အခန်း (၂၄၉-၂၅၀)

အခန်း (၂၄၉) ဆရာ

အားလုံး အတူတူ ထိုင်လိုက်ကြပြီး မနက်စာကို စတင် စားသောက်ကြသည်။

"မင်းသားရှန်း... မြောက်ဘက် လအင်ပါယာအကြောင်း ငါ့ကို ပိုပြောပြနိုင်မလား" မနက်စာ စားနေစဉ်အတွင်း လုံချန်းက ကျိရှန်းကို မေးလိုက်သည်။

ကျိရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး လုံချန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

"မင်းသားလို့ ခေါ်ပြီး လူစိမ်းဆန်မနေပါနဲ့။ ငါ့ကို အစ်ကိုရှန်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ။ မင်းက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့သလို အများကြီးလည်း ကူညီခဲ့တာပဲ။ အခုကစပြီး ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ မင်း အကူအညီလိုတဲ့ ဘယ်အချိန်မဆို ငါ့ဆီလာခဲ့ပါ။ ငရဲပြည်အထိ သွားရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ ကူညီမှာပါ။ ဒါက နေဝန်းတောက်ဖြာ အင်ပါယာရဲ့ ဒုတိယမင်းသားအနေနဲ့ မင်းကို ပေးတဲ့ ငါ့ရဲ့ ကတိပဲ" ကျိရှန်းက ပြုံးလျက် လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မေးခွန်းကိုပဲ ထပ်မေးပါရစေ။ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာအကြောင်း ငါ့ကို ပိုပြောပြနိုင်မလား" လုံချန်းက ရှက်စရာကောင်းသော စကားများကို လျစ်လျူရှုပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" ကျိရှန်းက ပြုံးလျက် မြောက်ဘက် လအင်ပါယာအကြောင်း စတင် ရှင်းပြတော့သည်။

"ကဲ... နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြောပြမယ်။ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာဆိုတာ ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ အင်အားကြီးနိုင်ငံ တွေထဲက တစ်ခုပဲ၊ အင်အားအကြီးဆုံးတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့။ အင်အားချင်း ယှဉ်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ နေဝန်းတောက်ဖြာ အင်ပါယာနဲ့ သူတို့ရဲ့ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာက အင်အားချင်း သိပ်မကွာဘူး"

"နေဝန်းတောက်ဖြာ အင်ပါယာရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ခမည်းတော်မှာ အခု အသက်ရှင်နေတဲ့ သားသမီး ၃ ယောက်ရှိတယ်။ ငါရယ်၊ အစ်ကိုကြီးရယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ညီမလေးရယ်ပေါ့။ အရင်က ငါပြောခဲ့သလိုပဲ ငါ့ရဲ့ တတိယ ညီလေးကတော့ ဆုံးသွားပြီ။ တစ်ဖက်မှာတော့ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာရဲ့ ဘုရင်မှာ သားသမီး ၂ ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးပေါ့။ အင်ပါယာ နှစ်ခုကြားမှာ မပြေလည်တာတွေ ရှိပေမဲ့ အခုထိတော့ စစ်ပွဲအကြီးအကျယ် ဖြစ်တာမျိုး မရှိသေးဘူး။"

"သူတို့ဆီက ဂိုဏ်းတွေအကြောင်းရော။ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာမှာ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်း ရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်"

"အင်ပါယာ နှစ်ခုလုံးမှာ ဂိုဏ်းအရေအတွက်က တူတူပါပဲ။ ငါတို့အင်ပါယာရဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး ၂ ဂိုဏ်း ကတော့ ကောင်းကင်တာအိုဂိုဏ်းနဲ့ မဟာအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းတွေပေါ့။ တစ်ဖက်မှာ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာမှာလည်း အဓိကဂိုဏ်းကြီး ၂ ဂိုဏ်း ရှိတယ်။ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းနဲ့ ကောင်းကင်မီးတောက်ဂိုဏ်းတဲ့။ အဲဒါက တော်တော်တော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်နော်"

"သူတို့ဘုရင်က အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ကောင်းကင်မီးတောက်ဂိုဏ်းမှာ ပညာသင်ခိုင်းပြီး၊ မင်းသမီးကိုတော့ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းကို ပို့ထားတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူဟာ ဘက်လိုက်မှုမရှိတဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း ပြချင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့" ကျိရှန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်းဆီမှာရော၊ မင်းနဲ့ နင့်အစ်ကိုက ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းတည်းမှာပဲလား" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"ပထမမင်းသားက ကောင်းကင်တာအိုဂိုဏ်းကို ဝင်ခဲ့တယ်။ ငါ့ခမည်းတော်က ငါ့ကိုလည်း အဲဒီဂိုဏ်းကိုပဲ ဝင်စေချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါမဝင်ခဲ့ဘူး"

"မင်းက တခြားဂိုဏ်းကို ဝင်လိုက်တာလား"

"ဟင့်အင်း။ ငါ ဘယ်ဂိုဏ်းကိုမှ မဝင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့မှာ ဆရာတစ်ယောက် ရှိပေမဲ့ ငါရော ငါ့ဆရာရော ဘယ်ဂိုဏ်းဝင်မှ မဟုတ်ဘူး။ ငါသိသမျှ အရာအားလုံးကို ငါ့ဆရာကပဲ သင်ပေးခဲ့တာ"

"ဟင်... မင်းရဲ့ခမည်းတော်က မင်းကို သူ့ဆီမှာ ပညာသင်ဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့တယ်ဆိုတော့ မင်းဆရာက အဲဒီဂိုဏ်းတွေက အကြီးအကဲတွေထက် မနိမ့်လောက်ဘူးပေါ့။ ဒါနဲ့ မင်းဆရာ အခု ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ဆရာလား၊ ငါမသိဘူး။ ဪ... ဒါနဲ့ မင်းတို့က ဝေရှင်းနိုင်ငံကို ဘာလို့ သွားနေတာလဲ" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို ပြန်မေးရင်း အကြောင်းအရာကို ပါးပါးနပ်နပ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ကျိရှန်းက သိသိသာသာ အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်ကို လုံချန်း သတိထားမိသော်လည်း ဘာမှ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

"ကြည့်ရတာ အစ်ကိုရှန်းက ငါ့ကို မပြောပြချင်ဘူး ထင်တယ်။ ငါ့ကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောမထားဘူးပဲ။ ရပါတယ်လေ" လုံချန်းက ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါ မင်းကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားတာပေါ့။ ငါ့ဆရာအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ ငါ ကတိပေးထားလို့ပါ။ ငါ ပြောနိုင်တာကတော့ သူဟာ အဓိကဂိုဏ်းကြီးတွေက အကြီးအကဲတွေလောက် အစွမ်းမထက်ဘူး ဆိုတာပါပဲ" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို ပြန်ပြောသည်။

"အဲလောက် အစွမ်း မထက်ဘူးလား။ အဲဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူ့တပည့် ဖြစ်သွားတာလဲ။ ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ မင်းက မပြောဖို့ ကတိပေးထားတာပဲ" လုံချန်းက ကျိရှန်း၏ အဖြေကြောင့် ပို၍ စူးစမ်းချင်လာသော်လည်း ထပ်မေးလျှင်လည်း အဖြေရမှာမဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ၊ ငါ့ဆရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကလွဲရင် တခြား ဘာမဆို ငါပြောပြနိုင်ပါတယ်" ကျိရှန်းက အားနာသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ရပါတယ်၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့" လုံချန်းက အရေးမကြီးသလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျိရှန်းက ကျေးဇူးတင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသော်လည်း လုံချန်းက ပြန်မပြောတော့ပေ။

သူတို့ မနက်စာ စားပြီးနောက် ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

လုံချန်း၊ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့သည် မြင်းရထားအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ကြပြီး မင်းသားကျိရှန်းကမူ သူ၏ ဝိညာဉ်ဝါးမျို ဝံပုလွေပေါ်သို့ တက်စီးလိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့၏ ခရီးစဉ် စတင်ခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်သာ ကြာသေးသော်လည်း ကျိရှန်းတစ်ယောက် အတူတူ ခရီးသွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိသည်ကို နောင်တရစတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

'သူတို့ မြင်းရထားက အရမ်းနှေးတာပဲ။ ငါက ဒီလောက် အနှေးကြီး သွားရတာကို လုံးဝ သဘောမကျဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှလည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ' သူက မြင်းရထားဘက်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝံပုလွေမှာ များစွာ ပိုမြန်သော အရှိန်ဖြင့် သွားနိုင်သော်လည်း မြင်းရထား၏ အရှိန်နှင့် ကိုက်ညီအောင် သူက အရှိန်လျှော့ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင်းရထား နှေးနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဆွဲနေသည့် သားရဲမှာ ပုံမှန်အဆင့်ရှိ လေမြင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြင်းရထား ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိလျှင်ပင် ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဝါးမျို ဝံပုလွေ၏ အရှိန်ကို မမီနိုင်ပေ၊ ယခုကဲ့သို့ လေးလံသော မြင်းရထားကို ဆွဲနေရချိန်တွင်မူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သူတို့သည် တစ်နေ့လုံး မနားတမ်း ခရီးနှင်ခဲ့ကြပြီး နေဝင်ရီတရော အချိန်ရောက်မှသာ ရပ်နားကြတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း ကြည့်ရတာ တော်တော် ပင်ပန်းနေသလိုပဲ" လုံချန်းက မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ကျိရှန်း၏ နုံးချိနေသော မျက်နှာကို သတိပြုမိကာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း... တစ်နေ့လုံး အဖြူလေးပေါ်မှာ စီးလာရတော့ နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားတာ ဖြစ်မှာပါ" ကျိရှန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အဖြူလေးပေါ်မှာ ဒီအရှိန်နဲ့ သွားရတာ တကယ်ပဲ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ငါတို့ အရှိန်ကို ထပ်လျှော့လိုက်ရင်ရော။ အဲဒါဆို မင်း ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားမလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် အကြံပြုလိုက်သည်။

လုံချန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိရှန်း၏ မျက်နှာမှာ မသိမသာ ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။

'ငါတို့ အခု သွားနေတာထက် ပိုနှေးအောင် သွားလို့ ရဦးမှာလား' သူက စိုးရိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ အခု အရှိန်က အကောင်းဆုံးပါပဲ" သူ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၂၅၀) ကိုးမြစ်ဆုံ အားဖြည့်စွပ်ပြုတ်

'ငါတို့ အခု သွားနေတာထက် ပိုနှေးအောင် သွားလို့ ရဦးမှာလား' ကျိရှန်းက စိုးရိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ အခု အရှိန်က အကောင်းဆုံးပါပဲ" ကျိရှန်းက အသနားခံသော လေသံဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ မင်း အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရွန် စတင် မွှေးထားသော မီးပုံနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လုံချန်းနှင့် အခြားသူများက မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြစဉ် ရွန်က စခန်းချရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

"ဒီနေ့ စားစရာကို ငါ လုပ်ပေးရမလား" မီးပုံနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော ရွန်ကို ကြည့်ရင်း ကျိရှန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းသားရှန်း... မင်း တကယ်ပဲ ဟင်းချက်တတ်လို့လား" လုံချန်းက မယုံသင်္ကာသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

'အင်ပါယာတစ်ခုရဲ့ မင်းသားက ဟင်းချက်နည်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ' သူက တွေးရင်း ကျိရှန်း၏ အဖြေကို စောင့်နေသည်။

"ဒါပေါ့... ငါ ချက်တတ်တာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ သားရဲတွေအတွက် ခဏခဏ ချက်ပေးနေကျပဲ" ကျိရှန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းသားရှန်း... ငါတို့က သားရဲတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း သိတယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုသာ ယုံစမ်းပါ။ ငါ သက်သေပြပါ့မယ်" ကျိရှန်းက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီလောက် ပြောနေမှတော့..." လုံချန်းက လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူ့ကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တော့သည်။

စခန်းချခြင်းမှာ အရင်ကထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ပြီးစီးသွားပြီး ရွန်က အားလုံးအတွက် စားစရာ ပြင်ဆင်ရန် မီးပုံနားသို့ လာခဲ့သည်။ သို့သော် မင်းသားကျိရှန်းက မီးပုံရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဟင်းချက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ မှင်တက်သွားသည်။

သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် အနားသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဪ... ရွန်၊ တဲတွေ ထိုးပြီးပြီလား၊ ကောင်းပြီ။ နင် သွားနားလိုက်တော့။ ဒီနေ့ စားစရာအတွက် မင်းသားရှန်းက တာဝန်ယူထားတယ်" ကျိချင်းက ရွန်ကို သတိထားမိသွားပြီး ထူးဆန်းသော အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး" ရွန်က ပြောကာ အနီးနားရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကျိရှန်းကို စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ ကျိရှန်း ဟင်းချက်ပြီးသွားသည်။

"ပြီးပြီ။ ဒီနေ့ နင်တို့အတွက် ငါတို့ အင်ပါယာရဲ့ အထူးဟင်းလျာတစ်ခွက်ကို ငါချက်ပေးထားတယ်။ ကံကောင်းလို့ နန်းတော်က ထွက်လာတုန်းက ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်တွေ အများကြီး ပါလာခဲ့တာ" ကျိရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးများကို ထုတ်ကာ အားလုံးကို စွပ်ပြုတ်နှင့်တူသော အရာတစ်ခု ခပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ငါချက်တဲ့ ဒီစွပ်ပြုတ်က ငါတို့ အင်ပါယာရဲ့ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ သူ့ကို ကိုးမြစ်ဆုံ အားဖြည့်စွပ်ပြုတ်လို့ ခေါ်တယ်။ ငါတို့ အင်ပါယာထဲမှာရှိတဲ့ မတူညီတဲ့ မြစ်ကိုးစင်းရဲ့ မြစ်ကမ်းဘေးကနေ စုဆောင်းထားတဲ့ ဆေးပင်တွေကို အသုံးပြုထားတာ" သူက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။

"ဒီစွပ်ပြုတ်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ တက်ကြွမှုကို မြှင့်တင်ပေးတဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ဆိုရင် ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ဝိညာဉ် စွမ်းအင် စုပ်ယူမှုကို မြန်ဆန်စေတဲ့အတွက် ပိုပြီး အကျိုးကျေးဇူး ရှိစေတယ်" ကျိရှန်းက ဆက်ပြောသည်။

"အသံကြားရတာ တော်တော် ကောင်းတာပဲ၊ အနံ့ကလည်း မွှေးနေတာပဲ" လုံချန်းက စွပ်ပြုတ်ကို စူးစမ်းရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ခဏတာ စူးစမ်းပြီးနောက် စတင် သောက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်း... အရသာကလည်း တော်တော် ကောင်းတာပဲ။ စွပ်ပြုတ်ထဲမှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ငါ ခံစားနေရတယ်။ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတာ မဆန်းပါဘူး" လုံချန်းက သူ၏ ဝေစုကို သောက်ပြီးနောက် ကျိရှန်းကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မင်း ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ ဝမ်းသာတာပေါ့။ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ ထပ်သောက်ဦး" ကျိရှန်းက ချီးကျူးခံရသဖြင့် ပြုံးပျော်သွားသည်။ သူသည် လုံချန်းကို ကိုးမြစ်ဆုံ အားဖြည့်စွပ်ပြုတ် ထပ်မံ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

အားလုံးက ဗိုက်ပြည့်သွားသည့်တိုင်အောင် စွပ်ပြုတ်ကို သောက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ အခု ငါ့တဲကို သွားတော့မယ်။ မင်္ဂလာညပါ" ကောင်းကင်ယံ၌ လမင်းကြီး မြင့်မားစွာ ထွန်းလင်းနေချိန်တွင် ကျိရှန်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ လုံချန်းနှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီး သူ၏တဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ရွန်ကလည်း ခွင့်တောင်းပြီး ထွက်သွားသည်။

ယခုအခါ မင်ယု၊ ကျိချင်းနှင့် လုံချန်းတို့ သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"မနေ့ညက နင် မင်ယုနဲ့အတူ ရှိခဲ့တယ်၊ အခုတော့ ငါ့အလှည့်ပဲ" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ လက်ကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မပြောနဲ့ဦး၊ နင် သူ့ကို တစ်ညလုံး ရထားတာပဲ။ အခု ငါ့အလှည့်" ကျိချင်းက မင်ယု ပါးစပ်ဟရုံ ရှိသေး စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယုက ပါးစပ် ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ သူမ၏ တဲဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားတော့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ နင်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိရပြီ" ကျိချင်းက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ပြုံးလျက် လုံချန်းအနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီည ကိုယ် အပြင်မှာပဲ နေမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်" လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ၊ နင် ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးလား" ကျိချင်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုးမြစ်ဆုံ အားဖြည့်စွပ်ပြုတ်ကြောင့် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်တွေက လှုံ့ဆော်ခံနေရသလို ခံစားနေရလို့ပဲ။ ဒီည ကိုယ် အဆင့်တက် နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အပြင်မှာပဲ နေပြီး ကျင့်ကြံချင်လို့ပါ" လုံချန်းက သူမကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားသည်ကို သူ မြင်ရသော်လည်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒီညတော့ နင် ကျင့်ကြံတာကို ခွင့်ပြုပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအမည်ခံပြီး မနေ့ကလိုမျိုး တခြားဟာတွေ လျှောက်မလုပ်နဲ့ဦးနော်" သူမက သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကတော့ တကယ့်ကို ကျင့်ကြံခြင်း သက်သက်ပါပဲ။ အဲဒါကြောင့်လည်း ကိုယ် ဘယ်တဲထဲမှ မဝင်တာပေါ့" လုံချန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ငါ နင့်ကို ယုံပါတယ်" သူမက လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ကျင့်ကြံရန် နေရာရှာလိုက်သည်။ သူ၏ နည်းဟောင်းကို ပြန်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ သစ်ကိုင်းနှစ်ခုကြားတွင် ပုခက်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပုခက်ပေါ်တွင် တရားထိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ထိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

လုံချန်းတို့ စခန်းနှင့် မလှမ်းမကမ်း နေရာတစ်ခုတွင် လူ ၅၀ ကျော်မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်နေကြစဉ် လူတစ်ယောက်က သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာသည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ ခေါင်းဆောင်" လူတစ်ယောက်က လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ပြေးလာရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ အော်နေတာလဲ။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာ မမြင်ဘူးလား" မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် လူတစ်ယောက်က မီးဖိုအနီးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မြေကမ္ဘာအဆင့် သားရဲ အသားကို စားရင်း ပြန်ဟောက်လိုက်သည်။