အခန်း (၂၃၃-၂၃၄)

အခန်း (၂၃၃) ငါ လိမ်ခဲ့တာ

"အဲဒါ... တကယ် ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့... ကောင်းပါပြီ။ ငါ ဂူရှိတဲ့နေရာကို လိုက်ပို့ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ အနားထိတော့ မကပ်ရဲဘူးနော်... မဟုတ်ရင် မင်း တစ်ခုခု မလုပ်ရသေးခင်မှာပဲ သခင်ကြီးက ငါ့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။ ဂူရှိတဲ့နေရာကိုတော့ ငါ ပြပါ့မယ်" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ အဲဒီဂူကို ငါမြင်ရပြီဆိုတာနဲ့ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်" လုံချန်းက ရိုးသားပုံရသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုသူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ချပေးလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသော လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။

"အဲဒီမတိုင်ခင် ငါ့ကို အနာတချို့ အရင်ကုပေးလို့ ရမလား။ မဟုတ်ရင် အဲဒီကို မရောက်ခင်မှာတင် သွေးထွက်လွန်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက လုံချန်းကို တောင်းပန်သည်။

သူ၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ရီနေပြီး မတ်မတ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေရှာသည်။

"အဲဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီရောက်ရင် ငါ မင်းကို အသက်ကယ်ဆေးလုံး တစ်လုံး ပေးမယ်။ အဲဒါဆို မင်းလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြစ်သွားမယ်၊ ဆေးလုံးရဲ့ အစွမ်းကြောင့် မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေလည်း ပျောက်ကင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်တော့ ဘာကုသမှုမှ မရှိဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး မင်းပြောတဲ့ဂူက တကယ်ရှိမရှိ ငါ အရင်သေချာအောင် လုပ်ရမယ်။ အဲဒီကျမှ မင်းလွတ်မယ်၊ ဆေးလည်းရမယ်" လုံချန်းက ထိုသူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း ထိုသူ စိတ်အားထက်သန်လာစေရန် ပိုကောင်းသော ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခုကို ပေးရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လုံချန်းတွင် အသက်ကယ်ဆေးလုံး တစ်လုံးမျှ မရှိတော့ပေ။ သူ၌ရှိခဲ့သော တစ်လုံးတည်းသော ဆေးလုံးကို မင်ယုနှင့် စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က သူမကို ကုသပေးရန် အသုံးပြုခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

"အသက်ကယ်ဆေးလုံး ဟုတ်လား။ အံ့သြစရာပဲ၊ မင်းက သာမန် ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ... မင်းဆီမှာ အသက်ကယ်ဆေးလုံးတောင် ရှိတာလား။ ဒါဆို မြန်မြန်သွားကြရအောင်" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက စိတ်လှုပ်ရှားသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အသက်ကယ် ဆေးလုံးဆိုသည့် အမည်မှာ မှော်ဆန်လှသည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူမှာ နာကျင်မှုများကိုပင် မေ့လျော့ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မတ်မတ်ရပ်လိုက်နိုင်တော့သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ၊ ငါ သူ့သခင်ကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်" လုံချန်းက မင်ယုနှင့် ကျစ်ချင်းကို ပြောကာ ထိုသူနောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ငါလည်း လိုက်မယ်" မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့က တစ်ပြိုင်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး လုံချန်းအတွက် စိုးရိမ်နေကြပြီး သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း မလွှတ်ချင်ကြပေ။

"လုံးဝ မဖြစ်ဘူး။ မင်းတို့ လိုက်လာရင် အန္တရာယ်ရှိတယ်။ ငါ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် ပိုပြီး လွယ်ကူလိမ့်မယ်။ အခြေအနေ မဟန်ရင် ငါ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးလို့ ရပေမဲ့ မင်းတို့ ပါလာရင် ခက်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူ မည်သည့် စွန့်စားမှုကိုမျှ မလုပ်လိုပေ။ သူတစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အချိန်မရွေး ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်း စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးနိုင်သဖြင့် အသက်အန္တရာယ် မရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။ ထိုစွမ်းရည်ကို ၂၄ နာရီအတွင်း တစ်ကြိမ်သာ သုံးနိုင်သော်လည်း လုံချန်းအတွက် လွတ်မြောက်ရန် လုံလောက်လှသည်။

"ဒါပေမဲ့..." သူတို့ တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက ကြားဖြတ် တားမြစ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့တွေ မလုပ်နဲ့။ မလိုက်ရဘူး၊ အဲဒါ အပြတ်ပဲ" လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး လုံချန်းကို ကြည့်ပြီး သူ ဤမျှ ခေါင်းမာနေလျှင် ဖျောင်းဖျ၍ ရတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ငါတို့ မလိုက်တော့ဘူး" ကျိချင်းက စိုးရိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်" မင်ယုကလည်း ပြောသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

"အဲဒါမှပေါ့။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်" လုံချန်းက ပြောကာ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့" သူက မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူနှင့် လုံချန်းတို့သည် ရွာမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လမ်းအမျိုးမျိုးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

တစ်နာရီကျော်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဗလာကျင်းနေပုံရသော တောအုပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ငါ လိုက်ပို့နိုင်တာ ဒီအထိပဲ" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

"မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ မင်းသခင်ရဲ့ ဂူဆီ လိုက်ပို့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဒီမှာ ဘာဂူမှ မတွေ့ပါလား" လုံချန်းက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မနောက်ပါဘူး။ ငါ့ကတိအတိုင်း မင်းကို ဂူရှိတဲ့နေရာအထိ ခေါ်လာခဲ့ပြီလေ။ ဟိုမှာရှိတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးကို မြင်လား" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက ပြန်ဖြေသည်။

"အေး မြင်တယ်။ အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ" လုံချန်းက မီတာ ၄၀၀ ခန့် အကွာတွင် ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီးရဲ့ မြေအောက်ဂူက အဲဒီကျောက်တုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပဲ ရှိတယ်။ ငါ ဒီထက်ပိုပြီး ရှေ့တိုးလို့ မရတော့ဘူး၊ မဟုတ်ရင် သခင်ကြီးက ငါ့ကို သိသွားပြီး သတ်လိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ကယ်ဆေးလုံး ပေးပါတော့၊ ငါ သွားတော့မယ်။ ငါ့ဘက်က ကတိတည်ပြီးပြီ" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက တည်ကြည်သော အကြည့်ဖြင့် လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်းက လိမ်နေပြီး အဲဒီကျောက်တုံးနောက်မှာ ဘာမှမရှိရင်ရော" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ သံသယရှိနေသေးတာလဲ။ ဂူက အဲဒီကျောက်တုံးဘေးမှာပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲတယ်။ ကဲ... ငါ့ဆေးလုံး ပေးတော့" ထိုသူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းကို ငါ ယုံလိုက်မယ်။ အသက်ကယ်ဆေးလုံးနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့... တကယ်တော့ ငါ့မှာ အဲဒီလို ဆေးလုံးမျိုး မရှိဘူး... ငါ လိမ်ခဲ့တာ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ချိုးပစ်လိုက်တော့သည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ၏ အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ သေဆုံးသွားသည့်တိုင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ခွာကြည့်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပေ။

လုံချန်းသည် ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် အနီးအနားမှ အသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအသံမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ၏ အလောင်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်တစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

သူသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ၏ ရင်ဘတ်ကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်ရင်း ရပ်နေမိသည်။ ထိုအသံမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင်မူ ထိုအသံကို ပေးစွမ်းနေသည့်အရာကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရတော့သည်။ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုံချန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အခန်း (၂၃၄) နောက်ထပ်တစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးစေခြင်း

ခဏအကြာတွင်မူ ထိုဆူညံသံကို ပေးစွမ်းနေသည့်အရာကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရတော့သည်။ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုံချန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါလေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ပိုးကောင်ဖတ်နှင့် အတိအကျ တူညီသော်လည်း ကွာခြားချက်မှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီသော အရောင်ရှိနေခြင်းပင်။ ထိုသတ္တဝါမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၏အရောင်မှာ ကိုယ်ပိုင်အရောင်လား သို့မဟုတ် သွေးများပေနေခြင်းလားဆိုသည်ကို လုံချန်း မသေချာပေ။

"မင်းက အသက်စုပ်ပိုးမွှား ဖြစ်ရမယ်။ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါလေးပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုပိုးကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက နောင်တစ်ချိန်မှာ အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို အလဟဿ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး" လုံချန်းသည် အသက်စုပ်ပိုးမွှားကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုပိုးကောင်လေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားနေပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

"ရွှင်း... ငါ ဒီအသက်စုပ်ပိုးမွှားနဲ့ ပဋိညာဉ် လုပ်လို့ရတယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။

"အို... နောက်ဆုံးတော့ နင် ငါ့ကို သတိရသွားပြီပေါ့။ နင့်ရဲ့ မိန်းကလေးတွေ အကြောင်းပဲ နင် စိတ်ဝင်စားနေတာလို့ ငါ ထင်နေတာ" ရွှင်းက စိတ်ကောက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ နင်ကလည်း ငါ့ရဲ့ မိန်းကလေးပဲဟာကို။ ဒါနဲ့ အသက်စုပ်ပိုးမွှားအကြောင်း မေးတာကို ဖြေဦးလေ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ချီး... အဲဒီလို ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေကို နင့်မိန်းကလေးတွေ အတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်စမ်းပါ" ရွှင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြန်ဖြေပေးခဲ့သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်အတွေး မှန်ပါတယ်။ အသက်စုပ်ပိုးမွှားကို ယဉ်ပါးအောင်လုပ်ဖို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အရင်နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ။ ဒါက နင့်အတွက် ကောင်းကျိုးရှိနိုင်ပါတယ်"

"ကောင်းပြီလေ။ ကျေးဇူးပဲ" လုံချန်းက ချစ်စဖွယ်အပြုံးဖြင့် ရွှင်းကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"ကဲ... ကောင်လေး၊ မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် သူ၏ လက်ညှိုးကို အသာအယာ လှီးလိုက်ရာ သွေးများ ထွက်လာသည်။ သူသည် ထိုသွေးစက်ကို အသက်စုပ်ပိုးမွှား၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျစေလိုက်သည်။

သွေးစက် ကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသက်စုပ်ပိုးမွှားလေးမှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်မိနစ်ခန့် တောက်ပပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ယဉ်ပါးစေခြင်းမှာ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး လုံချန်းသည် သူနှင့် ထိုပိုးကောင်လေးကြားတွင် အဆက်အသွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါတို့ မိသားစုထဲက ကြိုဆိုပါတယ် ကောင်လေး" လုံချန်းက အသက်စုပ်ပိုးမွှားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... နာမည်ပေးရဦးမယ်။ နာမည်ပေးရတာက အမြဲတမ်း အခက်ခဲဆုံး အပိုင်းပဲ။ တကယ်လို့ နာမည်ကို သဘောမကျရင် ကြိုပြီး တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ မင်းက ပိုးကောင်ဖတ်နဲ့ တူလွန်းလို့ အခုကစပြီး မင်းကို ပိုးဖလံလို့ ခေါ်မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် နာမည်ပေးလိုက်သည်။

"ကဲ ပိုးဖလံ... မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးတွေ၊ အစ်မကြီးတွေနဲ့ သွားတွေ့ရအောင်။ လိမ်လိမ်မာမာ နေနော်" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ထိုပိုးကောင်လေးကို သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်အတွင်းရှိ သားရဲနယ်မြေထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အခုတော့ အလုပ်စကြရအောင်" သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ မျက်နှာမူကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မီတာ ၁၀၀ ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောက်တုံးကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသူမှာ ၇ ပေကျော် မြင့်သော်လည်း အလွန်ပိန်လှီသည်။ ဦးခေါင်းတွင် ဆံပင်တစ်ပင်မျှ မရှိသဖြင့် သူ၏ ကြီးမားသော နဖူးပြင်မှာ ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်နေပုံရသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ" ထိုလူပြောင်ကြီးက အံ့သြသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အသက် ၁၆၊ ၁၇ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် သူ့ထံ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူမှာ မှင်တက်သွားသည်။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူသည် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

'ရွှေအမြုတေ အဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူပဲ... သူက သခင် ဖြစ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက ဟိုလူပြောတဲ့ နောက်ထပ် အစေခံတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

"အို... လူကြီးမင်းကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီနိုင်မလားခင်ဗျာ ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ ရောဂါကို ကုဖို့ ဆေးပင် လာရှာနေတာပါ" လုံချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်အသွင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း ယန်ကိုးပါး မြက်ကို မြင်မိပါသလား" သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆက်မေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုံချန်းမှာ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားဘဲ တောထဲသို့ ရောက်လာသည့် အပြစ်ကင်းစင်သော ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ ၎င်းမှာလည်း သူ ဖြစ်ချင်သော ပုံစံပင်။

ထိုသူ၏ မျက်နှာတွင် ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လုံချန်းကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်ကိုးပါးမြက် ဟုတ်လား။ အေး... မြင်တာပေါ့။ တကယ်တော့ အဲဒီဆေးပင်တွေက ဒီနားမှာ အများကြီး ပေါက်နေတာ။ လိုက်ခဲ့လေ၊ ငါ ပြမယ်" လူပြောင်ကြီးက ကျောက်တုံးကြီးဘက်သို့ ညွှန်ပြရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အို... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ" လုံချန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလျက် ထိုသူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

"ဒါနဲ့ ကောင်လေး... မင်းက ဘယ်ကလဲ" လူပြောင်ကြီးက မေးလိုက်ပြီး လုံချန်း ထွက်ပြေးမသွားနိုင်စေရန် သူ့ဘေးနားသို့ ရောက်သည်အထိ အရှိန်ကို လျှော့လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အနီးအနားက မြို့ကပါ။ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ယန်ကိုးပါး မြက်အကြောင်း ဖတ်ဖူးလို့ လာရှာတာ။ အဲဒီမြက်က ကျွန်တော့်အစ်မ ဖြစ်နေတဲ့ ရောဂါမျိုးကို ကုနိုင်တယ်လို့ ရေးထားတာ တွေ့လို့ပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဪ... ဒါနဲ့ မင်းမိဘတွေက မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ လွှတ်လိုက်တာလဲ။ လူတစ်ယောက်ယောက် ထည့်မပေးလိုက်ဘူးလား"

"ကျွန်တော့်မှာ မိဘမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဆုံးသွားကြတာ။ အခု ကျွန်တော့်မှာ အစ်မတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အခု အရမ်းနေမကောင်းဖြစ်နေတာ။ အရင်က သူပဲ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ သူ မတ်တတ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ ဘယ်ဆရာဝန်ကမှ မကူညီကြဘူးလေ" လုံချန်းက ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုသူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့် ဒီဆေးပင်ကို ကိုယ်တိုင်လာရှာတာပါ။ စာအုပ်ထဲမှာတော့ ယန်ကိုးပါး မြက်က ဒီဒေသမှာ ပေါက်တယ်လို့ ဆိုထားလို့ပါ" လုံချန်းက ထိုလူပြောင်ကြီးကို ဆက်လက် ပြောပြနေတော့သည်။