အခန်း (၂၄၁-၂၄၂)

အခန်း (၂၄၁) ကောင်းကင်ယံမှ ကျလာသူ

"သူက ငါတို့နိုင်ငံမှာ ပါရမီအရှိဆုံး မောင်းသမားတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ခွန်အားကလည်း မသေးဘူးနော်" ကျိချင်းက ဆက်ပြောသည်။

"အင်း... ငါ သတိထားမိပါတယ်။ ရွှေအမြုတေ အဆင့် ၇ ရှိတဲ့ မြင်းရထားမောင်းသမားဆိုတာ တော်တော်ရှားပါတယ်" လုံချန်းက လက်ပိုက်လျက် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။

"သူ အခု မီးပုံဖိုနေပြီ။ နောက်နာရီဝက်လောက်ဆို အစားအသောက်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ အဲဒီအချိန်အထိ ငါ့တဲထဲမှာ သွားနားကြမလား။ ဘဝဒဿနတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ကျိချင်းက လုံချန်းကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... နင် ဘယ်လို ဘဝဒဿနတွေအကြောင်း ပြောချင်နေတာလဲဆိုတာ ငါသိတယ်နော်။ အဲဒီလို စိတ်ကူးတောင်မယဉ်နဲ့" မင်ယုက မကျေမနပ်လေသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"လာပါ အစ်မရယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းကို ပျော်ရွှင်အောင်ထားဖို့က ငါတို့တာဝန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ လာပါ... ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး မောင့်ကို ပြုစုကြတာပေါ့" ကျိချင်းက မင်ယုအနား တိုးကပ်သွားပြီး သူမနားထဲ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

မင်ယု၏ မျက်နှာမှာ ထိုစကားကြောင့် ရဲတက်သွားတော့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် မသိသည်မှာ လုံချန်း၏ ထက်မြက်လှသော အာရုံခံစားမှုကြောင့် ထိုစကားများကို အကုန်ကြားနေရခြင်းပင်။ လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် ခါးသက်သက်အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ရသည်။

"ဪ ဒါနဲ့ ကျိချင်း၊ နင်အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" လုံချန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ငါလား၊ ငါ... မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အသက်မေးတာ မကောင်းဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ နင်မေးလို့ ပြောပြပါ့မယ်၊ ငါ အသက် ၂၀ ကျော်အစောပိုင်းမှာ ရှိနေပါပြီ" ကျိချင်းက ဝေဝေဝါးဝါး ဖြေလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်က ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေမှာ နင် မပါဝင်ခဲ့ဘူးလား။ နင်က အသက် ၂၀ ကျော်ရုံပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆင့် ၅ ကို ရောက်နေပြီ။ နင့်ရဲ့ ပါရမီက အဆင့် ၆ ပါရမီရှင်လို့ ပြောကြတဲ့ မင်းသားလုထက်တောင် အများကြီး သာနေပုံရတယ်။ နင့်ရဲ့ ပါရမီအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ" လုံချန်းက အတွေးနက်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နင် စိတ်ပျက်သွားမှာတော့ စိုးရိမ်မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ၄ နှစ်တုန်းက ဂိုဏ်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွေမှာ မပါခဲ့ပါဘူး" ကျိချင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲ၊ နင်ဆိုရင် ပထမအဆင့် ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့် အလွယ်တကူ ဖြစ်နိုင်တာပဲ" လုံချန်းက ကျိချင်းကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အို... လာပါရှင်။ နင်တို့ နှစ်ယောက်ရှေ့မှာ ငါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပါရမီနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ နင်တို့ကမှ တကယ့် လူထူးလူဆန်းတွေပါ။ ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့်ကို ရောက်နေကြတာ... ငါက နင်တို့ကို ယှဉ်ဖို့ ဖယောင်းတိုင်မီးလောက်တောင် အလင်းမရှိပါဘူး" ကျိချင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အားမရသလို သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါက ဂိုဏ်းတွေကို ဝင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါရဲ့ ဘဝကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ ဖြတ်သန်းချင်တယ်။ ဂိုဏ်းတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအောက်မှာ အချုပ်အနှောင် မခံချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေကို တစ်ခါမှ မဖြေခဲ့တာပါ" ကျိချင်းက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

"တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ခံယူချက်ပဲ။ အဲဒီတော့ နင်က ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အထောက်အပံ့တွေကို မလိုချင်ဘူးပေါ့။ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ မရှိဘူးလား" လုံချန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ငါမှာ လောဘတွေ အများကြီး မရှိဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပန်းတိုင်ကို သေချာပေါက် ရောက်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရှိန်နဲ့ပဲ သွားမှာပါ။ ငါ့မှာ ပါရမီရှိရင် ကိုယ့်ဘာကိုယ် ကြိုးစားလို့ ရပါတယ်။ တကယ်လို့ ပါရမီမရှိရင်တော့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေက ကူညီရင်တောင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ" ကျိချင်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ နင်က တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒီလို ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေရင် နင် သေချာပေါက် မြင့်မားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်မှာပါ" လုံချန်းက ကျိချင်းကို ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို လိုက်မှီဖို့ကတော့ တော်တော်ခက်ဦးမှာပဲ။ ဘယ်တော့မှတော့ အရှုံးမပေးပါဘူး၊ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသွားမှာပါ" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အို... အစားအသောက်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ ထင်တယ်" မင်ယုက လုံချန်းနှင့် ကျိချင်းတို့ နီးကပ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ မနာလိုဖြစ်လာသဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အေး... ကောင်းတာပေါ့။ ငါလည်း ဗိုက်ဆာနေတာ။ သွားကြစို့" လုံချန်းက ကျစ်ချင်း၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း မီးပုံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ အခြားလက်တစ်ဖက်ကလည်း မင်ယု၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ သူမကိုပါ အတူခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ကာ အစားအသောက်များကို စတင် စားသောက်ကြသည်။

"နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ ရွန်က တကယ် ဟင်းချက်ကောင်းတာပဲ။ တကယ့်ကို အရသာရှိတယ်" လုံချန်းက သူ့စိတ်ကြိုက်ဖြစ်သော အစားအသောက်များကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်း အစားစားနေစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ပန်းကန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ထက်မြက်လှသော အာရုံခံစားမှုများက အန္တရာယ်တစ်ခုခုအတွက် သတိပေးနေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား" လုံချန်း၏ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် မင်ယုက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှူး..." လုံချန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မင်ယုကို တိတ်တိတ်နေရန် လက်ဟန်ပြကာ ကောင်းကင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ခဏအထိ လုံချန်း ဘာမှမမြင်ရသေးသော်လည်း ကောင်းကင်မှ အကြည့်မလွှဲပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် တစ်စုံတစ်ခု သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာသော လူတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

ထိုသူသည် အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသော်လည်း လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသူသည် သတိလစ်နေပုံရသည်။

ထိုလူနှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ၁၀ မီတာခန့်သာ အကွာအဝေး လိုတော့သည့်အချိန်တွင် လုံချန်းက ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်ကာ ထိုသူကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ သာသာယာယာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်က ကျလာတာလဲ" လုံချန်းက ထိုသူကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ အသက် ၃၀ ကျော်ခန့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ တန်ဖိုးကြီးပုံရပြီး ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုမှ လာသူဟု ထင်ရသည်။ ထိုသူ၏ လက်ချောင်းတွင် အဆင့်မြင့် သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်း ရှိသော်လည်း သူကတော့ သတိလစ်နေဆဲပင်။

"သူက ဘယ်သူလဲ၊ ကောင်းကင်ပေါ်က ပြုတ်ကျလာတာလား" မင်ယုက မတ်တတ်ရပ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်၊ မီးကို ငြှိမ်းလိုက်ကြ" လုံချန်း၏ လက်ထဲရှိ လူ၏ အဝတ်အစားပေါ်မှ သွေးစက်များကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် လုံချန်းက အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ကျိချင်းက ဘာမှ ထပ်မမေးဘဲ မီးပုံပေါ်သို့ ရေများ အမြန်လောင်းကာ ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။ မီးပုံ ငြှိမ်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ပြန်လည် မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

အခန်း (၂၄၂) ဆေးဖော်စပ်ခြင်း

"ဟုတ်ကဲ့" ကျိချင်းက ဘာမှ ထပ်မမေးဘဲ မီးပုံပေါ်သို့ ရေများ အမြန်လောင်းကာ ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။ မီးပုံ ငြှိမ်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ပြန်လည် မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

"သူ့ကို ငါ့တဲထဲ ခေါ်သွားလိုက်။ ဒဏ်ရာတွေ ပိုဆိုးမလာအောင် ဂရုစိုက်ပေးပါ" လုံချန်းက ဒဏ်ရာရထားသော ထိုသူကို ရွန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း သူ့နောက်က လိုက်သွားကြ၊ အပြင်ကို မထွက်လာနဲ့ဦး" လုံချန်းက မိန်းကလေးများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ မင်ယုနှင့် ကျစ်ချင်းတို့မှာ လုံချန်း၏ စကားကို နားထောင်ကာ ရွန်နှင့်အတူ လိုက်သွားကြသည်။

လုံချန်းကတော့ အပြင်ဘက် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့်အကြာတွင် ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ကောင်းကင်မှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လုံချန်းအနေဖြင့် သားရဲများကိုသာ မြင်ရသော်လည်း ထိုသားရဲများပေါ်တွင် လူများ ပါလာလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

လုံချန်းသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေရင်း အတွေးနက်နေခဲ့သည်။

"တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေပြီထင်တယ်" လုံချန်းက သစ်ပင်ကို ကျောမှီရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လုံချန်းသည် နောက်သို့လှည့်ကာ သူ၏တဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"သူ့ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ အသက်ရှူနှုန်းလည်း နှေးလာပြီ" သူ တဲထဲမဝင်ခင်မှာပင် မင်ယုက ထွက်လာပြီး အသိပေးလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် သူမနောက်မှ တဲထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သတိလစ်နေသော လူ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုသူ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကာ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"သူ အဆိပ်မိနေတာပဲ... ဒဏ်ရာတွေကလည်း အတော်ပြင်းတယ်။ သူ့နောက်ကို လိုက်နေတဲ့သူတွေ လက်ထဲကနေ ဘယ်လိုလွတ်လာသလဲဆိုတာ အံ့သြစရာပဲ" လုံချန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်ရုတ်သိမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာတွေကိုတော့ ငါတို့မှာရှိတဲ့ ဆေးလုံးတွေနဲ့ ကုလို့ရပေမဲ့ အဆိပ်ကတော့... အဲဒါက တကယ့်ပြဿနာပဲ" လုံချန်းက ထိုလူကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်သည်။

"ငါတို့မှာသာ အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးရှိရင် သူ့ကို ကယ်နိုင်မှာပဲ" မင်ယုက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံး။ သူ့ကို ကယ်လို့ရပြီ" လုံချန်းက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုဆေးလုံးနှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာလဲ၊ နင့်မှာ အဲဒီဆေးလုံး ရှိလို့လား" ကျိချင်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်မယ်။ ကျိချင်း... နင့်ရဲ့တဲကို ခဏလောက် သုံးပါရစေ။ ငါ အာရုံမပျံ့လွင့်အောင် ဘယ်သူမှ အထဲကို မဝင်လာစေနဲ့" လုံချန်းက ကျိချင်းကို ပြောကာ တဲထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားပြီး ကျိချင်း၏ တဲအတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

"ကဲ... ဆေးအိုးလေး၊ မင်းကို စမ်းသပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" လုံချန်းက ဆေးအိုးကြီးကို ထုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကလေးများ၏ အသက်ဓာတ်ကို ခိုးယူသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံ အမျိုးသမီး၏ ဂူထဲမှ သူ သိမ်းဆည်းလာခဲ့သည့် ဆေးအိုးပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဆေးအိုးအောက်တွင် မီးစတင် မွှေးကာ အပူပေးလိုက်သည်။ အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ဆေးပင်များမှာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် အစုံအလင် ရှိနေသလို၊ ဖော်စပ်နည်းမှာလည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်မှ ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်အဆင့် ဆေးပညာရှင်၏ ဗဟုသုတများကြောင့်ပင်။

သူသည် မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အချိုးအစားများအတိုင်း ဆေးပင်များကို စနစ်တကျ ထည့်သွင်းကာ အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးကို စတင် ဖော်စပ်တော့သည်။

အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးသည် အဆင့်မြင့် လူသားအဆင့် ဆေးလုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ လုံချန်းတွင် ဝိညာဉ်အဆင့် ဆေးပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဗဟုသုတများ ရှိသော်လည်း လက်တွေ့ဖော်စပ်မှုပိုင်းတွင်မူ သူ အားနည်းနေသေးသည်။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆေးလုံးဖော်စပ်စဉ်က အဆင့်နိမ့် လူသားအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကျရှုံးပြီးမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ နှစ်ကြိမ်ပဲ စမ်းသပ်ဖို့ ဆေးပင်ရှိတာ... တကယ်လို့ နှစ်ကြိမ်လုံး ကျရှုံးရင်တော့ အဲဒီလူ သေမှာပဲ။ သူသေတာက ငါ့အတွက် ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလူက ငါ့အတွက် တစ်ချိန်ချိန်မှာ အသုံးဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ရမှာပဲ။ သူ့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ ကံပါလာရင် ငါ အောင်မြင်မှာပါ၊ တကယ်လို့ သူ သေရမယ်ဆိုရင်တော့လည်း... ငါ့ဆေးပင်တွေ အလကားကုန်တာပေါ့" လုံချန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်ရင်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ဆက်လုပ်နေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လိုအပ်သော အဆင့်များအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဆေးအိုးအတွင်းမှ မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အောင်မြင်သွားပြီ ထင်တယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆေးအိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် အဖုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားတော့သည်။

ဆေးအိုးအတွင်း၌ ဆေးလုံး သုံးလုံး ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ရှိသင့်သည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။ အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးမှာ အနက်ရောင် ရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဆေးအိုးထဲမှ ဆေးလုံးများမှာမူ အနီရောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ငါ ဘာမှားသွားတာလဲ" လုံချန်းက ဆေးအိုးထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ဆေးလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ တူးနေခြင်းမျိုး မရှိပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ကျနလှသည်။ ရနံ့မှာလည်း ရှိသင့်သည့်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း အရောင်ကသာ ကွဲပြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အဆင့် ဆေးပညာရှင် ဗဟုသုတနှင့်ပင် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါ ဟုန်းကျောက် ဆေးပင်ကို အများကြီး သုံးလိုက်လို့လား မသိဘူး၊ ဒုတိယအကြိမ်မှာ ပမာဏကို လျှော့ပြီး ထပ်စမ်းကြည့်ရမယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ အရောင်က မှန်သွားလောက်တယ်" လုံချန်းက အတွေးနက်စွာဖြင့် မီးပြန်မွှေးကာ အစကနေ ပြန်လည် ဖော်စပ်ပြန်သည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်အကြာတွင် ဆေးအိုးအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆေးလုံးများ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လုံချန်းသည် မီးကိုငြှိမ်းကာ အဖုံးဖွင့်၍ ဆေးလုံးများကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ လုံးဝ မပျော်ရွှင်နိုင်တော့ပေ။ ဆေးအိုးထဲမှ ဆေးလုံးများမှာ ပျက်စီးသွားသည်မှာ သိသာလှသဖြင့် သူသည် ထိုဆေးလုံးများကို ချက်ချင်း လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"ဟုန်းကျောက် ပမာဏကို လျှော့လိုက်တာက ဆေးဖော်စပ်မှုအပေါ် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်သွားပုံရတယ်။ ငါ ဖော်စပ်နည်းကို မပြင်ခဲ့သင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပထမအကြိမ်တုန်းက ဘာလို့ အနီရောင်ဆေးလုံးတွေ ထွက်လာရတာလဲ။ အဲဒီတုန်းက ငါ ဖော်စပ်နည်းအတိုင်း တိတိကျကျ လုပ်ခဲ့တာပဲကို" လုံချန်းသည် ပထမအကြိမ်က ရရှိခဲ့သော အနီရောင် ဆေးလုံးသုံးလုံးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထပ်စမ်းဖို့ ဆေးပင်လည်း မကျန်တော့ဘူး။ ဒီဆေးလုံး အလုပ်လုပ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ။ အရောင်ပဲ ကွဲနေတာဆိုတော့ အာနိသင်ရှိနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတော့ ရှိပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တာပေါ့" လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောကာ ဆေးအိုးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တော့သည်။