အခန်း (၂၃၅-၂၃၆)

အခန်း (၂၃၅) မင်းကိုယ်တိုင်က ဆေးပင်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်

"အဲဒါကြောင့် ဒီဆေးပင်ကို ကိုယ်တိုင်လာရှာတာပါ။ စာအုပ်ထဲမှာတော့ ယန်ကိုးပါးမြက်က ဒီဒေသမှာ ပေါက်တယ်လို့ ဆိုထားလို့ပါ" လုံချန်းက လူပြောင်ကြီးကို ဆက်လက် ပြောပြသည်။

"မင်းက တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ။ မိသားစုအပေါ် အရမ်းသိတတ်တာပဲနော်။ ဘာမှ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ မင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့အစ်မကို သေချာပေါက် ကုသပေးနိုင်မှာပါ" ထိုသူက ကြင်နာသောအသံဖြင့် ပြောရင်း လုံချန်း၏ ကျောပြင်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

လုံချန်းက ထိုသူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ထားသည့် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက ကာကွယ်ရန် သူ၏ကျောပြင်တွင် ပါးလွှာသော ဟင်းလင်းပြင် အကာအကွယ်တစ်ခုကို အဝတ်အစားအောက်၌ ဖန်တီးထားလိုက်သည်။ ထိုသူမှာမူ ဘာမှ ရိပ်မိခြင်း မရှိပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး။ ဆရာကြီးရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်လား။ ငါက ဝူကျိလုပါ။ မင်းကရော"

"ကျွန်တော်က လုံချန်းပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီးလု၊ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို လမ်းပြ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ရောက်လာတာပဲ။ ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်ရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး။ တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လေသံဖြင့် ပြောကာ ထိုသူဘက်သို့ လှည့်၍ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းက ငါ့အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးပြီးသားပါ" ဝူကျိလုက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

'မင်းက နောက်မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အလောင်းဖြစ်တော့မှာပါ။ ငါ့ကို ဘာကူညီနိုင်မှာလဲ။ ဒီငတုံးကတော့... အသေခံဖို့ ကိုယ်တိုင် လာရှာနေတာပဲ' ဝူကျိလုက သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖန်တီးထားရင်း စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်နေသည်။

"ဟင်... ဆရာကြီးလု ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီးကို ဘယ်လို ကူညီနေလို့လဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါ မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါက မင်းရဲ့အစ်မကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ကူညီပေးရာရောက်တော့ ကောင်းမှုကုသိုလ် ရတာပေါ့။ အဲဒါ မင်းကြောင့်ပဲလေ။ အဲဒါကြောင့် မင်းက ငါ့ကို ကူညီနေတာလို့ ပြောတာပါ" လူပြောင်ကြီးက ပြန်ဖြေသည်။

သူတို့သည် ကျောက်တုံးကြီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသည်နှင့် မကြာမီမှာပင် ကျောက်တုံးကြီး၏ ဘေးနားရှိ ကျောက်တုံးငယ် တစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကျောက်တုံးမှာ တစ်မီတာခန့် ကျယ်ပြီး အမြင့် တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိသည်။

'ဒုတိယကျောက်တုံးလား။ ဂူက အဲဒီအောက်မှာ ရှိရမယ်' လုံချန်းက ကျောက်တုံးကို အကဲခတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ခဏစောင့်" ဝူကျိလုက ပြောကာ ကျောက်တုံးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ကျောက်တုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ အင်အားအနည်းငယ် သုံးလိုက်သည်နှင့် ကျောက်တုံးမှာ အလွယ်တကူ ကြွတက်သွားပြီး အောက်ဘက်တွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်သွားခဲ့သည်။

ဝူကျိလုသည် ကျောက်တုံးကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်ပြီး လုံချန်းကို ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်သည်။

"ကဲ အထဲဝင်ကြစို့။ မင်းရှာနေတဲ့ ဆေးပင်ကို မြေအောက်ဂူထဲမှာ ငါ တွေ့ထားတယ်" သူက လုံချန်းအနားသို့ လျှောက်လာပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လုံချန်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် အနားသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထိုသူက လုံချန်း၏ နောက်တွင် ရပ်ကာ သူ အထဲဝင်သည်ကို စောင့်နေသည်။

အဝင်ဝမှာ ၉၀ စင်တီမီတာခန့် ကျယ်ပြီး အောက်သို့ ဆင်းသွားသော လှေကားထစ်များ ရှိသည်။ လုံချန်းသည် လှေကားထစ်ပေါ် ခြေချကာ အောက်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။ အောက်သို့ ရောက်လေလေ အပေါက်မှာ ပို၍ ကျယ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

၃ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် လှေကားထစ်များ ဆုံးသွားပြီး လုံချန်းသည် တကယ့်ဂူကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ လှေကားသည် ၃ မီတာခန့် ကျယ်ပြီး ၅ မီတာခန့် မြင့်သော ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယန်ကိုးပါးမြက်က ဟိုးအတွင်းပိုင်းမှာ ရှိတာ။ မင်း ရှေ့ကနေ လျှောက်လေ၊ ငါ နောက်က လိုက်ခဲ့မယ်။ ဒီလမ်းအတိုင်း သွားရင် ဆေးပင်တွေဆီ တည့်တည့်ရောက်လိမ့်မယ်" ဝူကျိလုက လုံချန်းနောက်တွင် ရပ်လျက် ပြုံးပြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဂူအတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ မီတာ ၃၀၀ ကျော် ၄၀၀ ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် လိုဏ်ခေါင်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အခန်းတစ်ခန်း၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။

ထိုအခန်းမှာ သေသေချာချာ တည်ဆောက်ထားပုံရပြီး အနား ၁၀ မီတာခန့်စီရှိသော စတုရန်းပုံစံ ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် အခန်းအဝင်ဝမှ အထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အခန်းအလယ်တွင် ချထားသော ဆေးမီးဖိုကြီး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဆေးမီးဖိုမှာ တစ်ဝက်က ငွေရောင်၊ တစ်ဝက်က ရွှေရောင် ဖြစ်သည်။ ငွေရောင်ဘက်တွင် နေမင်းသင်္ကေတကို ထွင်းထုထားပြီး ရွှေရောင်ဘက်တွင်မူ လမင်းသင်္ကေတကို ထွင်းထုထားသည်။ ဆေးအိုးမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။

ထိုဆေးအိုးဘေးတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ ထိုသူမှာ တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ လုံချန်းဘက်သို့ ကျောပေးထားသဖြင့် သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို လုံချန်း မမြင်ရပေ။

'ဒါ သူတို့ရဲ့ သခင် ဖြစ်ရမယ်။ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ' လုံချန်းက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။

ထိုသူသည် ရွာသားများက မိစ္ဆာဟု ခေါ်နေကြသောသူ၊ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ၏ သခင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံချန်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ဝူကျိလုလေး... မင်း ပြန်လာတာ စောလှချည်လား။ ဒါနဲ့ မင်းနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ" ထိုသူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ အသံမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်ပြီး အတော်လေး နားဝင်ချိုလှသည်။

လုံချန်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ အသံမှာ မိန်းမသားတစ်ဦး၏ အသံ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ပြင် ထိုမိန်းကလေးမှာ လုံချန်း၏ တည်ရှိမှုကို ကြိုတင် သိရှိနေသည့်အတွက် သူ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

'မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကို သုံးပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ ထိုမိန်းကလေး၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်စ ပေါ်လာသည်။

"ဒီကောင်လေးက ကျွန်တော် အပြင်ထွက်တုန်းက တွေ့ခဲ့တာပါ။ သူက သူ့ရဲ့နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ အစ်မအတွက် ယန်ကိုးပါးမြက် လာရှာတာတဲ့။ သူ့မှာ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တောင် မရှိပါဘူး။ သူက အသုံးမကျတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးအတွက်တော့ အသုံးဝင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်" ဝူကျိလုက ပြောရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ကောင်လေး။ မင်း အံ့သြသွားပြီလား။ မင်း အလွယ်တကူ လိမ်ညာခံလိုက်ရတာလေ။ ဒီမှာ ဘာဆေးပင်မှ မရှိဘူး။ အဲဒီအစား မင်းကိုယ်တိုင်က ဆေးပင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သခင်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးပြုမယ့် ဆေးပင်ပေါ့" ဝူကျိလုက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေတော့သည်။ သို့သော် လုံချန်းမှာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ရယ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

အခန်း (၂၃၆) မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းလား

"ဘယ်လိုလဲ ကောင်လေး၊ မင်း အံ့သြသွားပြီလား။ မင်း အလွယ်တကူ လိမ်ညာခံလိုက်ရတာလေ။ ဒီမှာ ဘာဆေးပင်မှ မရှိဘူး။ အဲဒီအစား မင်းကိုယ်တိုင်က ဆေးပင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သခင်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးပြုမယ့် ဆေးပင်ပေါ့" ဝူကျိလုက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေသော်လည်း၊ လုံချန်းမှာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ရယ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ပုံမရပေ။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့။ အမှန်တကယ်တော့ သူက ပြုံးတောင် ပြုံးနေသေးသည်။

"ဝိညာဉ်အာရုံကို သုံးနိုင်တဲ့ သာမန်လူသား ရှိတယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား။ နင့်ရဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းတွေ တော်တော် ညံ့သွားပြီပဲ ဝူကျိလုလေး... ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီကောင်လေးက သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ သူက ငါ့ဆီ ရောက်လာဖို့ နင့်ကို အသုံးချလိုက်တာလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်" ထိုမိန်းကလေးက သဘောကျနေသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်သေးပေ။

"ဘာ" ဝူကျိလုသည် ထိတ်လန့်သွားကာ ထိုကောင်လေးထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ပါးစပ်မှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ဟစိစိ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ငါ ပြောရမှာကတော့... ကလေးတွေကို စားတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တော်တော်လေး အံ့သြသွားရတယ်" လုံချန်းက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော မိန်းကလေးကို ခနဲ့သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အို... အခုနောက်ပိုင်း လူတွေက ငါ့ကို အဲဒီလို ခေါ်နေကြတာလား။ အဲဒါက နားဝင်ချိုတဲ့ နာမည်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ" ထိုမိန်းကလေးက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။ လုံချန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ရသော်လည်း သူမ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်ကိုတော့ သေချာပေါက် သိနေသည်။ သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

"မင်းလို ကောင်လေး၊ ငါ့ကို လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့။ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်ကွ" ဝူကျိလုသည် ကလေးတစ်ယောက်၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ လုံချန်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

သူသည် လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက အခက်အခဲမရှိဘဲ ထိုလက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ဝူကျိလုသည် သူ၏ အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုသော်လည်း လက်ကို ပြန်မရုန်းနိုင်ပေ။

သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လုံချန်းကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်သော်လည်း လုံချန်းက ထိုလက်ကိုပါ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြန်သည်။

ဝူကျိလု၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လုံချန်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ကန်လိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုံချန်း၏ ခြေထောက်မှာ ဝူကျိလု၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်လာသဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ကြေမွသွားတော့သည်။

"အိုက်ယား... ငါ ဖြစ်စေချင်တဲ့ ပုံစံ မဟုတ်ဘူးပဲ။ အခုတော့ ငါ့ဘောင်းဘီတွေ အကုန် ပေကုန်ပြီ" လုံချန်းက ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောကာ ဝူကျိလု၏ လက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဝူကျိလု၏ အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် အာရုံကို အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော မိန်းကလေးထံသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

"နောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘူးလား။ ရှက်နေစရာ မလိုပါဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ထိုမိန်းကလေး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးပါတယ်၊ အခုလည်း အဲဒါက အလိမ်အညာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ ယုံကြည်သွားပြီ။ အခုခေတ် လူငယ်တွေက တကယ့်ကို စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေကြတာပဲ။ နင်က သာမန်ကောင်လေး မဟုတ်ဘူးပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြောစမ်း... နင့်ကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲ။ နင် ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ" အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော မိန်းကလေးသည် ပြောရင်းနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ လှည့်လာသည်။

သူမ နောက်သို့ လှည့်လာသောအခါ လုံချန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ သူမသည် အလွန်လှပပြီး ငယ်ရွယ်ပုံရသည်။ အသက် ၂၀ ကျော် နှောင်းပိုင်းလောက်သာ ရှိပုံရသော်လည်း လုံချန်းကတော့ ထိုအတိုင်း မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိနေသည်။ ထိုမိန်းကလေးတွင် အစိမ်းနုရောင် ဆံပင်များနှင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေသော ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ပြီး နှုတ်ခမ်းပါးလေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

"မင်း ဘာလို့ ကလေးတွေကို ပြန်ပေးဆွဲတာလဲ။ ကလေးတွေကို မသတ်ဘဲ မင်းရဲ့ဘဝကို မဖြတ်သန်းနိုင်ဘူးလား" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ထိုမိန်းကလေးကို မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက နင့်ကို အဲဒီလို အလိမ်အညာတွေ ပြောလိုက်တာလဲ။ ငါ ကလေးတွေကို မသတ်ပါဘူး။ အဲဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ" လုံချန်း၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ထိုမိန်းကလေးက သူ့ရှေ့တွင် ရယ်မောတော့သည်။

"မသတ်ဘူး ဟုတ်လား။ အဲဒါဆို မင်း ဘာလုပ်တာလဲ။ ဘာလို့ ကလေးတွေကို ခေါ်လာတာလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ အသက်ရှင်နေကြသေးလား" လုံချန်းက ထပ်မံ စုံစမ်းသည်။

"အရင်ဆုံး နင့်ကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း။ နင် ဘယ်က လာတာလဲ။ နင့်ရဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်နဲ့ နင် ပြခဲ့တဲ့ ခွန်အား... ငါ့မှာ နင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သံသယတချို့ ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ဆီကနေ ကိုယ်တိုင် ကြားရတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ထိုမိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ငါက မြောက်ဘက် လအင်ပါယာမှာရှိတဲ့ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက မဟာအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ရင်း ရွမ် ပဲ။ အခု ကလေးတွေ ဘယ်မှာလဲ ပြောစမ်း။ မင်း အမှန်အတိုင်း ပြောရင် ငါ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးချင် ပေးလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ထိုမိန်းကလေးကို လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။

"မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်း ဟုတ်လား" ထိုမိန်းကလေးသည် ထိတ်လန့်သွားသော မျက်နှာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အတွေးနက်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

'သူက အနီးအနားက ရွှမ်းနိုင်ငံက ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ၊ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက မဟာအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ရင်း ဖြစ်နေတာလား။ ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်... ငါ့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ဘဝကို နှောင့်ယှက်တဲ့အတွက် ဒီကောင်လေးကို သတ်ပစ်ရမယ်' ထိုမိန်းကလေးသည် လုံချန်းထံမှ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"ကလေးတွေအကြောင်း ပြောစမ်း" လုံချန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထပ်မေးသည်။

"ကလေးတွေလား၊ ကလေးတွေရဲ့ ထူးခြားချက်ကို နင် သိလား။ သူတို့က အသက်ဓာတ်တွေ အပြည့်ရှိတာလေ... အဲဒါကြောင့် ငါက သူတို့ရဲ့ အသက်ဓာတ် အားလုံးကို ငါ့အတွက် ယူလိုက်တာပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ သူတို့ကို မသတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အသက်ဓာတ် အများစုကိုပဲ ငါက စုပ်ယူလိုက်တာ၊ ကျန်တာတွေကိုတော့ ဝူကျိလုဆီ လွှဲပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီကလေးတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ဝူကျိလုကို လုံးဝ လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားခဲ့တာ" အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော မိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"အခုတော့ ဝူကျိလုက အဲဒီကလေးတွေကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလို ဆိုးရွားတဲ့အရာကို ငါကိုယ်တိုင် မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ။ အဲဒီတော့ ငါက လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်တာပေါ့" ထိုမိန်းကလေးက ခပ်နောက်နောက် ပြုံးလျက် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း..." ထိုမိန်းကလေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုံချန်း၏ သွေးများ ဆူပွက်လာတော့သည်။

"နင် ဒီကို ရောက်လာမှတော့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားဖို့ စိတ်တောင်မကူးနဲ့တော့။ နင့်ရဲ့ ဆရာနာမည်က နင့်ကို ငါ့ဆီကနေ ကယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်နဲ့။ နင့်ရဲ့ဆရာက နင့်ရဲ့ အခြေအနေကို သိခဲ့ရင်တောင် သူ နင့်ကို ကယ်ဖို့ ဒီကို အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဒီကို ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါက အဝေးကြီးကို ရောက်နေပြီ" ထိုမိန်းကလေး၏ အသံမှာ လုံချန်းကို ပြောဆိုနေစဉ် ပို၍ စူးရှလာသည်။

"ငါ့အတွက် သေပေးလိုက်တော့" သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်တော့ လှုပ်ရှားမှု မပြုခဲ့ပေ။