အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း ၃၇ - မသေမျိုးကျင့်စဉ်

ချန်လော့သည်လည်း အကျပ်အတည်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေသည်။ သူသည် အပြာရောင် ကျောက်မျက်ရတနာပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေပြီး အစောပိုင်းက ဂူအဝင်ဝတွင် သူအကြိမ်အနည်းငယ် ရှူရှိုက်ထားခဲ့သော မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်၊ လက်ဖြင့် စမ်းသပ်၍မရနိုင်သော ချီများက စတင် အသက်ဝင်လာ၏။

အပြာရောင်အလင်းတန်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုချီအနည်းငယ်က အနည်းငယ်မျှ ခုခံမှုကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

ဤတိုတောင်းလှသော အချိန်လေးကပင် ချန်လော့ကို တုံ့ပြန်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ဤစွမ်းအားကို မခံနိုင်ပေ။

သူတင်မကဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ဦးနှောက်ကိုးဆယ့်ကိုးခုစလုံးကလည်း ၎င်းကို မခံနိုင်ကြပေ။ ပါရမီရှင် ပါရမီရှိသူများသာလျှင် မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းကို ကျင့်ကြံနိုင်ပေမည်။

'တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက်ကို ပြောင်းလိုက်။'

နားလည်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်လော့သည် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက်ကို အသက်သွင်းလိုက်၏။

အမှန်ပင်၊ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် အပြာရောင်အလင်း၏ ဖျက်ဆီးနိုင်သောအာနိသင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချီကဲ့သို့ စုပ်ယူနိုင်သော စွမ်းအင်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကွာခြားချက်မှာ ချီသည် သူကိုယ်တိုင် တက်ကြွစွာကျင့်ကြံပြီး တစ်စတစစုဆောင်းထားရသည့်အရာ ဖြစ်သော်လည်း ယခု အပြာရောင်စွမ်းအင်မှာမူ သူ၏ ကိုယ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် အတင်း စီးဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိပေ။

အပြာရောင်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့် ချန်လော့သည် တိမ်တိုက်များပေါ်သို့ လွင့်မျောသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်သွားသည့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုး ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုခံစားချက်က ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ရှင်းလင်းနေ၏။

သူသည် ကြီးမားသောလွတ်လပ်မှုကို ရရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သတ္တုတွင်းထဲမှ လွင့်မျောထွက်ခွာကာ တောင်ကြားမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏ မြင်ကွင်းမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားပြီး အဝေးတွင် ထွက်ပြေးနေကြသော အဘိုးကြီးထျန်းနှင့် သူ၏ တူသုံးယောက်တို့၏ ကျောပြင်များကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြီးမားသော လွတ်လပ်မှု၊ ကြီးမားသော သက်တောင့်သက်သာရှိမှု။

ကြွပ်

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ချန်လော့၏ အတွေးများ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။ ကြီးမားသော လွတ်လပ်မှုနှင့် သက်တောင့်သက်သာရှိမှု ခံစားချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ အလွန်လေးလံနေသည်။

ဂူထဲရှိ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေခဲ့သော တာအိုအဘိုးကြီး လီချန်သည် အပြာရောင်အလင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုကင်းမဲ့သွားပြီးနောက် သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ဘုန်းကနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ အလောင်းမှာ မြေပြင်နှင့် ထိမိသည်နှင့် ပျစ်စေးသောသွေးများအဖြစ်ကြေမွသွားပြီး နက်မှောင်သော သွေးများက မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ လုံးဝ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်။

'နှမြောစရာကောင်းတဲ့ ဦးနှောက်တစ်ခုပဲ။'

ထိုအတွေးက ချန်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

သူ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ ကြေမွသွားသော အပြာရောင်သလင်းကျောက်ကို အိပ်မက်တစ်ခုလို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ဒါ မသေမျိုးကျင့်စဉ် လား အဲဒီခံစားချက်က..."

အပြာရောင် သလင်းကျောက်သည် ၎င်း၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုပြီးနောက် ထပ်မံကွဲကြေသွားကာ ချန်လော့၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။

အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချန်လော့ လုံးဝ သတိပြန်ဝင်လာ၏။

သူ လှုပ်ရှားချင်သော်လည်း သူ၏ အတွေးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြားတွင် မအပ်စပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး နှစ်စက္ကန့်ကြာမှသာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က စတင်လှုပ်ရှားလာ၏။

ထို့အပြင် သူ၏သွေးကြောများသည် စွမ်းအင်များကို အလွန်အကျွံ စုပ်ယူထားမိသဖြင့် နေရာအနှံ့ ပျက်စီးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အများအပြားမှာ သွေးထွက်နေသည်။

သိုင်းပညာရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူသည် အခြေခံအားဖြင့် ကုသ၍မရနိုင်လောက်အောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု မခံစားရဘဲ ကုန်ခန်းသွားခြင်းမရှိသော ခွန်အားများ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"အရင်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်သွားကြရအောင်။"

ချန်လော့သည် မူးဝေနေမှုကို တောင့်ခံကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဂူအဝင်ဝဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

အစောပိုင်းက သတ္တုတွင်း ပွင့်လာစဉ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ထူးခြားသည့် နိမိတ်လက္ခဏာများကို သူ မမေ့သေးပေ။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများ မရောက်လာမီ သူ ထွက်ပြေးရမည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထွက်ခွာသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့ခဲ့သည်။

သတ္တုတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချန်လော့သည် နေရာကို အကဲခတ်ကာ အစောပိုင်းက အဘိုးကြီးထျန်းနှင့် သူ၏တူများကို တွေ့ခဲ့ရသည့် နေရာကို ပြန်လည်မှတ်မိလိုက်ပြီး သူတို့နောက်သို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးသို့ ထွက်သွားရမည်။

ဤနေရာသည် မကြာမီ ဝဲဂယက်တစ်ခု၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာတော့မည်။

'ဟို ဓားကြီးကိုင်ထားတဲ့ ဆရာသခင်ရဲ့ ခေါင်းက ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်၊ တော်တော် နှမြောစရာကောင်းတာပဲ။'

ချန်လော့သည် အလွန်ခက်ခဲစွာ လျှောက်လှမ်းနေရသော်လည်း သူ၏ စိတ်မှာမူ အလွန်တက်ကြွနေသည်။ တောင်ကြားထဲရှိ မြင်ကွင်းများကြောင့် သူ၏အာရုံများ လွင့်ပါးနေပြီး မနက်ဖြန် မနက်စာ ဘာစားရမလဲဆိုသည်ကိုပင် တွေးတောနေသေးသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် တောင်ကြားထဲသို့ လူများ ထပ်ရောက်လာကြ၏။

အသံပေါင်းများစွာ ရောယှက်သွားပြီးနောက် လက်နက်များ ထိခိုက်သံနှင့် သိုင်းလောက တိုက်ပွဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အင်အားစု အများအပြားသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။

သိုင်းလောကသား ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် သေဆုံးခဲ့ကြပြီး အဆုံးတွင် မည်သူက အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည် သို့မဟုတ် မည်သူက အနိုင်ရရှိခဲ့သည်ကို မသိရပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တောင်ကြားဒေသကို နောက်ဆုံးတွင် အင်ပါယာနန်းတော်က သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး ဒေသတစ်ခုလုံးကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကာ ချဉ်းကပ်လာသူ မည်သူ့ကိုမဆို ညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ချန်လော့သည် အရှေ့ဘက်သို့ ဆက်လက်ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်မသိ၊ နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးကြီးထျန်းနှင့် သူ၏တူ သုံးယောက်တို့၏ ကျောပြင်များကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏အသံကြောင့် သူတို့လေးဦး လန့်ဖျပ်သွားပြီး အဘိုးကြီးထျန်းက လှည့်ကြည့်ကာ မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"သူရဲကောင်းကြီး"

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ဒဏ်ရာတွေ ရလာရတာလဲ ဟိုဓားပြတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့လို့လား"

ဤအချိန်တွင် ချန်လော့၏ မျက်လုံးထဲရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဝေဝါးနေပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းက ပေါင်တစ်ထောင်ခန့် လေးလံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ရင်းနှီးသောအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ ဆက်လက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားတော့သည်။

"မင်းတို့ ဘာကြည့်နေကြတာလဲ မြန်မြန်သွားကူကြလေ။"

အဘိုးကြီးထျန်းသည် ချန်လော့ကို ထူရန် ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏တူနှင့် ဖန့်ရှန်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်တို့ ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဦးလေးငါး၊ ဒီလူက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှ ရင်းနှီးတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ၊ ပြဿနာကို အိမ်ခေါ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။"

ထျန်းတာ့နျူမှာ ကူညီရန် သိပ်စိတ်မပါလှပေ။

သူ၏ အမြင်အရ ချန်လော့ကဲ့သို့သော လူမျိုးများသည် မွေးရာပါပြဿနာကောင်များ ဖြစ်ကြပြီး ယခုအချိန်တွင် အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ သူ့ကို ဤနေရာတွင် ပစ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် နောက်ပိုင်း ဖြစ်လာမည့် သိုင်းလောက ကလဲ့စားချေမှုများက သူတို့နှင့် ဘာမှပတ်သက်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ အစောပိုင်းက သူရဲကောင်းကြီးရဲ့ ကာကွယ်မှုသာ မပါရင် မင်းတို့ သေနေတာ ကြာလှပြီ၊ပြီးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ အခြေခံ အကျေးဇူးသိတတ်မှုကိုတောင် နားမလည်ကြဘူးလား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြီးပြင်းလာကြတာလဲ"

အဘိုးကြီးထျန်းက ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သဖြင့် ထျန်းတာ့နျူနှင့် ဖန့်ရှန်း ညီအစ်ကိုတို့မှာ မျက်နှာပူသွားကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့သည် အဘိုးကြီးထျန်းနှင့်အတူ ဝင်ရောက်ကူညီပေးလိုက်ရတော့သည်။

ချန်လော့သည် သတိလစ်နေစဉ်အတွင်း ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သူ အမှန်တကယ် သတိလစ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်တို့သည် အလွန်အမင်း မအပ်စပ်ခြင်း ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ အပြာရောင်ကျောက်မျက်ရတနာကို စုပ်ယူလိုက်ခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဖြစ်ဟန်တူပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် အချိန်လိုအပ်မည်။

နေ့တစ်ဝက် ကြာပြီးနောက်။

သူတို့သုံးဦး၏ အကူအညီဖြင့် ချန်လော့သည် အနီးနားရှိ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

အဘိုးကြီးထျန်းသည် ချန်လော့ အစောပိုင်းက ပေးထားခဲ့သော ငွေများကိုထုတ်ကာ ရွာထဲမှ နွားတစ်ကောင်ကို ဝယ်ယူလိုက်ပြီး ရိုးရှင်းသော နွားလှည်းတစ်စီး ဖန်တီးကာ ချန်လော့ကို တင်၍ ရွာဆီသို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ခရီးစဉ်အတွင်း လူအများအပြားသည် သိုင်းလောက ပညာရှင်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤလူများသည် လေကဲ့သို့ အဝင်အထွက် မြန်ဆန်ကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်ကာ သူတို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သော တောင်ကြားဆီသို့ တဟုန်ထိုး သွားနေကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို တားဆီးကာ မေးမြန်းတတ်သော်လည်း သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ခွန်အားကို မြင်သောအခါ သွားခွင့်ပြုလိုက်ကြဟ။

ချန်လော့နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ လက်ရှိ သိုင်းလောကသားများ၏ အမြင်တွင် သူသည် အသည်းအသန်ဖျားနာနေပြီး သေလုမျောပါး ရောဂါသည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို သိုင်းလောကသားများပင်လျှင် ကူးစက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနီးသို့ မကပ်ချင်ကြပေ။

ဤသို့ဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

၎င်းတို့အဖွဲ့သည် တောင်ကြားဒေသမှ လုံးဝ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မူလ ယန်ကျိတောင်တန်း သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ပြီးနောက် ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းမှာ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ရာ နွားလှည်းမောင်းရသည်မှာလည်း ယခင်ကလောက် မပင်ပန်းတော့ပေ။

"ဦးလေးငါး၊ ဒီလူ သေသွားပြီလို့ ထင်လား"

ဖန့်ချွင်းသည် နွားလှည်း၏ နောက်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ ကောက်ရိုးများပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ချန်လော့ကို ကြည့်ရင်း မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထိုနေ့က သတိလစ်သွားပြီးကတည်းက ချန်လော့မှာ ပြန်လည်နိုးထမလာတော့ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာတတ်သည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံသာ မရှိလျှင် သူ့ကို သေသွားပြီဟုပင် ထင်မှတ်ရလိမ့်မည်။

"သူ သေသည်ဖြစ်စေ၊ မသေသည်ဖြစ်စေ သူ့ကို ပို့ပေးရမှာပဲ။"

အဘိုးထျန်းသည် ရှေ့မှနေ၍ နွားလှည်းကို မောင်းနှင်နေရင်း အသံကြားသောအခါ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်လော့ အစောပိုင်းက ငှားရမ်းစဉ်ကပြောခဲ့သော ခရီးပန်းတိုင်ကို သူ မှတ်မိနေပြီး မည်သည့်အခါမျှ မမေ့ခဲ့ပေ။

"လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာရင် အရေးအကြီးဆုံးက ယုံကြည်စိတ်ချရဖို့နဲ့ ကျေးဇူးတရား၊ အငြိုးအတေးတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိဖို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့ နှလုံးသားမရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်နဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ" ထိုသို့ပြောရင်း အဘိုးကြီးထျန်းက သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏တူကို ရိုက်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ ထျန်းတာ့နျူ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော စကားများက အဘိုးအိုကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူ၏ အစ်ကိုကြီးသည် သူ၏တူကို သေချာ မပြုစုမပျိုးထောင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ တန်ဖိုးထားမှုများ ပုံပျက်နေရသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

"ဦးလေးငါး... ကျွန်တော် တကယ် မှားမှန်းသိပါပြီ။ နောက်တစ်ချက် အထပ်ရိုက်ခံရရင် ကျွန်တော် ငတုံးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

ထျန်းတာ့နျူမှာလည်း အလွန် နာကြည်းနေ၏။ သူသည် လုံခြုံရေးအရသာ သတိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဦးလေးငါး၏ အမြင်တွင် နှလုံးသားမရှိသော တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သွားရသည်မှာ မည်သို့နည်း။

အစောပိုင်း အခြေအနေတွင် သိုင်းပညာမတတ်သော သာမန်လူများဖြစ်သည့် သူတို့အနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် စွမ်းရည် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သိုင်းလောကသား တစ်ဦးဦးနှင့်သာ ဆုံခဲ့လျှင် သူတို့ ဦးလေးနှင့်တူများ အားလုံး အသက်ပါသွားမည်။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သာမန်လူတိုင်းသည် မိမိ၏ လုံခြုံရေးကိုသာ စဉ်းစားကြမည် ဖြစ်ပြီး ထျန်းတာ့နျူက သူ၏ စဉ်းစားမှုမှာ မမှားဟု ထင်နေသည်။

ယခုတိုင်အောင် သူ ထိုသို့ပင် ထင်မြင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ထိုအကြောင်းကို သူ ဦးလေးငါးကို ပြောပြ၍ မရပေ။ မဟုတ်ပါက သူ နောက်ထပ် အရိုက်ခံရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၃၈ - ရရှိခဲ့သောအရာများ

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်

ဟောင်းနွမ်းလှသော ရွှံ့အိမ်ကလေးများရှိသည့် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ရွာငယ်လေးတစ်ရွာပေါ်လာ၏။

ထိုရွာသည် ချင်းယာကောက်တီ နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ ထိုနေ့က ချန်လော့သည် အဘိုးကြီးထျန်းကို ချဉ်းကပ်ခဲ့စဉ်က သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ငွေလက်ခံရရှိထားသော အဘိုးကြီးထျန်းသည် သူ၏ကတိကို တည်ခဲ့ပြီး သတိလစ်နေသော ချန်လော့ကို တောင်ပေါ်မှ တစ်ရက်ခွဲကြာအောင် ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။

ရွာငယ်လေးတွင် နှစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် ချန်လော့ အန္တရာယ်ကင်းပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူတို့လေးဦးသည် အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ထျန်းတာ့နျူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူ၏ အလုပ်ရှင်မှာ အသက်ရှင်နေသေးသလားပင် မသိရသဖြင့် သူသည် အိမ်ပြန်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အခြားနည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမည်။ ဖန့်ချွင်းနှင့် ဖန့်ရှန်း ညီအစ်ကိုတို့မှာလည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မိသားစုများကို ထောက်ပံ့ရမည်ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးထျန်းသည်လည်း ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေ၏။ သူ အပြင်ထွက်နေသည်မှာ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် ရက်အနည်းငယ် ပိုကြာသွားသဖြင့် သူ၏ ဇနီးအိုကြီး စိုးရိမ်နေမည်ကို သူ ကြောက်နေသည်။

နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ချန်လောင်စန်းသည် ထလာပြီး သူတို့ကို ရွာအဝင်အထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

ချန်လောင်စန်းသည် သူတို့လေးဦးကို လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ဘာလို့ ဒီလောက် အားနာနေရတာလဲ၊ကျွန်တော်တို့က ပိုက်ဆံရလို့ လုပ်ပေးရမယ့်အလုပ်ကို လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။"

အဘိုးကြီးထျန်းက သွားဝါကြီးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးပြလိုက်၏။

ဤအဘိုးကြီးမှာ ကြည့်ရသည်မှာ ပေတေတေရှိလှသော်လည်း အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရသူဖြစ်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်လော့ကို အလွန်အမင်း ကူညီပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။

"စီးပွားရေးက စီးပွားရေးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်စေတနာကတော့ စိတ်စေတနာပါပဲ။"

ထိုသို့ပြောရင်း ချန်လောက်စန်းသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ငွေအိတ်လေးအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်အိတ်စီ ပေးလိုက်သည်။ ပမာဏမှာ အလွန်အမင်း မများသော်လည်း အဘိုးကြီးထျန်းနှင့် အခြားသုံးဦးအတွက်မူ သေချာပေါက် လုံလောက်သော ပမာဏဖြစ်သည်။

ငွေဖြင့် ဆပ်နိုင်သော အကြွေးကို ငွေဖြင့်သာ ဆပ်သင့်သည်။

ချန်လောင်စန်းသည် ယခုအခါ ငွေမပြတ်တော့ပေ။ ချန်လော့ တိုက်ခိုက်လုယူလာခဲ့သော ငွေမည်းများဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝနေပြီဖြစ်သည်။

အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောကြားပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံး နောက်ဆုံးတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြ၏။

"မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်လောင်စန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေသော ချန်လော့ကို ကြည့်ရင်း သူ မေးလိုက်သည်။

ချန်လော့သည် မနက်ပိုင်းတွင် နိုးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ နိုးလာသည်ကို မြင်ပြီးမှသာ အဘိုးကြီးထျန်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ ချန်လော့၏ ဘေးကင်းမှုကို အတည်ပြုရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ချန်လောင်စန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ဆွေမျိုးဖြစ်ကြောင်း သေချာစေရန်ဖြစ်သည်။ မှားယွင်းသောနေရာသို့ ပို့မိပြီး အရာရာ ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။

ယင်းမှာ အဘိုးကြီးထျန်း၏ မူဝါဒလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ကို ယူတတ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဆန့်ကျင်သော မည်သည့်အရာကိုမျှ မည်သည့်အခါမျှ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

"အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြပြီလား"

ချန်လော့သည် သူ၏ဦးလေးစန်းကို အသေးစိတ် ရှင်းမပြခဲ့ပေ။ သူ၏ ယခုအကြိမ် အတွေ့အကြုံမှာ အလွန် နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် အများကြီး ပြောပြခြင်းမှာ မကောင်းနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေနိုင်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါက သူ၏ဦးလေးစန်းအတွက် မလိုအပ်သော အန္တရာယ်များကို သယ်ဆောင်လာနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"သွားကြပြီ။ ငါ ငွေငါးရာ ပေးလိုက်တယ်။ လူငယ် သုံးယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ရာစီ ရကြပြီး အဘိုးကြီးကတော့ အပိုတစ်ရာ ရခဲ့တယ်။"

ချန်လောင်စန်းသည် ထိုင်ခုံပုလေးတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆေးတံကို နံရံတွင် နှစ်ချက်ခန့်ခေါက်လိုက်ရာ အနက်ရောင် အမှတ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဝါသနာများမှာ ဤမျှပင် ရိုင်းစိုင်းလှသည်။

လမ်းကြားထဲမှ မုဆိုးမများကို လိုက်ရှာခြင်းနှင့် အိမ်ရှေ့တွင် ဆေးတံသောက်ခြင်းတို့ပင်။

အတိတ်က သူပိုက်ဆံမရှိစဉ်က အလောင်းမြှုပ်နှံခြင်းဖြင့် ငွေရှာခဲ့သည်။ ယခု ချန်လော့က သူ့ကို ငွေစက္ကူအထပ်လိုက် ပေးထားသဖြင့် သူ အလောင်းမြှုပ်သည့် အလုပ်ကို မလုပ်တော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချင်းယာကောင်တီမှ လူများက သူ့အကြောင်းမသိကြသဖြင့် ယခုအချိန်မှာ အနားယူပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။

"ပေးဆပ်ရမယ့် ကျေးဇူးကြွေးကို ဆပ်ပြီးပါပြီ။"

"ကောင်းတာပေါ့။"

ချန်လော့ ခေါင်းငြိမ်လိုက်၏။ ချန်လောင်စန်းသည် ငွေပေးကမ်းသည့်ကိစ္စကို သူနှင့် ဆွေးနွေးထားပြီးဖြစ်သည်။

"အစကတည်းက မင်းကို သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ဖို့ မခေါ်သွားသင့်ဘူး။" ချန်လောင်စန်းသည် ဆေးတံကို တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ခဏအကြာမှ စကားတစ်ခွန်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောထွက်လာ၏။

ချန်လော့ နွားလှည်းဖြင့် ပြန်ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရစဉ်က သူ သေလုနီးပါး ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သိုင်းလောကသားများ၏အလောင်းများကို မြှုပ်နှံပေးခဲ့ရသဖြင့် သေဆုံးသူများစွာကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ဤလူအများစုမှာ သိုင်းတာအိုကို ကျင့်ကြံခဲ့သော ဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချန်လော့မှာ နုနယ်လွန်းသေးသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စိုးရိမ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ချန်လောင်စန်းသည် သူ့ကို ရွာထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားရန် မဝံ့ရဲပေ။

ရွာထဲရှိ လူကြီးများ စိုးရိမ်မည်ကို သူ ကြောက်နေ၏။

ချန်လော့၏ မိဘများသည်လည်း အသက်ကြီးနေကြပြီဖြစ်ပြီး မိသားစုထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးလည်း ရှိနေသဖြင့် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဦးလေးစန်းကို ကျွန်တော်အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ချန်လော့ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ သူသည် ချန်လောင်စန်း၏ အမြင်ကို သဘောမတူပေ။

သိုင်းတာအိုကို ကျင့်ကြံခြင်းသည် သူ၏အတွက် အလွန်အရေးကြီးသော အစပြုမှတ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

မာချွယ်ကျိ၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် သူသည် လမ်းမှားများစွာကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက်ကို ငှားရမ်းခြင်းဖြင့် သူ ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ရောက်ရန် အချိန်များစွာ ပေးရပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထိုအရေးကြီးသော အချိန်ကို လွဲချော်ခဲ့ပါက သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ချင်းယာကောင်တီရှိ အကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊မီးလျှံထဲမှ အဖိုးတန်အရာကို လုယူသကဲ့သို့ မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း အခွင့်အရေးကိုလည်း ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ကို ခေါ်လိုက်။"

ဆေးတံသောက်ပြီးနောက် ချန်လောင်စန်းသည် ထပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွား၏။

ချန်လော့မှာ ပြန်လည်နာလန်ထူစ အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး သမားတော်က သူ့ကို အိပ်ရေးဝဝအိပ်ရန် အကြံပြုထားသဖြင့် သူသည် ချန်လော့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်တော့ပေ။

သူ၏ ဦးလေးစန်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကုတင်ပေါ်ရှိ ချန်လော့သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

ဤအတွေ့အကြုံမှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များခဲ့ပြီး သူပြန်မလာနိုင်တော့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ တာအိုအဘိုးကြီး လီချန်ကို သတ်ခဲ့သော ထိုအပြာနုရောင်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းလည်း မရှိသလို၊ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခြင်းလည်း မရှိသေးပေ။

ဤစွမ်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် သူ၏ အသိစိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟန်ချက်မညီသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ဤစွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အပြာရောင် ကျောက်မျက်ရတနာမှ စွမ်းအင် အထောက်အပံ့ မပါဘဲ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ရော၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်များပါ သူ့ကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိဒဏ်ရာများမှာ အများအားဖြင့် သက်သာသွားပြီဖြစ်သည်။

အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်စွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဤကဲ့သို့ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရရှိခဲ့ပါက အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေရမည်။

"ခန္ဓာကိုယ်နဲ့တစ်သားတည်းဖြစ်ဖို့က အရမ်းနှေးနေတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီစွမ်းအားကို တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက်ကပဲ စုပ်ယူနိုင်တယ်။ နေ့တိုင်း တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက်ကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံရင်တောင် အနည်းငယ်ပဲ ချေဖျက်နိုင်တယ်၊ ဒီထက်ပိုရင်တော့ ငါမတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး။"

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက်ကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံခဲ့သော ရလဒ်များကို ချန်လော့ အကျဉ်းချုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ အသက်သွင်းခြင်း ဆိုသည်မှာ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ပေါက်ကွဲထွက်စဉ်က လုပ်ငန်းစဉ်ကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ကျားနက်လက်သီး၏ ကိုယ်တွင်းချီကို အသုံးပြုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤနည်းလမ်းသည် ပြောင်းလဲမှုနှုန်း အလွန်နိမ့်ကျပြီး အသုံးပြုရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှ၏။

လူအားဖြင့် လှည်းအကြီးကြီးတစ်စီးကို ဆွဲနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

၎င်းမှာ လိုက်ဖက်ညီမှု မရှိပေ။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင် သူ့၌ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် ဤအတိုင်းသာ အဆင်ပြေသလို လုပ်နေရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ အပြာရောင်စွမ်းအင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားနေခြင်းဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် ချန်လော့၏ အစွမ်းမှာ ကမ္ဘာပျက်လုမတတ် ပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သာမန် ဆရာသခင်များသည် သူ၏အတွက် ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော ရန်သူများ မဟုတ်တော့ပေ။

" မသေမျိုးအက္ခရာက တကယ်တမ်း ဘာကို ကိုယ်စားပြုသလဲဆိုတာကိုပဲ ငါမှမသိတာ။"

တာအိုအဘိုးကြီး လီချန်သေခါနီး ပြောသွားသော စကားများကို ချန်လော့ ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်၏။

ထိုတာအိုအဘိုးကြီးမှာ တစ်ခုခုကို သိထားခဲ့မှာ သေချာသော်လည်း သူ သေသွားပြီဖြစ်သဖြင့် နှမြောစရာပင်။ သို့သော် သူ အသက်ရှင်နေလျှင်ပင် ထိုတာအိုအဘိုးကြီးမှာ သူ့ကို သေချာပေါက် ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို သတ်ပြီး အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ရန်သာ ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။

သူလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထိုအရာသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ရက်များတွင် သာမန်အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း ချန်လော့က အပြာနုရောင်စွမ်းအင်များကို အသက်သွင်းလိုက်သည့်အခါမှသာ အနည်းငယ် နွေးထွေးမှုကို ထုတ်လွှတ်သည်။

၎င်းမှအပ အခြား ထူးခြားမှု မရှိပေ။

ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ပြန်ထည့်ပြီးနောက် ချန်လော့ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ပြင်ပဦးနှောက်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အပြာနုရောင်စွမ်းအင်များကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများဖြင့် ချေဖျက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ တစ်ညလုံးတွင် ဦးနှောက်တစ်ရာကျော်မှာ တစ်ခုချင်းစီ ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ရလဒ်မှာ ယခင်အတိုင်းပင်။

တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက် တစ်ခုတည်းသာ အောင်မြင်ခဲ့၏။

ဤသို့ဖြင့် လဝက်ခန့်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

လဝက်ကြာပြီးနောက် ချန်လော့သည် နောက်ဆုံးတွင် အပြင်သို့ ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာလည်း အားလုံးနီးပါး သက်သာသွားပြီဖြစ်သည်။

ဟန်ချက်မညီသော ခံစားချက်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကိုတော့ ထိခိုက်မှု မရှိတော့ပေ။

သူ၏ ဦးလေးစန်းကို ပြောပြပြီးနောက် သူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ထွက်သည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် ချန်လော့သည် ကောင်တီမြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ ငါးနှင့် အသားများစွာပါဝင်သော ကောင်းမွန်သည့် အစားအစာတစ်ခုကို သူစားချင်သမျှ အဝစားလိုက်သည်။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လဲနေစဉ် သမားတော်၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း လက်ဖက်ရည်နှင့် သာမန် အစားအစာများကိုသာ စားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်မှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန်မှသာ ချန်လော့သည် ထပြီး ထွက်ခွာခဲ့၏။

စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချန်လော့သည် ပထမဆုံး ကောင်တီရုံးတော်သို့ သွားခဲ့သည်။

ချင်းယာကောင်တီရုံးတော်တွင် ဘေးဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ယခုအခါ ပိုင်ရှင်အသစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး လုံခြုံရေးအရာရှိမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

မူလက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျူးမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရသည် မသိရဘဲ လူသစ်အားလုံးမှာ ရင်းနှီးခြင်းမရှိသော မျက်နှာသစ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

"လော့ရှားတောင်ကြားမှာ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ၊ ရွှေတွင်းတစ်ခု ရှာတွေ့တယ်လို့ ကြားတယ်။"

"အလောင်းမြှုပ်နှံသူတွေ မလောက်တော့ဘူး၊ နောင်ကျရင် ထူးဆန်းတဲ့အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာမလားတောင် မသိဘူး။"

ရုံးတော်အမှုထမ်းအချို့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောသံများ သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာ၏။

ချန်လော့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အခြား လမ်းတစ်လမ်းသို့ ချိုးဝင်လိုက်သည်။

သူသည် ရုံးတော်ထဲသို့ အဆင်ခြင်မဲ့စွာ ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံး ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ရုံးတော်တွင် ဆရာကြီးများနေထိုင်နေမည်မှာ သေချာသည်။

အချိန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မင်းသားနင်၏ လူများ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ရုံးတော်သို့ စိမ့်ဝင်ခြင်းမှာ သူတို့၏ အိမ်ရှေ့အထိ မိမိကိုယ်ကို သွားပို့ခြင်းနှင့် မခြားပေ။