အခန်း (၃-၄)
Vol. 1 Ch. 3-4
အခန်း (၃) - ဘွဲ့ထူးပေးအပ်ခြင်း
ချန်ကတော်သည် လီယန်ချူအား ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံလေသည်။
ထို့ပြင် အဖိုးအခအဖြစ် ငွေဒင်္ဂါး အချိန် တစ်ရာကိုလည်း ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ချန်နိုင်ငံ၏ ငွေလဲလှယ်နှုန်းအရ ကြေးပြား တစ်ရာသည် ငွေတစ်ပဲ နှင့် ညီမျှပြီး ဆယ်ပဲသည် ငွေတစ်ကျပ် နှင့် ညီမျှရာ ချန်မိသားစုသည် ငွေအကျပ် တစ်ရာကို ရက်ရက်ရောရော ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ခေတ်သစ်ကာလ၏ ဆုကြေးငွေ သိန်းသုံးဆယ်ခန့်နှင့် ညီမျှနေသည်။
ထိုကိစ္စမတိုင်မီကမူ လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စုဆောင်းငွေမှာ ကြေးပြား ၁၃ ပြားသာ ရှိခဲ့သည်။
အစိုးရရုံးမှ ရုံးစေတစ်ဦး၏ တစ်လစာမှာ ငွေနှစ်ပဲခန့်သာရှိပြီး သာမန်လူများမှာ ထိုထက်ပင် နည်းပါးစွာ ရရှိကြရာ ပိုက်ဆံစုမိရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။
လီယန်ချူသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် ချမ်းသာသူတစ်ဦး ဖြစ်သွားလေတော့သည်။
”တကယ်ပဲ... လူဆိုတာ စစ်မှန်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိရမှာပဲ”
ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်မိသည်။
မိမိ၏ ဆရာဖြစ်သူအပေါ်ထားသည့် လေးစားမှုမှာလည်း ပို၍ တိုးလာခဲ့သည်။
ဆရာကသာ ပညာမသင်ပေးခဲ့လျှင် ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ရှိလာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
လီယန်ချူသည် ထိုငွေအမြောက်အမြားကို ရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အရက်ကောင်းအချို့ ဝယ်ယူကာ ဆရာ၏ အုတ်ဂူသို့ သွားရောက် ပူဇော်ကန်တော့ခဲ့သည်။
စကားများ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုပြီးမှ ပြန်လာခဲ့သည်။
”အခုတော့ ပိုက်ဆံရှိပြီဆိုတော့ ဆေးဆိုင်ကိုသွားပြီး ကွေ့ယွမ်ဒန် ဖော်စပ်ဖို့ ဆေးမြစ်တွေကို သွားကြည့်လို့ရပြီ”
ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုသည်။
ဆရာက လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့သည့် ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း မှာ ကျင့်ကြံရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည် အခြေခံစရန် ခက်ခဲသလို၊ ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန်လည်း ခက်ခဲကာ၊ အောင်မြင်မှု အနည်းငယ်ရရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် လီယန်ချူအဖို့မူ ကျင့်ကြံစရာ တာအိုပညာရပ်ရှိနေခြင်းမှာပင် ကံကောင်းလှပြီဖြစ်ရာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း ထဲတွင် ကွေ့ယွမ်ဒန် ဟုခေါ်သည့် ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း တစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူ၏ ကမ္ဘာလောကရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြင့်တက်စေနိုင်သည်။
သို့သော် ထိုကျမ်းထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ကုန်ကြမ်းများမှာမူ အလွန်ပင် ရှားပါးလွန်းလှသည်။
အားလုံးမှာ တန်ဖိုးကြီးသည့် ဆေးမြစ်များ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုကဲ့သို့သော တာအိုဘာသာဝင်များ၏ ဆေးနည်းများမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှပြီး သာမန်လောကရှိ ဆေးလုံးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။
ချင်းယွန်းကျောင်းသည် ကျိန့်ယီ တာအိုဂိုဏ်း၏ တရားဝင် အနွယ်အဆက် မဟုတ်ခဲ့လျှင် ထိုကဲ့သို့ ရှားပါးသည့် ဆေးနည်းမျိုး ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ယခုမူ ပိုက်ဆံရှိပြီဖြစ်ရာ လီယန်ချူ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ ကွေ့ယွမ်ဒန် ဖော်စပ်ရန် ကုန်ကြမ်းများကို ဝယ်ယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ကွေ့ယွမ်ဒန် ညကိုသာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့လျှင် မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဧကန်မုချ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ၎င်းကို အလွန်ပင် မျှော်လင့်နေမိသည်။
သို့သော် လီယန်ချူ ဆေးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိ၍ ကွေ့ယွမ်ဒန်အတွက် လိုအပ်သည့် ဆေးမြစ်အချို့ကို မေးမြန်းလိုက်သည့်အခါမှသာ ထိုဆေးနည်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို နားလည်သွားတော့သည်။
ဆေးမြစ်တိုင်းမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိရမည်ဟု ဆိုထားရာ၊ ထိုအရာမျိုးမှာ ပိုက်ဆံရှိလျှင်ပင် ဝယ်ယူရန် မလွယ်ကူပေ။
ထို့ပြင် ထိုထဲမှ ဆေးမြစ်အချို့မှာ ယခုအခါတွင် မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
”ကမ္ဘာပေါ်မှာ တာအိုကျင့်ကြံသူတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်နည်းနေရလဲ ကျင့်ကြံရေးဆေးလုံးတွေ ဘာလို့ ရှားနေရလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ”
ဟု လီယန်ချူက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ငွေကျပ် တစ်ရာကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တာအိုဆရာလေး လီသည် ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန် ကုန်ကြမ်းများကို ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် လီယန်ချူသည် ဆယ်မျိုးစုံ အားဖြည့်စွပ်ပြုတ် အတွက် ဆေးမြစ်အချို့ကို ဝယ်ယူလာခဲ့သည်။
၎င်းသည် စိတ်ဓာတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြံ့ခိုင်စေကာ အားအင်နှင့် သွေးကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည်။
ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ လီယန်ချူသည် မီးဖိုကိုပြင်ဆင်၍ ဆေးကျိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဆေးမြစ်များထုပ်ထားသည့် စက္ကူကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သစ်သားနှင့် မြက်ပင်တို့၏ သင်းပျံ့သောရနံ့မှာ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
ဒီထဲတွင် အားဖြည့်ဆေးမြစ်များစွာ ပါဝင်သည်၊ ဥပမာအားဖြင့် ဂျင်ဆင်းမြစ် ကဲ့သို့အရာများ၊ အမှန်စင်စစ်မှာတော့ အလွန်သေးငယ်၍ အရည်အသွေး အလွန်ညံ့သည့် အမျိုးအစားသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုမျှနှင့်ပင် တန်ဖိုးမှာ မနည်းလှပေ။
”ဒါလေးကသာ သက်တမ်းရင့်တဲ့ တောင်ပေါ် ဂျင်ဆင်းမြစ်ကြီး ဖြစ်နေရင် ကောင်းမှာပဲ”
ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။
ယခင်က ချန်အိမ်တော်တွင် ကာမရမ္မက်သရဲကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ခေါင်းထဲတွင် ကြားလိုက်ရသည့် တာအိုအသံ ကို သတိရလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုအသံကို အတုယူလျက် ဆေးမြစ်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဘွဲ့ထူးပေးအပ်ခြင်း ဟု ဆိုလိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...
အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဆေးမြစ်များမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
မူလက လက်သန်းခန့်သာရှိသည့် ဂျင်ဆင်းမြစ်လေးမှာ ယခုအခါ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်မောင်းခန့်အထိ ကြီးမားသွားသည်။
လီယန်ချူသည် အရင်ဘဝတုန်းက သူဌေးတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် သက်တမ်း ၃၀ ရှိသည့် ချန်ပိုင်ရှန်း တောင်ပေါ် ဂျင်ဆင်းမြစ်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း ယခုလက်ရှိ မြင်နေရသည့် ဂျင်ဆင်းမြစ်၏ အရည်အသွေးကို မမီပေ။
အနံ့ကို တစ်ချက်ရှူလိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ဝိညာဉ်မှာ လန်းဆန်းတက်ကြွသွားရသည်။
”ဒါ... ဒါက တကယ့် နတ်ဆေးပဲ “
လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ်မှာ နှစ်ရာ သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ကုသိုလ်မှတ် တစ်ရာ လျော့နည်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
”ဒါဆိုရင် ငါက ကုသိုလ်မှတ်တွေကို သုံးပြီး ပစ္စည်းတွေကို အဆင့်မြှင့်တင် လို့ ရတာပေါ့ “
လီယန်ချူသည် ထိုတွေ့ရှိမှုကြောင့် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။
ဤ ဆယ်မျိုးစုံ အားဖြည့်စွပ်ပြုတ် ၏ အာနိသင်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် မီးဖိုချောင်၌ ဆေးကို ကျိုလေတော့သည်။
ဆေးကျိုပြီးသည့်အခါတွင်မူ ပြင်းရှ၍ မွှေးကြိုင်လှသော ဆေးနံ့မှာ တစ်ခန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မြည်းနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
၎င်းမှာ ဆရာအိုကြီး ထားခဲ့သည့် အမွေအနှစ်ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် စိတ်ကူးရကာ ဆေးရည်အချို့ကို ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်၍ ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သစ်ပင်အောက်တွင် မြက်စားရန် ချည်နှောင်ထားသည့် မြည်းနက်ကြီး တဟေး သည် ထိုဆေးနံ့ကို ရရှိသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး လျှာကို ထုတ်လိုက်သည်။
”တဟေး... မလောနဲ့ ကောင်းတာရှိရင် မင်းကို ငါမမေ့ပါဘူး”
ဟု လီယန်ချူက နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ဆေးပန်းကန်ကို တဟေး၏ ပါးစပ်နားသို့ ချပေးလိုက်ရာ၊ မစောင့်နိုင်တော့သည့် မြည်းနက်ကြီးသည် ထိုစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်လုံးကို ချက်ချင်းပင် လျှာဖြင့် ရက်ပစ်လိုက်သည်။
”အီးအဲ... အီးအဲ...”
မြည်းနက်ကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ခွာများဖြင့် မြေကြီးကို အဆက်မပြတ် ယက်လေတော့သည်။
ရုတ်တရက်ပင် လည်ပင်းရှိ ကြိုးကို ရုန်းဖြတ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်း၌ အရူးအမူး ပြေးလွှားလေတော့သည်။
”ဟာ... သွားပြီ “
လီယန်ချူသည် ကိုယ်ကို ရှောင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လွတ်ရာသို့ ပြေးရသည်။
သူသည် ဆရာနှင့်အတူ လက်သီးခြေဖနောင့် ပညာရပ်အချို့နှင့် လျိုယန်ဓားသိုင်း ကို အကြမ်းဖျင်း သင်ယူထားဖူးသည်။
သာမန်လူ လေးငါးယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာ သူ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
သို့သော် ပြဿနာမှာ ရူးနေသည့် မြည်းတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို လီယန်ချူ မလိုလားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ တဟေးသည် ခြံဝင်းထဲတွင်သာ လွှတ်ကနဲ၊ ခုန်ကနဲ ပြေးလွှားနေခြင်းဖြစ်ပြီး ကျောင်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကိုမူ မဖျက်ဆီးပေ။
နှစ်နာရီခန့်ကြာအောင် သောင်းကျန်းပြီးမှသာ တဟေးမှာ ငြိမ်ကျသွားပြီး သစ်ပင်အောက်၌ လဲလျောင်းကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေတော့သည်။
လီယန်ချူသည် အချိန်အတော်ကြာ သေချာစောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုဆေးတွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။
ထို့နောက် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားကာ ဆေးရည်ကို ဂရုတစိုက် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
ဝုန်း
လီယန်ချူသည် ပြင်းထန်သော ဆေးအရှိန်အဝါများ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ သွေးများမှာ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းလာပြီး နှလုံးမှာလည်း အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ခုန်လှုပ်လာသည်။
ဒါ... ဒါက တော်တော်ပြင်းတာပဲ
လီယန်ချူသည် တစ်ကိုယ်လုံး၌ သုံးမကုန်သော အားအင်များ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဖောက်ထုတ်ပစ်ရန် အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။
”ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ငါက မိန်းမလည်း မရသေးဘူး ဘယ်လိုသွားပြီး ဖောက်ထုတ်ရမှာလဲ”
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ပူပန်သွားသည်။
ကျိန့်ယီတာအိုဂိုဏ်းမှာ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို တားမြစ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ပြဿနာမှာ လီယန်ချူတွင် မိန်းမမရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြည်တန်ဆာအိမ် ကို သွားရမလား
ထိုအတွေးကြောင့် လီယန်ချူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပို၍ မြန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများမှာလည်း ပို၍ ပူလောင်လာသည်။
ဝေမြို့တွင် ပြည်တန်ဆာ အိမ်ကဲ့သို့သော နေရာကောင်းများ ရှိပါသည်။
သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အချိန်မမီတော့သကဲ့သို့ပင် အပူဓာတ် မှာ အလွန် ပြင်းထန်နေသည်။
စိတ်ကူးရသည်နှင့် လီယန်ချူသည် ခါးရှိ အေးစက်သော သားသတ်ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။
မီးဖိုချောင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာပြီး၊ ဆရာသင်ပေးထားသည့် လျိုယန်ဓားသိုင်း ကို စတင် ကျင့်ကြံလေတော့သည်။
သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကစားကွက်များကိုသာ လေ့ကျင့်လေ့ရှိပြီး၊ ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေကာ အားအင်ကို တိုးပွားစေသည်။
အမှန်စင်စစ် ထိုဓားသိုင်းမှာ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း ကြီးမားလှပြီး လောကီသိုင်းလောကတွင် တတိယတန်းစား သိုင်းပညာစာရင်းဝင် ဖြစ်သည်။
တတိယတန်းစား သိုင်းပညာကို အထင်မသေးပါနှင့်၊ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းများစွာ၏ အဖိုးတန် လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာပင် ဖြစ်သည်။
ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်လျှင် လျိုယန်အတွင်းအား ကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ထက်မြက်ပူလောင်ကာ သွေးလေကို အားကောင်းစေသည်။
လျိုယန်အတွင်းအားကို လက်နက်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းနိုင်ပါက စွမ်းအားကို ပိုမို တိုးပွားစေနိုင်သည်။
သို့သော် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။
လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ သားသတ်ဓားမှာ ပို၍ ပို၍ လျင်မြန်လာပြီး စိတ်ထဲမှ ကသိကအောက်ဖြစ်မှုများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထိုအစား အရာအားလုံးကို မေ့လျော့ကာ ဆန်းကြယ်သော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
၎င်းကို သိုင်းပညာလောကတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ဟု ခေါ်သည်။
တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံပြီးနောက်...
လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်တိုင် လျိုယန်အတွင်းအား ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ သာမန်သိုင်းသမားများ ၃ နှစ်မှ ၅ နှစ်အထိ ကျင့်ကြံမှ ရရှိနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း ဝမ်းသာအားရ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ လျိုယန်ဓားသိုင်း ပထမအဆင့် ပင် ဖြစ်သည်။
အခန်း (၄) - ချင်းယီမယ်တော်
လင်းစပြုလာသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေမိသည်။
"လျိုယန်ဓားသိုင်း ပထမအဆင့်ကို ငါဒီလိုပဲ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြီး အောင်မြင်သွားတာလား"
"ဒါက သာမန်သိုင်းသမားတွေဆိုရင် ဆယ်နှစ်လောက်ကျင့်ရင်တောင်မှ ရောက်ချင်မှရောက်မယ့် အဆင့်မျိုးပဲဥစ္စာ"
ဘွဲ့ထူးပေးအပ် ပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားသော ထိုဆေးမြစ်များမှာ ဧကန်မုချ သာမန်မဟုတ်ပေ မိမိကို တစ်ညတည်းနှင့် လျိုယန်ဓားသိုင်း ပထမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းစေနိုင်ခဲ့သည်။
လီယန်ချူမှာ သိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဗဟုသုတ နည်းပါးလှသည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ဆရာမှာ တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ထိုလျိုယန်ဓားသိုင်းမှာလည်း ဆရာဖြစ်သူရွှေချန်တာအိုဆရာက ရန်သူလိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်း ခံနေရသော ဓားသမားတစ်ဦး၏ ကျန်ရစ်သောပစ္စည်းများထဲမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှေချန်တာအိုဆရာကိုယ်တိုင်မှာမူ သိုင်းပညာ မတတ်မြောက်ပေ။
"မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ဖန့်ချင်လန်ဆီကိုသွားပြီး အကြံဉာဏ် တောင်းရမယ်"
ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။
ချင်းယွန်းကျောင်း၏ မျက်စိတစ်ဆုံး အကွာအဝေးတွင် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း ရှိပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မှာ မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်ကာ ဖန့်ချင်လန်မှာ ထိုဆိုင်ရှင်၏ ညီမဖြစ်သည်။
သူမမှာ နာမည်ကျော် ဆရာသမားများ၏ သင်ကြားမှုကို ခံယူထားသော စစ်မှန်သည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ သံဓားတစ်လက်ကို အသုံးပြုပြီး ဓားသိုင်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်
လီယန်ချူသည် နံနက်စောစောမှာပင် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဆိုင်ရှင်မှာ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် အလှပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ချောမောသော အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး သူမ၏ အပြုံးတိုင်းတွင် ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုများ ရှိနေသည်။
မျက်နှာမှာ ဥဝိုင်းပုံစံရှိပြီး မျက်လုံးထောင့်တွင် မှဲ့လေးတစ်လုံး ပါရှိကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း ပြည့်ဖြိုးလှပလှသည်။
"လီတာအိုဆရာ... ကြွပါရှင်၊ လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးပါ့မယ်"
ဟု ဆိုင်အကူလေးက တက်ကြွစွာ ဆိုလိုက်သည်။
တစ်ဆိုင်လုံးတွင် ထိုဆိုင်အကူလေး တစ်ယောက်သာလျှင် လီယန်ချူအပေါ် အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ သဘောထားမှာမူ အလွန်ပင် အေးစက်လှသည်၊ အကြောင်းမှာ ချင်းယွန်းကျောင်း မြေနေရာမှာ ဆိုင်ရှင်မကြီးက ရွှေချန်တာအိုဆရာထံသို့ ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သို့သော် တာအိုကျောင်းမှာ အလှူငွေ နည်းပါးသဖြင့် မြေငှားခမှာ တစ်နှစ်ကျော်မျှ တင်ကျန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒါက လီတာအိုဆရာလေး မဟုတ်လား"
ဆိုင်ရှင်မကြီးက မျက်နှာကို တင်းထားပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ၊ အခြားသူသာဆိုလျှင် လီယန်ချူကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ နှုတ်ထွက်စကားမှာမူ ဘယ်သောအခါမှ အလျှော့မပေးတတ်ပေ။
"ဆိုင်ရှင်မကြီး... ဒီနေ့ ကြည့်ရတာ လူကလည်း လန်းဆန်းလို့ပါလား လာမယ့်ရက်တွေမှာ စီးပွားရေးတွေ ပိုပြီး ကောင်းဦးမှာပဲ"
ဟု လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
"ဟွန်း"
ဆိုင်ရှင်မကြီးက လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုသည်
"တာအိုဆရာ... မြေငှားခကို ဘယ်အချိန်ထိ ဆွဲဆန့်နေဦးမှာလဲ "
"ကြည့်ရတာ... မင်းအဲဒီ တာအိုကျောင်းကို ပိတ်ပြီး ငါ့ဆီမှာပဲ အလုပ်လာလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်"
လီယန်ချူက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှမပြောပေ။
ထို့နောက် ငွေတုံးအချို့ကို ထုတ်ကာ ကောင်တာပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ နီမြန်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းလေးမှာ လီယန်ချူ၏ တာအိုကျောင်းလေးအကြောင်းကို ဆက်လက်၍ အပြစ်တင်ဝေဖန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤငွေတုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားတော့သည်။
"ဒါ... ဒါက..."
နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ဟကနဲ ဖြစ်သွားပြီး မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
ချင်းယွန်းကျောင်း မည်မျှ ဆင်းရဲကြောင်း သူမ သိပါသည်၊ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ငွေတစ်ပဲတောင် ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ထားခဲ့ရာ ထိုမျှများပြားသော ငွေများမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရလာသနည်း။
"ပုံမှန်အတိုင်းဆိုရင် ဆိုင်ရှင်မကြီးရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို အများကြီး ခံယူခဲ့ရပါတယ် ဒါက တင်ကျန်နေတဲ့ မြေငှားခတွေပါ ပြီးတော့ ဒီနှစ်အတွက် မြေငှားခလည်း ပါပါတယ် ပိုတာကိုတော့ ဆိုင်ရှင်မကြီးအတွက် နစ်နာကြေးအဖြစ် မှတ်ယူပေးပါ"
ဟု လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာပေါ်၌ နွေဦးလေညင်းကဲ့သို့ ချိုသာသော အပြုံးများ ပေါ်လာကာ
"ဒါမျိုး ဘယ်ဖြစ်မလဲရှင် နည်းနည်းပါးပါး နောက်ကျတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး"
"ကျွန်မကလည်း ဒီလောက်အထိ တွက်ကပ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး"
ပါးစပ်ကသာ ထိုသို့ဆိုသော်လည်း လက်ကမူ သိသိသာသာပင် ငွေများကို သိမ်းဆည်းကာ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။
လီယန်ချူမှာ သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ကြည့်ကောင်းသောသူတစ်ဦး ဖြစ်သွားတော့သည်
"ဟေ့...တာအိုဆရာအတွက် လက်ဖက်ရည်ကောင်းတစ်အိုး ချပေးစမ်း "
ဆိုင်ရှင်မကြီးက သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော တင်ပါးကို လှုပ်ခါလျက် ကောင်တာထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားသည်။
ဤရှေ့နောက် မတူညီသော အမူအရာပြောင်းလဲမှုကြောင့် လီယန်ချူမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်နေမိသည်။
"ဖန့်ချင်လန်လေးရော ရှိလားဗျ"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"ချင်လန်ကို ရှာတာလား၊ သူမက ဒီနေ့ အစိုးရရုံးကို သွားတယ်၊ ဝမ်အရာရှိက သူမကို ရဲမက် အဖြစ် ခန့်ထားလို့လေ"
ဆိုင်ရှင်မကြီးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ရဲမက်"
လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
ဖန့်ချင်လန်မှာ ရုတ်တရက်ပင် အစိုးရရုံး၏ ရဲမက်တစ်ဦး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ကျွန်မကို ဘာကိစ္စရှာတာလဲ"
နောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သံဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အေးစိမ့်သည့် အလှပန်းလေးတစ်ဦး တည်းခိုခန်းတံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။
မိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်ခန့်သာရှိပြီး မျက်နှာအချိုးအစား ကျနကာ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းနေသည်၊ ခြေတံများမှာ သန်စွမ်းပြီး ရှည်လျားကာ မျက်ခုံးအစုံတွင်လည်း ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။
"ချင်လန်လေး... ကျွန်တော့်မှာ မေးမြန်းစရာ ကိစ္စအချို့ ရှိလို့ပါ အဆင်ပြေနိုင်မလားဗျ"
ဟု လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။
"နောက်က လိုက်ခဲ့"
ဖန့်ချင်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးလျက်သာ ကြည့်နေပြီး စီးပွားရေးကိစ္စများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။
ဖန့်ချင်လန်က ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး လီယန်ချူက နောက်မှ ကပ်လိုက်လာရာ၊ ထိုအကွာအဝေးမှနေ၍ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ရရှိနေသည်။
ဖန့်ချင်လန်၏ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းလှပသဖြင့် သိုင်းသမားနှင့် မတူပေ၊ သို့သော် သူမမှာ မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုမှဖြစ်ပြီး ဓားသိုင်းမှာလည်း ထူးခြားလှသည်၊ တင်ပါးမှာလည်း အတော်လေး လုံးဝန်းတင်းကားလှသည်။
လီယန်ချူကမူ ဖန့်ချင်လန်တွင် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများ နှင့် ရေသူမလိုင်း များ ရှိနေမလားဟုပင် တွေးတောနေမိသည်။
သို့သော်လည်း တွေးရုံသာ တွေးရဲခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဘာကိစ္စလဲ"
ဖန့်ချင်လန်က ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သော်လည်း ဖန့်ချင်လန်၏ စရိုက်မှာ အေးစက်လွန်းသဖြင့် စကားပြောလျှင်လည်း အေးစက်စက်ပင် ဖြစ်သည်။
"သိုင်းပညာမှာ အဆင့်အတန်းတွေကို ဘယ်လို သတ်မှတ်ထားသလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ"
ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။
ဖန့်ချင်လန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"တာအိုဆရာက ဒါကို ဘာလို့မေးတာလဲ မင်းက သိုင်းသင်ဖို့ အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ၊ တစ်သက်လုံး သိုင်းလောကထဲကို ခြေစုံပစ် ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဟု မိန်းကလေးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
"..."
လီယန်ချူမှာ ဆွံ့အသွားသည်။
ဖန့်ချင်လန်မှာ ထိုကဲ့သို့ပင် အေးစက်ပြီး ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုတတ်သူ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် မနေ့ညက လျိုယန်ဓားသိုင်း ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်သွားပြီဗျ"
လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်လန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
"တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ လီတာအိုဆရာက သိုင်းသင်ဖို့ အကောင်းဆုံးအရွယ်ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပေမယ့် သွေးလေကို ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး အခြေခံအဆင့်ကို ရောက်သွားနိုင်တယ်ပေါ့"
ဟု ဖန့်ချင်လန်က ဆိုသည်။
"ကျွန်တော်လည်း ကျင့်ရင်းကျင့်ရင်းနဲ့ပဲ အဆင့်တက်သွားတာပါ"
လီယန်ချူက နှိမ့်ချစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ထိုအချက်မှာ သူ လိမ်ပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဖန့်ချင်လန်က လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ
"သိုင်းပညာမှာ သီးခြား အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ သိုင်းလောကမှာတော့ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တတိယတန်းစား ဒုတိယတန်းစားနဲ့ ပထမတန်းစား သိုင်းသမားတွေဆိုပြီး ခွဲခြားထားကြတယ်"
ဒီလောက်တောင် ရိုးရှင်းတာလား... လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးတောရင်း မေးလိုက်သည်
"ချင်လန် မင်းရော ဥာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းအခြေအနေကို ရောက်ဖူးလား"
ဖန့်ချန်လန်က
"သိုင်းပညာမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တယ်ဆိုတာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြုံရခဲတဲ့ ကံတရားပဲ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးပေါ့၊ သာမန်လူတွေက တစ်သက်လုံး ဒီအခြေအနေကို မရောက်နိုင်ကြဘူး ခြေလှမ်းမှန်မှန်နဲ့ပဲ ကျင့်ကြံရမှာဖြစ်ပြီး မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာတွေကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ရဘူး"
လီယန်ချူ
"ဒါဆို... ချင်လန် မင်းရော ရောက်ဖူးလား"
ဖန့်ချင်လန်
"..."
လီယန်ချူ နားလည်သွားပြီ၊ ထိုသိုင်းပညာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ခက်ခဲပုံရသည်၊ ဖန့်ချင်လန်ကဲ့သို့ သိုင်းပညာရှင်မျိုးပင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
"ဟုတ်သားပဲ၊ ဆိုင်ရှင်မကြီး ပြောတာတော့ ဝမ်အရာရှိက မင်းကို အစိုးရရုံးမှာ အမှု့ထမ်းအဖြစ် လာလုပ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်ဆို"
လီယန်ချူက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
ဤကဲ့သို့ ရေခဲတောင်ကဲ့သို့ အေးစက်သော မိန်းကလေးနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သူက အလွန်အမင်း တုံးအသောသူ တော့ မဟုတ်ပေ။
ဖန့်ချန်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ
"ချင်းယီ ပွဲတော်က နီးလာပြီ အပြင်က လာတဲ့လူတွေ များလာတော့ ဝမ်အရာရှိက ကျွန်မကို ကူညီပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာပါ"
ချင်းယီပွဲတော်မှာ ဝေမြို့၏ အကြီးကျယ်ဆုံးသော ပွဲတော်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ချင်းယီမယ်တော် ကို ပူဇော်ရန် ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီချင်းယီမယ်တော်က တကယ်ပဲ နာမည်ကြီးတာပဲနော်"
လီယန်ချူ အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်မိသည်။
အကြောင်းမှာ သူသည် ချင်းယွန်းကျောင်း၏ လက်ရှိ ကျောင်းထိုင်ဖြစ်ပြီး တာအိုအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
တကယ့် တရားဝင်နတ်ဘုရား မှတ်တမ်းများတွင်ပင် မပါရှိသော ချင်းယီမယ်တော် က ဝေမြို့တွင် ထိုမျှလောက်အထိ အလှူအတန်းနှင့် အမွှေးနံ့သာများ ရရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်။
ချင်းယီမယ်တော်မှာ အလွန်ပင် ဆုတောင်းပြည့်သည်ဟု ကျော်ကြားသည်၊ အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၂၀ က တန်ခိုးပြခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုကြသည်
ထိုအချိန်မှစ၍ ချင်းယီပွဲတော် ရောက်တိုင်း အရပ်ရပ်မှ ပညာရှိများနှင့် သူဌေးသမီးလေးများ ဝေမြို့သို့ လာရောက်ကြလေ့ရှိသည်။
ထိုအချိန်တွင် လူပေါင်းစုံ ရောထွေးနေသဖြင့် ပြဿနာ တက်လွယ်လှရာ အစိုးရရုံးကလည်း ဤကိစ္စကို အလေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တာအိုကျောင်းသို့ ပြန်၍ သိုင်းပညာကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံလေတော့သည်။
ထိုနေ့တွင်ပင် သူသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေသို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရောက်ရှိခဲ့လေသည်