အခန်း (၂၄၇-၂၄၈)

အခန်း (၂၄၇) ခရီးဖော်လား

'အသက်ပေး ဆေးလုံး ဟုတ်လား။ ငါမှတ်မိတယ်။ အဘိုးက အဲဒီအကြောင်း တစ်ခါပြောဖူးတယ်။ သူအသက်ကယ်ပေးခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီကနေ အသက်ပေးဆေးလုံးတစ်လုံး ရခဲ့တယ်လို့ ပြောတာ။ အဲဒီဆေးလုံးကပဲ လုံထျန်း လုပ်ကြံခံရပြီးနောက် သူ့အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တာပဲ။ ကံမကောင်းတာက အဲဒီဆေးလုံးတောင် သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်ကိုတော့ မကုနိုင်ခဲ့ဘူး' လုံချန်းသည် ထိုဆေးလုံးအကြောင်းကို ပြန်လည်သတိရရင်း တွေးနေမိသည်။

"ဒါနဲ့ မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မသိလိုက်ဘဲ အဆိပ်မိသွားတာလဲ။ မင်းလည်း လက်ဖက်ရည်ပွဲတစ်ခုခု တက်ခဲ့သေးလို့လား" လုံချန်းက လုံစု သူ့ကို ဆေးခတ်ခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ခါးသက်သက်အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဪ ဟုတ်သားပဲ။ အခု မင်းပြောမှ ငါဘယ်တုန်းက အဆိပ်မိခဲ့လဲဆိုတာ သိပြီထင်တယ်။ အင်ပါယာကနေ မထွက်ခွာခင်လေးမှာ ငါ့အစ်ကိုကြီး ငါ့အတွက်လုပ်ပေးတဲ့ ဂုဏ်ပြုပွဲကို တက်ခဲ့သေးတယ်။ အဲဒါက ငါအင်ပါယာကနေ မထွက်ခွာခင် နောက်ဆုံး စားသောက်ခဲ့တဲ့နေရာပဲ" ကျိရှန်းက သံသယရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီတော့ မင်းက မင်းအစ်ကိုကို သံသယရှိတာပေါ့။ မင်းက ဒုတိယ မင်းသားဆိုတော့ မင်းအစ်ကိုကြီးက အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်မှာပေါ့ ဟုတ်လား။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက ဘာလို့ မင်းကို ပစ်မှတ်ထားရမှာလဲ။ မင်းကသာ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ သူက အိမ်ရှေ့မင်းသား မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက တတိယမင်းသား ကျိဟူလေ၊ ဒါပေမဲ့ သူက မနှစ်ကပဲ ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားရှာတယ်။ အခုထိ အိမ်ရှေ့မင်းသားအသစ်ကို မရွေးချယ်ရသေးဘူး" ကျိရှန်းက ခေါင်းခါရင်း လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။

"စိတ်မကောင်းစရာက ငါ့ခမည်းတော်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း စတင်ဆိုးရွားလာပြီး အခြေအနေတွေက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ငါက ထီးနန်းဆက်ခံခွင့် ရှိနေကြတော့ သူ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာက မထူးဆန်းတော့ဘူးပေါ့" ကျိရှန်းက သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူသည် အနည်းငယ်လည်း ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

"ငါနဲ့ ငါ့အစ်ကို တစ်ချိန်ချိန်မှာ ပဋိပက္ခဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။ အဲဒါကြောင့် ငါအင်ပါယာကနေ ထွက်ခွာပြီး ဝေရှင်းနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ သားရဲသခင် ကျောင်းတော်ကို သွားပြီး တပည့်ခံဖို့နဲ့ ငါ့ရဲ့ သားရဲယဉ်ပါးစေတဲ့ အစွမ်းတွေကို မြှင့်တင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ" ကျိရှန်းက ပြောသည်။

"ငါကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်တာပါ။ နိုင်ငံရေးတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေချင်ခဲ့ပေမဲ့ လောကကြီးက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဒီလောက်တောင် လောနေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး။ အဆိပ်မိတာတင် မကဘူး၊ လုပ်ကြံဖို့ပါ ကြိုးစားကြတာပဲ" ကျိရှန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကိုယ့်ဘာကိုယ် ပြောနေသလို ရှိသည်။

"ကဲ... ငါ့အကြောင်းတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ မင်းတို့ကရော ဘယ်ကို သွားနေကြတာလဲ။ ငါတို့ အခု ဘယ်နေရာကို ရောက်နေလဲဆိုတာ ငါသေသေချာချာ မသိပေမဲ့ ရွှေနိုင်ငံနဲ့တော့ အတော်ဝေးသေးတယ်ဆိုတာ ငါ သေချာတယ်" ကျိရှန်းက ခေါင်းခါရင်း အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။ သူ့အစ်ကိုအကြောင်း ပြောပြီးနောက် သူ စိတ်ဓာတ်ကျလာပုံရသည်။

"ငါတို့လား။ ငါတို့လည်း ဝေရှင်းနိုင်ငံကို သွားနေတာ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဪ... အံ့သြစရာပဲ။ ငါလည်း အဲဒီကို သွားနေတာလေ။ အဲဒီမှာ သားရဲသခင် ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းခွဲတစ်ကျောင်း ရှိတယ်။ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာမှာရှိတဲ့ ကျောင်းခွဲက ပိုနီးပေမဲ့ ငါဘာလို့ ဒီကျောင်းခွဲကို ရွေးခဲ့လဲဆိုတာ အကြောင်းပြချက်တွေကတော့ ရှင်းပါတယ်" တခြားသူတွေလည်း တစ်နေရာတည်းကို သွားနေကြသည်ဟု ကြားရသဖြင့် ကျိရှန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါတို့ အတူတူသွားကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" သူက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဒါက... ဒါပေမဲ့ နင့်နောက်ကို လိုက်နေတဲ့သူတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ အတူတူ သွားကြရင် ငါတို့ပါ ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်လို့ အဲဒါက ကောင်းတဲ့အကြံ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်" လုံချန်း မဖြေခင်မှာပင် ကျိချင်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ သတိလစ်နေခဲ့တာလဲ" ကျိရှန်းက ကျိချင်းကို ပြန်မဖြေဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်း တစ်ညလုံး သတိလစ်နေတာ။ အခုက မနက်စောစောရှိသေးတယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေပေးသည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့သူတွေ အခုထိ ဒီကို ရောက်မလာသေးဘူးဆိုရင် သူတို့ ငါဘယ်မှာလဲဆိုတာ မသိကြတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ သူတို့ ငါ့ကို ရှာတွေ့တော့မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး" ကျိရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"တကယ်လို့ သူတို့က ဝေရှင်းနိုင်ငံမှာ မင်းကို စောင့်နေကြရင်ရော" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟက်... သူတို့ အဲဒီမှာ ငါ့ကို စောင့်နေဖို့ အခွင့်အရေးက ပိုတောင်နည်းပါသေးတယ်"

"ဘာလို့လဲ" လုံချန်းက စူးစမ်းသည်။

"ငါ သားရဲသခင် ကျောင်းတော်ကို သွားမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ လိုက်လာတုန်းကလည်း ငါ ဝေရှင်းနိုင်ငံမှာ မရပ်ခဲ့ဘဲ ကျော်သွားခဲ့တာဆိုတော့ အဲဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ ပန်းတိုင်မှန်း သူတို့ မသိနိုင်ဘူးလေ။ ငါ့ရဲ့ခြေရာ ပျောက်သွားပြီဆိုရင် သူတို့ ငါ့ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ငါ မင်းစကားကို သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ငါတို့မှာ မြင်းရထား တစ်စီးပဲ ရှိတာ၊ အဲဒါကလည်း လူ ၃ ယောက်နဲ့ မောင်းသမားတစ်ယောက်ပဲ ဆံ့တာလေ။ မင်းကို ငါတို့နဲ့ ခေါ်သွားဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး" လုံချန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... အဲဒါအတွက်တော့ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ မင်းတို့ရဲ့ မြင်းရထားထဲမှာ ထိုင်မလိုက်ဘဲ မင်းတို့နဲ့အတူ ခရီးသွားလို့ ရပါတယ်။ ငါယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားတဲ့ သားရဲက ငါ့ကို သယ်သွားဖို့ အင်အားအပြည့်ရှိပါတယ်။ သူက တကယ့်ကို သန်မာတဲ့ကောင်ကြီးပါ" ကျိရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောကာ လုံချန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ မင်းရဲ့ မိုးပျံ သားရဲက ထွက်သွားပြီလေ။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ လက်ထဲမှာ အသတ်ခံရလောက်ပြီလို့ ငါသေချာတယ်" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟို မိုးပျံ လင်းယုန်ကြီးက ငါယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားတဲ့ သားရဲ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက ခရီးသွားဖို့ သုံးတဲ့ ပုံမှန်သားရဲ တစ်ကောင်ပါပဲ။ ငါယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားတဲ့ သားရဲက မပျံနိုင်လို့လေ" ကျိရှန်းက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"အပြင်ကို သွားရအောင်၊ ငါပြမယ်" ကျိရှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောကာ တဲအပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

"သူက သူ့ရဲ့ သားရဲနဲ့ ပတ်သက်လာရင် တော်တော်လေး စိတ်အားထက်သန်တာပဲ" လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်ရင်း အပြင်သို့ လိုက်ထွက်ခဲ့သည်။

"သူက မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲ။ သူ့မှာ အဲဒီထက် ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ စဉ်းစားစရာ ရှိနေတာကို" မင်ယုကလည်း မတ်တတ်ရပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"သူ့ရဲ့ သားရဲကို ပြချင်လို့ တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲ။ အဲဒါက တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်" ကျိချင်းက ရယ်မောရင်း လုံချန်းနောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။

အခန်း (၂၄၈) ဝိညာဉ်ဝါးမျို ဝံပုလွေ

"သူ့ရဲ့ သားရဲကို ပြချင်လို့ တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲ။ အဲဒါက တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်" ကျိချင်းက ရယ်မောရင်း လုံချန်းနောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။

"မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲထက်တော့ ရှားပါးမှာ မဟုတ်ပါဘူး" မင်ယုကလည်း ကျိချင်းနောက်က လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါကတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲဆိုတာ သားရဲသခင်တွေ အလိုချင်ဆုံး သားရဲလို့တောင် ပြောကြတာကိုး" ကျိချင်းက တဲထဲက မထွက်ခင်မှာပဲ မင်ယုရဲ့စကားကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေးကို ကြည့်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ ငါကတော့ သူ့အတွက် တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ" ကျိရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကနေ အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"သားရဲ သယ်ဆောင် အိတ်လား။ ငါ သိပ်တော့ အံ့သြမနေတော့ပါဘူး။ မင်းက အင်ပါယာတစ်ခုရဲ့ မင်းသားပဲလေ" လုံချန်းက လက်ပိုက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ သူက ထိုအိတ်ကို စိတ်ဝင်စားသော်လည်း စိတ်မဝင်စားသလို ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဒါက ငါ ပထမဆုံး သားရဲကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်တုန်းက ခမည်းတော် ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်လေ။ ဒီအိတ်က ဝိညာဉ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သားရဲ ၅ ကောင်အထိ တစ်ပြိုင်တည်း ထည့်ထားလို့ ရတယ်" ကျိရှန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု အဲဒီအိတ်ထဲမှာ သားရဲ ဘယ်နှစ်ကောင် ရှိနေလဲ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ 'သူ့မှာ သားရဲ ၅ ကောင်လောက် ရှိနိုင်တယ်' လုံချန်း တွေးလိုက်သော်လည်း သူရရှိလိုက်သော အဖြေကမူ ကွဲပြားနေခဲ့သည်။

"ငါလား၊ ငါ့မှာ ယဉ်ပါးထားတဲ့ သားရဲ ၂ ကောင်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အခု အဲဒီထဲက တစ်ကောင်ကို ငါ ပြမယ်" ကျိရှန်းက ပြုံးလျက် သားရဲအိတ်ကို သုံးကြိမ် ပုတ်လိုက်သည်။

အိတ်ငယ်လေးမှာ ခဏတာ တောက်ပသွားပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ အလင်းစက်လေးတစ်စက် အိတ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူတို့ရှေ့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကာ သားရဲကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ငွေရောင် ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး လုံချန်းထက်ပင် အရပ်ရှည်နေသေးသည်။ ထိုဝံပုလွေမှာ အရပ် ၂ မီတာကျော်ရှိပြီး အလျားမှာ ၃.၅ မီတာခန့် ရှိသည်။ သူ၏ ဖြူဖွေးသောအမွှေးများနှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် ဖြူဖွေးစူးရှသော အစွယ်ကြီးနှစ်ချောင်းလည်း ရှိနေသည်။

"ဒါက ငါယဉ်ပါးထားတဲ့ သားရဲ အဖြူလေးပဲ။ သူက ဝိညာဉ်ဝါးမျို ဝံပုလွေ တစ်ကောင်လေ။ တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ သားရဲလို့ ငါ ပြောရမှာပဲ။ သားရဲသခင်တွေ ဝိညာဉ်ဝါးမျို ဝံပုလွေထက် ပိုလိုချင်တဲ့ သားရဲဆိုတာ နည်းနည်းပဲ ရှိတာ" ကျိရှန်းက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့နာမည်က အဖြူလေးလား" လုံချန်းက ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အင်းလေ" ကျိရှန်းက ဂုဏ်ယူစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ငါကပဲ ငါ့ရဲ့ အဖော်တွေကို နာမည်ပေးတာ ညံ့တယ်လို့ ထင်နေတာ" လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသည့် သားရဲကြီးအတွက် ထိုနာမည်က လုံးဝ မလိုက်ဖက်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

"ဟေး... ငါ နာမည်ပေးတာ မညံ့ပါဘူး။ အဖြူလေးဆိုတာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ နာမည်ပဲ" ကျိရှန်းက သူပေးထားသည့် နာမည်ကို သူများက ညံ့သည်ပြောသဖြင့် မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်ပါယာမှာတုန်းက လူတိုင်းက ငါ နာမည်ပေးတာ တော်တယ်လို့ ချီးကျူးခဲ့ကြတာနော်" သူက ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ပြောသည်။

"သူတို့က အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့။ မင်းက မင်းသားတစ်ပါးပဲဟာ" လုံချန်းက ကျိရှန်းကို ကြည့်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကျိရှန်းက လုံချန်း၏ စကားကို ကြားပြီး မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် ဝံပုလွေကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဟေး အဖြူလေး... ငါပေးတဲ့ နာမည်က ကောင်းတယ် မဟုတ်လား" သူက ဝံပုလွေကြီးကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ မေးလိုက်သည်။

ကျိရှန်းကို ကြည့်နေသော ဝံပုလွေကြီးမှာ ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲသွားတော့သည်။ သူက သူ့သခင်၏ မေးခွန်းကို လုံးဝ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့သည်။

ဝံပုလွေကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသော ကျိရှန်းမှာ ရင်ကျိုးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားတော့သည်။

"ဟေး... အဲလောက်ကြီး စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့။ နာမည်ကလည်း အဲလောက်ကြီးတော့ မဆိုးပါဘူး။ တစ်မျိုးကြည့်ရင်တော့ ချစ်စရာကောင်းပါတယ်" လုံချန်းက အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောမိသူဖြစ်၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ကျိရှန်းကို ချော့လိုက်ရသည်။

"အင်း... ငါ နားလည်ပါတယ်။ ငါ့ကို အားနာပြီး လိမ်မပြောပါနဲ့တော့" ကျိရှန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ဪ ဟုတ်သားပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကျန်တဲ့ သားရဲ နှစ်ကောင်ရဲ့ နာမည်တွေက အများကြီး ပိုကောင်းတယ်နော်" ကျိရှန်းက ပြန်လည် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။

"ငါ ယုံပါတယ်" လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့်သာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အတွေးများကို ထုတ်ပြောမိသည်ကိုပင် နောင်တရနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ နာမည်တွေက ချိုချိုလေးနဲ့ ယွမ်ယွမ် တဲ့။ နာမည်တွေက ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်လား" ကျိရှန်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ချိုချိုလေး နဲ့ ယွမ်ယွမ် ဟုတ်လား" လုံချန်းက မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်းပင် မသိတော့ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဘာလို့ ဘာမှ မပြောတာလဲ" ကျိရှန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။

"နာမည်တွေက... အင်း... တော်တော် ကောင်းပါတယ်" လုံချန်း လက်လျှော့လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စများကို သူ ထပ်မပြောချင်တော့ပေ။

"ဟုတ်တယ်လေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့က မြင်းရထားနဲ့ သွားကြ၊ ငါကတော့ အဖြူလေးပေါ်မှာ စီးပြီး လိုက်ခဲ့မယ်။ အဲဒါဆို ငါတို့ အတူတူ သွားလို့ရသလို မင်းတို့ရဲ့ နေရာ ကျဉ်းကျဉ်းလေးကိုလည်း ငါက အနှောင့်အယှက် မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့" ကျိရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက အဲဒီလောက်အထိ အတင်းပြောနေမှတော့ ငါတို့နဲ့ အတူလိုက်ခဲ့ပေါ့။ မနက်စာ အရင်စားကြမယ်၊ ပြီးမှ ဝေရှင်းနိုင်ငံကို ထွက်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက ကျိရှန်းကို ပြောလိုက်သည်။

သွားမည့်နေရာက အတူတူဖြစ်နေသဖြင့် ကျိရှန်း အတူလိုက်လာသည်ကို လုံချန်း စိတ်မရှိပေ။

ထို့အပြင် ကျိရှန်းပေးခဲ့သော အသက်ပေးဆေးလုံးကြောင့် လုံထျန်း အသက်ရှင်ခဲ့ရသဖြင့် ကျိရှန်းသည် ယခုခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ဟောင်း၏ အသက်သခင်လည်း ဖြစ်နေပေသည်။

လုံထျန်းသည် ထိုဆေးလုံးကြောင့် အသက်ရှင်ခဲ့သော်လည်း ဉာဏ်ရည်မမှီဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည်မှာ မှန်သော်လည်း ကျိရှန်းပေးသော ဆေးလုံးကြောင့် အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်မှာလည်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

"ရွန်... မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား" လုံချန်းက မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့နောက်မှာ ရပ်နေသော ရွန်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး။ မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ" ရွန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ။ စားပြီးရင် ထွက်ကြစို့" လုံချန်းက ပြောကာ ရွန်နောက်ကနေ လိုက်သွားသည်။

အားလုံး အတူတူ ထိုင်လိုက်ကြပြီး မနက်စာကို စတင် စားသောက်ကြတော့သည်။