အခန်း (၅-၆)

အခန်း၅ - ဦးနှောက်လဲလှယ်ခြင်းနှင့် သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခြင်း

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ဦးလေးစန်းမှာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ရာ ချန်လော့သည် သူ့ကို မနှောက်ယှက်တော့ပေ။

မျက်နှာသစ်ပြီး အိပ်ရာထဲလဲလျောင်းလိုက်သည့်အခါ ချန်လော့သည် ယနေ့သင်ယူခဲ့သော ခြေလှမ်းကိုယ်ဟန်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။

"ဒီလူသေတွေရဲ့ဦးနှောက်အတွေးတွေကို နောက်ဆုံးစွဲလမ်းမှုတွေကို ဖတ်ဖို့ပဲသုံးလို့ရတာလား" သူ၏ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်မှု အတွေ့အကြုံကိုပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ချန်လော့၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် စနစ်အပေါ်သို့ အာရုံစူးစိုက်လိုက်၏။ပြောင်းလဲမှုအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။

မူလက လူသေတစ်ယောက်ကို ထိတွေ့မှသာ ပေါ်လာလေ့ရှိသော အချက်အလက်ဇယားသည် ယခုအခါ သူ၏စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း ခေါ်ယူလိုက်သည်နှင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူမှတ်သားထားခဲ့သော ဦးနှောက်အတွေးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခုပြန်ပေါ်လာရာ ၎င်းတို့ထဲတွင် ဆေးညွှန်း နှင့် ပတ်သက်သော ဦးနှောက်လှိုင်းမှာ အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်နေသည်။

"ဒီဦးနှောက်အတွေးတွေကို သုံးပြီးသိုင်းပညာကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြည့်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ"

ထိုသို့တွေးပြီး ချန်လော့သည် အထင်ရှားဆုံးသော ဦးနှောက်အတွေးကို ထိန်းချုပ်ကာ မိမိကိုယ်နှင့် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယနေ့သင်ခဲ့သော ကိုယ်ဟန်ကိုပြန်လည်ဆင်ခြင်လိုက်၏။

ထိုခဏမှာပင် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

သူ၏ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှခွာထွက်သွားသည့် ဝိညာဉ်လွင့်ခြင်းအခြေအနေသို့ ရောက်သွားသလို ခံစားရပြီး၊ တတိယလူတစ်ဦး၏အမြင်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏စိတ်ထဲရှိ သူသည် မာချွယ်ကျိသင်ပေးခဲ့သော ခြေလှမ်းကိုယ်ဟန်ကို တစ်ကွက်ချင်းစီ စတင်လေ့ကျင့်နေသည်။

ထပ်ခါထပ်ခါပင်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုများသည် ချန်လော့ ကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်စဉ်ကထက် များစွာ ပို၍စံချိန်စံညွှန်း ကိုက်ညီနေသည်။

ဤခံစားချက်မှာ သူ၏ဦးနှောက်သည် သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦး၏ ဦးနှောက်နှင့် ရုတ်တရက် လဲလှယ်လိုက်သလိုပင်။ ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အမြင်ဖြင့်ကြည့်ပါက အခြေခံသင်ယူသူတစ်ဦး၏ အမှားများကို ရှာဖွေရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤတွေ့ရှိချက်ကြောင့် ချန်လော့ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

နေ့ခင်းဘက်က သူ သတိမထားမိခဲ့သော အမှားအယွင်းများစွာကို ဆေးညွှန်းဦးနှောက်အတွေး၏ လေ့ကျင့်မှုတွင် သူတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဤခဏတာ စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုသည်ပင် သူ၏ ခြေလှမ်းကိုယ်ဟန်ကျွမ်းကျင်မှုကို များစွာ တိုးတက်စေခဲ့သည်။

ဆယ်ကြိမ်ခန့် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် ဤကိုယ်ဟန်၏အဓိက လျှို့ဝှက်ချက်များကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသလို ခံစားရလေ၏။

"နောက်တစ်ခုနဲ့ လဲကြည့်မယ်"

ဆေးညွှန်းဦးနှောက်အတွေးနှင့် လေ့ကျင့်မှုပြီးဆုံးသောအခါ အောင်မြင်ကျော်ဖြတ်ခြင်း နှင့် ပတ်သက်သော ဦးနှောက်အတွေးတစ်ခုသို့ လဲလှယ်လိုက်သည်။

တူညီသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထပ်မံပေါ်လာပြန်သည်။

ယခင် ဆေးညွှန်းဦးနှောက်အတွေးနှင့် မတူသည်မှာ အောင်မြင်ကျော်ဖြတ်ခြင်းဦးနှောက်အတွေးသည် ကိုယ်ဟန်လေ့ကျင့်ရာတွင် သိသိသာသာ ပို၍နှေးကွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်လော့သည် ခြံဝင်းထဲတွင်ရပ်နေသည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မြင်နေရသည်။ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားပြီး ဝင်သက်ထွက်သက်မှန်မှန်ရှူနေသည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ခွဲထုတ်ကာဘယ်လက်ကိုမြှောက်ပြီး ညာလက်မောင်းကိုအောက်သို့ ဖိချလိုက်၏။

တူညီသော ဆယ်ကြိမ်မြောက် လေ့ကျင့်မှုတွင်ဆယ်ကြိမ် ပြည့်သွားသောအခါ ဤဦးနှောက်အတွေး၏ အကူအညီမှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ချန်လော့ သိလိုက်သဖြင့် နောက်ထပ်တစ်ခုသို့ ထပ်မံလဲလှယ်လိုက်၏။

သူသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လဲလှယ်ကာ အဖန်ဖန်တလဲလဲလေ့ကျင့်နေမိသည်။

ချန်လော့၏စိတ်ထဲရှိ ဦးနှောက်အတွေးကို အသုံးပြုပြီးချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ မိုးသောက်အလင်းတန်းများပင်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ညလုံး လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ချန်လော့မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းမရှိဘဲ လန်းဆန်းတက်ကြွကာ အင်အားများပြည့်ဝနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

အိပ်မပျော်တော့သဖြင့် ချန်လော့သည် အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်ကာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေလိုက်၏။

လက်သီးတစ်ကွက်ကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာအသက်ဝင်လာသလို ခံစားရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများမှာ မီးကဲ့သို့ ပူလောင်လာပြီးအပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ခွန်အားမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ရေအေးအေးဖြင့် ချိုးလိုက်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် ဘေးခန်းသို့ သွားကြည့်လိုက်၏။

"သူ ထပ်ထွက်သွားပြန်ပြီလား" သူသည် ဦးလေးစန်းကို ခေါ်၍မနက်စာ အတူစားရန်ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ထွက်သွားပုံရသည်။

ဤအချက်က ချန်လော့ကို စိုးရိမ်စိတ် ဝင်စေ၏။

'ဝါးနက်ပြားက တကယ်တော့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဒီလောက်တောင် အချိန်ပေးရတာလား။'

သာမန် အလောင်းမြှုပ်နှံမှုအလုပ်တစ်ခုသည် တစ်နေ့တည်းနှင့် ပြီးစီးလေ့ရှိပြီး ခက်ခဲသော အလုပ်ဆိုလျှင်ပင် သုံးရက်ထက်မပိုပေ။

ချန်လော့ မြို့ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ဦးလေးစန်းနှင့်အတူ အကြာဆုံးလုပ်ခဲ့ရသော အလုပ်မှာသုံးရက်သာ ကြာသည်။ ထိုအလုပ်မှာ မြို့ပြင်ရှိစစ်မြေပြင်တစ်ခုမှ အလောင်းများကို ရှင်းလင်းရခြင်း ဖြစ်သည်။

အလောင်းအရေအတွက် များပြားရုံသာမက တားမြစ်ချက်များလည်း များပြားလှသဖြင့် ကြန့်ကြာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ'

ချန်လော့မှာ လောလောဆယ်တွင် ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် တိတ်တဆိတ်ဆုတောင်းရင်း ဆရာမာ၏ အိမ်သို့ သိုင်းသင်ရန်ထွက်လာခဲ့သည်။

လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့ရပေ၏။

ချန်လော့သည် အဝေးမှတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပတ်လမ်းမှသာ သွားလိုက်တော့သည်။

ဆရာမာ၏ အိမ်သို့ရောက်သောအခါ ချန်လော့သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ကိုယ်တိုင်စတင်လေ့ကျင့်တော့သည်။

မနေ့ညက အတွေ့အကြုံများကြောင့် ယခုအခါ လက်သီးတစ်ချက်ထိုးလိုက်တိုင်း ခွန်အား တိုးလာသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။

ဤသို့ သိသိသာသာသန်မာလာမှုသည် လူကို စိတ်နှစ်မြှုပ်သွားစေရန် တွန်းအားပေးနေသလိုပင်။

ထပ်ခါတလဲလဲပင်။ ဆရာမာသည် ဘယ်အချိန်က ထွက်လာသည်မသိ၊ ချန်လော့ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွား၏။

မနေ့ကမှ ချန်လော့ကို အိမ်မှာတစ်လလောက် အရင်လေ့ကျင့်ဖို့ ပြောခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ နောက်တစ်နေ့မှာတင် ဤကောင်လေး ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကောင်လေးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် လျှောက်သွားသော်လည်း နီးကပ်လာသည့်အခါ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာအလိုလို နှေးကွေးသွားခဲ့၏။

"ဟင်"

ဆရာမာ၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မနေ့ကမှကိုးရိုးကားရား လေ့ကျင့်နေခဲ့သော ကောင်လေးမှာ ယနေ့တွင်မူအတော်လေးပိုင်နိုင်စွာ လေ့ကျင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော သင်ခန်းစာကို ပေးရန် မလိုတော့ပေ။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အဆင်သင့် ကိုင်ထားသော ဝါးရင်းတုတ်ကို ကျောနောက်သို့ ပြန်ပို့လိုက်၏။

"ဆရာမာ... ကျွန်တော် မနေ့ကကိုယ်ဟန်ကို ပိုင်နိုင်သွားပါပြီ"

ဆယ်ကြိမ်မြောက် လေ့ကျင့်မှုအပြီးတွင် ချန်လော့သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ အပူရှိန်များထွက်နေပြီး သွေးလှည့်ပတ်မှုမှာလည်း သိသိသာသာမြန်ဆန်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ကြွက်သားများမှာလည်း တုန်ခါနေပြီး ခွန်အားမှာလည်း တဖန်တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"မဆိုးဘူး"

ဆရာမာသည် ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ ချန်လော့ကို ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်၏။

ချန်လော့က ပြုံးလိုက်ပြီး မဟုတ်ကဟုတ်က စကားများကို မပြောတော့ပေ။

သူသည် မနေ့ညကအိပ်နေစဉ်မှာပင် လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဤကြိုးစားမှုက အောင်မြင်မှု ဆောင်ကြဉ်းပေးခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

ဒါက သူပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားခဲ့တာကိုး။

"မင်းရဲ့ခြေလှမ်းကိုယ်ဟန်က အစပျိုးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ မင်းရဲ့တိုးတက်မှုက ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်တယ်"

ဆရာမာသည် လျှောက်လာကာထိုင်လိုက်ပြီး ချန်လော့အား သိုင်းတာအိုနှင့် ပတ်သက်သောဗဟုသုတများကို ရှင်းပြရန်ပြင်လိုက်သည်။

ချန်လော့သည်လည်း ဆရာမာ၏ဘေးတွင် အမြန် ထိုင်လိုက်သည်။

အမွေအနှစ်တစ်ခုအတွက် လိုအပ်သည်မှာ ဆရာ၏လမ်းပြမှုပင်။

သီးခြားကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်သူ များသည် ဘယ်တော့မှ စစ်မှန်သောပညာရှင်ကြီးများ ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ဘဝထက်ပင် ပို၍ များပြားသောအကွေ့အကောက်များ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

လမ်းပြသူမရှိပါက လူတစ်ယောက်သည် တစ်သက်လုံးလမ်းမှားပေါ်တွင် လည်ပတ်နေပြီး သေသည့်တိုင်အောင် အဆင့်မြင့်သောနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဦးနှောက်အတွေးများ၏ အသုံးပြုပုံအသစ်မှာ အကောင်းဆုံး သက်သေပင်။

သိုင်းပညာလမ်းပြမှု မရှိပါက ဤဦးနှောက်အတွေးများသည် စွဲလမ်းမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သိုင်းပညာလမ်းပြမှု ရှိလာသည့်အခါ ၎င်းတို့မှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး ချန်လော့ကို သူတို့၏ဘဝဟောင်းမှ နားလည်မှုများကို ပြသပေးနိုင်ခဲ့သည်။

"သိုင်းတာအိုဆိုတာ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်အပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်တယ်။ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ကောင်းတဲ့သူက မြန်မြန်တတ်တယ်၊ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်မရှိတဲ့သူကတော့ တစ်သက်လုံးကြိုးစားရင်တောင်အဆင့်တစ်ခုကို မရောက်နိုင်ဘူး"

ဆရာမာက ပြောရင်းလက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ကျားလက်သည်းကဲ့သို့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ထိုးလိုက်၏။

ဘုန်းဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားရာ ချန်လော့၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ပိန်ပိန်ပါးပါး ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော ဆရာမာသည် ဤမျှအစွမ်းထက်သော လက်သီးချက်ကို ထိုးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။

"ငါ့ရဲ့ဒီသိုင်းပညာကို ကျားနက်လက်သီးလို့ ခေါ်တယ်။ဒါ ငါ့ဂိုဏ်းရဲ့ထူးခြားတဲ့ ပညာရပ်ပဲ။ဒါကို အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ရင် မင်းရဲ့ သွေးချီက ပြဒါးလိုလေးလံလာပြီး လက်သီးတစ်ချက်က မြစ်တစ်စင်းကိုတောင် ဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်တယ်။တကယ်လို့ မင်းက ကျားနက်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်စိတ်ဆန္ဒကို နားလည်သွားရင်တော့ အဆင့်တစ်ခုထပ်တက်နိုင်ပြီး၊ လူ့ဘဝရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကိုကျော်ဖြတ်ပြီး နက်နဲဆန်းကြယ်တဲ့ မသေမျိုးတာအိုကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်"

"မသေမျိုးတာအို"

ချန်လော့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။

မသေမျိုးတာအို အကြောင်းကို သူပထမဆုံးအကြိမ်ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

မူလက ဤကမ္ဘာသည် သိုင်းလောကတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းအထိ ထိတွေ့နေလိမ့်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"သေချာလေ့ကျင့်ပါ။ မင်းရဲ့ပါရမီက ကောင်းတယ်၊အဲဒီအဆင့်ကို မင်း တကယ်ရောက်သွားနိုင်တယ်"

ချန်လော့၏စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်းသိလိုက်သဖြင့် ဆရာမာက ပြုံးကာ သူ၏အလုပ်များ လုပ်ရန် ထွက်သွားသည်။

သူ ဤသို့ ရှင်းပြရခြင်းမှာ ချန်လော့၏စိတ်အားထက်သန်မှုကို နှိုးဆွရန်သာ ဖြစ်သည်။

အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

စိတ်ဝင်စားမှုသည် တိုးတက်မှု၏မြစ်ဖျားခံရာပင်။

အစပြုသူများအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပေးထားရန်နှင့် စိတ်ကူးယဉ်ခွင့်ပေးထားရန် ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ရှိမှသာ တွန်းအားရှိပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူပြောသော စကားမှာလည်း လုံးဝ လိမ်ညာခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ကျားနက်လက်သီးကိုအထွတ်အထိပ်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်ပါက မသေမျိုးတာအိုကို အမှန်တကယ် ထိတွေ့နိုင်ပေသည်။

သို့သော် အဓိကမှာ သင်က ထိုအဆင့်အထိ တကယ်လေ့ကျင့်နိုင်ဖို့ပင်။

ချန်လော့သည် ဆရာမာ၏ အိမ်တွင် တစ်နေ့လုံး ကြိုးစားပမ်းစားလေ့ကျင့်ပြီး ညမှောင်မှသာ ပြန်လာခဲ့ပေ၏။

အိမ်အပြန်တွင် သူတိုက်ရိုက် မပြန်ဘဲမြို့ပြင်ရှိ သင်္ချိုင်းကုန်းဆီသို့ ပတ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကိုအားကိုးကာ သင်္ချိုင်းတူးသည့် အလုပ်ကို အသစ်တစ်ဖန်စတင်ပြန်သည်။ သူသိထားသော သင်္ချိုင်းအားလုံးကို တူးရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤလူများက သေပြီးသားမဟုတ်လော။

သူတို့၏ဦးနှောက်များကို ခေတ္တငှားသုံးခြင်းက သူတို့ကိုအသုံးတည့်အောင် လုပ်ပေးခြင်းဟုပင် ဆိုရပေမည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ချင်းယာကောင်တီ၏သင်္ချိုင်းကုန်းတွင် ထူးခြားသော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေ့ရှိလေ၏။

လကွယ်ပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်သော ညတိုင်းတွင် မီးအိမ်တစ်လုံးကိုင်ထားသော လူရိပ်တစ်ခုသည် သင်္ချိုင်းကုန်းတွင် ပေါက်ပြားဖြင့် တူးဆွနေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် ပြန်ကြည့်ပါက သင်္ချိုင်းဂူများမှာ မူလအတိုင်းဖြစ်နေပြန်ရာ၊အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သင်္ချိုင်းတူးသော သရဲအကြောင်း ကောလာဟလများပြန့်နှံ့လာခဲ့သည်။

အမှန်တော့သင်္ချိုင်းတူးနေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ချန်လော့ပင်။

သူသည် နေ့ဘက်တွင်သိုင်းသင်ပြီး ညဘက်တွင် သင်္ချိုင်းတူးသည်။

ဦးလေးစန်း သင်ပေးထားသော အတတ်ပညာများဖြင့် သူသည်မိုးမလင်းမီမှာပင် သင်္ချိုင်းများကို မူလအတိုင်းပြန်ဖြစ်အောင် လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

သူ သင်္ချိုင်းများစွာ တူးလာသည်နှင့်အမျှအလောင်းများစွာကို ထိတွေ့ခဲ့ရလေ၏။

အလောင်းအရေအတွက် တစ်ရာပြည့်သွားသောအခါ သူအနည်းငယ်ဝေဝါးလာပြီး ခေါင်းထဲတွင်လေးလံကာ မူးဝေလာသည်။ နှာခေါင်းသွေးပင် ထွက်လာခဲ့၏။

'ငါ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး'

နှာခေါင်းမှသွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ချန်လော့ သင်္ချိုင်းကို ပြန်မြှုပ်လိုက်သည်။

ဆယ်ရက်ကျော်ကြာမြင့်ခဲ့သော သင်္ချိုင်းတူးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ဤနေရာတွင် ခေတ္တရပ်နားသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လူပေါင်းတစ်ရာခန့်က ငြင်းခုံနေကြသလို ခံစားရပြီးအာရုံစူးစိုက်၍ မရတော့ပေ။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့လဲကျကာ အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းရောက်မှသာ သူ နိုးလာခဲ့၏။

ခေါင်းထဲတွင် နာကျင်နေသေးသော်လည်း အတော်လေးသက်သာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤဖြစ်ရပ်က ချန်လော့ကို သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးခဲ့၏။ သူသည် အလွန်အမင်း လောဘ မကြီးသင့်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခြေအနေတွင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်ကို နားလည်ပြီးနောက် သူသည် ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

နေ့ဘက်တွင် ဆရာမာအိမ်သို့ သွား၍ သိုင်းသင်ပြီး ညဘက်တွင် အနားယူသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားရာ ရက်သတ္တပတ်နှစ်ပတ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

ထိုရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်အတွင်း ချန်လော့သည် နေ့တိုင်းစောစောထွက်၊ ညမိုးချုပ်မှ ပြန်လာကာ ဆရာမာအိမ်တွင် မှန်မှန်လေ့ကျင့်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခွန်အားမှာ သိသိသာသာတိုးတက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ကျားနက်လက်သီးမှာ အတော်လေးပိုင်နိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ဆရာမာကပင် သူ့ကို သိုင်းပါရမီရှင်ဟု ချီးကျူးရသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။

သူ၏ ဦးလေးစန်းမှာမူ အလုပ်များနေဆဲဖြစ်ပြီး နေ့ဘက်တွင် တစ်ခါမျှမတွေ့ရပေ။

သူ အိမ်ပြန်လာသည့် အချိန်မှာလည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။

လမ်းမပေါ်ရှိ ပိတ်ဆို့မှုများမှာလည်း ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ မမြင်ရသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသည် နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောကဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း ဤသို့ပင်၊ ဘယ်သောအခါမှ အေးချမ်းခြင်း မရှိပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဦးလေးနှင့် တူတော်မောင်ယောက်မှာ ထိုလှိုင်းလုံးကြီး၏အလယ်တွင် ရောက်ရှိနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အခန်း၆ - ကောလာဟလများ

ဟွမ်ရှန်းတောင်တန်း

ချင်းယာကောင်တီ၏ ဆင်ခြေဖုံးတွင်ရှိသော တောင်ကုန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အဆုံးမှာ တောင်တန်းတစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

မိုင်ဆယ်ဂဏန်းရှည်လျားသော တောင်တန်းကြီးမှာ အဆုံးအစမရှိသွယ်တန်းနေပြီး ချင်းယာကောင်တီကို တံတိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သက်တမ်းရင့် ထင်းရှူးတောအုပ်ထဲမှ ဆွေးမြည့်နေသောသစ်ရွက်များ၏ အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီးခြေအောက်ရှိမြေပြင်မှာ အလွန် နူးညံ့နေသည်။

အထက်မှ နေရောင်ခြည်သည် ထင်းရှူးရွက်များကြားမှစိမ့်ဝင်လာပြီးမြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်လှပသော အကွက်အဆင်များကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

ဤနေရာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းပါးလှပြီး၊ ဂျင်ဆင်းတူးသူများနှင့် ဝက်ဝံမည်းများမှလွဲ၍ ရှဉ့်များနှင့် အဆိပ်ပြင်းသောမြွေများသာ ကျက်စားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူထူးခြားစွာ စည်ကားနေပြီး လူအုပ်စုများစွာ တစ်စုပြီးတစ်စု ရောက်ရှိလာကာ တိုက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ယခုမှသာ ငြိမ်သက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အကုန် ရှင်းလင်းပြီးပြီလား"

"ငါကိုယ်တိုင် ပါဝင်လှုပ်ရှားမှတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူဆိုတာသဘာဝကျကျပဲ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ထင်းရှူးရွက်များ လှုပ်ခါနေ၏။

တောအုပ်ထဲမှ အသံနှစ်သံပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံလာရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပါက နီရဲသော ဝတ်စုံများဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် တောအုပ်ထဲတွင် ဘယ်ညာရပ်ကာ စကားပြောနေကြသည်။

ဘယ်ဘက်မှ အမျိုးသားသည် နန်းတော်မှ မိန်းမစိုး ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်ဆံပင်ဖြူများ ကျဆင်းနေကာ၊ သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းသောမျက်လုံးများမှ အေးစက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အခြားအမျိုးသား၏ဝတ်စုံမှာ သွေးများစွန်းပေနေပြီးသူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။

သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် သွေးများ စွန်းပေနေသောဓားရှည်တစ်လက်ကို တင်ထားပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် အဖြူရောင် အဝတ်စတစ်ခုကို အသုံးပြု၍တန်ဖိုးကြီး ဓားပေါ်မှ သွေးများကို ဖြည်းညင်းစွာ သုတ်သင်နေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် အလောင်းများမှာ ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျဲနေပြီးစူးရှသော သွေးနံ့များမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေကာ တောင်လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာ၏။

ထိုအနံ့ကို ရရှိသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အချို့မှာ တဖြည်းဖြည်း စုရုံးလာကြသည်။

"ဒီလိုဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒီကိစ္စက အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်၊တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင်တော့..."

အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆံပင်ဖြူ မိန်းမစိုးမှာ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်သွားသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ကိစ္စပဲ။ ငါက ပိုက်ဆံယူပြီး လူသတ်ပေးရုံပဲ"

အမျိုးသားသည် သူ၏ တန်ဖိုးကြီး ဓားကို သုတ်သင်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"နောက်တစ်ခါ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ရှိရင် ငါ့ကိုရှာဖို့မမေ့နဲ့။ စည်းမျဉ်းဟောင်းအတိုင်း လူတစ်ယောက်ကို ငွေတစ်ထောင် သတ်ရုံပဲ သတ်မယ်၊ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ မမေးဘူး"

အဝေးမှ စုရုံးလာသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် အမျိုးသားချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဗီဇအရ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

တိရစ္ဆာန်များ၏ဗီဇက ဤအမျိုးသားထံမှ အန္တရာယ်ကို ခံစားသိရှိနေစေသည်။

"ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မမေးဘူးလား ဟက်"အမျိုးသား၏ ကျောပြင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အထင်သေးမှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။

အဝေးရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ဆာလောင်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကြ၏။

ရွှီး

မြှားတစ်စင်းပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အနီးဆုံး တိရစ္ဆာန်မှာထိုနေရာတွင်ပင် ဆူးဝင်ကာသေသွားသည်။

မကြာမီ လူတစ်စု စုရုံးရောက်ရှိလာ၏။ အခွင့်ကောင်းယူရန်ကြိုးစားနေသော အပြင်ဘက်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုလူစု၏ ရှင်းလင်းမှုကို ခံလိုက်ရသည်။

"မိန်းမစိုး ဝေ"

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးကို အရိုအသေပေးလိုက်၏။

သူ၏ အနောက်မှ အခြားသူများကလည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး၊ မည်သူကမျှ မိန်းမစိုး၏ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဝံ့ကြပေ။

"ဒီနေရာကို ရှင်းလင်းလိုက်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ ပါးစပ်တွေကိုလည်း ထိန်းထားကြ" ဆံပင်ဖြူ မိန်းမစိုး၏ အကြည့်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသော အလောင်းမြှုပ်နှံသူသုံးဦးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လက်အောက်ငယ်သား နားလည်ပါပြီ"

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သောတပ်မှူးက ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

ထို့နောက် ဤလူစုသည် လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲကာ သေဆုံးနေသော အလောင်းများကို စတင် မြှုပ်နှံကြတော့သည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ပါဝင်သော ချန်လောင်စန်းသည် အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော မြေပြင်ကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်မိသည်။

ဒုက္ခကြီးလှချည်လား။

ဘဝသည် ဆက်လက်စီးဆင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ချင်းယာကောင်တီအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပိုမို၍ တင်းမာလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းက ပိတ်ဆို့ထားသော လမ်းများအပြင် ယခုအခါ နောက်ထပ်လမ်းနှစ်လမ်းကိုပါ ထပ်မံပိတ်ဆို့လိုက်လေ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ချန်လော့သည် သိုင်းကျင့်ရန်သွားရာလမ်းတွင် ကောလာဟလအချို့ကို ကြားခဲ့ရသည်။ ကောင်တီအတွင်းရှိ ဩဇာတိက္ကမကြီးမားသော မိသားစုဖြစ်သည့် အရာရှိမိသားစု သည် သူပုန်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ ပုန်ကန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် အထက်ပိုင်းမှ သူ၏ဆွေစဉ်မျိုးဆက်ကိုးဆက်ကို မျိုးဖြုတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သိရသည်။

ကောင်တီအတွင်းရှိ မိသားစုအချို့မှာ မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ အင်ပါယာခုံရုံး၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသတင်းမှာ အမှန်လားအမှားလား မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း ကောလာဟလများကြောင့် နေရာအနှံ့ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အရာရှိမိသားစုနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွယ်နေသူ အများအပြားမှာ ထွက်ပြေးနေကြသည်။

ချင်းယာကောင်တီကဲ့သို့ နေရာလေးတစ်ခုတွင် ဩဇာကြီးမားသောမိသားစုများ၏ လက်တံများမှာ ဘဝ၏ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံသို့ နီးပါး ရောက်ရှိနေသည်။

အရာရှိမိသားစုသည် ချင်းယာကောင်တီ တစ်ခုလုံးရှိ ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်နှင့် လက်ဖက်ရည်ကိစ္စရပ်တိုင်းတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်။

ချင်းယာကောင်တီမှ ဝက်မွေးမြူသူများသည် သူတို့၏ဝက်စာများကို အရာရှိမိသားစု၏ ခြံမှ ဝယ်ယူကြသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ အကယ်၍ အရာရှိမိသားစု၏ ဆွေစဥ်မျိုးဆက်ကိုးဆက်သာ အမှန်တကယ် မျိုးဖြုတ်ခံရပါက ချင်းယာကောင်တီ၏ လူဦးရေမှာ ထက်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားနိုင်သည်။

ချန်လော့သည် ဤကောလာဟလများကို နားထောင်ရုံသာ နားထောင်ခဲ့သည်။ သူနှင့် သူ၏ ဦးလေးစန်းမှာ အစိုးရအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေသူများ ဖြစ်သည်။

အလောင်းမြှုပ်နှံသူများမှာ သိပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမကြီးမားသော်လည်း သူတို့၏အဖွဲ့အစည်းမှာ အစိုးရပိုင်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ငွေကြေးများမှာလည်း အစိုးရထံမှ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။

ဘိုင်မိသားစု၏ ဆွေစဥ်မျိုးဆက်ကိုးဆက် အမှန်တကယ်မျိုးဖြုတ်ခံရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့ ဦးလေးနှင့် တူနှစ်ယောက်ဆီသို့ ကူးစက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

"ပြန်မလာသေးဘူး"

ချန်လော့သည် အိမ်ထဲသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာ၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ ဦးလေးစန်းမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မနေ့က ချန်လော့သည် မာချွယ်ကျိထံမှ တမင်တကာခွင့်ပန်ကာ သူ၏ ဦးလေးစန်း အလုပ်လုပ်သော ရုံးတော်သို့ သွားခဲ့သည်။

သူရရှိခဲ့သော အဖြေမှာ သူ၏ဦးလေးစန်းသည် ရုံးကိစ္စဖြင့်အပြင်ထွက်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်ရောက်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဦးလေးစန်းကို ကူညီစဉ်က ဤသို့သော ရေရှည်တာဝန်များကို ချန်လော့ကြုံတွေ့ဖူးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အကြောင်းရင်းမသိဘဲမလုံခြုံသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

မြို့ထဲရှိ ကောလာဟလများနှင့် ဆက်စပ်ကြည့်သောအခါ ဤကိစ္စမှာမရိုးရှင်းကြောင်း သူ ပို၍ ခံစားလာရသည်။

"အားနည်းနေသေးတယ်"

ချန်လော့သည် လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေခဲ့၏။

သူ၏ ဘေးရှိ မီးဖိုပေါ်မှ ခွန်အားတိုးစေသော ဆေးရည်သည် စူးရှသောအနံ့ဆိုးများကို စဉ်ဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ရက်အတော်ကြာပြီးနောက် ဤဆေးညွှန်းကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက် လိမ်းဆေးအဖြစ်ပင်။

အတွင်းသောက်ဆေးအဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ပမာဏများများမသုံးနိုင်ပေ။ သောက်လျှင်နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်းလျှောပေလိမ့်မည်။

ဤအရာများအားလုံးကို ချန်လော့က လူမိုက်တစ်ယောက်ကိုရက်စက်စွာ အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် အိမ်သာထဲမှ ခြေထောက်များယိုင်နဲ့စွာဖြင့် ထွက်လာသော ထိုလူမိုက်၏ပုံစံကို တွေးမိသည်နှင့် သူသည် အတွင်းသောက်ဆေးအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အပြင်ဘက် လိမ်းဆေးအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း၏ အာနိသင်မှာလည်းအလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ရက်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ၏

လက်သီးပညာရပ်များမှာ အံ့မခန်း တိုးတက်လာကြောင်း ချန်လော့ ရှင်းလင်းစွာခံစားသိရှိလာသည်။ အထူးသဖြင့် ဆေးရည်ကို လိမ်းပြီးနောက် ပူနွေးသောရေစီးကြောင်း၏ တိုးတက်လာမှု အမြန်နှုန်းမှာကြောက်ခမန်းလိလိ မြန်ဆန်လှ၏။

ညဘက် အိပ်မက်ထဲတွင် ဦးနှောက်အတွေးငှားရမ်းခြင်းဖြင့် သိုင်းကျင့်ခြင်းကလည်း သိသာထင်ရှားသောတိုးတက်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

ချန်လော့သည် လဝက်ခန့်သာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသေးသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ ဆေးဝါးအကူအညီနှင့် သူ၏စိတ်ထဲရှိ မိတ်ဆွေတစ်ရာကျော်၏ အကူအညီဖြင့် သူ့အတွက် ဤလဝက်မှာအခြားသူများအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာနှင့် ညီမျှနေသည်။

သူသည် အချိန်တိုင်း ပို၍သန်မာလာနေပြီး ယခုအချိန်တွင် ချန်လော့ ကိုယ်တိုင်ပင် သူ မည်သည့် နယ်ပယ်သို့ ရောက်နေပြီလဲဆိုတာကို မသိတော့ပေ။

သို့သော် ဆရာမာမှာမူ သေချာပေါက် သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ပေ။

ယနေ့တွင် ချန်လော့သည် သူ၏လက်သီးပညာရပ်ကို ပုံမှန်အတိုင်းလေ့ကျင့်နေသည်။ ဆယ်ကြိမ်မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ဒန်တျန် အတွင်း၌ပူနွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခု လှိုင်းထလာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုစွမ်းအင်များသည် သူ၏ခြေလက်များနှင့် အရိုးများဆီသို့စီးဆင်းသွားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

"ဒါ ကိုယ်တွင်းချီကို ကျင့်ကြံနိုင်သွားတာလား"

ချန်လော့သည် ပထမတော့အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်တော့ အလွန်အမင်းဝမ်းသာသွားသည်။

ပူနွေးသောစီးကြောင်းမှ ယူဆောင်လာသော ပြောင်းလဲမှုများကို လျစ်လျူရှုကာသူသည် ချက်ချင်းပင်ခြံဝင်းထဲတွင်ရပ်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကုန်းလှုပ်ရှားဟန်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ပူနွေးသောစီးကြောင်းများကို လှည့်ပတ်ရန် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ရာကျော်သော ဦးနှောက်အတွေးများအနက်မှ အချို့က သက်ဆိုင်ရာ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖော်ဆောင်ပေးလိုက်ရာ ကိုယ်တွင်းချီကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို လျင်မြန်စွာ ကျွမ်းကျင်သွားစေသည်။

တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်

သူ၏ ခံစားမှုအရ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများအားလုံး လျင်မြန်စွာတုန်ခါနေပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း အဆမတန်တိုးတက်လာခဲ့၏။

အခြားသူများ အဆင့်တက်ချိန်တွင် ဤသို့ သိသာထင်ရှားသောပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားရသလားဆိုတာကို သူ မသိပေ။ သူ၏ ခွန်အားမှာ ယခင်ကထက်အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ဟုသာ သူခံစားရပြီး တိကျသောပမာဏကိုမူ မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးပေ။

"ဆက်လုပ် ငါ ပိုပြီး သန်မာဖို့လိုတယ်" ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော သူ၏ စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ ချန်လော့ ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

သေးငယ်သောအောင်မြင်မှုဖြင့် အခြားသူများကို ကြွားလုံးထုတ်ခြင်းမှာ ကလေးများလုပ်သော အလုပ်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဤမျှလောက်သော စိတ်နေစိတ်ထားကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏နယ်ပယ်အဆင့်တက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချန်လော့သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ခြံဝင်းထဲတွင် ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

ချန်လော့သည် သိုင်းကျင့်ခြင်းဖြင့် ခွန်အားများကို စုဆောင်းနေစဉ်။

ဟွမ်ရှန်းတောင်တန်း ဧရိယာအတွင်း၌ရာသီဥတုမှာ ပို၍ အေးစိမ့်လာပြီး ကောင်းကင်မှ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ စတင် ရွာသွန်းလာသည်။

ချန်လောင်စန်းနှင့် အခြား အလောင်းမြှုပ်နှံသူ နှစ်ဦးတို့သည် တောအုပ်ထဲရှိအလောင်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာစုစည်းကာ မြှုပ်နှံနေကြ၏။

ဤအရာက လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့မြှုပ်နှံခဲ့သော ဆယ့်သုံးသုတ်မြောက် အလောင်းများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သုံးယောက်ကိုလည်း အင်ပါယာမှ လူများက ဤနေရာတွင် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး အိမ်ပြန်ခွင့် မပေးသေးပေ။

"တစ်ခုခု စားကြရအောင်"

သူတို့၏ အလုပ်များကို ပြီးစီးသွားသော အမျိုးသားသုံးဦးသည် မြေစာပုံတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အဝတ်အိတ်တစ်ခုကိုထုတ်ယူကာ ပေါက်စီအချို့ကို ဆွဲထုတ်ပြီး မျှဝေစားသောက်ကြသည်။

ဤသို့အေးခဲနေသော ရာသီဥတုတွင် ပေါက်စီများမှာ မာခဲနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့မှာ အဆင့်နိမ့်အလောင်းမြှုပ်နှံသူများသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့သေသည် ရှင်သည်ကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြရာ စားစရာတစ်ခုခုရှိနေခြင်းကပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီ ဖြစ်သည်။

"စတုတ္ထမြောက်နေ့ ရောက်ပြီ"

ဘယ်ဘက်ရှိ အလောင်းမြှုပ်နှံသူသည် အေးစက်ပြီးမာခဲနေသော ပေါက်စီကိုတစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်စကားစလိုက်၏။

"ဒီနေ့ သေတဲ့လူတွေထဲမှာ ငါသိတဲ့ လူတစ်ယောက် ပါတယ်" ဤအလောင်းမြှုပ်နှံသူ၏နာမည်မှာ လော့ချန်းဖြစ်ပြီး ချင်းယာကောင်တီတွင် နာမည်ကြီးသော အလောင်းမြှုပ်နှံသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ချန်လောင်စန်းကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း ဆယ်နှစ်ကျော်အတွေ့အကြုံရှိသော ဝါရင့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူတို့သုံးယောက်စလုံးသည် ချင်းယာကောင်တီရှိ အလောင်းမြှုပ်နှံသူများကြားတွင် မဏ္ဍိုင်ကြီးများအဖြစ်သတ်မှတ်ခံထားရပြီး သူတို့ ကိုင်တွယ်ခဲ့သောအလောင်းများမှ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးပေ။

"ဘိုင်အာ့ယီ" စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သော အခြားတစ်ယောက်ကပေါက်စီကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး အသံလေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤသူ၏ နာမည်မှာ ဝမ်လောင်ရွှမ်းဖြစ်ပြီး ချန်လောင်စန်းထက် အသက်ပိုကြီးသည်။ သူသည် သူတို့သုံးယောက်ထဲတွင် အလောင်းမြှုပ်နှံသူအဖြစ် အကြာဆုံး လုပ်ကိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးယောက်စလုံးမှာ ဝါရင့်များ ဖြစ်ကြရာ ဘိုင်အာ့ယီ၏ အရေးပါမှုကို သဘာဝကျကျ သိရှိကြသည်။

ဘိုင်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်၊ ထို့အပြင် ချင်းယာကောင်တီ၏ ဒေသခံ အာဏာရှင်တစ်ဦး၊ သူတို့ အမြဲမော့ကြည့်ခဲ့ရသော ထင်ရှားသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလောင်းပုံကြားထဲတွင် ခေါင်းတလားပင် မရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသည်။ ဘိုင်အာ့ယီကဲ့သို့ ထင်ရှားသူတစ်ဦးပင် ဤသို့သော နိဂုံးနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင် ကျန်ရှိနေသော လူများ၏အဆင့်အတန်းများမှာ မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း။

ချန်လောင်စန်းမှာ စကားမပြောဘဲ သူ၏ပေါက်စီကို တိတ်တဆိတ် စားနေသည်။ သူသည်လည်း တွေ့ရှိမှုအချို့ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း သူပြောသည်ဖြစ်စေ၊ မပြောသည်ဖြစ်စေ ယခုအချိန်တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

သူတို့သုံးယောက်စလုံး ဤနေရာတွင် ဆက်လက် အထိန်းသိမ်းခံရဖို့များသည်။

ဤသည်မှာ ဝါရင့်အလောင်းမြှုပ်နှံသူ သုံးဦးစလုံး ကောင်းစွာသိရှိထားသော အချက်ပင်။

တာဝန်ကို ပေးအပ်ခဲ့သော မိန်းမစိုးသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကိုချန်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပေ။

သူပုန်တွေ

သစ္စာဖောက်တွေ

မည်သူက သစ္စာရှိပြီး မည်သူက သစ္စာဖောက်လဲဆိုတာ ပြောရခက်လှသည်။ သူတို့သုံးယောက်စလုံးမှာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များ အလွန် များပြားလွန်းနေပြီဖြစ်လေ၏။