အခန်း (၃၁၉)
Vol. 29 Ch. 319
အပိုင်း (၃၁၉)
လူပေါင်းသန်းချီသော လူအုပ်ကြီးသည် မဟာလော့နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဒေသခံစစ်သည်များက သူတို့ကို တားဆီးပိတ်ပင်လိုက်ကြသည်။
"ဒီလမ်းကို ပိတ်ထားတယ်၊ အားလုံး နောက်ပြန်လှည့်ကြ"
လူအုပ်ကြီးမှာ မှင်တက်သွားပြီး "ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ သွားခွင့်မရှိတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။
စစ်သည်များက စိတ်မရှည်သောလေသံဖြင့် "မင်းတို့ သိဖို့မလိုဘူး၊ ဒါ အမိန့်တော်ပဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ဘယ်သူမှ မဟာလော့ကနေ ထွက်ခွာခွင့်မရှိဘူး" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခါ ပြည်သူများမှာ ပိုမိုဆူပူလာကြတော့သည်။
"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ထွက်ခွာခွင့် မရှိရတာလဲ"
"ကျုပ်တို့ အခုချက်ချင်း သွားချင်တယ်"
"ကျုပ်တို့ မဟာလော့မှာ မနေတော့ဘူး၊ မဟာရှကို သွားမှာ"
"မြို့တံခါးတွေကို အခုချက်ချင်း ဖွင့်ပေးကြ"
သောင်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များက သူတို့၏ လှံများနှင့် လေးမြားများကို မြှောက်ကာ "မင်းတို့က အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ချင်တာလား" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်ကြသည်။
အေးစက်လှသော လက်နက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သာမန်ပြည်သူများမှာ နောက်ဆုတ်သွားကြရသည်။ သူတို့သည် လူဦးရေ ဘယ်လောက်ပင် များပြားစေကာမူ လက်နက်မဲ့များဖြစ်သဖြင့် စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော စစ်တပ်ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မဟာလော့ဧကရာဇ်ကိုသာ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲကြတော့သည်။
"ခွေး ဧကရာဇ်"
"တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ ဧကရာဇ်ပဲ"
မဟာလော့ နန်းတော်အတွင်း၌မူ စုန့်ယွီဖေးနှင့် မဟာလော့ဧကရာဇ်တို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသည်။ စုန့်ယွီဖေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "အရှင်မင်းကြီး... ဒါက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား။ အခုလို လုပ်ရပ်က ပြည်သူတွေရဲ့ ကြည်ညိုမှုကို ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်တယ်နော်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
"နတ်မိမယ် ယွီဖေး... အဲဒီလောက်အထိ စိတ်မပူပါနဲ့"
မဟာလော့ဧကရာဇ်က ရယ်မောရင်း "ဒီလူတွေက ပြဿနာကောင်တွေပဲ၊ ရှေးယခင်ကတည်းက ပြည်သူတွေကို ဘာလို့ ပြဿနာကောင်တွေလို့ ခေါ်ခဲ့ကြတာလဲ သိလား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ဟာ ကိုယ့်အတ္တအတွက်ပဲ ကြည့်ပြီး အများအကျိုးကို ငဲ့ကွက်မှုမရှိဘဲ ရမ်းကားတတ်တဲ့ အောက်တန်းစားတွေ မို့လို့ပဲ။ ဒီလို ပြဿနာကောင်တွေကိုတော့ အင်အားနဲ့ ဖိနှိပ်မှပဲ ငြိမ်ဝပ်သွားမှာ"
"နတ်မိမယ် ယွီဖေး... စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ။ သူတို့မှာ တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူးဆိုရင် အလုပ်ခွင်ကိုပဲ အလိုလို ပြန်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တိုင်းပြည်က ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားမှာပါ"
"အဲဒီလို ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ" ဟု စုန့်ယွီဖေးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုက စတင် အမြစ်တွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ ချန်းယွမ်သည် သူတောင်းစားတစ်စုကို တိတ်တဆိတ် စုရုံးလိုက်သည်။
"သူတောင်းစားဂိုဏ်းက ညီအစ်ကိုတို့... အခုဆိုရင် 'ရင်းနှီးစရိတ် သုည' စီမံကိန်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"
သူတောင်းစားများမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ "အဘိုး... 'ရင်းနှီးစရိတ် သုည' စီမံကိန်းဆိုတာ ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်ကြသည်။
"ရင်းနှီးစရိတ် သုည ဆိုတာက တစ်ပြားမှ မကုန်ဘဲ ကိုယ်လိုချင်တာ ရအောင်ယူတာကို ပြောတာပေါ့ကွ။ အရှင်းဆုံး ပြောရရင် လုယက်တာပဲ။ လမ်းပေါ်မှာ တွေ့သမျှ အကုန်လုမယ်၊ အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ စီမံကိန်း အောင်မြင်ပြီ"
သူတောင်းစားဂိုဏ်းဝင်များ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားကြသည်။
"ဒါမျိုးဆို ကျွန်တော်တို့ ကျွမ်းတာပေါ့"
"ဒါကတော့ အလုပ်ဖြစ်ပြီ"
"ဒါပေမဲ့ ဒီစီမံကိန်းက နည်းနည်းတော့ စွန့်စားရမယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုကာကွယ်မလဲ၊ မဟာလော့ကို ဘယ်လိုမျိုး အထိနာအောင် လုပ်မလဲဆိုတာ သေချာ တိုင်ပင်ကြရအောင်" ဟု အကြီးအကဲချန်းက အလေးအနက် ဆွေးနွေးလိုက်သည်။
ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် စတင်လှုပ်ရှားကြတော့သည်။ သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာတတ်သော တပည့်များကို အသုံးပြုကာ လုယက်မှုများ ပြုလုပ်ကြသည်။
သူတို့သည် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများကို လုရန် မလိုအပ်ဘဲ မျက်စိထဲမြင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုယူကြသည်။ အသုံးမလိုလျှင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြသည်။ အထိနာသော ကုန်သည်များက အာဏာပိုင်များကို တိုင်ကြားကြသော်လည်း အရာရှိများမှာ သိုင်းပညာရှိသော သူတောင်းစားများကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြပေ။
ထို့အပြင် လုယူခံရသည့် ပစ္စည်းများမှာ တန်ဖိုး သိပ်မကြီးသဖြင့် အာဏာပိုင်များက ဖမ်းဆီးရန် ပေါ့လျော့နေခဲ့ရာ လုယက်သူများမှာ အကြိမ်ကြိမ် အောင်မြင်နေခဲ့ကြသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် လူအများအပြားမှာ ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် လစာတစ်ဝက် အဖြတ်ခံထားရပြီး မဟာရှသို့လည်း သွားခွင့်မရသဖြင့် ဒေါသများ အောင့်အည်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အခြားသူများက လုယက်နေသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာကြသည်။
‘သူတို့တောင် လုလို့ရရင် ငါတို့ကော ဘာလို့ မရရမှာလဲ’
သူတပါးထက် အရှုံးမခံချင်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြည်သူများပါ လုယက်မှုတွင် ပါဝင်လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် မဟာလော့၏ မြို့များမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပြီး နေရာအနှံ့အပြား၌ 'ရင်းနှီးစရိတ် သုည' လုယက်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
မဟာလော့ နန်းတော်အတွင်းသို့ အရာရှိတစ်ဦး ပျာပျာသလဲ ပြေးဝင်လာပြန်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... အခြေအနေတွေ အတော်လေး ဆိုးနေပါပြီ"
"ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ" ဟု မဟာလော့ဧကရာဇ်က မကောင်းသော ခံစားချက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"လျှောက်တင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... မြို့ကြီးတွေမှာ ဒုက္ခသည်တွေ အများကြီး ပေါ်လာပြီး ကုန်သည်တွေနဲ့ ပြည်သူတွေကို လုယက်နေကြပါတယ်။ အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးရွားနေပြီး ကုန်သည်တွေမှာ အရှုံးကြီးရှုံးကာ ပြည်သူတွေလည်း ဒုက္ခရောက်နေကြပါတယ်"
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အမျက်ထွက်သွားပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း ဖမ်းခိုင်းလိုက်ပေါ့။ ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စလေးကို ငါ့ကို လာပြောနေဖို့ လိုလို့လား"
"အရှင်မင်းကြီး... ဖမ်းလို့ မရနိုင်ပါဘူး၊ လူတွေက အရမ်းများလွန်းလို့ပါ" ဟု အရာရှိက မချိပြုံးဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။ "မြို့တစ်မြို့လုံးရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်က လုယက်နေကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သည်တွေက သူတို့အားလုံးကို မဖမ်းနိုင်ပါဘူး"
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး "ဘာ... ဒီလောက်တောင် များတာလား"
"အရှင်မင်းကြီး... အဲဒီလူအများစုက ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်တွေက အလုပ်သမားတွေပါ။ သူတို့ နယ်စပ်ကနေ ပြန်လာပြီးတဲ့နောက် အလုပ်မဆင်းတော့ဘဲ လုယက်မှုတွေ စလုပ်နေကြတာပါ။ အခြေအနေက တကယ်ကို စိုးရိမ်ရပါတယ်"
"ဒါက တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်၊ သူတို့တွေ ရူးကုန်ကြပြီထင်တယ်"
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ စားပွဲကို ရိုက်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး "အခုချက်ချင်း စစ်တပ်လွှတ်ပြီး နှိမ်နင်းလိုက်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် မဟာလော့စစ်တပ် ထွက်ခွာသွားပြီး နှစ်ဖက် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော် လက်နက်မဲ့ ဒုက္ခသည်များမှာ စစ်တပ်ကို မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ဘဲ နေရာအတော်များများတွင် အုံကြွမှုများမှာ ချက်ချင်း နှိမ်နင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
သို့သော် မဟာလော့စစ်တပ်၏ အင်အားမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိသည်။ မြို့တစ်မြို့တွင် ငြိမ်ဝပ်သွားလျှင် နောက်ထပ်မြို့တစ်မြို့၌ ဆူပူမှုများ ထပ်ဖြစ်လာပြန်သည်။ မီးပမာ နေရာအနှံ့ ကူးစက်နေသဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ "ဒီကိစ္စနောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုးကိုင်နေတာ သေချာတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုမျိုး ဘယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ အမတ်မင်းတို့... ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘယ်လို နည်းလမ်းကောင်းတွေ ရှိလဲ"
"အရှင်မင်းကြီး... အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်ဖို့ပါပဲ" ဟု ဝန်ကြီးချုပ်က မတတ်သာသည့် အပြုံးဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။
"သူတို့က လူများလွန်းတဲ့အပြင် ထိန်းမရသိမ်းမရ ဖြစ်နေကြပါတယ်။ သူတို့ကို မဟာလော့မှာ ဆက်ထားရင် နောင်မှာ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ သူတို့အားလုံး ထွက်သွားပြီဆိုရင်တော့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက ဘယ်လိုပဲ နှောင့်ယှက်ပါစေ၊ အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး"
မဟာလော့ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း အရင်းအနှီးတွေ အများကြီး စိုက်ထုတ်ထားပြီးမှ ဘာမှမရဘဲ လက်လွှတ်ရမည်ကို နှမျောမိနေသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ခံစားချက်ထက် ဆင်ခြင်တုံတရားက အနိုင်ရသွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဝန်ကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်တော့"
"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး" အမတ်များအားလုံး တညီတညွတ်တည်း ပြန်လည်လျှောက်တင်လိုက်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် နယ်စပ်ဂိတ်များကို ပြန်လည် ဖွင့်ပေးလိုက်တော့သည်။
အုံကြွနေသော ပြည်သူများသည် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ဘဝသစ်ဆီသို့ အပြေး သွားကြသကဲ့သို့ မဟာရှနိုင်ငံဘက်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အလုအယက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် စုန့်ယွီဖေးသည် ပျက်စီးနေသော လမ်းမများနှင့် ပိတ်ထားသော တံခါးများရှိသည့် ခြောက်ကပ်နေသော မြို့အတွင်း လျှောက်လှမ်းရင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သံသယတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။
"တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုက တကယ်ပဲ မှန်ကန်ရဲ့လား..."