အခန်း (၂၃၉-၂၄၀)

အခန်း (၂၃၉) ကျောက်တုံးတစ်တုံးလား

လုံချန်းသည် လက်ဆောင်ကို ဖြည်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"ကျောက်တုံးတစ်တုံးလား" လုံချန်းက သူ၏လက်ထဲရှိ အရာကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ကျောက်တုံး အစအနလေးတစ်ခုထက် မပိုပေ။

"ဒီကျောက်တုံးက ဘာအတွက် အသုံးဝင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဘိုးကတော့ ဒါဟာ သာမန်ကျောက်တုံး မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါဟာ ထူးခြားတဲ့ ကျောက်တုံးဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကို ကြီးပွားချမ်းသာစေလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကံကြမ္မာမှာတော့ ဒါကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ပါမလာဘူး ထင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒါကို သခင်လေးကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးပါရစေ" ရွာလူကြီးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

'ဒါက သာမန်ကျောက်တုံးပဲ မဟုတ်လား။ ဪ... သူတို့အဘိုးက သူတို့ကို အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်လေး ပေးချင်လို့ ဖြစ်မှာပါ။ ငါကတော့ အမှန်တရားကို ပြောပြီး သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို မဖျက်ဆီးသင့်ပါဘူး' လုံချန်းက ကျောက်တုံးကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွာလူကြီး။ ဒီထူးခြားတဲ့ ကျောက်တုံးကို ကျွန်တော် သေသေချာချာ သိမ်းထားပါ့မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောကာ ကျောက်တုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"လုလု၊ သမီးလည်း တစ်ခုခု မပြောချင်ဘူးလား" ရွာလူကြီးက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

သူ့ကျောနောက်မှာ ပုန်းနေသော မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

"ဟို... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး" ထိုမိန်းကလေးက ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သူ့နောက်မှာ ပုန်းနေတာလဲ။ ငါက အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလို့လား" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

'အင်းလေ... ငါ ခုနကတင် ရွာသားတစ်ယောက်ကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်တာဆိုတော့ သူမ ကြောက်တာလည်း မဆန်းပါဘူး' လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

"အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးပဲ။ ငါ သွားတော့မယ်" လုံချန်းက ပြောကာ နောက်လှည့် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လုံချန်းသည် မင်ယု၊ ကျစ်ချင်းတို့နှင့်အတူ မြင်းရထားထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီးနောက် ရထားလုံးမှာ စတင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် ရွာပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် နှင်ကြတော့သည်။

မြင်းရထားအတွင်း မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လုံချန်းမှာ စတင်ကာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာသည်။

"ဟို... မင်ယု... ခုနက ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး... အခု စကားပြောဖို့ အချိန်ကောင်း ဟုတ်ရဲ့လား" လုံချန်းက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ အချိန်အတော်ကြာ ရှောင်လွှဲနေခဲ့သည့် အကြောင်းအရာကို မင်ယုနှင့် ဆွေးနွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါလည်း အဲဒီအကြောင်း နင်နဲ့ စကားပြောချင်နေတာ။ နင်အရင် ပြောပါ" မင်ယုက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ကျေးဇူးပဲ။ အမှန်တော့... ကျိချင်းနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို နင်ဘအကုန်မြင်ပြီးသားပဲ။ ငါ ကျိချင်းအပေါ် ခံစားချက်ရှိတာကိုလည်း မငြင်းပါဘူး၊ ငါတို့ကြားမှာ ရင်းနှီးမှုတွေလည်း ရှိခဲ့တယ်" လုံချန်းက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

မင်ယုသည် လုံချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ကြားဖြတ်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ နင့်အပေါ်မှာလည်း ငါ ခံစားချက်ရှိတာ အမှန်ပဲ။ နင့်မှာ ငါ့အပေါ် ခံစားချက်မျိုး မရှိရင် ငါတို့ ဆက်ဆံရေး ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ အရင်က မပြောခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ နင့်ကို အမြဲတမ်း ချစ်ခဲ့တာ။ ငါ နင့်ကို ချစ်တယ် မင်ယု၊ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ အခုချိန်မှာ နင်က ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ နင်က အဲဒီထက် အများကြီး ပိုပါတယ်" လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို တကယ် ချစ်တာလား" မင်ယုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။

"အင်း" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"အဲဒါဆို ကျိချင်းကော၊ သူ့ကိုလည်း နင် ချစ်တာပဲလား" မင်ယုက ထပ်မေးသည်။

လုံချန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျိချင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူနှင့် ကျိချင်း အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။ ကျိချင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ခံစားချက်များကို လုံချန်း မြင်နေရသည်။

"ဟုတ်တယ်။ သူ့ကိုလည်း ငါ ချစ်တယ်။ ငါတို့ အတူတူရှိခဲ့တဲ့ အချိန်က နင်နဲ့ ငါလိုမျိုး သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွေကို မဖြတ်သန်းခဲ့ရပေမဲ့၊ သူနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်တိုင်းက ငါ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်" လုံချန်းက ခဏအကြာတွင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါက ငါတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးပြီး ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ပြောရင်... မင်း ဘယ်သူ့ကို ရွေးမလဲ။ ဘယ်သူ့ကို ထားခဲ့မလဲ" မင်ယုက ခက်ခဲသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

လုံချန်း ထိုမေးခွန်းကြောင့် မှင်တက်သွားသည်။

"ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်နဲ့ ကျိချင်းထဲက တစ်ယောက်ကိုပဲ ရွေးခိုင်းရင် ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး။ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့ရဲ့ မိန်းကလေးတွေပဲ၊ ငါ နှစ်ယောက်လုံးကို ချစ်တယ်။ ဒီဘဝမှာ နင်တို့ကို ထားခဲ့ဖို့ ငါ ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်း၏ အသံထဲရှိ ခိုင်မာမှုနှင့် တည်ကြည်မှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ ကျိချင်း၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်း ပေါ်လာပြီး သူမ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

"အဖြေကောင်းပဲ။ ငါ့နှလုံးသားကို ပေးထားတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက်အတွက် မဆိုးပါဘူး။ နင်နဲ့ သူ့အကြောင်း ငါ့ကို မပြောခဲ့တာကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ့မယ်။ နင် ဘယ်သူ့ကိုမှ စွန့်လွှတ်စရာ မလိုပါဘူး" မင်ယုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးသည်။

"အင်း... ငါ နင့်ရဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက ကျိချင်းလိုတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးခင် နင် သူနဲ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေကို မလုပ်ဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ နမ်းတာထက် ပိုခွင့်မပြုနိုင်ဘူး" သူမက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ နေပါဦး... ငါ ကြားတာ မှန်ရဲ့လား" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ သူမ ပြောလိုက်သည့် နောက်ဆုံးစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မင်ယုကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်သည်။

"ဟေး... ဘာလုပ်တာလဲ။ အဲဒီလောက်ကြီး စိတ်မစောပါနဲ့ဦး" မင်ယုက မကျေမနပ် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ပျော်နေသည်။

"ငါ နင်ကို နမ်းလို့ရတယ် မဟုတ်လား။ နင်ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ" လုံချန်းက သူမမျက်လုံးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"နမ်းခါနီးရင် အရင်မေးရမှာပေါ့ လူအေးရဲ့။ ဟုတ်ပါပြီ။ နမ်းတာတော့ ခွင့်ပြုပါတယ်" မင်ယုက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်းက ပြန်မဖြေဘဲ သူမကို ထပ်မံ နမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နမ်းရှိုက်မှုမှာ ပိုမို လေးနက်လာပြီး မင်ယုကလည်း လုံချန်း၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ လက်တင်ကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

၅ မိနစ်ခန့် နမ်းပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ခွဲခွာလိုက်ကြသည်။

"နင့်အကြောင်း သိသွားရင် ငါ့ခမည်းတော်တော့ တော်တော်လေး အံ့သြသွားတော့မှာပဲ" မင်ယုက တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမ၏ အင်ပါယာ ရင်ဆိုင်နေရသော စစ်ပွဲအန္တရာယ်ကို သတိရသွားကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားပြန်သည်။

အခန်း (၂၄၀) အစီအစဉ်ပြောင်းလဲခြင်း

"နင့်အကြောင်း သိသွားရင် ငါ့ခမည်းတော်တော့ တော်တော်လေး အံ့သြသွားတော့မှာပဲ" မင်ယုက တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ အင်ပါယာ ရင်ဆိုင်နေရသော စစ်ပွဲအန္တရာယ်ကို သတိရသွားကာ ချက်ချင်းပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားပြန်သည်။

"နင့်ရဲ့ မိသားစုအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့ သူတို့ကို သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ။ သူတို့ဆီ ဘာဆိုးကျိုးမှ ရောက်မလာစေရဘူး" လုံချန်းက မင်ယု၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်မှုများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမကို နူးညံ့စွာ ဖက်ထားရင်း အားပေးလိုက်သည်။

"အင်း" မင်ယုက ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျိချင်းမှာမူ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြသနည်းဟု သိချင်နေသော်လည်း ဝင်မမေးခဲ့ပေ။ လေထုမှာ ရုတ်တရက် လေးလံသွားသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် သူမ တစ်ခုခု လုပ်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဟေး... ဒါဆို အခု ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ရဲ့ မိန်းကလေးတွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား" ကျစ်ချင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါဆို ငါလည်း ထိန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မောင်လေးချန်း... ငါတို့ အရင်တစ်ခေါက်က ရပ်ထားခဲ့တဲ့ နေရာကနေ ပြန်စကြမလား" ကျိချင်းက လုံချန်းအနားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်ရင်း မြှူဆွယ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်... အရှက်မရှိတာ တော်စမ်း" မင်ယုက ကျစ်ချင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"ဟေး... နမ်းတာထက် ပိုပြီး ဘာမှမလုပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ နင်လေ။ ငါ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်မှာကို နင်က ဘာလို့ လာတားနေတာလဲ။ ဒါက အရှက်မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးတော့လည်း သူနဲ့ လုပ်ကြရမှာပဲဟာ။ နောက်ကျတာထက် အရင်လုပ်တာက ပိုကောင်းတာပေါ့" ကျိချင်းက မင်ယုကို စနောက်ရင်း ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"နင်... နင်..." မင်ယုမှာ ဒေါသများ ထွက်နေသော်လည်း ပြန်ပြောရန် စကားလုံး ရှာမရ ဖြစ်နေရှာသည်။

"နင်တို့ နှစ်ယောက် ခဏလောက် စိတ်အေးအေးထားကြပါဦး။ ငါတို့ သွားရမယ့် ခရီးက အဝေးကြီး ကျန်သေးတယ်။ အဲဒါကို အရင် ဆွေးနွေးကြရအောင်" သူတို့နှစ်ဦး၏ အငြင်းပွားမှုမှာ အတည်ပေါက် ဖြစ်မလာခင် လုံချန်းက ကြားဖြတ် တားမြစ်လိုက်ရသည်။

"ကျိချင်း... မြေပုံလေး ပေးလို့ရမလား" လုံချန်းက ကျိချင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ရော့ ဒီမှာ" ကျိချင်းက မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ လုံချန်းကို ပေးလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်ပြီး သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့က အခု ရွှမ်းနိုင်ငံရဲ့ နယ်နိမိတ်ပြင်ပ မီတာ ၂၀၀ လောက် အကွာမှာ ရှိနေတာ။ အခု ဒီနေရာမှာပေါ့" ကျိချင်းက မြေပုံပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း လုံချန်းအား ရှင်းပြသည်။

မင်ယုလည်း မြေပုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ပန်းတိုင်က ချီတိုင်ယာ နိုင်ငံပဲ။ အဲဒါက ဒုတိယအဆင့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်ပေမဲ့ ပထမအဆင့် မယ်တာနိုင်ငံရဲ့ လက်အောက်ခံပဲ။ ငါတို့ မယ်တာနိုင်ငံကို ဖြတ်ပြီး ပထမအဆင့် စီတိုင်ယာ နိုင်ငံကို သွားမယ်။ အဲဒီနောက်မှာ နောက်ထပ် နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံကို ဖြတ်ပြီးရင်တော့ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲကို ရောက်ပြီ"

"ဒီခရီးစဉ်က ဘယ်လောက်ကြာမယ်လို့ နင် ထင်သလဲ" လုံချန်းက ကျိချင်းကို မေးလိုက်သည်။

"အတိုချုပ် ပြောရရင်တော့ မရပ်မနား သွားရင် ၁၅ ရက်လောက် ကြာမယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဘက်တွေမှာ မရပ်ဘဲ သွားဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒီတော့ တကယ်တမ်းဆိုရင် ၂၅ ရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်" ဟု ကျိချင်းက ခန့်မှန်းခြေ အချိန်ဇယားကို ပြောပြသည်။

"ငါတို့ ချီတိုင်ယာနိုင်ငံကို မသွားဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ချီတိုင်ယာကို ဖြတ်သွားတာက ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းပဲလေ။ အဲဒါက အမြန်ဆုံး လမ်းပဲ" ကျိချင်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ လုံချန်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

"နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဲဒီကို မသွားဘူး။ ငါတို့ ဒီဘက်ကနေ သွားကြမယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မြေပုံပေါ်သို့ လက်ညှိုးချလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်ကလား။ ဝေရှင်းကို ဘာလို့ သွားမှာလဲ။ အဲဒီလမ်းကနေ ဝေရှင်းနိုင်ငံဘက်ကို သွားလို့ရတယ် ဆိုပေမဲ့ ခရီးလမ်းက ပိုပြီး ရှည်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီဘက်က သွားလို့ ဘာထူးခြားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးမှ မရှိဘူးလေ" ကျိချင်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

မင်ယုပင်လျှင် သံသယဖြစ်နေသော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားသည်။

"ဝေရှင်းနိုင်ငံမှာ နင် လိုချင်နေတဲ့ ထူးခြားတဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား" မင်ယုက လုံချန်း၏ ထူးဆန်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်နောက်ကွယ်က အကြောင်းပြချက်ကို ခန့်မှန်းကြည့်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီမှာ ငါတို့အတွက် တကယ့်ကို အသုံးဝင်မယ့် အရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ဝေရှင်းကို ဖြတ်သွားတာက ငါတို့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးသလို အကျိုးရှိလိမ့်မယ်။ နင်တို့ နောက်ကျရင် တွေ့ရမှာပါ" လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ နင် သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဝေရှင်းဘက်ကနေ သွားကြတာပေါ့။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေ ဆိုရင်တောင် ခရီးစဉ်က ၂ ရက်လောက်ပဲ ပိုကြာသွားမှာပါ။ ရထားမောင်းသမားကို ငါ သွားပြောလိုက်မယ်" ကျိချင်းက ပြုံးလျက် မြေပုံကို ပြန်ခေါက် သိမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် မြင်းရထားတံခါးကို ဖွင့်ကာ မောင်းသမားကို ခေါ်လိုက်သည်။ ရထားရပ်သွားသောအခါ မောင်းသမားက ကျိချင်းအနားသို့ ရောက်လာသည်။

သူမသည် အစီအစဉ်ပြောင်းလဲသွားကြောင်းနှင့် ယခု ဝေရှင်းနိုင်ငံဘက်သို့ ဦးတည်သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ မြင်းရထားမောင်းသမား လိုက်နာရမည့် လမ်းကြောင်းကိုလည်း သေသေချာချာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အခု အားလုံး နားလည်ပြီလား" ကျိချင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး" မောင်းသမားက ယုံကြည်မှုရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ် ဖြေကြားသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဆက်သွားကြစို့" ကျိချင်းက ပြောကာ ရထားထဲ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။

မောင်းသမားသည် သူ၏ နေရာတွင် ပြန်ထိုင်ကာ မြင်းရထားကို စတင် မောင်းနှင်ပြန်သည်။ ပန်းတိုင်က အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း ဖြတ်သန်းရမည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြင်းရထားမှာ တစ်နေကုန် မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မိုးချုပ်စ ပြုလာသည်။ မောင်းသမားသည် ရှေ့ဆက်သွားရန် အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးလာသဖြင့် ရထားကို ရပ်နားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် မင်းသမီးနှင့် အခြားသူများအတွက် တဲများ ထိုးရန် စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။ စခန်းချရန် အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသောအခါ မောင်းသမားသည် မြင်းရထားဆီသို့ သွားကာ တံခါးကို ခေါက်ပြီး အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကျိချင်းကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အပင်ပန်းခံရကျိုး နပ်ပါတယ်" ကျိချင်းက ချီးကျူးစကား ပြောရင်း ရထားထဲမှ ထွက်လာသည်။ မင်ယုလည်း လိုက်ထွက်လာသော်လည်း လုံချန်းကတော့ အပြင်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ရင်း တောအုပ်ကြီးအား ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ မြင်းရထားထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်လာခဲ့ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။

"နင် ငါတို့အတွက် ချက်ကျွေးမှာလား။ မင်းသမီးတစ်ပါး ချက်တဲ့ ဟင်းကို ငါ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လို့" လုံချန်းက ကျိချင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟေး... ငါက ကိုယ်တိုင်ချက်မယ်လို့ မပြောခဲ့ပါဘူးနော်။ အစားအသောက်ကိစ္စကို ငါ တာဝန်ယူမယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာ။ ဒီက ရွန်က အစားအသောက်တွေကို ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်။ ငါ သူ့ကို ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ဖို့ အထူးတလည် ရွေးချယ်ခဲ့တာလေ။ သူက ငါ့ခမည်းတော်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မြင်းရထားမောင်းသမားပါ။ တည်းခိုခန်းက စားဖိုမှူးတွေထက်တောင် သူက ဟင်းချက် ပိုတော်သေးတယ်၊ အခု နင် မြင်တဲ့အတိုင်း စခန်းချတာကိုလည်း သူပဲ လုပ်ပေးတာလေ" ကျိချင်းက ပြုံးလျက် မောင်းသမား ရွန်ကို ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်သည်။

"သူက ငါတို့နိုင်ငံမှာ ပါရမီအရှိဆုံး မောင်းသမားတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ခွန်အားကလည်း မသေးဘူးနော်" သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။