အခန်း (၂၃၇-၂၃၈)

အခန်း (၂၃၇) မီးနိယာမ

"ငါ့အတွက် သေပေးလိုက်တော့" သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်တော့ လှုပ်ရှားမှု မပြုခဲ့ပေ။

လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက် ပေါ်လာပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အသက်စုပ်ပိုးမွှား နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ ငါ့ကို နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့ခေါင်းပေါ်က အမိုးပေါ်မှာ ပိုးကောင်တွေ ရှိနေတာကို ငါ သတိမထားမိဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား" လုံချန်းက ပြောရင်းနှင့် အသက်စုပ်ပိုးမွှားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို တစ်ကောင်မကျန် နှစ်ပိုင်းစီ ပြတ်တောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်အထိ ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

"နင်..." မိန်းကလေးသည် သူမ၏ တန်ဖိုးကြီး ပိုးမွှားများ အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူမ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာတော့သည်။

"နင့်ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်မယ်" မိန်းကလေးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ အရှိန်မှာ လေကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် လုံချန်းပင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

မိန်းကလေး၏ လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်နှစ်လက် ပေါ်လာပြီး လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပိုင်းဖြတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ဓားမြှောင်များမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကိုသာ ဖြတ်သွားသဖြင့် သူမ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ဓားမြှောင်များ ထိခါနီးမှာပင် လုံချန်းက ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အား..." လုံချန်းက သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာပြီး ဓားဖြင့် ပိုင်းလိုက်သဖြင့် မိန်းကလေး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကျောပြင်တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ချက် ပေါ်လာပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။

သူမသည် ဒေါသ အလွန်ထွက်သော မျက်နှာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကာ လုံချန်းကို ဓားမြှောင်ဖြင့် လွှဲယမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

လုံချန်းက ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းကာ သူမ၏ လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဓားကို အသုံးပြုကာ ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ဓားမြှောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး မိန်းကလေးမှာ ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်နေတော့သည်။

လုံချန်းသည် သူမ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လည်ပင်းအား ညှစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ကျောပြင်မှာ မာကျောသော မြေပြင်နှင့် ရိုက်မိသွားသဖြင့် သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။

မြေပြင်တွင် ကျင်းတစ်ကျင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လုံချန်းက သူမကို လည်ပင်းမှ ပြန်မကာ လေထဲတွင် တွဲလောင်း ဆွဲထားလိုက်ပြန်သည်။

"မင်းအကြောင်း ငါစကြားတုန်းကတော့ မင်းက မြေကမ္ဘာအဆင့်ရဲ့ ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မြေကမ္ဘာ အဆင့် ၄ လောက်ပဲ ရှိတာကို ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ဒီလောက် အင်အားနည်းတာကို အခုထိ အသက်ရှင်နေတာ ငါ တကယ့်ကို အံ့သြမိတယ်။ ရွှမ်းနိုင်ငံနဲ့ ဒီလောက်နီးတဲ့ နေရာမှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လုပ်ရဲအောင် ဘယ်လို သတ္တိမျိုး ရှိနေတာလဲ" လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်... နင်က ဘယ်သူလဲ။ နင်က ဘယ်လိုလုပ် မြေကမ္ဘာ အဆင့် ထိပ်တန်းကို ရောက်နေရတာလဲ။ မဟာအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်တောင်မှ ဒီလောက် ခွန်အားမျိုး မရှိနိုင်ဘူး" မိန်းကလေးက နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မယုံနိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ထူးခြားတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို သတ်မယ့်သူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒီနေ့ဟာ မင်း သေရမယ့်နေ့ဆိုတာပဲ မင်း သိထားဖို့ လိုတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင် နိုင်ပြီလို့ မထင်နဲ့ဦး။ နင်လည်း သေရမှာပဲ" မိန်းကလေးက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင် လွှမ်းနေလေပြီ။

လုံချန်းသည် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုံဖော်နေသော မီးလုံးကြီးကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူသည် ရုတ်တရက် အန္တရာယ်အာရုံကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုတောက်ပသော မီးလုံးမှာ သူ၏ ကျောပြင်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

"အား..." လုံချန်းက နာကျင်စွာ ညည်းတွားရင်း ထိုမိန်းကလေးကို ပစ်ချလိုက်ကာ နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မူလနေရာမှ ၁၀ မီတာခန့် အကွာတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မယ် ထင်လို့လဲ။ နင် ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားလို့ မရဘူး" မိန်းကလေးက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောတော့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မီးလျှံကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေပြီး ဘယ်လက်ဖြင့် ထူးဆန်းသော လက်ဟန်ခြေဟန်များကို ဆက်တိုက် လုပ်ဆောင်နေသည်။

လုံချန်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးလုံးများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားကာ တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

"မီးအနှစ်သာရလား။ မဟုတ်ဘူး... မီးအနှစ်သာရက မီးတွေကို ဒီလောက်အထိ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ မီးတွေကလည်း အဲဒီလောက် မပြင်းထန်ဘူး။ မင်းက မီးနိယာမကို နားလည်ထားတာလား" လုံချန်းက ပူပြင်းတောက်ပသော မီးလုံးများကို ရှောင်တိမ်းရင်း အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"နင်က နိယာမတွေအကြောင်း သိနေတာကို ငါ အံ့သြမိတယ်။ လူအများကြီးက နိယာမတွေအကြောင်း မသိကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါက မီးနိယာမကို တိတိကျကျ နားလည်သဘောပေါက်ထားတာ။ နင့်ရဲ့ ဗဟုသုတတွေက နင့်ကို မကယ်နိုင်ဘူး ကောင်လေး။ မင်း သေရမှာပဲ" အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော မိန်းကလေးက စူးရှသောအသံဖြင့် ပြောကာ လုံချန်းကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေသည်။

လုံချန်းသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို ထပ်မံ အသုံးပြုကာ ထိုမိန်းကလေး၏ အနားတွင် ပေါ်လာသော်လည်း သူ မတိုက်ခိုက်နိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် နောက်ထပ် မီးလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး လုံချန်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

လုံချန်းသည် မီးထိမှန်သွားကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။ လုံချန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ကာ နောက်ထပ် မီးလုံးတစ်လုံးကို ရှောင်တိမ်းပြီး ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"နင် မလွတ်နိုင်ဘူး" မိန်းကလေးက အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောရင်း လုံချန်းကို တိုက်ခိုက်နေဆဲပင်။ ဂူအဝတွင်လည်း လုံချန်း ထွက်မပြေးနိုင်အောင် မီးတံတိုင်းတစ်ခု ကာရံလိုက်သည်။

"တော်ပြီ..." လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးအရောင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်စင်များကဲ့သို့ နက်မှောင်သွားပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မီးလုံးများမှာ သူ့ကို ဆက်တိုက် ထိမှန်နေသော်လည်း လုံချန်းကို အနည်းငယ်မျှ မထိခိုက်စေနိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခုအား ထိမှန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မိန်းကလေးသည် မီးလုံးများမှာ လုံချန်း၏ အကာအကွယ်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"အကာအကွယ်တစ်ခုလား။ နင့်ရဲ့ အကာအကွယ်က မီးရဲ့ လောင်မြိုက်တတ်တဲ့ စွမ်းအားကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား" သူမက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

လုံချန်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးကွင်းကြီးတစ်ကွင်း ပေါ်လာပြီး ရူးသွပ်စွာ လောင်မြိုက်တော့သည်။ ပူပြင်းလှသော မီးလျှံများမှာ ထိုမီးကွင်းအတွင်း ပြည့်နှက်နေပြီး ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။

မီးလျှံများက လုံချန်းကို အရှင်လတ်လတ် လောင်မြိုက်ရန် ကြိုးစားနေသဖြင့် အခန်းတစ်ခန်းလုံးမှာ ပူပြင်းလာတော့သည်။

"နင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်မယ်" မိန်းကလေးက ထိုပြင်းထန်လှသော မီးလျှံများကို ကြည့်ကာ မာန်တက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ မီးလျှံများမှာ အလွန်သိပ်သည်းလှသဖြင့် မီးတောက်များအတွင်းမှ လုံချန်းကို မြင်ရရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

အခန်း (၂၃၈) ထူးဆန်းသော ဆေးအိုး

"နင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ဆက်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်မယ်" ထိုပြင်းထန်လှသော မီးလျှံများကို ကြည့်ကာ မိန်းကလေးက မာန်တက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ မီးလျှံများမှာ အလွန်သိပ်သည်းလှသဖြင့် မီးတောက်များအတွင်းမှ လုံချန်းကို မြင်ရရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

မိန်းကလေးသည် မီးလျှံများအတွင်း လုံချန်း လောင်မြိုက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သဘောကျနေစဉ်မှာပင် နောက်ကွယ်မှ ဓားတစ်လက်က သူမ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး" သူမသည် သွေးတစ်လုပ် ထပ်မံထွေးထုတ်လိုက်ရင်း အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဆုံးမဲ့တဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ရှေ့မှာတော့ မင်းရဲ့မီးတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် သူမ၏ ကျောပြင်မှ ဓားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ရာ မိန်းကလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"မင်းက မီးနိယာမကိုတောင် နားလည်ထားနိုင်တာဆိုတော့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တာပါ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး" လုံချန်းသည် သေဆုံးသွားသော မိန်းကလေး၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သေချာသွားစေရန် လုံချန်းသည် ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ မီးနိယာမကို တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် အခြားလှည့်ကွက်များ ရှိနေနိုင်သေးသောကြောင့် လုံချန်းက အခွင့်အရေး မပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လုံချန်းသည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ယူလိုက်ပြီး အခန်းအနှံ့ လိုက်လံကြည့်ရှုသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် ထောင့်တစ်နေရာမှ သက်သောင့် သက်သာရှိသော ခုတင်တစ်လုံး၊ အလယ်ရှိ ဆေးမီးဖိုကြီးနှင့် ရှားပါးဆေးပင်အချို့မှလွဲ၍ အခြားဘာမှ မရှိပေ။

လုံချန်းသည် ဆေးပင်များဆီသို့ အရင်သွားကာ ၎င်းတို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးမှ ဆေးအိုးကြီးဆီသို့ လှည့်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဆေးအိုးကြီးအနားသို့ သွားကာ သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

ဆေးအိုး၏ တစ်ဝက်မှာ ငွေရောင်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ ရွှေရောင်ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်ဘက်တွင် လမင်းသင်္ကေတရှိပြီး ငွေရောင်ဘက်တွင်မူ နေမင်းသင်္ကေတရှိသည်။ ၎င်းတို့ကြားတွင် ကြယ်သင်္ကေတပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ထွင်းထုထားသည်။

"ဒီဆေးအိုးက ရတနာတစ်ခုပဲ။ အနည်းဆုံး ရွှေအဆင့် ရှိတဲ့ လက်နက်ကိရိယာ ဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒီထက်တောင် မြင့်နိုင်သေးတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် လာရတာ တန်သွားပြီ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆေးအိုးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

သူသည် ဆေးအိုးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဂူဝကို ပိတ်ထားသော မီးတံတိုင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်၍ လမ်းမှာ ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ဂူထဲမှ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်လာကာ ရွာဘက်သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် လုံချန်းသည် ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရွာသားအားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်း မှင်တက်သွားသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကြသည်။

သူတို့ ပြောနေသည်များကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုံချန်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အဲဒီကောင်လေးတော့ သေချာပေါက် သေပြီ၊ နောက်တစ်လှည့်က ငါတို့ပဲ။ အဲဒီမိစ္ဆာက ငါတို့အားလုံးကို သတ်တော့မယ်" ရွာသားများက စိုးရိမ်သော မျက်နှာများဖြင့် ပြောနေကြသည်။

"နင်တို့ကို ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးမယ်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောတာ ရပ်ကြစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် နင်တို့ကို သတ်ပစ်မယ်" ကျိချင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က ဘာလို့ ရပ်ရမှာလဲ။ ငါတို့ အမှန်တရားကို ပြောနေတာပဲ။ မင်းတို့က ငါတို့ဘဝတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ။ ငါတို့သာ အဲဒီကလေး ၃ ယောက်ကို ပေးလိုက်ရင် အရင်ကလိုပဲ အရာအားလုံးက အေးအေးဆေးဆေး ပြီးသွားမှာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးက ငါတို့ကိစ္စထဲ ဝင်ပါလို့ အခုတော့ ငါတို့အားလုံး သေရတော့မယ်" ရွာသားတစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ သူပဲ သေသင့်တာ၊ ငါတို့ မဟုတ်ဘူး" အခြားရွာသားတစ်ယောက်ကလည်း လိုက်အော်သည်။

"မိစ္ဆာက သူ့ကိုပဲ သတ်သင့်တာ၊ ငါတို့က သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" ပထမရွာသားက ထပ်ပြောသည်။ "အဲဒီကောင်လေး မသေခင်မှာ အဲဒီမိစ္ဆာကို ဒါတွေအားလုံးက သူ့အမှားပါလို့ ပြောသွားရင် ကောင်းမှာပဲ။ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ငတုံးဆန်တဲ့ အမှားကြောင့် ငါတို့အပေါ် အပြစ်ပုံချတာမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"

မကြာမီ အခြားသူများကလည်း ထရပ်ကာ အလားတူ စကားများကို ပြောလာကြသည်။

"မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ အဲဒီကောင်လေးက ငါတို့ကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ။ သူ့အကြောင်း မကောင်းမပြောသင့်ဘူး" ရွာလူကြီးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ သူက ခင်ဗျားသမီးကို ကယ်ခဲ့လို့ ခင်ဗျားက အဲဒီလို ပြောနေတာ" ရွာသားက ပြန်အော်သည်။

"မင်း... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..." ရွာလူကြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရွာသားက တားလိုက်သည်။

"သူက အဲဒီမိစ္ဆာတမန်တော်ကို ခင်ဗျားသမီးကို ခေါ်သွားခွင့် ပေးလိုက်ရမှာ။ နှစ်တွေအများကြီးအတွင်းမှာ ရွာကကလေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ရတာပဲ၊ နောက်ထပ် တစ်ယောက် တိုးတာ ဘာဖြစ်လဲ" ရွာသားက ဆက်ပြောသည်။ "တမန်တော်က သူမကို သတ်မှာမှ မဟုတ်တာ။ သူမကို အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး မုဒိမ်းကျင့်မှာပဲ ပြောတာလေ။ ခင်ဗျားသမီးအတွက်တော့ ဒါက ကံကောင်းတာတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်၊ မိစ္ဆာတမန်တော်ရဲ့ အပြုအစုကို ခံရမှာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်တတ်တဲ့ ကောင်လေးက တမန်တော်ကို သွားတိုက်ခိုက်လိုက်တာ..."

ထိုရွာသားသည် စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင်၊ သူ၏ ခေါင်းမှာ ကိုယ်ထည်မှ ပြတ်တောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားတော့သည်။

"ငါ့အကြောင်း ဘယ်သူတွေ ထပ်ပြီး မကောင်းပြောဦးမလဲ" လုံချန်းသည် သေဆုံးသွားသော ရွာသား၏ အလောင်းဘေးတွင် ရပ်လျက် ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရွာသားအားလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လုံချန်းနှင့် ဝေးရာသို့ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

"နင် ပြန်လာပြီပဲ။ ဘယ်လိုနေသေးလဲ" မင်ယုက လုံချန်းအနားသို့ လျှောက်လာရင်း မေးသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်အေးသွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"အကုန် ရှင်းသွားပြီ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါနဲ့... သူတို့ကို ကူညီလိုက်မိတာ ငါ့အမှားပဲလို့ ငါ ထင်တယ်။ လူသားတွေရဲ့ သဘာဝကို ငါ မေ့သွားခဲ့တာပဲ။ ကလေးတွေကို ကယ်ခဲ့ရင်တောင် ငါက လူဆိုး ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ နောက်ဆိုရင်တော့ ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ငါ ချပါ့မယ်" လုံချန်းက အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ စကားလုံးတိုင်းမှာ ရွာသားများကို သူတို့၏ အပြုအမူအတွက် ပိုမို အရှက်ရစေခဲ့သည်။

"သွားကြစို့။ ငါတို့ ထွက်သွားတော့မယ်" လုံချန်းက မိန်းကလေးများကို ပြောကာ မြင်းရထားဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားသည်။

"နေ... နေပါဦး သခင်လေး" နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွာလူကြီးမှာ သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်သမီးကို ကယ်ခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှ မရှိပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ ကာလရှည်ကြာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်" အဘိုးအိုက ပြောရင်း လုံချန်းကို အရာတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုလက်ဆောင်ကို ဖြည်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။