အခန်း (၇-၈)

အခန်း ၇ - လက်ရည်ချင်းယှဉ်ခြင်း

စားသောက်ပြီးနောက် ချန်လောင်စန်း နှင့် အခြားသူများသည် အသစ်ရောက်လာသော အလောင်းများကို စတင်ရှင်းလင်းကြသည်။

ထိုဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးကြီးသည် လူဘယ်လောက်များများကို သတ်ခဲ့သည်မသိ၊ ချန်လောင်စန်းမှာ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း အတော်လေး ထုံထိုင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သေဆုံးနေသော အလောင်းအချို့တွင် ပြဿနာအချို့ရှိနေသည်ကိုသူတွေ့ရှိခဲ့၏။

"ဟင်"

ချန်လောင်စန်းသည် အလောင်းတစ်လောင်းကို ဆွဲယူကာမြှုပ်နှံရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွား၏။ သူသည် နောက်သို့တိတ်တဆိတ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်လောင်ရွှမ်း နှင့် လော့ချန်းတို့ ဘာမှ သတိမထားမိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနေသော ဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးကြီးသည်လည်း တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသနေပုံရသည်။

အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ချန်လောင်စန်းသည် ခေါင်းကိုပြန်ငုံ့လိုက်၏။ သူသည် အလောင်း၏ ရင်ဘက်ထဲသို့ သတိထား၍နှိုက်လိုက်ပြီး တိုကင်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း မဟုတ်ဘဲမင်ရောင်အဆင်းရှိသော တိုကင်ပြားငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ရွှမ်းလိပ်ပုံစံတစ်ခုကို ထွင်းထုထားပြီး အလယ်တွင် ရှေးဟောင်း တံဆိပ်စာလုံးတစ်လုံး ပါရှိသည်။ ချန်လောင်စန်းသည် ထိုစာလုံးကိုမဖတ်တတ်သော်လည်း ထိုတိုကင်ပြားက ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

"ဒါက ရွှမ်းလိပ်တံဆိပ်ပါလား"

ရွှမ်းလိပ်တံဆိပ်သည် အက်ပါယာမိသားစု၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ တစ်ပြည်လုံးတွင် အက်ပါယာမိသားစုသာလျှင် ၎င်းကိုအသုံးပြုဝံ့ပြီး၊ အတုအပ ပြုလုပ်သူတိုင်းကို အင်ပါယာနက္ခတ္တအချက်အလက်ဌာနမှ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမည်ဖြစ်သည်။

"ဒီလူတွေက အက်ပါယာမိသားစုကပဲ"

ချန်လောင်စန်း၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးအေးများ ချက်ချင်းစီးကျလာသည်။ သူသည် ထိုတိုကင်ပြားကိုအနီးအနားတွင် အမြန် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ကာ အလောင်းကို ဆက်လက် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

ထိုအရာကို သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် သိမ်းထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုမိန်းမစိုးကြီး၏သိုင်းပညာမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး၊ သူသည် နက်နဲဆန်းကြယ်ကာ ခန့်မှန်းရခက်သော နည်းလမ်းအချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အကယ်၍ ထိုတိုကင်ပြားကို သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် သိမ်းထားပါက ၎င်းမှာ သေတွင်းကို တူးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးအလောင်းအသုတ်ကို မြှုပ်နှံပြီးချိန်တွင် အမှောင်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးကြီးမှာ လုံလောက်စွာ အနားယူပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးယောက် နောက်ဆုံးအလောင်းကို မြှုပ်နှံပြီးစီးသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ဘာမှကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ လျှောက်လာခဲ့၏။

သူတို့ပတ်လည်ရှိ အခြားစစ်သားများကလည်း နီးကပ်လာကြပြီး ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ကာ ခံစားချက်မရှိသော စက်ရုပ်များကဲ့သို့ ရပ်နေကြသည်။

ဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးကြီး လျှောက်လာပြီးနောက် ချန်လောင်စန်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ယင်းအစား သူသည် သံလိုက်အိမ်မြှောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မြှုပ်နှံထားသော အလောင်းပုံများကို သုံးပတ်ပတ်လျှောက်လိုက်သည်။

ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ရင်ဘပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းတို့အတွက် ဆုကြေးပဲ"

ဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးကြီးသည် ချန်လောင်စန်းတို့နှင့် ခြေသုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ငွေထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ချန်လောင်စန်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ငွေကို ယသွားမကောက်ကြပေ။

တရားစီရင်မည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ ပထမဆုံးအသေမခံချင်ကြပေ။

ဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးကြီးသည် သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်သွားပုံရပြီး လှောင်ပြောင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"သွားကြတော့။ မင်းတို့ရဲ့တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အသက်တွေက ဒီမိန်းမစိုးကြီးလက်ညောင်းခံရလောက်အောင် မတန်ဘူး"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ ဧရိယာကို ပိတ်ဆို့ထားသော စစ်သားများသည်လည်း သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ တောအုပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်အသံမျှ မကျန်တော့ပေ။

သူ တကယ်ပဲ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလား။

သူတို့သုံးယောက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်များကို မယုံကြည်နိုင်စွာစိုက်ကြည့်နေကြပြီး အိပ်မက်မက်နေသလားဟုပင် ထင်မှတ်ရ၏။

အလောင်းများကို မြှုပ်နှံပြီးကတည်းက သူတို့သည် သေရန်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"သူ တကယ်ပဲလွှတ်ပေးလိုက်တာလား မလွှတ်ပေးလိုက်ဘူးလား ဘယ်သူဂရုစိုက်မလဲ၊ တစ်နေ့ အသက်ပိုရှင်ရတာ တစ်နေ့အမြတ်ပဲ"

လော့ချန်းသည် ချက်ချင်းလှည့်ကာ ရွှံ့ပေါ်ရှိ ငွေထုပ်ပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

"ဒီလူအိုကြီးက အသက်ရှင်လို့မဝသေးဘူးကွ"

ကျန်ရစ်သော ချန်လောင်စန်းနှင့် အခြားတစ်ယောက်သည်လည်း အမြန် ယသတိဝင်လာပြီး ငွေထုပ်ထဲမှ ငွေများကို လုယက်ရန်လော့ချန်းနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် ငွေအနည်းငယ်သာ ယူရန်လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

သူတို့သုံးယောက်စလုံးသည် အတွေ့အကြုံရှိသော အလောင်းမြှုပ်နှံသူများဖြစ်ကြရာ ငွေထုပ်ပေါ်တွင် အဆိပ်ရှိမရှိ သဘာဝအလျောက် သိနိုင်သည်။

ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်သည် ငွေခွဲဝေပွဲကို စတင်ကြတော့သည်။

အချိန်တစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ငွေခွဲဝေပြီးသော သူတို့သုံးယောက်သည် ချင်းယာကောက်တီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြပေ၏။

ချန်လောင်စန်းသည် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။

"ဦးလေးစန်း"

ခြံဝင်းထဲတွင် သိုင်းကျင့်နေသော ချန်လော့သည် အသံကြားသဖြင့် တံခါးဖွင့်ရန် ယချက်ချင်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ချန်လောင်စန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားမှုက ပေါ်လွင်နေသည်။

သူ၏ ဦးလေးစန်း ဒုက္ခရောက်နေပြီဟု ထင်ကာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက သတင်းအစအနများကို စုံစမ်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကနေ လွတ်မြောက်လာတာဆိုတော့ ရှေ့လျှောက် ကောင်းကျိုးတွေ လာတော့မှာပေါ့ သွားမယ်... ဒီနေ့ညဦးလေးစန်း မင်းကို အသားကျွေးမယ်" ချန်လောင်စန်းသည်လည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေ၏။ အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူနှင့် ဝမ်လောင်ရွှမ်းတို့မှာ ရင်တမမဖြစ်နေခဲ့ပြီး အိမ်သို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်ရောက်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဤအလုပ်ကနေ ရလာတဲ့ငွေတွေကို တွေးကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် ချန်လောင်စန်း ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

ယခုအခါ သူ၏တူဖြစ်သူ သိုင်းသင်ရန်အတွက် ကုန်ကျစရိတ်မှာ လုံလောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန်တွင် သူသည် ဆေးဝယ်ရန် ပေါင်ထန်းဆေးခန်းသို့ သွားမည်။

သိုင်းသမားများအတွက် သွေးအားဖြည့်ဆေးများ ဝယ်ယူကာ သူ၏တူကို သေချာစွာ အားဖြည့်ပေးမည်။ ထို့အပြင် သူ့အတွက် မိန်းမရှာပေးမည့် ကိစ္စကိုလည်း စတင် လှုပ်ရှားရမည်။

ကလေးမွေးဖွားရန် ကောင်းမွန်သော ခါးတုတ်တုတ် တင်ကားကား မိန်းမမျိုးကို ရှာရမည်။ ဒါမှသာ နှစ်သစ်ကူးချိန်တွင် အိမ်ပြန်သည့်အခါ သူ၏အစ်ကိုကြီးကိုပြောပြစရာ ရှိပေလိမ့်မည်။

"အယ်..."

ချန်လော့၏ အသံများ ရုတ်တရက် ဆို့နင့်သွား၏။

စားသောက်ခြင်းက ကိစ္စမရှိသော်လည်း အသား သွားစားရန်ဆိုသည်မှာတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဦးလေးစန်းသည် နှစ်များတစ်လျှောက်လုံး မိုးမခလမ်းကြားတွင် နာမည်ကြီးနေခဲ့သည်။ သူ လမ်းကြားထဲသို့ ဖြတ်လျှောက်သွားတိုင်း ဈေးပေါသော အန်တီအချို့က သူ့ကို နှုတ်ဆက်တတ်ပြီး ဦးလေးစန်း ဘာကြောင့် မလာတာ ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲဟု မေးလေ့ရှိသည်။

"ဒီကောင်လေး... မင်းဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

ချန်လောင်စန်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့ကို ရိုက်လိုက်၏။

"ငါက အသားစားဖို့ပြောနေတာ" ဟု ပြောပြီးနောက် လှည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ယခင်က ရေရှည်အလုပ်များ ရှိပါက ဦးလေးနှင့် တူနှစ်ယောက်သည် ခေါက်ဆွဲဆိုင်အဟောင်းတွင်သာ အမြဲ စားလေ့ရှိသည်။ ယနေ့တွင်မူ ချန်လောင်စန်းသည် သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ချန်လော့ကို ဂျူတဲ့လော် စားသောက်ဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဟင်းပွဲတစ်ဒါဇင်နှင့် အရက်နှစ်အိုးကို တစ်ခါတည်း မှာယူလိုက်ပြီးမှ ရပ်လိုက်သည်။

ဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးကြီး၏ ငွေထုပ်ထဲရှိ ငွေမှာ နည်းပါးလှသည် မဟုတ်ပေ။ ချန်လောင်စန်း၊ လော့ချန်းနှင့် အခြားတစ်ယောက်တို့သည် ရွှေချောင်းငယ် တစ်ချောင်းစီ ရရှိခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် ငွေစအချို့လည်းပါရှိပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မြို့တော်တွင် အသုံးပြုသော ငွေကြေးများ ဖြစ်ရာ ဒေသတွင်း၌ လဲလှယ်ပါက ငွေအများကြီး ရနိုင်ပေသည်။

စားသောက်ပြီး ဗိုက်ပြည့်သွားသောအခါ ဦးလေးနှင့် တူနှစ်ယောက်သည် ကျန်ရှိသော အစားအစာများကို ပါဆယ်ထုပ်ကာ အိမ်သို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

တစ်ညလုံး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ချန်လော့သည် သူ၏ လက်သီးပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်ရန် စောစောထခဲ့သည်။

သူ၏ ဦးလေးစန်း ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဤစိတ်အခြေအနေအောက်တွင် သူ၏ သိုင်းပညာတိုးတက်ခြင်း အမြန်နှုန်းမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့၏။

သူ၏ ဦးခေါင်းထဲရှိ ဦးနှောက်အတွေးသည် သူ၏ လက်သီးလေ့ကျင့်မှုလမ်းကြောင်းကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်စဉ်ဆက်မပြတ် ကူညီပေးနေသည်။

မာချွယ်ကျိ သင်ပေးခဲ့သော ကျားနက်လက်သီး မှာ စဉ်ဆက်မပြတ်တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ လုံးဝ ပုံစံပြောင်းသွားပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏အရှိန်အဝါ နှင့် ခွန်အားမှာ ပို၍ပင် အားကောင်းလာခဲ့သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် သူသည် ခြံဝင်းထဲ၌သာသိုင်းကျင့်နေခဲ့ပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် ဆရာဖြစ်သူ မာချွယ်ကျိထံမှ သတင်းရရှိသဖြင့် မာချွယ်ကျိ၏ အိမ်သို့ သွားရန် ထွက်လာခဲ့ပေ၏။

"ပိတ်ထားတုန်းပဲလား"

ချန်လော့သည် လမ်းထောင့်သို့ လျှောက်သွားကာ တမင်တကာ သွားကြည့်လိုက်သည်။

မာချွယ်ကျိ၏အိမ်သို့ သွားသော လမ်းမရှည်ကြီးမှာ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပိတ်ဆို့ထားဆဲဖြစ်သည်။

လမ်းပေါ်ရှိ လေထုမှာလည်း အနည်းငယ် ထူးခြားနေသည်။ ကောင်တီမြို့အတွင်း သူစိမ်းမျက်နှာများစွာ ပေါ်လာခဲ့၏။ အကြောင်းရင်းမသိရသော်လည်း ဤကာလအတွင်း ချင်းယာကောင်တီ၏ အခြေအနေမှာ ပိုမို တင်းမာလာခဲ့သည်။

ချန်လော့သည် မာချွယ်ကျိ၏ အိမ်သို့ ပတ်သွားသောအခါအထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီလား"

မာချွယ်ကျိသည် တံခါးဝတွင် ဝါးဓားတစ်ချောင်းကို သွေးနေသည်။ ချန်လော့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါမော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

မာချွယ်ကျိသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် လက်ခံခဲ့သော ဤတပည့်ကို သဘောကျဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ လက်သီးပညာရပ်များ လေ့ကျင့်ရန် ပက်ကိုယ်စွမ်းရည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

သူ၏လက်သီးပညာရပ်များကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်းသေချာစွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်သည်များမှာ အတွေ့အကြုံဆိုင်ရာပြဿနာများသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ့အနေဖြင့် သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

မာချွယ်ကျိ ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ကြီးကျယ်သော ပညာရှင်တစ်ဦးမဟုတ်သဖြင့် တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေသော ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပေ။ ချန်လော့တွင် သူ့ကို ကူညီရန် 'ယပြင်ပဦးနှောက်များအမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် သူ၏ လက်သီးပညာရပ်များကို သင်ယူရန်မှာ သဘာဝကျကျပင် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

"ဆရာ "

ချန်လော့က ရိုသေစွာအရိုအသေပေးလိုက်၏။

"အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့"

မာချွယ်ကျိသည် လက်ထဲရှိ ဝါးဓားကို ချထားကာ ချန်လော့ကို အိမ်ထဲသို့ခေါ်သွားသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် သူစိမ်း ယမိန်းကလေးတစ်ဦးက သဲအိတ်ကို ထိုးနေသည်။ သူမ၏ ယလျင်မြန်သော လက်သီးစွမ်းအားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ၏ အခြေခံစွမ်းရည်များ အလွန် ယခိုင်မာကြောင်း သိနိုင်ပြီး၊ ထိုအချိန်က ချန်လော့လုပ်နိုင်စွမ်းထက်များစွာ သာလွန်နေသည်။

"သူမ နာမည်က ဟယ်မင်တဲ့၊ ဒီနေ့ကစပြီး သူမက မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

မာချွယ်ကျိက အများကြီး မပြောဘဲရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ဤဟယ်မင်သည် ချန်လော့ကဲ့သို့ပင် အဆက်အသွယ်ရှိသူဖြစ်သည်။

မာချွယ်ကျိသည် ချင်းယာကောက်တီတွင် နေထိုင်သဖြင့် ဤနေရာရှိလူမှုဆက်ဆံရေးနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို သူရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

သူ၏ စွမ်းရည်များကို ဘယ်လောက်ပဲဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ အချို့လူများကတော့ သိနေကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဆရာမာ"

ဟယ်မင်သည် လက်သီးသိုင်းကွက်ကို လေ့ကျင့်ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသည်။ အပြာနှင့် အဖြူရောင် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံသည် အခိုးအငွေ့များအောက်တွင် သူမ၏ပီပြင်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပေါ်လွင်စေပြီး၊ ဟယ်မင်၏ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသော အလှအပနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမအားရဲစွမ်းသတ္တိရှိပြီး တက်ကြွသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့စီနီယာအစ်ကိုချန်လော့တဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်က ငါ လက်ခံထားတဲ့ တပည့်လေ"မာချွယ်ကျိက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

နှစ်ယောက်စလုံးက သူ၏တပည့်များ ဖြစ်ကြရာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီနိုင်မည်ဟု သူ သဘာဝကျကျမျှော်လင့်မိသည်။ အထူးသဖြင့် ဟယ်မင်ပင်။

သူမ၏ ဖခင်မှာ ဂိုဏ်းနောက်ခံမှ လာသူဖြစ်ရာ ကြိုတင်ပြောထားခြင်းဖြင့် ပြဿနာများစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်"

ဟယ်မင်က ရိုသေစွာအရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

"ဟယ်"

ချန်လော့က ပြန်လည် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရောက်နေပြီဆိုတော့ လက်ရည်ချင်းယှဉ်ကြပါဦး" မာချွယ်ကျိက လက်ခုပ်တီးကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကိုပြောလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းလက်သွားသည်။

ချန်လော့သည်လည်း ယခု သူ ယမည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီလဲဆိုတာကို သိချင်နေသည်။ ဤဂျူနီယာညီမလေး ဟယ်သည် ဂိုဏ်းနောက်ခံမှ လာသူဖြစ်ရာ သူမ၏စွမ်းရည်များမှာ ကောင်းမွန်ရပေမည်။

အခန်း ၈ - ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်သည်

ဟယ်မင် သည် ချန်လော့၏ စွမ်းရည်များကို အလွန် သိချင်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူမ၏နားများမှာ အကြားများလွန်း၍ အသားမာပင် တက်မတတ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

နေ့တိုင်း သူမ အကြားရဆုံးအရာမှာ မာချွယ်ကျိ ၏ ချီးကျူးစကားများပင်။

သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် ရှားပါးသော သိုင်းပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၌ ပိုမိုနက်နဲသော လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်းမရှိသည်ကိုသာ နှမြောမိကြောင်း စသဖြင့် ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။

ဤစကားများက ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ဟယ်မင်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အသက်ရွယ်တူများ ဖြစ်ကြပြီး သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် သူသာ တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။

အချိန်ကာလ၏စုစည်းမှုဆိုသည်မှာ ပါရမီသက်သက်ဖြင့် အစားထိုး၍ မရနိုင်ပေ။

နှစ်ဦးစလုံးသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး ကိုယ်စီ စတင်မည့် ခြေလှမ်းကိုယ်ဟန်များကို ယူထားကြ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... သတိထား"

ဟယ်မင်သည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အသက်ရှူစောင့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ချန်လော့ဘက်မှ တိုက်ခိုက်မည့် အရိပ်အယောင် မပြသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် စတင် တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် နောက်ဘက်ခြေထောက်ဖြင့် အားယူလိုက်ပြီး ခြေဖဝါးဖြင့် မြေကြီးကို ဖိချလိုက်သည်။

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် ရွေ့လျားသွားပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ကျားလက်သည်းကဲ့သို့ ဆုပ်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ချန်လော့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်၏။

၎င်းမှာ မာချွယ်ကျိ၏ လက်ဝှေ့သိုင်းမှ အသေအကြေတိုက်ကွက်တစ်ခုဖြစ်သော ကျားနက် နှလုံးသားနှိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤလက်ဝှေ့သိုင်းမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး မူလက ခွန်အားကို အခြေခံထားသော်လည်း ဟယ်မင်၏ လက်ထဲတွင်မူ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းကို အခြေခံသောလက်ဝှေ့သိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ချန်လော့သည်လည်း သူ၏ လက်များကို မြှောက်ကာ ကျားလက်သည်းပုံစံဖန်တီးလိုက်ပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ နောက်မှ စတင်သော်လည်း အရင် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဒိုင်း ဟူသော အသံတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏ လက်သီးနှင့် လက်ဝါးတို့မှာ လေထဲတွင် ရိုက်ခတ်သွားပြီး တုံးတိတိ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေခဲ့သော ဟယ်မင်သည် သူတို့၏လက်သီးနှင့် လက်ဝါး ရိုက်ခတ်သွားသည့် အချိန်တွင် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ တစ်ဖက်မှနေ၍ တားဆီး၍မရနိုင်သော အင်အားကြီးတစ်ခုက ရိုက်ခတ်လာသည်။

သူမ၏ လက်မောင်းမှာ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် ကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စုတ်ပြဲနေသော အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သူမ၏ အနောက်ရှိ သဲအိတ်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ပတ် လိမ့်သွားပြီးနောက် ဝေါ့ ခနဲ သွေးတစ်လုပ် အန်ချကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ချန်လော့သည်လည်း ကြက်သေသေသွားခဲ့၏။

သူသည် သူ၏ ခွန်အား ဆယ်ပုံသုံးပုံခန့်ကိုသာ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ကိုယ်တွင်းချီကိုပင် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

ထိတွေ့လိုက်သည့် အချိန်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ တိုးဝင်လာသော ဟယ်မင်မှာ စက္ကူရုပ်လေးလိုပင်၊ အနည်းငယ် ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် အရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားပြီး လွင့်စင်သွားခဲ့၏။

"ဒီကောင်လေး... ဘယ်အချိန်မှာ အားကို လျှော့သုံးရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား"

မာချွယ်ကျိ၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံဝဲလာပြီး ဟယ်မင်ကို ချက်ချင်း ထူပေးလိုက်၏။ သူသည် သွေးကြောမှတ်အချို့ကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟယ်မင်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ငါက မင်းကို လက်ရည်စမ်းကူညီပေးပါလို့ ပြောတာ၊ သူ့ကို သတ်ဖို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး"

သူ၏ အမျိုးသမီးတပည့်ကို နေရာချပေးပြီးနောက် မာချွယ်ကျိက ချန်လော့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စတင် ဆဲဆိုတော့သည်။

"..."

ချန်လော့သည် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေ၏။

သူ တကယ်ပဲ အားလျှော့သုံးခဲ့တာပါ၊ သူသာ အားမလျှော့ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဟယ်မင်ရဲ့ ရင်ဘတ် ဖောက်ထွင်းခံရပြီးနေပြီ။

သို့သော် ထိုစကားကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြော၍တော့ မဖြစ်ပေ။ ပြောလိုက်ပါက မာချွယ်ကျိမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မေ့လဲသွားနိုင်သည်။

"အရင် ပြန်တော့၊ မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးကို ဒီမှာပဲ ငါ ကြည့်ရှုလိုက်မယ်"

ချန်လော့မှာ ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မာချွယ်ကျိသည် သူ့ကို ဆက်မဆူနိုင်တော့ဘဲ အရင် ပြန်ရန်သာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ချန်လော့တွင်လည်း လူကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ဆက်နေပါက ပြဿနာသာ ပိုကြီးလာနိုင်သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး သတိရလာရင် ကျွန်တော့်ကိုယ်စား တောင်းပန်ပေးပါ"

ချန်လော့သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲမှ ဆေးပလာစတာ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤအရာမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူပေးနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော လက်ဆောင်လည်း ဖြစ်သည်။

သူ မျှော်လင့်သည်မှာ ဂျူနီယာညီမလေး သတိရလာသောအခါ သူ့ကို အပြစ်မတင်ရန်နှင့် စိတ်ဒဏ်ရာမရသွားစေရန်သာ ဖြစ်သည်။

မာချွယ်ကျိက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ချန်လော့သည် ဆက်လက် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

"နောက်နောင် လူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ သတိထားပြီး မင်းရဲ့ခွန်အားကို လျှော့သုံးဖို့ ကြိုးစားပါ။ မဟုတ်ရင် မတော်တဆ လူသေသွားရင်ပြဿနာက ကြီးသွားလိမ့်မယ်"

ချန်လော့ တံခါးမှ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်တွင် သူ၏ အနောက်မှ မာချွယ်ကျိသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံဖြင့် သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"တပည့် နားလည်ပါပြီ"

ချန်လော့က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဤသို့ လက်တွေ့လှုပ်ရှားမှုက သူ့ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားနှင့် ပတ်သက်၍ အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားစေသည်။

သူသာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ဟယ်မင်လို လူတစ်ရာလောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်။

ချန်လော့သည် ဟယ်မင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေစဉ်၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရုံးတော်၌ တာဝန်ကျနေသော ချန်လောင်စန်းသည် သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

လော့ချန်းသေဆုံးသွားပြီတဲ့။

ဤသတင်းက သူ့ နှလုံးသားကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

အလောင်းမြှုပ်နှံပြီးကတည်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ အင်ပါယာမိသားစုဝင်များကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းကဲ့သို့သောခေါင်းပြတ်နိုင်သည့် ကိစ္စကြီးအပြီးတွင် တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ခွာခွင့်ပြုလိမ့်မည်လော။

ကိုယ်ချင်းစာလျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မည်သူကမျှ အခြားသူတစ်ယောက်၏ ကတိစကားအပေါ် မိမိ၏အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်မည် မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် ဆံပင်ဖြူမိန်းမစိုးကဲ့သို့သော အထက်တန်းလွှာမှ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရက်အတော်ကြာအောင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူ စိတ်အေးသွားခဲ့သော်လည်း ယခု ရုတ်တရက်သတင်းကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲရှိ မလုံခြုံမှုများမှာ ချက်ချင်း ကြီးထွားလာခဲ့၏။

အမှန်တရားကို အတည်ပြုရန်အတွက် ချန်လောင်စန်းသည် လော့ချန်း၏ အလောင်းကို မြှုပ်နှံရန် တာဝန်ကို တမင်တကာ တောင်းယူခဲ့သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ကြေကွဲစရာကောင်းလိုက်သလဲ"

ချန်လောင်စန်းသည် လော့ချန်း၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အထဲမှ ရုံးတော်အစေခံများသည် နှာခေါင်းကို ပိတ်လျက် ထွက်လာကြ၏။ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ရှင်းလင်းပြီးသွားပုံရသည်။

ချန်လောင်စန်း၏ အလောင်းမြှုပ်နှံသူဝတ်စုံကို မြင်သောအခါ ထိုနှစ်ယောက်သည် သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အမှုမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းပင်။

ရုံးတော်၏အမှုအခင်း ကိုင်တွယ်ပုံမှာ အမြဲတမ်း ဤမျှ ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းလှသည်။ ဤမျှ ခေတ်နောက်ကျပြီး ပဒေသရာဇ်ဆန်သော ခေတ်တွင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသေးသည်။

အင်ပါယာခုံရုံး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်သရွေ့ အရာရှိများသည် အမှုကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေရှင်းရန်သာ တောင်းဆိုလေ့ရှိသည်။ တရားခံကို ဖမ်းမိလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး၊ မဖမ်းမိပါကလည်း လေလွင့်နေသူအချို့ကို အပြစ်ပုံချကာ အမှုကို ပိတ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

လော့ချန်း၏ မိသားစုတစ်စုလုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် ပြဿနာတက်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် အရာရှိများက ဤအမှုကို ပြီးစလွယ် ကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ပို၍ ရိုးရှင်းလေ ပိုကောင်းလေဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။

အမှန်တရားဆိုသည့်အရာအား မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။

ချန်လောင်စန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်၏။

အိမ်ထဲတွင် အလောင်းများမှာ တစ်တန်းတည်း သပ်ရပ်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး စုစုပေါင်း ဆယ့်တစ်လောင်း ရှိသည်။

လော့ချန်းနှင့်တကွ သူ၏ မိဘများ၊ ဇနီးနှင့် သားသမီးများ၊ ဆွေမျိုးသားချင်း အားလုံး သေဆုံးနေကြသည်။ အလောင်းများမှာ မည်းညစ်နေပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူမည်ဝါဆိုတာ ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ချန်လောင်စန်းသည် လျှောက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး သေချာစွာ စတင် စစ်ဆေးတော့သည်။ လော့ချန်း မည်သို့ သေဆုံးသွားသည်ကို သူ သိချင်နေ၏။

"အရင်သေပြီးမှ မီးရှို့ခံရတာ"

ချန်လောင်စန်း၏ အနောက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်နေတာဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

အသံကို ကြားသောအခါ ချန်လောင်စန်းသည် သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရောက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ထိုနေ့က သူနှင့်အတူ အလောင်းမြှုပ်နှံခဲ့သော ဝမ်လောင်ရွှမ်း ပင်။

ဤအဘိုးကြီးသည်လည်း သူကဲ့သို့ပင် အန္တရာယ်ကိုခံစားသိရှိပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

"မင်းထက် နာရီဝက် စောတယ်"

ဝမ်လောင်ရွှမ်းသည် သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်၏။

"လော့ချန်းရဲ့ မိသားစု တစ်စုလုံး အဆိပ်ခတ်ခံရပြီး သေတာ။ သူတို့ရဲ့အသက်ရှူလမ်းကြောင်းတွေကို ငါ စစ်ဆေးကြည့်တော့ အားလုံးသန့်ရှင်းနေတယ်။ အဲဒီအဓိပ္ပာယ်က မီးစလောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့ ဘာအမှုန်အမွှားကိုမှ ရှူမသွင်းခဲ့ဘူးဆိုတာပဲ။ အဲဒီအစား သူတို့ရဲ့အစာအိမ်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ အက်ဆစ်နဲ့ ထိတာနဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်ပြင်းတွေ ရှိနေတယ်"

မီးလောင်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာ လူတစ်ယောက်က ဘာအမှုန်အမွှားကိုမှ ရှူမသွင်းဘဲ နေနိုင်မလဲ။

စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုပေ။

ဝမ်လောင်ရွှမ်းသည် ကြွေပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းထဲတွင် သူ အစောပိုင်းက ကောက်ယူထားသော သက်သေခံပစ္စည်းများ ပါရှိသည်။

သို့သော် ဤသက်သေခံပစ္စည်းများ လက်ထဲတွင် ရှိနေလျှင်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ကောင်တီတရားသူကြီးက သူတို့အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးမည် မဟုတ်သလို၊ အပိုမေးခွန်း တစ်ခုပင် မေးမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ တန်ဖိုးမရှိသော အလောင်းမြှုပ်နှံသူသုံးဦးသာ ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်မှာမူ အင်ပါယာမှ လူများ ဖြစ်သည်။

အသိဉာဏ် အနည်းငယ်ရှိသူတိုင်း မည်သို့ ရွေးချယ်ရမည်ကို သိကြပေမည်။

ဝမ်လောင်ရွှမ်းသည် ကြွေပုလင်းကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆေးတံကို ထုတ်ယူကာ ဆေးရွက်ကြီး အချို့ကို ထည့်၍ မီးညှိလိုက်၏။

သူသည် ဆေးတံကိုပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ရာ စူးရှသောအနံ့များမှာ အဆုတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ခင်ဗျား ဘာဆက်လုပ်မလို့လဲ"

ချန်လောင်စန်းသည် အခြားတစ်ဖက်ရှိ လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်၏။

သူသည် အန္တရာယ်ကို ခံစားသိရှိပြီး ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် သေဆုံးသူမှာ လော့ချန်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ယောက်က မည်သူဖြစ်မည်နည်း။ သူတို့သုံးယောက်စလုံးမှာ အလောင်းမြှုပ်နှံသူများသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ပုံမှန် လူမှုရေးအသိုင်းအဝိုင်းမှာ အလွန် ကျဉ်းမြောင်းလှသည်။

သူတို့ကို အကြောင်းမဲ့သက်သက် မည်သူက သတ်မည်နည်း။

"ငါ့မြေးမလေးက မြို့ကနေ ထွက်သွားပြီ၊ ဒီနေ့ကစပြီး သူက သူ့အမေရဲ့မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူတော့မယ်"

ဝမ်လောင်ရွှမ်းသည် သူ၏ ဆေးတံကို သောက်ပြီးနောက် တံခါးဝတွင် ဆေးတံအိုးကို နှစ်ချက်ခေါက်ကာ သူ၏ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ့တွင် သေခြင်းတရားထက် ပို၍ ဂရုစိုက်ရမည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ချန်လောင်စန်းသည် တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ အတွေးများ နစ်မွန်းနေပြီး နေဝင်ချိန်ရောက်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူ မသေချင်ဘူး။ဒါပေမယ့် သူ၏ တူလေး သေသွားမှာကို ပိုပြီး မလိုလားဘူး။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သူ့လို အသက်ကြီးနေတဲ့သူရဲ့ အသက်က ပိုပြီး တန်ဖိုးနည်းပါတယ်။

သူ ဝမ်လောင်ရွှမ်းကို ရုတ်တရက် နားလည်သွား၏။ ထိုအဘိုးကြီးသည်လည်း သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ပါသည်။

သို့သော် သူ၏ မြေးမလေးကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးရန်အတွက် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အသက်တစ်ချောင်းကို အသက်တစ်ချောင်းနှင့် လဲလှယ်ခြင်းသည် ထိုမြင့်မြတ်သောပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအတွက် ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုဟု ယူဆနိုင်သည်။

ဝမ်လောင်ရွှမ်းကပင် ဤသို့ ရွေးချယ်နိုင်ပါက သူ ချန်လောင်စန်းက ဘယ်လိုလုပ် အခြားသူများထက် နောက်ကျကျန်ရစ်နိုင်မည်နည်း။

'ရှောင်လော့ အတွက် မိန်းမ မရှာပေးနိုင်ခဲ့တာကတော့ နှမြောစရာပဲ'