အခန်း (၃၂၁)
Vol. 29 Ch. 321
အပိုင်း (၃၂၁)
နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...
ယဥ်ကျေးမှုဝန်ကြီး လီလင်းဖူသည် ဆောင်းဦးနန်းတွင်းစာမေးပွဲ အခြေအနေကို တင်ပြရန် လင်းပိုင်ဖန်ထံ ရောက်ရှိလာသည်။
"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်လိုပါတယ်။ အခုဆိုရင် ဆောင်းဦးစာမေးပွဲအတွက် အဖက်ဖက်က ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားပါပြီ၊ စာရင်းပေးသွင်းတာကိုလည်း စတင်လက်ခံနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်"
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် "စာရင်းပေးတဲ့သူ ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"တကယ်ကို မိုးတိမ်တွေ စုရုံးရောက်ရှိလာသလိုပါပဲ အရှင်မင်းကြီး"
လီလင်းဖူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ပထမဆုံးရက်မှာတင် လူပေါင်း ၃,၀၀၀ ကျော် စာရင်းပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒုတိယရက်မှာတော့ ၄,၀၀၀ ထိ တက်လာပါတယ်၊ စာရင်းပိတ်တဲ့အချိန်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ တစ်သိန်းလောက်အထိ ရှိလာနိုင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"
လင်းပိုင်ဖန်က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒါဟာ သူ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပင် ဖြစ်လေ၏။
အခုဆိုရင် သူ့ရဲ့ မဟာရှနိုင်ငံက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘဲ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ စတုရန်းမိုင် ၈ သန်းကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး လူဦးရေ သန်း ၆၀ နီးပါးရှိတဲ့ အင်အားကြီး မင်းဆက်နိုင်ငံကြီး ဖြစ်နေပြီလေ။ ဒါ့အပြင် တိုင်းပြည်ရဲ့ ထိပ်သီးမှာလည်း ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ဦး ရှိနေတာကြောင့် စာပေပညာရှိတွေအတွက်တော့ ဒီနေရာဟာ မက်မောစရာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်စာပေပညာရှိကများ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ နာမည်မကျော်ချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။
ဒါတင်မကသေးပေ၊ မဟာရှရဲ့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲဟာ တရားမျှတမှုရှိပြီး ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုကြီးတွေရဲ့ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုကို ရိုက်ချိုးထားတာကြောင့် အောက်ခြေလူတန်းစား ပညာရှိတွေအတွက်တော့ ရာထူးတက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းသစ် ဖြစ်နေလေသည်။ ဒါကြောင့်လည်း လူအများအပြားဟာ စာမေးပွဲဖြေဖို့ တဖွဲဖွဲ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ စာရင်းပေးတဲ့သူ အရေအတွက်ကို ကန့်သတ်သင့်ပါသလား"
"ဘာလို့ ကန့်သတ်ရမှာလဲ" လင်းပိုင်ဖန်က နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေက အရမ်းများလွန်းနေလို့ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ စာမေးပွဲခန်းမတွေက ဒီလောက်လူအများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေဆိုဖို့ နေရာမလောက်ငှနိုင်လို့ပါ" ဟု လီလင်းဖူက အပြုံးဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။
အရင်က သူတို့ ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားတဲ့ စာမေးပွဲခန်းမကြီးဟာ တစ်ကြိမ်တည်းမှာ လူပေါင်း ၃၅,၀၀၀ ခန့်ပဲ ဆံ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အခု ခန့်မှန်းချက်အရ ဖြေဆိုမယ့်သူက တစ်သိန်းကျော်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဆံ့တာထက် သုံးဆလောက် ပိုနေသည်။ ထိုင်ခုံမလောက်ဘဲ စာမေးပွဲကို ဘယ်လို စစ်ဆေးရပါ့မလဲ။
ဒါဟာ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အခက်အခဲကြီးပင် ဖြစ်လေ၏။
"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ အဆင့်အတန်းတစ်ခု သတ်မှတ်ပြီး ကန့်သတ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ အဆင့်မြင့် ပညာအရည်အချင်း ရှိတဲ့သူတွေကိုပဲ ဖြေခွင့်ပေးပြီး အခြေခံအဆင့် သမားတွေကိုတော့ ချန်လှပ်ထားလိုက်ရင်..."
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ကာပြကာ "ကန့်သတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ သူတို့တွေ အဝေးကြီးကနေ လာကြတာပဲ၊ အားလုံးကို ဖြေခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ လိုအပ်ရင် အချိန်ပိုင်း ခွဲပြီး စစ်ဆေးတာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ မေးခွန်းတွေက..."
"အချိန်ပိုင်း တစ်ခုစီအတွက် မေးခွန်းအသစ်တွေ ငါကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပေးမယ်"
"အရှင်မင်းကြီးဟာ တကယ်ကို အမြော်အမြင် ကြီးမားလှပါတယ်"
လီလင်းဖူက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ချက်ချင်းပဲ ဒီသတင်းကို ကြေညာပေးလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါမှ ဖြေဆိုမယ့်သူတွေက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို သိရှိနိုင်မှာပါ"
"ဒါပေမဲ့ လူဦးရေကတော့ တကယ်ကို များလွန်းတယ်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီထက်မက များလာဦးမှာပဲ" လင်းပိုင်ဖန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မှန်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး၊ လူတွေက တိုးလာဖို့ပဲ ရှိပါတယ်" လီလင်းဖူကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ ယဥ်ကျေးမှုဝန်ကြီးအဖြစ် သူ တာဝန်ယူကတည်းက ပထမအကြိမ်မှာ လူအနည်းငယ်၊ ဒုတိယအကြိမ်မှာ ၃၀,၀၀၀ ကျော်၊ အခု တတိယအကြိမ်မှာတော့ တစ်သိန်းကျော်... ဒီအတိုင်းဆိုရင် နောင်စာမေးပွဲခန်းမတွေ ဘယ်လိုမှ ဆံ့တော့မှာ မဟုတ်ပေ။
လင်းပိုင်ဖန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့... အခု အကြိမ်ကစပြီး ငါတို့ရဲ့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲစနစ်ကို နည်းနည်း ပြောင်းလဲလိုက်မယ်။ အဆင့်မြင့် ပညာအရည်အချင်း ရှိသူတွေကတော့ စာမေးပွဲကို တိုက်ရိုက် ဖြေဆိုနိုင်တယ်"
"ဒါပေမဲ့ အဆင့်မမီသေးတဲ့သူတွေထဲကမှ ငါတို့ မဟာရှနိုင်ငံမှာ ကျောင်းဆရာအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီး မျိုးဆက်သစ်တွေကို ပညာသင်ကြားပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့သူတွေကိုတော့ အခြေခံအဆင့်ပဲ ရှိနေပါစေဦး... သူတို့ကိုလည်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့် ပြုမယ်"
လီလင်းဖူမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ဒါဟာ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် နည်းလမ်းပဲ မဟုတ်လား။ တခြားနိုင်ငံက ထူးချွန်သူတွေကို မဟာရှမှာ မြဲအောင် ဆွဲထားနိုင်သလို တိုင်းပြည်အတွက် ပညာတတ်တွေ ပိုထွက်လာအောင်လည်း လေ့ကျင့်ပေးရာ ရောက်သည်။ တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပေ ဖြစ်လေ၏။
"အရှင်မင်းကြီးဟာ တကယ်ကို ပညာရှိလှပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒီမူဝါဒကို တစ်နိုင်ငံလုံး သိအောင် ကြေညာလိုက်ပါ့မယ်"
လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်ပြောလိုက်သည် - "လူထုကို ပညာပေးဖို့အတွက်ဆိုရင် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ကျောင်းတွေ ဆောက်ရမယ်၊ အစိုးရကပဲ အကုန်အကျခံပြီး ကျောင်းဆရာတွေနဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေကို ခန့်ထားရမယ်။ ကျောင်းသားအားလုံးကို ကျောင်းလခ အခမဲ့ ပေးရမယ်။ ထူးချွန်တဲ့သူတွေကိုလည်း ပညာသင်ဆုတွေပေးပြီး တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးပြုနိုင်တဲ့အထိ မြေတောင်မြှောက်ပေးရမယ်"
လီလင်းဖူမှာ တစ်ကြိမ်ထက်မက အံ့ဩရပြန်သည်။ အရှင်မင်းကြီးကတော့ တကယ့်ကို အကြီးကြီးကို ကစားနေပြန်ပြီ။ အရင်းအနှီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေတာပဲ။ ဒီစီမံကိန်းသာ အောင်မြင်ရင် မဟာရှနိုင်ငံဟာ ပညာတတ်တွေ စီးဆင်းရာ မြစ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်လာပြီး မကြီးပွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"ဒါ့အပြင် တော်ဝင် အကယ်ဒမီကျောင်းတော်ကြီးကိုလည်း တည်ထောင်ရမယ်။ ဒါတွေက အချိန်ယူရမှာဆိုတော့ ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲပြီးတာနဲ့ ဝန်ကြီး မင်းပဲ ဦးဆောင်ပြီး တာဝန်ယူရမယ်"
"ပထမဆုံး ငါကိုယ်တော်ဆီကို စီမံချက်တင်ပြပါ၊ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ ချဲ့ထွင်မယ်"
လင်းပိုင်ဖန်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး လီလင်းဖူရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ - "စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်... 'သစ်ပင်တစ်ပင် ဖြစ်ထွန်းဖို့ ဆယ်နှစ်၊ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ထွန်းဖို့ အနှစ်တစ်ရာ' တဲ့။ ပညာရေးနယ်ပယ်က အရမ်း မြင့်မြတ်တယ်။ ဒါကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ရင် လက်ရှိမျိုးဆက်တင်မက နောက်မျိုးဆက်တွေပါ အကျိုးရှိမှာ။ ဒါကြောင့် ဝန်ကြီး... ငါကိုယ်တော်ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့"
"အရှင်မင်းကြီး... ဒါဟာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တာဝန်ပါပဲ"
"ဒီအလုပ်ကိုသာ မောင်မင်း အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းကို မြို့စားဘွဲ့ကို ပေးသနားမယ်" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ကတိပေးလိုက်သည်။
မြို့စားဘွဲ့…!
လီလင်းဖူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ မဟာရှ နန်းတွင်းမှာ အရပ်ဘက်ဝန်ထမ်းထဲက 'ဟီရှန်း' တစ်ယောက်ပဲ ဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရဖူးတာ ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ သူ အမြဲတမ်း အားကျခဲ့ရတဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။ အခုတော့ သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ရလာလေပြီ။
"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အသက်နဲ့လဲပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်" ဟု ဂတိပြုကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
သူထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဒုတိယဝန်ကြီးဖြစ်သူ 'ချောင်ချောင်' ရောက်လာသည်။
သူက လိုရင်းကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီး... အခုဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဟာရှနိုင်ငံက အရင်နဲ့ မတူတော့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် 'သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာမေးပွဲ' ကိုလည်း ကျင်းပသင့်ပါပြီ"
"သိုင်းစာမေးပွဲ ဟုတ်လား" လင်းပိုင်ဖန်မှာ ခဏလောက် မှင်တက်သွားသည်။
သိုင်းစာမေးပွဲဆိုတာက နန်းတွင်းစာမေးပွဲလိုပဲ စစ်တပ်အတွက် အရာရှိတွေကို ရွေးချယ်တဲ့ စနစ်တစ်ခုပင်။ ဒီနေရာမှာ ရွေးချယ်ခံရသူတွေဟာ ခွန်အားကြီးတဲ့ လူမိုက်တွေတင် မဟုတ်ဘဲ စစ်ဗျူဟာကျွမ်းကျင်ပြီး စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲနိုင်တဲ့ စစ်သူကြီးလောင်းလျာတွေ ဖြစ်ရမှာဖြစ်သည်။
"ဝန်ကြီး... မောင်မင်းရဲ့ စိတ်ကူးတွေကို ပြောပြပါဦး၊ ဘာလို့ သိုင်းစာမေးပွဲကို ကျင်းပချင်ရတာလဲ"