အခန်း (၂၄၅-၂၄၆)

အခန်း (၂၄၅) မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ

"မင်း သေချာရဲ့လား" လုံချန်းက အံ့သြသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အင်း... နင့်ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်ပါ" မင်ယုက သူမ၏ မြန်ဆန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ထိန်းချုပ်ရင်း လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အို... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ချစ်ရသူလေးရယ်" လုံချန်းက ပျော်ရွှင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောကာ သူ၏ဘောင်းဘီကို ချက်ချင်း ချွတ်၍ လုံချန်းလေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

မင်ယုသည် ကျိချင်းနှင့် လုံချန်းတို့ အတူရှိစဉ်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မှင်တက်သွားမိဆဲပင်။

"ကိုယ့်အတွက်နဲ့ မင်း ဒါတွေ လုပ်ပေးရလို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး" လုံချန်းက အားနာသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ဒီတစ်ခါပဲ လုပ်ပေးမှာနော်" မင်ယုက တိုးတိုးလေးပြောကာ လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် လာထိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ထိုကောင်လေးအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လုံချန်း အလိုရှိနေသည့်အတိုင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများကို အသုံးပြုကာ စတင် ကူညီပေးလိုက်တော့သည်။

"မင်း တကယ် တော်တယ်" လုံချန်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

မင်ယုမှာ ပြန်မပြောနိုင်သလို တုံ့ပြန်ရန်လည်း အားမရှိပေ။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း နီရဲနေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုံချန်းက သူမ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။

သူမသည် လုံချန်း အလိုရှိသည်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေရင်း သူမကိုယ်တိုင်၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ အတွင်းပိုင်းမှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု တိုးထွက်လာကာ သူမကို ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာစေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ အင်္ကျီအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ ဖောင်းဖောင်းလေးကို စတင် ပွတ်သပ် ကစားလာသည်။

သူမသည် ပါးစပ်ထဲမှ မထုတ်ဘဲ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုံချန်း၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံချန်းမှာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖောင်းဖောင်းလေးကို မရပ်မနား ပွတ်သပ် ဆုပ်နယ်ပေးနေသည်။

"ဒါ... ဒါတွေ မလုပ်ပါနဲ့" မင်ယုက ရီဝေသော အကြည့်ဖြင့် လုံချန်းကို တားရှာသည်။

"မင်းလည်း ဒါကို အလိုရှိနေမှန်း ကိုယ်သိပါတယ်။ မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မလိမ်ပါနဲ့တော့..." လုံချန်းက သူမ၏ ဖောင်းဖောင်းလေးပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ပုခုံးကို ကိုင်ကာ သူမကို မွေ့ရာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး သူမ၏ အပေါ်မှ အုပ်မိုးလိုက်သည်။

သူသည် သူမ၏ အင်္ကျီကို အထက်သို့ မတင်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းလှပသော ဖောင်းဖောင်းလေး အစုံမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ မင်ယုက သူမ၏လက်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက သူမ၏လက်များကို နူးညံ့စွာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုအလှတရားများကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

"အာ့..." မင်ယု၏ ပါးစပ်မှ ညည်းညူသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူမ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ လုံချန်းက သူမ၏ ဖောင်းဖောင်းလေးကို နမ်းရှိုက်ကာ အစွမ်းကုန် ကျီစယ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဝေဝါးလာတော့သည်။

လုံချန်းက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည ကိုယ် မင်းနဲ့ အတူအိပ်လို့ ရတယ် မဟုတ်လား"

"အင်း..." မင်ယုက နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လုံချန်းက ပြုံးလျက် သူမ၏ ကျန်ရှိနေသော အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ မင်ယုသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းလျက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ လုံချန်း အလိုရှိသမျှကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်တော့သည်။

သူသည်လည်း သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားကာ သူမ၏ အပေါ်သို့ ပြန်လည် တက်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထား ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ကိုယ် လုပ်တော့မယ်နော်" လုံချန်းက သူမ၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ" မင်ယု၏ လေသံမှာ စိုးရိမ်နေမှန်း သိသာလှသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ" လုံချန်းက ပြောကာ သူတို့ကြားက အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ပြီး သူမ၏ မို့မို့လေး အတွင်းသို့ သူ၏ ဓားကို ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

"အား..." မင်ယုသည် နာကျင်သော မျက်နှာထားဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ထွက်သွားသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် လုံချန်းက သူမကို အနမ်းများဖြင့် ချော့မြှူလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် နောက်ထပ် စက္ကန့် ၂၀ ခန့်အထိ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ သူမကိုသာ နမ်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူ၏ ခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ မင်ယုမှာ အသားကျလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိသဖြင့် လုံချန်းသည် သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်တော့သည်။

ကျိချင်းသည် သူမ၏ တဲထဲတွင် အနားယူနေသော်လည်း အနီးနားရှိ တဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ညည်းညူသံများကို ကြားနေရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်နေသည်။

"ဪ... ဒါက နင်ပြောတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဒါပေါ့။ ဒီညတော့ နင့်ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ငါ့အလှည့်ပဲ" ကျိချင်းက ပါးဖောင်းဖောင်းလေးဖြင့် ရေရွတ်ရင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

ထိုလှပသော ညတာမှာ နာရီပေါင်းများစွာ တိုင်အောင် ညည်းညူသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီးနောက်မှ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နီရဲသော နေမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုံချန်းနှင့် မင်ယုတို့သည် တဲထဲမှ အတူတူ ထွက်လာကြသော်လည်း ကျစ်ချင်းမှာ သူတို့ကို အပြင်တွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားကြသည်။

"ထွက်လာဖို့ တော်တော် ကြာတာပဲနော်။ ကြည့်ရတာ တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံလိုက်ရတာ လူကို တော်တော် ပင်ပန်းသွားစေပုံပဲ" ကျိချင်းက စနောက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ညက ဘယ်လိုနေလဲ ညီမလေး" သူမက မင်ယုကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"နင် အကုန်သိနေတာပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက ကျစ်ချင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သိတာပေါ့။ နင်တို့ နှစ်ယောက် လုပ်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေကြောင့် ငါ တစ်ညလုံး အိပ်လို့တောင် မရဘူး" ကျိချင်းက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

"နင် သူနဲ့ အချိန် ကုန်ဆုံးပြီးပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့အလှည့်ပဲနော်။ ဆင်ခြေတွေ ဘာတွေ မကြားချင်ဘူး" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရွန်သည် လုံချန်း၏ တဲထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာသည်။

"ဧည့်သည် နိုးလာပါပြီ" သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အကြောင်းကြားသည်။

"ကောင်းပြီ။ သူ နိုးလာမယ့် အချိန်ရောက်နေပြီပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် သူ၏တဲအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။

ဆံပင်နက်နှင့် ကောင်လေးမှာ မွေ့ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ဝေ့ကြည့်နေသည်။ လုံချန်းနှင့် အခြားသူများ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကိုက်နေသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေနဲ့ မတူဘူး။ မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" သူက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း အရင် မိတ်ဆက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ထိုလူ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၂၄၆) အထောက်အထား

"မင်းတို့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေနဲ့ မတူဘူး။ မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" သူက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော မျက်နှာသစ်များကြောင့် သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"မင်းကိုယ်မင်း အရင် မိတ်ဆက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်းက ရှေ့သို့တိုးကာ သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် မပြောပြခင် ထိုသူ့ဆီမှ အဖြေများကို အရင်ရယူချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့နာမည်က ကျိရှန်း... နေဝန်းတောက်ဖြာ အင်ပါယာရဲ့ ဒုတိယမင်းသားပဲ။ အခု ပြောဦး၊ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" သူက သံသယအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မံမေးမြန်းသည်။

"နေဝန်းတောက်ဖြာ အင်ပါယာလား။ အဲဒါက မြောက်ဘက် လအင်ပါယာရဲ့ အိမ်နီးချင်း မဟုတ်လား။ အဲဒီ အင်ပါယာ နှစ်ခုကြားမှာ မပြေလည်တဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်" ထိုသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျိချင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါက လုံချန်းပါ။ ဒါက မင်ယု၊ ဟိုဘက်ကတော့ ကျိချင်း။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့ရဲ့ ဇနီးတွေပဲ၊ ဟိုလူကတော့ ငါတို့ရဲ့ မြင်းရထားမောင်းသမား ရွန်။ မင်း နောက်ဆုံး မှတ်မိတဲ့ အရာက ဘာလဲ" လုံချန်းက မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် မေးခွန်းများ ဆက်မေးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံး မှတ်မိတာလား။ ငါ ဝေရှင်း နိုင်ငံမှာရှိတဲ့ သားရဲသခင် ကျောင်းတော်ကို သွားနေတုန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ငါ ပြန်တိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အဆိပ်မိနေတာ သိလိုက်ရတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို သုံးလို့မရတော့ဘူး" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို ပြောပြသည်။

"အဆိပ်က ငါ့ရဲ့ ခွန်အားရော စဉ်းစားဉာဏ်ကိုပါ ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။ ဝေရှင်းနိုင်ငံကို သွားမယ့်အစား အဲဒီပေါ်ကနေ ငါ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး..." ကျိရှန်းက ပြန်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုမျှသာ သူ မှတ်မိတော့သည်။

"အင်း... အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ ငါသိတယ်ထင်တယ်။ မင်းက ဒဏ်ရာတွေ အရမ်းပြင်းထန်ပြီး သတိလစ်သွားတော့ မင်းရဲ့ မိုးပျံ သားရဲပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာတာ။ မင်း ပြုတ်ကျလာတဲ့အချိန် ငါတို့က အဲဒီမှာ ရှိနေလို့ မင်းကို ဖမ်းလိုက်နိုင်တာ။ အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာတော့ မင်း ခန့်မှန်းနိုင်မှာပါ" လုံချန်းက ဇာတ်လမ်း၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ငါ့ကိုယ်ထဲမှာ အဆိပ်တွေ မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ကုပေးခဲ့တာလဲ" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို မေးသည်။

"ငါ အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးကို သုံးခဲ့တာပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံး ဟုတ်လား။ မင်း နောက်နေတာလား။ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကျိရှန်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှလောက် အံ့သြနေရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

"အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးက ငါ့ကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကို မကုနိုင်ဘူး။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ လိုက်နေတုန်း ငါ့လက်ထဲမှာ အဲဒီဆေးလုံး နှစ်လုံး ရှိနေသေးတယ်။ ငါ အဲဒါတွေကို စားခဲ့ပေမဲ့ အလကားပဲ။ အဆိပ်တစ်ထောင်ကု ဆေးလုံးမှသာ ငါ့အဆိပ်ကို ကုနိုင်မှာ။ မင်း အဲဒီဆေးလုံးကို မသိဘဲ သုံးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်" ကျိရှန်းက ရှင်းပြသည်။

"အဆိပ်တစ်ထောင်ကု ဆေးလုံး ဟုတ်လား။ အဲဒီဆေးလုံးက ပုံမှန်အားဖြင့် အနီရောင်လား" လုံချန်းက မှင်တက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးက အနက်ရောင် ဖြစ်ပေမဲ့ အဆိပ်တစ်ထောင်ကု ဆေးလုံးကတော့ အနီရောင်ပဲ" ကျိရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။

ကျိရှန်း၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လုံချန်းမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

'ငါက အဆိပ်တစ်ထောင်ကု ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ခဲ့တာလား။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့လဲ' သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွေးနေမိသည်။

"အဆိပ်တစ်ထောင်ကု ဆေးလုံးရဲ့ ဖော်စပ်နည်းက အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးရဲ့ ဖော်စပ်နည်းနဲ့ အတူတူပဲလား" လုံချန်းက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အဖြေကို ရှာဖွေရန် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်က ဆေးပညာရှင် တစ်ယောက် မဟုတ်ပေမဲ့ ငါကြားဖူးတာတော့ အဆိပ်တစ်ထောင်ကု ဆေးလုံးက ဖော်စပ်နည်း ပိုရှုပ်ထွေးပြီး အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးထက် ပိုရှားပါးတဲ့ ဆေးပင်တွေ အများကြီး လိုအပ်တယ်တဲ့" ကျိရှန်းက အတွေးနက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

'အဲဒါဆို ဘာလို့လဲ။ ဖော်စပ်နည်းကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ ရွှေအဆင့် ဆေးပညာရှင်တွေမှ ဖော်စပ်နိုင်တဲ့ ဆေးလုံးကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖော်စပ်နိုင်ရတာလဲ။ အဆိပ်တစ်ရာကု ဆေးလုံးကနေ အဆိပ်တစ်ထောင်ကု ဆေးလုံးအဖြစ် ဘယ်လို အဆင့်တက်သွားတာလဲ။ ဟို နေနဲ့လ ဆေးအိုးကြောင့်လား။ ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး' လုံချန်းသည် သူဖော်စပ်ခဲ့သော ဆေးလုံးအကြောင်းကို တွေးရင်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်ကလဲ" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟမ်... မင်း တစ်ခုခု မေးလိုက်တာလား" လုံချန်းက သူ၏ အတွေးများထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ မင်းတို့ ဘယ်ကလဲလို့ ငါမေးတာ" ကျိရှန်းက သူ၏ မေးခွန်းကို ထပ်ပြောသည်။

"ဪ... ငါက ရွှေနိုင်ငံကပါ" လုံချန်းက ဆေးလုံးအကြောင်း တွေးနေဆဲမို့ မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်မိသည်။

'ရွှေ ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဒုတိယအဆင့် နိုင်ငံမဟုတ်လား။ သူ့ရဲ့ အထောက်အထား ဖုံးကွယ်ဖို့ ဒီထက်ပိုပြီး ယုံကြည်ရမယ့် အလိမ်အညာမျိုး မပြောသင့်ဘူးလား' ကျိချင်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် အင်ပါယာတစ်ခုက လာသည်ဟု ကျိရှန်းကို မပြောချင်၍ လိမ်ပြောနေသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဪ ရွှေနိုင်ငံလား။ အဲဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့မှာ မေ့လို့မရနိုင်တဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ရှိတယ်။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အဲဒီကို ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ စိတ်မကောင်းစရာက အဲဒီမှာ ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ တစ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ကြသေးတယ်။ ကံကောင်းလို့ စီနီယာတစ်ယောက်က ငါ့ကို ကူညီပြီး အသက်ကယ်ပေးခဲ့တာ။ နင် ဆရာကြီး လုံရန်ကို သိလား" လုံချန်းက ရွှေနိုင်ငံအကြောင်း ပြောလိုက်သဖြင့် ကျိရှန်း အံ့သြသွားပြီး သူ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည် တမ်းတလိုက်မိသည်။

"ဆရာကြီး လုံရန်လား၊ အင်း... ငါ သူ့ကို တစ်ခါ ဆုံဖူးတယ်။ မင်းပုံပြင်နဲ့ သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူက မင်းကို... ?" လုံချန်းမှာ သူ၏ အဘိုးအမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။ သူက အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို သတ်ပေးခဲ့တဲ့သူပဲ။ ကံမကောင်းတာက အဲဒီတုန်းက ဆရာကြီး လုံရန်ကို ဆုချဖို့ ငါ့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး မပါလာဘူး။ ငါ သူ့ကို အသက်ပေး ဆေးလုံး တစ်လုံးပဲ ပေးနိုင်ခဲ့တယ်" ကျိရှန်းက အားနာသောအပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

'အသက်ပေး ဆေးလုံးလား။ ငါ မှတ်မိတယ်။ အဘိုးက အဲဒီအကြောင်း တစ်ခါ ပြောဖူးတယ်။ သူ အသက်ကယ်ပေးခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဆီကနေ အသက်ပေး ဆေးလုံးတစ်လုံး ရခဲ့တယ်လို့ ပြောတာ။ အဲဒီဆေးလုံးကပဲ လုံထျန်း လုပ်ကြံခံရပြီးနောက် သူ့အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တာပဲ။ ကံမကောင်းတာက အဲဒီဆေးလုံးတောင် သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်ကိုတော့ မကုနိုင်ခဲ့ဘူး' လုံချန်းသည် ထိုဆေးလုံးအကြောင်းကို ပြန်လည် သတိရသွားတော့သည်။