြောင့် ခုနက ဖြစ်သွားတာက ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အထဲမှာ ပါပြီးသားပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာတင် အပြင်မှာ တကယ် မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါကျတော့ ထူးဆန်းပြီး နာကျင်ရတာတော့ အမှန်ပဲ" သူမက ဆက်ပြောသည်။

"မင်ယု၊ သူ ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင် တကယ် ပြောနေတာလား။ ငါကတော့ ပြောင်းပြန်လို့ ထင်နေတာ။ သူ နင့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က ပိုပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပြည့်နေတဲ့ အကြည့်လို့ ငါ ထင်တယ်။ နင်တို့ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ငါ မသိပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှင်းနေတယ်၊ သူ နင့်ကို တော်တော် ချစ်တာပဲ။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူ တွေတွေကြီး ဖြစ်နေတာ ငါ တွေ့တယ်... သူ နင့်ကို ဆုံးရှုံးရမှာ စိုးရိမ်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ နင်လည်း သူ့ကို ခွဲမသွားချင်ဘူးဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် သိနေတော့ သူ့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးနေလို့လည်း ဘာမှ ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး" ကျိချင်းက မင်ယုကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘဝဆိုတာက ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကြိုမသိနိုင်လောက်အောင် ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲပါတယ်။ ငါပြောတဲ့ အကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ပါဦး" ကျိချင်းက ပြောပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်တော့သည်။

"အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်ယုက ကျစ်ချင်းကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် အတွေးပေါင်းစုံထဲသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

ညတာသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျိချင်းနှင့် မင်ယုတို့သည် နိုးလာကြပြီး လုံချန်း ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးသည်ကို စောင့်နေကြသည်။

မနက် ၇ နာရီခန့်တွင် လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အကြောဆန့်ကာ သန်းဝေလိုက်သည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ယဇ်ပဏ္ဏာက အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား" တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့ကလည်း ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါ တမန်တော်မင်း။ ယဇ်ပဏ္ဏာက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုလို့ ရမလားခင်ဗျာ" လုံချန်း တဲအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ရွာလူကြီးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ... မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးဖြင့် အုပ်ထားသော လူတစ်ဦးနှင့် တူသည်။ ထိုသူသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ကျား၊ မ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူ၏ အသံနှင့် ရယ်သံအရ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်မည်ဟု လုံချန်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တောင်းဆိုဖို့ မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ငါ စိတ်ကောင်း ရှိနေတာကြောင့် မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို နားထောင်ပေးမယ်" အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသူက ရွာလူကြီးအနားသို့ လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... ဖြစ်နိုင်ရင် ကလေးတွေကို မခေါ်သွားဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အသားနဲ့ ရွှေကို နှစ်ဆ ပေးပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကလေးတွေကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ" ရွာလူကြီးသည် အလွန် ထိတ်လန့်နေပုံ ရသော်လည်း ထိုနေရာမှာပင် မတ်မတ်ရပ်လျက် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူကို တောင်းပန်နေရှာသည်။

"ဟင်... မင်းတို့က အသားနှစ်ဆနဲ့ ရွှေနှစ်ဆကို ပြင်ဆင်ထားတယ်ပေါ့" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက စိတ်ဝင်စားသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကလေးတွေကို မခေါ်သွားဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အကုန် ပေးပါ့မယ်" ရွာလူကြီးသည် မျှော်လင့်ချက်ကလေးတစ်ခု ရလာသည့်အတွက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ ငါ သူ့အတွက် ယဇ်ပဏ္ဏာ နှစ်ဆ ယူလာပေးတယ်ဆိုရင် သခင်ကြီးက ဝမ်းသာမှာပဲ" ထိုသူသည် ရွာလူကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရယ်မောတော့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အသားနှစ်ဆ၊ ရွှေနှစ်ဆနဲ့ ကလေး သုံးယောက် ပေးရမယ်။ မင်းတို့ ဒီလအတွက် တော်တော် ကြိုးစားထားတာပဲ" အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကလေး သုံးယောက် ဟုတ်လား... ဘာလို့ ကလေးတွေကိုပါ ထပ်လိုချင်ရတာလဲ။ အပိုရွှေတွေ၊ အသားတွေနဲ့ လဲပြီး သူတို့ကို လွှတ်ပေးမယ် မဟုတ်ဘူးလား" ရွာလူကြီးက ဇဝေဇဝါမျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။