အခန်း (၁-၂)
Vol. 1 Ch. 1-2
အခန်း (၁) သရဲပူးတာလား
ချန်နိုင်ငံ၊ ပေဖုန်းစီရင်စု၊ ဝေမြို့။
ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည့် တာအိုဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်း။
ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင်
"ချင်းယွန်းကျောင်း"
ဟူသည့် စာလုံးကြီးသုံးလုံးကို ခပ်ဝါးဝါး မြင်တွေ့နိုင်သည်။
အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်တွင် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း
အိပ်ရာမှ မထသေးသည့် လီယန်ချူသည် အလွန်အမင်း အလျင်စလိုဖြစ်နေသည့် တံခါးထုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"တာအိုဆရာလေး လီ တာအိုဆရာလေး လီ ကယ်ပါဦးဗျ"
တံခါးပြင်ပမှ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချင်းယွန်းကျောင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော တာအိုရဟန်းဖြစ်သည့်အတွက် လီယန်ချူသည် ထိုကဲ့သို့သော အသံမျိုးကိုပင် တော်တော်လေး စိမ်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
စောစောပိုင်းနှစ်များက တာအိုဆရာကြီးဖြစ်သူ ဆရာဖြစ်သူ ရှိစဉ်တုန်းကတော့ အိမ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းမှုဖြစ်၍ဖြစ်စေ၊ ထူးဆန်းသောကိစ္စများ ပေါ်ပေါက်၍ဖြစ်စေ လူများ တစ်ခါတစ်ရံ ရောက်လာတတ်ကြသည်။
လီယန်ချူသည် အိပ်ရာမှ ထ၍ တာအိုဝတ်စုံကို ကောက်စွပ်ကာ တံခါးမကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း
တံခါးထုသံမှာ အဆက်မပြတ်ဘဲ အလွန်အမင်း အလျင်စလို ဖြစ်နေဆဲပင်။
"လာပြီ"
ဟု လီယန်ချူ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
တံခါးမင်းတုပ်ကိုဖြုတ်၍ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည့်အခါ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
အပြင်ဘက်တွင် အစေခံဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူငယ် ၄-၅ ယောက် ရပ်နေပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ တည်ငြိမ်သည့်ပုံစံရှိသော လူငယ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလာသည်။
"တာအိုဆရာလေး လီ ကျွန်တော်က ချန်မိသားစုကပါ အိမ်မှာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်လို့ တာအိုဆရာလေးကို ကူညီပေးဖို့ လာပင့်တာပါ"
အလုပ်ဝင်ပြီပဲ... လီယန်ချူ မျက်လုံးဝင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး
"ဘာဖြစ်တာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုတည်ငြိမ်သည့် လူငယ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ
"တာအိုဆရာလေး ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ အိမ်တော်ရောက်ရင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိပါလိမ့်မယ်"
ဟု ဆိုသည်။
လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ပါလား... လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး
"ခဏစောင့်ဦး"
ဟု ပြောကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားသည်။
ယခုအချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး၌ ကြေးပြား ၁၃ ပြားသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ထိုမျှအထိ ဆင်းရဲနေချိန်တွင် အလုပ်ရှိလျှင် မယူစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အသက်မရှိလျှင် နောက်ဘဝတွင် ပြန်စ၍ရသည်။
ပိုက်ဆံမရှိလျှင် သေလျှင်ပင် စိတ်ဖြောင့်မည်မဟုတ်။
အခန်းထဲသို့ပြန်ဝင်၍ တာအိုဝတ်စုံကို သေချာဝတ်၊ မက်မွန်သားဓားကို ကျောမှာလွယ်၊ ဆရာကြီး ချန်ထားပေးခဲ့သည့် ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်စက္ကူအချို့ကို ထည့်လိုက်သည်။
ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်...
လီယန်ချူသည် ခေါင်းအုံးအောက်ရှိ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သစ်သားဖြင့်လုပ်ထားသည့် သံလက်သီး တစ်စုံကို ရင်ဘတ်ထဲထည့်၊ ထက်မြက်သည့် သားသတ်ဓား တစ်လက်ကို ခါးနောက်တွင် ထိုးလိုက်သည်။
ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာပြန်ထွက်လာပြီး ချန်မိသားစုမှ အစေခံများနှင့်အတူ ချန်အိမ်တော်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားတော့သည်။
လမ်းတွင် လီယန်ချူက ဘာကိစ္စဖြစ်သည်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းသည်။
အစေခံခေါင်းဆောင် ချန်ယွမ်သည် ဘေးဘီတွင် လူမရှိသည်ကို မြင်သောအခါမှ လီယန်ချူအား အဖြစ်အပျက်ကို အသံနှိမ့်၍ ပြောပြသည်။
လီယန်ချူသည် ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။
မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း စဉ်းစားတွေးတောသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ချန်မိသားစုသည် ဒေသခံ သူဌေးကြီးဖြစ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှု များပြားသည်။
ချန်အဘိုးကြီးမှာ အသက် ၅၀ ရှိပြီဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း အပြင်တွင်သာ ရှိနေတတ်သည်။
သူ့တွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။
ယခုတစ်ကြိမ် ပြဿနာဖြစ်နေသူမှာ ချန်မိသားစု၏ တတိယသခင်မလေးပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါကြောင့်လည်း ဒီလူက ပြောရမှာကို ဖုံးဖုံးဖိဖိ လုပ်နေတာကိုး"
ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ချန်မိသားစု၏ တတိယသခင်မလေးမှာ အိမ်တွင် သရဲပူးသလိုဖြစ်ကာ စကားများ ရောင်ယမ်းပြောနေပြီး ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
အခန်းထဲတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရယ်မောသံများ ခဏခဏ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော်လည်း လူဝင်ကြည့်သည့်အခါ သခင်မလေး တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေတတ်သည်။
"ဒါက ကာမရမ္မက် သရဲ နှောင့်ယှက်နေတာနဲ့ တူလှချည်လား"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုသည်။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်က သူသည် ချန်နိုင်ငံ ဟုခေါ်သည့် ရှေးဟောင်းပဒေသရာဇ် လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့်တူသော နေရာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ချန်မိသားစု၏ တတိယသခင်မလေးမှာ ကာမရမ္မက်သရဲ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ စကားများ ရောင်ယမ်းပြောနေသောကြောင့် အိမ်တော်ရှိ အမျိုးသားများမှာ အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။
ထို့ကြောင့် ချန်မိသားစုသည် ချက်ချင်းပင် တာအိုဆရာများနှင့် ဘုန်းကြီးများကို ပင့်၍ ယတြာခြေ၊ အခမ်းအနားများ ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။
လီယန်ချူ နားမလည်သည်မှာ အဘယ်ကြောင့် ချန်မိသားစုသည် မြို့ထဲရှိ နာမည်ကြီး တာအိုကျောင်းများနှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းများသို့ မသွားဘဲ သူ့ထံသို့ လာရှာရသနည်း ဟူသည့်အချက်ပင်။
"သတင်းတွေ ပြန့်သွားရင် သခင်မလေးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့လား"
ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်မိသည်။
ချန်မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းနှင့်တွေ့၍ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးသည့်နောက်မှသာ သူ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့သည်။
သူနှင့်ပေါင်းလျှင် ယခုသည် စတုတ္ထမြောက် ရောက်ရှိလာသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း...
ခြွင်းချက်မရှိဘဲ၊ ပုံမှန်အချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကို တန်ခိုးစွမ်းအားကြီးသည့် ရဟန်းကြီးများ၊ တာအိုဆရာများဟု ကြွေးကြော်နေသူအားလုံးမှာ...
ချန်မိသားစု တတိယသခင်မလေး အခန်းထဲရှိ အရာ၏ အရိုက်အနှက်ကို ခံရ၍ ထွက်ပြေးခဲ့ကြရသည်။
အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်သတ်ကာ အကြီးအကျယ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ကြရသည်။
ချန်မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းသည် ရှေးယခင်က လီယန်ချူ၏ ဆရာဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဖူးသဖြင့် ထိုဆရာကြီးမှာ အရည်အချင်းရှိသည့် တာအိုဆရာဖြစ်မှန်း သိထားသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း ဆရာအိုကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်သည့် လီယန်ချူကို လာပင့်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ သေခါနီးမြင်းကို အရှင်ကုသသည့်နည်း (မျှော်လင့်ချက်မရှိသော်လည်း စမ်းကြည့်သည့်သဘော) သာ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူကို မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိသော်လည်း ချန်မိသားစု အိမ်တော်ထိန်းသည် အလွန်ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး မည်သည့် မောက်မာစော်ကားသည့် အမူအရာမျိုးကိုမျှ မပြသခဲ့ပေ။
"တာအိုဆရာလေး ဆရာကြီးက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦးပါ ဒါကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးပါတယ် အခု သခင်မလေးက မိစ္ဆာနှောင့်ယှက်တာကို ခံနေရလို့ တာအိုဆရာလေး ကူညီပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ကိစ္စပြီးရင်တော့ ဆုလာဘ် အကြီးအကျယ် ပေးပါ့မယ် "
ချန်အိမ်တော်ထိန်းမှာ ချန်မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းဖြစ်သည့်အတွက် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်လှသည်။
လီယန်ချူအား အရင်ဆုံး အဆင့်မြှင့်တင်ပြောဆိုပြီး လေးစားမှု အပြည့်ပေးထားသည်။
လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်မှာ၊ ထိုကဲ့သို့သော ချမ်းသာသည့် အိမ်တော်ကြီးများတွင် မည်သူမျှ ရိုးရှင်းသူမရှိကြပေ။
"အိမ်တော်ထိန်း ချန်ကလည်း အားနာစရာကြီးပါ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားပေးပါ့မယ်"
ဟု လီယန်ချူ ဆိုလိုက်သည်။
မကြာမီ...
သူသည် အိမ်တော်ထိန်း ချန်နောက်မှ လိုက်၍ နောက်ဖေးဆောင်သို့ ရောက်လာသည်။
ချန်မိသားစု၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ ပြောင်မြောက်လှသည်၊ ပြာသာဒ်ဆောင်များ၊ ဥယျာဉ်များနှင့် ရေကန်များမှာ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဝါ တစ်မျိုးရှိနေသည်။
သို့သော်လည်း ထိုအရာများကြောင့် လီယန်ချူမှာ အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားခြင်း မရှိပေ။
အကြောင်းမှာ...
အရင်ဘဝတွင် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများကိုပင် သူ မြင်ဖူးခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤမျှလောက် တည်ငြိမ်မှုမျိုးတော့ သူ့တွင် ရှိနေသည်။
သို့သော်လည်း အိမ်တော်ထိန်း ချန်က လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ သူ့အပေါ်ထားသည့် အကဲဖြတ်မှုမှာ အနည်းငယ် ပိုမြင့်တက်သွားသည်။
တတိယသခင်မလေး နေထိုင်သည့် နောက်ဖေးဆောင်တွင် လက်ပံပင်များနှင့် ပန်းပွင့်များ စိုက်ပျိုးထားကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်လှသည်။
ထိုအချိန်တွင် တတိယသခင်မလေး၏ မိခင်ဖြစ်သူ ချန်ကတော်သည် အစေခံမလေးများ ခြံရံလျက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သခင်မလေး၏ အဆောင်ထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အလွန်ပူပန်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
ချန်ကတော်သည် အလှအပနှင့် ပြည့်စုံသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မြင့်မြတ်သည့် အရှိန်အဝါရှိကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားတစ်မျိုး ရှိနေသည်။
"သခင်မ... ဒါက ကျွန်တော် ပြောပြဖူးတဲ့ တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ချန်ရဲ့ တပည့် တာအိုဆရာလေး လီ ပါပဲ"
ဟု အိမ်တော်ထိန်း ချန်က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
"ရွှမ်ချန်" ဆိုသည်မှာ လီယန်ချူ ဆရာ၏ တာအိုဘွဲ့အမည်ပင် ဖြစ်သည်။
ချန်ကတော်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လီယန်ချူအား
"သမီးလေးရဲ့ ကိစ္စအတွက် တာအိုဆရာလေးကိုပဲ အားကိုးရပါတော့မယ်"
ဟု ဆိုသည်။
မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ပြင်ပလူအား ထုတ်ဖော်မပြောပြနိုင်ပေ။
ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သည့် တာအိုဆရာလေးကို မြင်ရသောအခါ သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း၊ ယခုအချိန်မှာ ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် ကြုံရာနှင့် စမ်းကြည့်ရသည့် အခြေအနေဖြစ်၍ တစ်ခါလောက်တော့ စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ချန်ကတော်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူက မိမိအား ငယ်လွန်းသည်ဟု ထင်ကာ အထင်သေးနေမှန်း သိလိုက်သည်။
သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ပေ၊ ဒါက လူ့သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် မိမိ၏ ဒေါသကြောင့် မည်သည့် ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုမျိုးကိုမျှ ပြုလုပ်မည်မဟုတ်။
ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး လီယန်ချူသည် နောက်လှည့်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။
ဒါက သီးသန့် အဆောင်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အစေခံမလေးများက ပထမထပ်တွင် နေထိုင်ကာ၊ တတိယသခင်မလေးက ဒုတိယထပ်တွင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် အစေခံများအားလုံး အပြင်ဘက်၌သာ ရှိနေကြပြီး အပေါ်သို့ မတက်ရဲကြပေ။
အကြောင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော သရဲတစ္ဆေနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စမျိုးမှာ သာမန်လူများအတွက် အကြောက်ဆုံးအရာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
အရင် လာတဲ့သူတွေက အရိုက်ခံရတာဆိုတော့ ဒီသရဲက သိပ်တော့ မကြမ်းလောက်ပါဘူး... လီယန်ချူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခိုင်မာသည့် အကြည့်ဖြင့် အပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။
ဒုတိယထပ် အခန်းထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကြည်လင်ပြတ်သားသည်၊ နားဝင်ချိုသည်၊ သို့သော် အနည်းငယ် ရမ္မက်ဆန်သည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသလား
နားထောင်ရသည်မှာ စိတ်ကို လှုပ်ရှားလာစေသည်။
သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်သွားလိုက်သည်။
အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စိတ်ကို ကြည်လင်စေသည့် အမွှေးနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။
အခန်းတွင်း အပြင်အဆင်မှာ အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှပြီး နေရာတိုင်းတွင် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို ဖော်ပြနေသည်။
ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။
ဘဲဥပုံစံမျက်နှာ၊ မျက်တောင်ရှည်ရှည်၊ လှပသည့် မျက်နှာပေါက်နှင့် အသားအရေ ဖြူဖွေးသူဖြစ်သည်။
သူမကတော့ ချန်မိသားစု တတိယသခင်မလေး ဖြစ်သည်။
ချန်လော့ရှင်း
လီယန်ချူ ဝင်လာချိန်တွင် တတိယသခင်မလေး၏ အခြေအနေမှာ အရင်ကထက် ပိုဆိုးနေပြီး အဝတ်အစားများမှာပင် သေသေသပ်သပ် မရှိတော့ပေ။
အင်္ကျီရင်ဘတ်မှာ ဟနေပြီး မျက်လုံးများအား ဖယ်ခွာရန် ခက်ခဲလှသည်။
မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး၊ မျက်လုံးများမှာ ရီဝေနေကာ တဟားဟားနှင့် ရယ်မောနေသည်။
မျက်လုံးထဲတွင် ချစ်မြတ်နိုးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ ကြည့်နေသည်။
ထိုနေရာတွင် သူမ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
တစ်ခန်းလုံးရှိ မြင်ကွင်းမှာ ပြောမပြတတ်အောင် ထူးဆန်းပြီး ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။
အခန်း (၂) - မိုးကြိုးပစ်ခံသစ်သား သံလက်သီးနှင့် သားသတ်ဓား
"တတိယသခင်မလေး"
လီယန်ချူက စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
ချန်တတိယသခင်မလေးသည် လီယန်ချူကိုကြည့်ကာ တဟားဟားနှင့် ရီဝေစွာ ရယ်မောနေပြီး၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကိုပင် လျှာဖြင့် တစ်ချက်သပ်ပြလိုက်သေးရာ ပြောမပြတတ်အောင် ဆွဲဆောင်ညို့ယူလွန်းလှသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး ထပ်ခေါ်ပြန်သည်။
"တတိယသခင်မလေး"
ထိုအချိန်တွင် ချန်မိသားစု တတိယသခင်မလေး၏ အင်္ကျီမှာ ပခုံးပေါ်မှ လျှောကျနေပြီး ဖြူဝင်းဥနေသော ပခုံးသားလေး ပေါ်ထွက်နေရာ တကယ့်ကို တောက်ပြောင်လှပသည့် အလှပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူလှသည်။
သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ မုန်းတီးရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည့်အသံမှာလည်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံဩဩကြီးဖြင့်
"ထွက်သွားစမ်း"
ဟု ဖြစ်နေသည်။
အခန်းတွင်း အပူချိန်မှာလည်း ရုတ်ချည်း ကျဆင်းသွားပြီး ထူးဆန်းကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။
ဒါ ထိန်းချုပ်ခံထားရတာပဲ... လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မျက်လုံးများ အေးစက်နေသည့် သခင်မလေးကို စိုက်ကြည့်ကာ
"ခဏစောင့်ဦးနော် အလုပ်က နည်းနည်း လက်မယဉ်သေးလို့"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရင်ဘတ်ထဲမှ ပုလင်းလေးတစ်လုံး ထုတ်လိုက်သည်။
ဗြွက်
ခနဲ အသံနှင့်အတူ သစ်သားပုလင်းဆို့ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သော အရည်နှစ်စက်ကို သူ့မျက်လုံးထဲသို့ ခပ်လိုက်သည်။
ချန်တတိယသခင်မလေးသည် ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်ပုံရသဖြင့် ချက်ချင်း လက်မပါသေးဘဲ အသာလေး စောင့်ကြည့်နေသည်။
လီယန်ချူ မျက်တောင်တဖြတ်ဖြတ် ခတ်လိုက်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူမြင်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။
မူလက အခန်းထဲတွင် တတိယသခင်မလေးနှင့် လီယန်ချူ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သခင်မလေး၏ ဘေးတွင် အရပ်ရှည်ရှည် ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သို့သော် ထိုလူငယ်ဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှာ အလွန်တောက်ပြောင်လွန်းလှပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပေါင်ဒါမှုန့်များ တင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရာ ပြောမပြတတ်အောင် ထူးဆန်းကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။
သူ၏ အကြည့်များမှာ ကာမရမ္မက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အမျိုးသမီးများထက်ပင် ပို၍ နီရဲနေသည်။
"ဆွေးနွေးလို့ ရမလားဗျာ ဒီကလူကြီးမင်း... အသာတကြည် ထွက်သွားပေးလို့ ရမလား"
လီယန်ချူက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မေးလိုက်သည်။
"ဒီတာအိုဆရာလေးမှာ ပညာလေးတော့ ရှိသားပဲ ငါ့ကို မြင်နိုင်တယ်ပေါ့ "
ထိုဝတ်ကောင်းစားလှဝတ်ထားသော လူငယ်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း အေးစက်သွားတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အင်္ကျီဖရိုဖရဲနှင့် ပခုံးသားလေး ပေါ်နေသော တတိယသခင်မလေးနှင့် ထိုထူးဆန်းကျောချမ်းဖွယ် လူငယ်တို့မှာ တစ်သံတည်း ထွက်ပေါ်လာကာ
"ထွက်သွားစမ်း"
ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် အခန်းထဲ၌ အေးစိမ့်သော လေကြမ်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး အမည်းရောင် အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဒါဆိုရင်တော့ ဆွေးနွေးလို့ မရတော့ဘူးပေါ့... လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင်စက္ကူများကို ထုတ်ယူကာ လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်လိုက်သည်။
ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြန်သည်။
ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုသစ်သား သံလက်သီး ကို စွပ်လိုက်ပြီး ကာမရမ္မက်သရဲကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
မျက်နှာတွင် ပေါင်ဒါမှုန့်တင်ထားပြီး ရမ္မက်ကြီးသော ထိုသရဲမှာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။
"တာအိုဆရာလေး... အဲဒီလို အရာမျိုးတွေက ငါ့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူးကွ "
သူပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
တာအိုပညာရပ်များဖြင့်သာ သရဲများကို နှိမ်နင်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သာမန် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမှာ သရဲများအပေါ် လုံးဝ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။
"ဟုတ်လား"
လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး
"မစမ်းကြည့်ဘဲ ဘယ်သိမလဲ"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကာမရမ္မက်သရဲမှာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို လှောင်ပြောင်သောအကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့အထင်မှာတော့ နောက်ထပ် လိမ်လည်စားသောက်နေသည့် တာအိုဆရာအတုတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
သရဲသည် လေကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။
လီယန်ချူကို အခန်းပြင်သို့ ရိုက်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကူတွင်မူ...
"အား "
လီယန်ချူ၏ လက်သီးမှာ သရဲ၏ မေးစေ့ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားပြီး သံလက်သီးပေါ်မှ လျှပ်စီးများပင် ဝင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကာမရမ္မက်သရဲမှာ ရုတ်ချည်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။
လျှပ်စီးပညာ ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတောက်ပဆုံးနှင့် အပူဆုံး စွမ်းအင်ဖြစ်သဖြင့် သရဲတစ္ဆေများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အလွန် ထိရောက်လှသည်။
သရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အငွေ့အသက်များမှာ ထိုလက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ရုတ်ချည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ သူ၏ မျက်လုံးတွင်းသို့ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်ပြန်သည်။
သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ လျင်မြန်ပြတ်သားပြီး ခွန်အားအပြည့် ပါဝင်လှသည်။
ဂျောက်
လျှပ်စီးမီးပွင့်လေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကာမရမ္မက်သရဲမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။
လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော သရဲ၏ စွမ်းရည်မှာ ယခု သန့်စင်သော လျှပ်စီးပညာအောက်တွင် လုံးဝ အနှိမ်နင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
"အား"
"အား"
"အား"
ကာမရမ္မက်သရဲမှာ လီယန်ချူ၏ မြေပြင်ပေါ် ဖိနှိပ်ကာ တရစပ် ထိုးနှက်မှုကို ခံနေရပြီး အော်ဟစ်သံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးညင်းလာသည်။
ဒါက ဘာတွေလဲ
သရဲမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာပစ္စည်းကြီးလဲ"
လီယန်ချူက အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး ကြွားဝါခြင်း မရှိဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကို သံလက်သီးလို့ ခေါ်တယ် မိုးကြိုးပစ်ခံထားရတဲ့ သစ်သား နဲ့ လုပ်ထားတာ"
မိုးကြိုးပစ်ခံသစ်သားဆိုသည်မှာ တာအိုပညာရပ်တွင် တန်ခိုးရှိသော ပစ္စည်းများ ပြုလုပ်ရာတွင် အလွန်အရေးကြီးသော ကုန်ကြမ်းဖြစ်သည်။
အပူဆုံးနှင့် အစွမ်းဆုံး စွမ်းအင်များ ပါဝင်ပြီး မိုးကြိုးအစစ် ပစ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လျှပ်စီးစွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်များ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုးကြိုးပစ်ခံသစ်သား... သရဲ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဒီလူက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်လွန်းလှသည်။
မိုးကြိုးပစ်ခံသစ်သားမှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူသိသော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့ လက်သီးစွပ်ပုံစံ လုပ်ထားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်မှာနည်း
"မဟုတ်ဘူး.....အား မင်း... အား ဒါက သာမန် မိုးကြိုးပစ်ခံသစ်သားပဲ မဟုတ်ဘူး"
သရဲမှာ လုံးဝ ပြန်မခုခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ခမ်းလာသည်။
"မှန်တယ်၊ ငါက ခွေးနက်သွေးနဲ့လည်း စိမ်ထားသေးတာလေ"
လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်ထိုးချလိုက်သည်။
ထိုသရဲမှာ အသက်ရှူရုံလေးသာ ကျန်တော့သည်အထိ အရိုက်ခံရပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ထရပ်ကာ ခါးမှ နှစ်ပေခန့်ရှည်သော သားသတ်ဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သားသတ်ဓားကို "သတ်ဖြတ်ခြင်းဓား"
ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး ၎င်းတွင်ရှိသော သွေးညှီနံ့နှင့် အငွေ့အသက်များမှာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည်။
များသောအားဖြင့် လူများမှာ အိမ်တွင် ဘေးရန်ကာကွယ်ရန် ထားရှိတတ်ကြသည်။
လီယန်ချူသည် သားသတ်ဓားကို ကိုင်ကာ အားနှင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။
သရဲ၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများရှေ့မှာပင် ဓားနှင့် တိခနဲ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
အတန်အသင့် ပညာရှိသော ကာမရမ္မက်သရဲတစ်ကောင်မှာ ထိုကဲ့သို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုနှင့်တင် အသေအရိုက်ခံရကာ အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝေဝါးလာပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထို့နောက်...
လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တည်ကြည်လှသော တာအိုအသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘွဲ့ထူးပေးအပ်ခြင်း
ကုသိုလ် : သုံးရာ
ထိုခမ်းနားသော အသံမှာ ဒီရေကဲ့သို့ပင် ရုတ်ချည်း ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။
လီယန်ချူမှာမူ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။
ကုသိုလ်
ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း ထဲတွင်လည်း ကုသိုလ်အကြောင်း ဖော်ပြထားသော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်လှသည့် အရာဖြစ်သည်။
လောကရှိ သတ္တဝါတိုင်းမှာ ကုသိုလ်ရယူရန် အခွင့်အရေးရှိသော်လည်း ကံတရား၏ စီမံမှုကြောင့် သာမန်လူများမှာ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိနိုင်ကြပေ။
သာမန်ကာလျှံကာ ဘဝထဲသို့ နောက်ဆုံးတော့ အပိုဆောင်း စွမ်းအား တစ်ခု ဝင်လာသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။
သူသေချာ အာရုံခံကြည့်သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲမှုကို မတွေ့ရသေးပေ။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ထိုမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးကို အဆုံးသတ်ရန်ပင်။
ချန်မိသားစု တတိယသခင်မလေးမှာ ကာမရမ္မက်သရဲ အသတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် မျက်လုံးများမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အားနည်းသွားကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေလဲကျသွားသည်။
လီယန်ချူသည် သားသတ်ဓားကို ခါးတွင်ပြန်ထိုး၊ သံလက်သီးကို ချွတ်၍ ရင်ဘတ်ထဲထည့်ကာ တာအိုဝတ်စုံကို ပြန်ပြင်ပြီး စည်းကမ်းရှိသော တာအိုဆရာလေးပုံစံ ပြန်လုပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်မှ တတိယသခင်မလေး၏ အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုကာ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
သရဲပူးခံရသူများမှာ မျက်လုံးအဖြူနေရာတွင် အမည်းရောင် အငွေ့အသက်များ ရှိတတ်ပြီး သေချာကြည့်လျှင် မြင်နိုင်သည်။
ထို့အပြင် ဂျိုင်းကြားနှင့် ရင်ဘတ်အလယ်တို့တွင်လည်း အကျိတ်အခဲများ ပေါ်လာတတ်သည်။
သခင်မလေး၏ အခြေအနေမှာမူ မျက်လုံးထဲမှ အမည်းရောင် အရိပ်အယောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီဖြစ်ရာ မိစ္ဆာကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင် သေချာပြုစုစောင့်ရှောက်ရုံဖြင့် ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။
သာမန်လူများ သရဲခြောက်ခံရလျှင် ရက်အနည်းငယ် အားနည်းပြီး ကံနိမ့်တတ်ကြသော်လည်း ပြင်းထန်ပါက အသက်အန္တရာယ်အထိ ရှိနိုင်သည်။
တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် လီယန်ချူသာ လက်မပါခဲ့ပါက ထိုသရဲသည် သခင်မလေး၏ အသက်ကိုပါ နှုတ်ယူသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။
သရဲ၏ အအေးဓာတ် နှင့် လူသားတို့၏ အပူဓာတ် မှာ ရေနှင့်မီးကဲ့သို့ပင်။
သရဲပူးခံရသူများမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အပူဓာတ်များ အဖိနှိပ်ခံရသဖြင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် သခင်မလေးကို ကုတင်ပေါ်တွင် ကောင်းမွန်စွာ ပြန်သိပ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို အသိပေးလိုက်သည်။
ချန်သခင်မ မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သခင်မလေးအတွက် အင်အားဖြည့်ဆေးများ ဖော်စပ်ရန် ဆေးဆရာကို လွှတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ထို့အပြင် လီယန်ချူကိုလည်း ဆုလာဘ်များစွာ အခိုင်အမာ ပေးအပ်လိုက်ပါတော့သည်။
ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးမှာ ဤမျှအထိ အရည်အချင်းရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။