အခန်း (၇-၈)
Vol. 1 Ch. 7-8
အခန်း (၇) - ဆိုင်ရှင်မကြီး
"မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ"
ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ဓားကိုင်ရဲမက်များမှာ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
ရဲမက်တစ်ဦးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ နှာခေါင်းနားတွင် လက်တင်၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့်
"သေ... သေပြီ၊ သူ သေသွားပြီ"
အိမ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
ကျောက်ဝူကျူးသည် မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်ထားမိသည်၊ လူကောင်းတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး ရုတ်တရက် သေသွားနိုင်ရတာလဲ။
"ဗုန်း"
နောက်ထပ် ရဲမက်တစ်ဦးမှာလည်း မည်သည့်အသံမျှမထွက်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြန်သည်။
ကျောက်ဝူကျူးသည် ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှနေ၍ ဦးခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အိမ်ထဲရှိ မီးရောင်များမှာလည်း ရုတ်တရက် မှိန်လိုက် လင်းလိုက်နှင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာတော့သည်
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် အိမ်ထဲဝင်လာသော ရဲမက်များထဲမှ နှစ်ဦးမှာ မျက်စိရှေ့တင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ
"ကျောက်အရာရှိ... ဒီအိမ်က မသန့်ဘူးထင်တယ်ကျွန်တော်တို့ မမြင်ရတဲ့ အညစ်အကြေးတွေ ရှိနေတာလား"
ရဲမက်တစ်ဦး၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။
ထိုကဲ့သို့သော မသန့်သည့်အရာများကို ဘုန်းကြီးများနှင့် တာအိုဆရာများသာ မြင်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
"ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ် အရင်ဆုတ်ကြစို့"
ဟု ကျောက်ဝူကျူးက ဆိုလိုက်သည်။
"ဗုန်း"
ခုနက စကားပြောနေသည့် ရဲမက်မှာလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြန်သည်။
ကျောက်ဝူကျူးမှာ အလွန်အမင်း အမျက်ထွက်သွားရသည်
"ငါက ဝေမြို့ရဲ့ အရာရှိပဲ ဘယ်က မိစ္ဆာကောင်လဲအစိုးရလူတွေကိုတောင် သတ်ရဲတာလား"
သူသည် သွေးလေအဟုန်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ အရိုးအဆစ်များဆီမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤသိုင်းပညာ မြင့်မားလှသော ဝေမြို့အရာရှိသည် ကျန်ရှိနေသော ညီအစ်ကိုများကိုခေါ်၍ ဤနေရာမှ အမြန်ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
ကျောက်ဝူကျူး အိမ်တံခါးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ခြေလှမ်းလိုက်သည့် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အိမ်ထဲတွင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်
မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော လက်ကြီးတစ်ဖက်က သိုင်းပညာမြင့်မားလှသည့် ကျောက်ဝူကျူးကို အိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည် ဆွဲခေါ်သွားသကဲ့သို့ပင်
ထို့နောက်တွင်တော့။
အိမ်ထဲရှိ မီးများ ငြိမ်းသွားကာ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်၊ မည်သည့်အသံမျှ ထပ်မံထွက်ပေါ်မလာတော့ပေ
ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးနှင့် အိမ်အတွင်းမှာ ပြန်လည်၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း
ယခင်က အိမ်နောက်ဘက်တွင် ဓားကိုင်၍ စောင့်နေသော ရဲမက်များနှင့် မြို့စောင့်တပ်သားများမှာမူ မည်သည့်အသံမျှ မကြားလိုက်ကြပေ။
အထဲတွင် ထိုမျှလောက် ဆူညံသွားသည်ကို သူတို့ အနည်းငယ်မျှ မကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
အိမ်အတွင်းနှင့် အိမ်အပြင်မှာ အလင်းနှင့်အမှောင် (သို့မဟုတ်) အသက်နှင့်သေခြင်းတရား ကမ္ဘာနှစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီ
လုံးဝကို အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခြင်းပင်
အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်မူလက မှောင်အတိကျနေသော အိမ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မီးများ ပြန်လည် လင်းထိန်လာခဲ့သည်။
ပြတင်းပေါက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပြန်လည် ပေါ်လာပြန်သည်။
သို့သော်
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူရိပ်မှာ လှုပ်ရှားလာသည်။
သူသည် ထရပ်ကာ အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
ထိုသူမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကျောက်ဝူကျူး ပင် ဖြစ်နေတော့သည်
နောက်တစ်နေ့တွင်
လီယန်ချူ၏ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အလွန်ပင် စနစ်ကျလှသည်၊ လျိုယန်ဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံခြင်းမှလွဲလျှင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်၍ အသက်ရှူခြင်း ကိုသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
နှစ်ပေါင်းရာချီသက်တမ်းရှိ နတ်ဆေး၏ အကူအညီကြောင့် သူသည် လျိုယန်အတွင်းအား ပဉ္စမအဆင့် (၅) သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ
ထို့အပြင် မနေ့ကမှ တာအိုပညာရပ်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
အရှိန်အဝါကြည့်ပညာ
ဒါဟာ ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ် ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
လူတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါ ရှိကြပြီး၊ မတူညီသော လူများတွင် အရှိန်အဝါများလည်း ကွဲပြားကြသည်။
၎င်းတို့အနက် စာပေတတ်ကျွမ်းသူများ၏ အရှိန်အဝါမှာ ဦးခေါင်းထက်တွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ရှိနေတတ်သည်၊ ဒါဟာ သူတို့ သူတော်စင်တို့၏ ကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုထားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးရှိသော စာပေပညာရှင်ဆိုလျှင် မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှပင် သူတို့၏ တောက်ပလှပသော စာပေအရှိန်အဝါကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
ဒါ့အပြင်
အရှိန်အဝါကြည့်ပညာသည် လူတစ်ဦး၏ ကံကောင်းကံဆိုးကိုလည်း အကြမ်းဖျင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။
ဥပမာ အနက်ရောင်အငွေ့များ ဝိုင်းရံနေပါက ကံကြမ္မာ မကောင်းခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အနီရောင်အငွေ့များ ရောနှောနေပါက မကြာမီ သွေးထွက်သံယို ဘေးအန္တရာယ် ကြုံရနိုင်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ များများစားစား မရှိသေးသဖြင့် အရှိန်အဝါကြည့်ပညာကို သုံးနိုင်သည့် အကြိမ်ရေကို ကန့်သတ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။
သို့သော်
ထိုပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ကာစဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူသည် မစမ်းသပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
သူသည် အရှိန်အဝါကြည့်ပညာကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
မိမိရှိနေသော ချင်းယွန်းကျောင်းမှာ သန့်စင်သော အလင်းတန်းများ ဝိုင်းရံနေပြီး ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ကျင့်ကြံရာနေရာမှန်း သိသာလှသည်။
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ဖက်ရှိ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းဆီသို့ ပို့လိုက်သည်။
အရှိန်အဝါများမှာ ရောထွေးနေသည်။
ထိုအထဲတွင် တောက်ပလှပသော ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်နေပြီး အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသဖြင့် လီယန်ချူကို အံ့သြသွားစေသည်။
"ဘယ်သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ဒီလောက်တောင် ထူးခြားနေရတာလဲ "
သို့သော် သူ သေသေချာချာ မမြင်ရသေးခင်မှာပင် ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ။
လီယန်ချူ သက်ပြင်းချမိသည်။
ထိုကျင့်စဉ်၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးလှသည်၊ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် ကျမ်းစာထဲရှိ ထူးဆန်းသော မှော်ပညာရပ်များကို သူ မည်သည့်အချိန်မှ ကျင့်ကြံနိုင်မည်နည်း။
လီယန်ချူသည် ဆေးဆိုင်သို့သွား၍ ကွေ့ယွမ်ဒန်ဖော်စပ်ရန် ဆေးမြစ်များ ရှိမရှိ သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားခြင်း ၊ အဝေးမှ ပစ္စည်းယူခြင်း ၊ လျှပ်စီးပညာ စသည့် မှော်ပညာရပ်များကို သူ စိတ်ကူးပင် ယဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဆရာဖြစ်သူ ပေးခဲ့သော ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းမှာ တာအိုကျင့်စဉ်များထဲတွင် အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘူးလားဟုပင် တစ်ခါတစ်ရံ သံသယဖြစ်မိသည်။
ချင်းယွန်းကျောင်းမှာ ယခုကဲ့သို့ နိမ့်ကျနေသည်ဖြစ်ရာ၊ အရေးကြီးသော ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော်
တာအိုကျင့်စဉ်ကို သင်ယူခွင့်ရခြင်းမှာပင် လီယန်ချူအတွက် အလွန်ခက်ခဲလှသဖြင့် ကျင့်စဉ်ကို ရွေးချယ်နေရန် အချိန်မရှိပေ။
ကွေ့ယွမ်ဒန် ဖော်စပ်ရန်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးနေပြီ
ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း ဝေမြို့တစ်ခွင် လုံခြုံရေး တင်းကြပ်ထားကာ ဝရမ်းပြေး လျံချီကို ရှာဖွေနေကြသည်။
ဖန့်ချင်လန်မှာလည်း ရဲမက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ အလွန်ပင် အလုပ်များနေသည်။
သို့သော်လည်း
သူမသည် လီယန်ချူကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။
"ဘာ မင်းက ငါ့ကို တည်းခိုခန်းမှာ လာနေစေချင်တာလား"
ဖန့်ချင်လန်က တည်းခိုခန်း စီးပွားရေး တိုးချဲ့ချင်လို့လားဟု လီယန်ချူ သံသယဝင်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ် ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်း တည်းခိုခန်းမှာ မရှိဘူး အစ်မတစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ စိတ်မချလို့ပါ"
ဟု ဖန့်ချင်လန်က ဆိုသည်။
သူမ၏ အမြင်အရ အနည်းဆုံးတော့ လီယန်ချူမှာ သိုင်းပညာ အနည်းငယ် တတ်မြောက်ပြီး လျိုယန်ဓားသိုင်းလည်း အခြေခံရနေပြီ ဖြစ်သည်။
သာမန်လူထက်စာလျှင် အများကြီး ပို၍ အားကိုးရသည်။
"ဒီကိစ္စကို မင်းအစ်မ သိလား"
လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချင်လန်၏ အစ်မဆိုသည်မှာ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၏ ရင့်ကျက်လှပသော ဆိုင်ရှင်မကြီး ဖြစ်ကာ သူမ၏ အပြုံးတိုင်းတွင် ဆွဲဆောင်မှုများ ရှိနေသူဖြစ်သည်။
သူမနှင့် လီယန်ချူမှာ သိပ်ပြီး အဆင်ပြေလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
"မလာခင်ကတည်းက ပြောပြထားပြီးသားပါ သူမလည်း သဘောတူပါတယ်"
ဖန့်ချင်လန်က ဆိုသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်းတော့ အဆင်မပြေဘူးလေ ငါက ယောက်ျားတစ်ယောက် မင်းအစ်မနဲ့ အိမ်တစ်လုံးတည်းမှာ အတူနေရမှာဆိုတော့..."
လီယန်ချူ ခပ်ရဲရဲပင် ဆိုလိုက်သည်။
"ဘာလဲ... ကျွန်မရဲ့ အကူအညီတောင်းတာကို မကူညီချင်ဘူးလား"
ဖန့်ချင်လန်က မေးသည်။
"မင်းက ပါးစပ်ကနေ ထုတ်ပြောလာပြီဆိုမှတော့ ငါက ငြင်းလို့မရတော့ဘူးပေါ့ ဒီနေ့ညပဲ ပြောင်းလာခဲ့ပါ့မယ်"
လီယန်ချူ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
ဖန့်ချင်လန်၏ စရိုက်မှာ အေးစက်သော်လည်း လီယန်ချူနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သည်၊ ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာလည်း စိတ်ထားကောင်းပြီး သဘောထားကြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူအနေဖြင့် သူမကို ဘေးဒုက္ခ မကြုံစေချင်ပေ။
မူလကတော့ အခကြေးငွေအကြောင်း ပြောဦးမလို့ ဖြစ်သော်လည်း၊ မကြာသေးမီက သရဲနှင်ပေးပြီး ငွေတစ်ရာ ရထားသေးသည်။
ယခုအချိန်တွင် လီတာအိုဆရာသည် ငွေအကြောင်း ပြောနေရန် ပျင်းနေမိသည်။
ဖန့်ချင်လန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ချိုသာသော အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ ဒါဟာ ဆီးနှင်းတွေ အရည်ပျော်သွားသလိုမျိုးပင်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကျနလှပလှသည် မပြုံးသောအခါတွင်ပင် လှပနေသူဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သော အလှကိုတော့ တခြားသူတွေ မြင်တွေ့နိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလှသည်။
ဤသို့ဖြင့်
လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းသို့ ယာယီ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။
ရေဆေးငါး ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ခြံဝင်းပါသော အိမ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သူမတစ်ဦးတည်းသာ နေခြင်းဖြစ်သည်။
လီယန်ချူမှာ ထိုအိမ်ထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်နေထိုင်ခွင့်ရသော အမျိုးသား ဖြစ်လာသည်။
"ကျွန်မက တကယ်တော့ မကြောက်ပါဘူး ချင်လန်ကပဲ အတင်းပူဆာနေလို့ ရှင်လာနေတာပါ ရှင် တခြားတွေ လျှောက်မတွေးနဲ့ဦး"
ဆိုင်ရှင်မကြီးက သူမ၏ လှပသော မေးစေ့လေးကို မော့၍ ဆိုသည်။
"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သိပါတယ်"
လီယန်ချူက အလိုက်သင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဟွန်း"
ဆိုင်ရှင်မကြီးက မျက်နှာလွှဲသွားပြီး လူကို စိတ်တိုအောင်လုပ်တတ်တဲ့ ဒီလူကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
သူမ၏ အသက်အရွယ်အရ တည်ငြိမ်သင့်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာလေးများ ရှိနေတတ်ရာ ၎င်းကပင် ဆွဲဆောင်မှုကို ပိုစေသည်။
လီယန်ချူ၏ အမြင်အရဆိုလျှင်တော့ အဓိကက ဆိုင်ရှင်မကြီးက လှပပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကောင်းနေလို့ပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ ရုပ်ဆိုးဆိုး မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုလျှင်တော့ ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်နေပါလိမ့်မည်။
အခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ ပြည့်ဖြိုးရင့်ကျက်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေးတောမိသည်။
စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ပူလောင်သွားသလို ခံစားရသည်။
အကြောင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် နံရံတစ်ခုသာ ခြားပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူနေနေရသောကြောင့်ပင်။
တစ်ဖက်မှာ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲ၊ မျက်နှာချောချောနှင့် သူဌေးသား သို့မဟုတ် စာသင်သားလေးနှင့် တူသော တာအိုဆရာလေး။
တစ်ဖက်မှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြိုးကာ ရင့်ကျက်လှပပြီး အသားဖြူဖြူ၊ မျက်လုံးအစုံမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရေဆေးငါး ဆိုင်ရှင်မကြီး။
လီယန်ချူမှာ စိတ်အာရုံများ လွင့်ပျံ့နေမိတော့သည်။
အခန်း (၈) - မသန့်ဘူး
နောက်တစ်နေ့
ဆိုင်ရှင်မကြီးသည် ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ဂေါ်ဖီထုပ် ဝက်သားအစာသွတ် ပေါက်စီပူပူလေးများကို စားနေသည်၊ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ဖြူဖွေးကာ နူးညံ့လှသည်။
လီယန်ချူသည်လည်း ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အားနာမနေတော့ဘဲ ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ စားလိုက်တော့သည်။
ဝေမြို့၏ နာမည်ကြီး ပေါက်စီကြီးများမှာ လီယန်ချူ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ပင် အုပ်မမိလောက်အောင် ကြီးမားနူးညံ့လှသည်။
တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်လျှင် အရည်ရွှမ်းကာ လတ်ဆတ်ချိုမြိန်လှသည်။
"ဒီပေါက်စီက မဆိုးဘူးပဲ တကယ့်ကို စားလို့ကောင်းတယ်"
ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။
"ဒါပေါ့ ဒါက ကျွန်မကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာလေ"
ဟု ဆိုင်ရှင်မကြီးက ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုသည်။
"ဒီလက်ရာကတော့ တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ ဝေမြို့မှာတင်မကဘူး ပေဖုန်း ခရိုင်လုံးမှာတောင် ထိပ်ဆုံးကပဲ"
ဟု လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ပန်းလေးတစ်ပွင့် လေထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသလိုမျိုး တခစ်ခစ် ရယ်မောတော့သည်။
"ဒါနဲ့... ရှင့်ရဲ့ အကြည့်တွေကတော့ မဆိုးဘူးပဲ"
ဟု ဆိုင်ရှင်မကြီးက သဘောကျစွာ ဆိုသည်။
သူမ၏ အကြည့်မှာ အလွန်သိမ်မွေ့စွာဖြင့် တစ်ချက်ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ ပေါက်စီကိုသာ ငုံ့စားနေတော့သည်။
တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ပါပဲ။
ဆိုင်ရှင်မကြီးသည် လီယန်ချူ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသော်လည်း ရှောင်ဖယ်ခြင်း မပြုပေ။
တခြားဧည့်သည်များကို ဆက်ဆံသလိုမျိုး မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေသည့် အမူအရာမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အသာကိုင်းလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်မိလျက်သား ဖြစ်သွားသည်။
လီယန်ချူမှာ ပေါက်စီနင်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
ထိုအမူအရာက ဆိုင်ရှင်မကြီးကို ခါးလေးကိုင်းသည်အထိ ရယ်မောသွားစေသည်။
"လီတာအိုဆရာ... ရှင့်မျက်လုံးတွေက မရိုးသားဘူးနော်"
ဆိုင်ရှင်မကြီးက ထွက်သွားစဉ် ရယ်မောရင်း ပြောခဲ့သည်။
ဒါဟာ ဘာမှမသိသေးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလိုမျိုးပင်။
လီယန်ချူမှာ စိတ်ထဲတွင် အောင့်သက်သက် ဖြစ်သွားရသည်၊ သူ့ကို ဘာမှမသိတဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိသူ တစ်ယောက်လို လုံးဝ သတ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပါလား။
"အခွင့်အရေးရရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို မင်းကို မြည်းစမ်းခိုင်းရမယ်"
လီယန်ချူသည် ပေါက်စီကြီးကို အားရပါးရ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။
ဝေမြို့တွင် မကြာသေးမီက ကိစ္စများ တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်နေသည်
ဓားပြ လျံချီ ထောင်ဖောက်ပြေးသွားရုံသာမက
အရာရှိကြီးနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ကျောက်ဝူကျူးသည် လူများကို ဦးဆောင်ကာ ဝရမ်းပြေးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးစဉ် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီး၊ ရဲမက်အချို့ သေဆုံးကာ ကျောက်ဝူကျူးမှာမူ ဒဏ်ရာဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါ အိမ်တွင် ဒဏ်ရာကုသနေရသည်။
ထိုအချိန်တွင်
ဝေမြို့အတွင်း၌ အမျိုးသမီး ပျောက်ဆုံးမှု (၃) ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်
ပျောက်ဆုံးသွားသူများမှာ အရွယ်ကောင်း အမျိုးသမီးငယ်လေးများ ဖြစ်ကြပြီး အိမ်ထဲမှနေ၍ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် မိသားစုဝင်များ၏ ပြောကြားချက်အရ ပျောက်ဆုံးခြင်းမရှိမီတွင် ထူးဆန်းသော ခြေသံအချို့ကို ကြားရသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။
ထိုအချိန်တွင် ပြင်ပတွင် လွတ်မြောက်နေသော ဓားပြ လျံချီကို မတွေးမိရန် ခဲယဉ်းလှသည်
တစ်မြို့လုံး လူအများ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။
အစိုးရရုံး နောက်ခန်း
အရာရှိဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မြို့ဝန်မင်း ရှူး သည် လက်အောက်ငယ်သားများကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်။
"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ အကုန်လုံး အသုံးမကျဘူး လျံချီကို မျက်စိရှေ့တင် ထွက်ပြေးခွင့်ပေးလိုက်ရုံတင်မကဘူး ဒီလောက်ရက်ပေါင်းများစွာ တစ်မြို့လုံး ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာနေတာတောင် ဘာမှ အစအန မတွေ့ဘူးလား "
မြို့ဝန်မင်း ရှူးမှာ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၄၀ ရှိပြီဖြစ်ကာ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှု အရှိဆုံးအချိန်တွင် ရှိနေသည်၊ စာမေးပွဲအောင်မြင်ထားသော ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်ကာ ပြည်သူကို ချစ်ခင်သူ ဖြစ်သည်။
သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ စကားပြောလျှင် ဆဲဆိုတတ်ခြင်းပင် ။
အစိုးရရုံး၏ စစ်ဆေးရေးမှူး၊ ဖမ်းဆီးရေးအရာရှိနှင့် ထောင်မှူးများမှာ ရင်ပြင်တွင် ရပ်နေကြပြီး မြို့ဝန်မင်း၏ ခွေးမသားဟု ဆဲဆိုခြင်းကို ခေါင်းငုံ့ခံနေကြရသည်။
ထိုအထဲတွင် အရာရှိကြီးနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်ရွှန်းရှန်း လည်း ပါဝင်သည်။
သူသည် မြင့်မားပိန်ပါးသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ကာ၊ လက်ဖျံနှင့် လက်ဆစ်များမှာ ကြီးမားပြီး သံလက်ဝါး သိုင်းကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။
ကျောက်ဝူကျူး ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် ဝရမ်းပြေးကို လိုက်လံရှာဖွေသည့် တာဝန်မှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ဆဲဆိုရတာ ဝါသနာပါတဲ့ အထက်လူကြီးနဲ့ တွေ့နေရတာက ဝမ်အရာရှိအတွက်တော့ ဖိအားတွေက တောင်လိုပုံနေပါပြီ။
"သတင်းပို့ပါတယ် "
ရဲမက်တစ်ဦးမှာ ပျာပျာသလဲ ပြေးလာပြီး ရင်ပြင်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
အစိုးရရုံး၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိအားလုံးဖြစ်သော အတွင်းရေးမှူး၊ မှတ်တမ်းအရာရှိ၊ မြို့ဝန်မင်း၊ ဖမ်းဆီးရေးအရာရှိနှင့် စစ်ဆေးရေးမှူးတို့မှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။
"ပြောစမ်း"
မြို့ဝန်မင်း ရှူးက တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
"မြို့ဝန်မင်းကို တင်ပြပါတယ် အိမ်တစ်အိမ်က လာရောက်တိုင်ကြားပါတယ်၊ နောက်ထပ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ထပ်မံ ပျောက်ဆုံးသွားပြန်ပါပြီ "
ရဲမက်က ဆိုသည်။
လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
လူတိုင်းမှာ ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
စတုတ္ထမြောက် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ
ဖုန်း
မြို့ဝန်မင်း ရှူးသည် လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီး အကြည့်များမှာ ထက်မြက်လာသည်
"ရှာစမ်း ဝေမြို့ကို သုံးတောင်လောက်ထိ တူးပြီးရှာရင်တောင်မှ အဲဒီတရားခံကို ငါ့ရှေ့အရောက် ရှာလာခဲ့ကြ "
လူတိုင်း နောက်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး တရားခံကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ်။
စစ်ဆေးရေးမှူး ကျိုး က ဝမ်အရာရှိကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး
"ရွှန်းရှန်း... အခုတလော ဖြစ်နေတဲ့ အမှုတွေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ် မင်းမှာ သေချာပေါက် ဖမ်းနိုင်တဲ့ အစီအစဉ် ရှိရဲ့လား"
စစ်ဆေးရေးမှူးမှာ ကိုးဆင့်အဆင့်ရှိ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ကာ ဝေမြို့၏ စစ်သည်များကို တာဝန်ယူရသူဖြစ်ပြီး ဝမ်ရွှန်းရှန်းနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိသူဖြစ်သည်။
ဝမ်ရွှန်းရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ
"မူလက ဒီလျံချီကို ဘယ်သူ့နောက်ခံနဲ့များ ချက်ချင်း အဆုံးမစီရင်ဘဲ ထားခဲ့သလဲ မသိဘူး အခုတော့ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့ဘူး တစ်မြို့လုံး ရှာနေတာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အစအနတောင် မတွေ့သေးဘူး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ကွယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးနေတာလားလို့တောင် ငါ သံသယ ဖြစ်မိတယ်"
စစ်ဆေးရေးမှူး ကျိုးက လေသံတိုးတိုးဖြင့်
"ရွှန်းရှန်း... မင်း စဉ်းစားမိလား ဒါဟာ တစ်ခုခု (မသန့်တဲ့အရာ) က နှောက်ယှက်နေတာများလားမဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘယ်သူမှ မသိအောင် ထောင်ဖောက်ပြေးနိုင်မှာလဲ "
"ထောင်မှူးကို လာဘ်ထိုးခဲ့ရင်တောင်မှ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်ကို ဒီအတိုင်းကြီး လွှတ်ပေးလိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါဟာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"
ဝမ်ရွှန်းရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စဉ်းစားတွေးတောနေသော အကြည့်ဖြင့်
"တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင်တော့ ဒီအမှုက ကိုင်တွယ်ရ တော်တော်ခက်သွားလိမ့်မယ်"
သာမန်သိုင်းသမားတွေက မသန့်တဲ့အရာတွေကို ဘယ်လိုမှ ရင်မဆိုင်နိုင်ပေ၊ ဒါဟာ ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ တာအိုဆရာတွေရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုပဲ မဟုတ်ပါလား။
လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ တည်းခိုခန်းရှိ အလုပ်သမားလေးမှာ ငေးကြည့်ရင်း ကြောင်သွားရသည်။
"တာအိုဆရာ... ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"
အလုပ်သမားလေးက အံ့သြစွာ မေးသည်။
"ချင်လန် က ငါ့ကို အကူအညီတောင်းလို့ ဆိုင်ရှင်မကြီးကို ယာယီ ကာကွယ်ပေးဖို့ လာတာပါ မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောနဲ့ဦး"
ဟု လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။
အလုပ်သမားလေးက ပြန်ဖြေသည်
"စိတ်ချပါ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ သိမှာပါ"
ထို့နောက်တွင်တော့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံးရှိ အလုပ်သမားများ၊ အစေခံမလေးများနှင့် စားဖိုမှူးများအားလုံး ထိုကိစ္စကို သိသွားကြတော့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ပျံ့နှံ့သွားတတ်သည်။
လူတိုင်းက တစ်ဖက်လူကို "ဘယ်သူ့မှ မပြောနဲ့" ဟု အထပ်ထပ် မှာကြားကြသည်။
ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက လီယန်ချူကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာ အဓိပ္ပာယ်များစွာ ပါဝင်လာတော့သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးက ရင့်ကျက်လှပသော မုဆိုးမလေးဖြစ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ လူငယ်တာအိုဆရာလေးကို သူမ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပေးဝင်နေထိုင်ခိုင်းခဲ့ပြီ။
ဤကိစ္စ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ပြင်ပလူများအတွက် ပြောစရာများစွာ ဖြစ်လာတော့သည်။
လူအများစုက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားလုံးသိနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ပါးစပ်ပိတ်နေကြသည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးက နှုတ်ခမ်းကြမ်းသော်လည်း စိတ်ထားကောင်းကာ အလွန်လှပသူ ဖြစ်သည်။
မျက်နှာချင်းဆိုင် ချင်းယွန်းကျောင်းမှ တာအိုဆရာမှာလည်း ဖြူဖြူစင်စင်နှင့် ကြည့်ကောင်းသူဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လှသည်။
ဒါ့အပြင် အချို့လူများကတော့ ဓားကိုင်ကာ လောကအနှံ့ လှည့်လည်တတ်သော သူရဲကောင်းမလေး ဖန့်ချင်လန်နှင့် တာအိုဆရာကို ပို၍ သဘောတူကြသည်။
အုပ်စုနှစ်စုမှာ သူတို့ဘာသာ သီးသန့် ငြင်းခုန်နေကြသေးသည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာမူ ထုံးစံအတိုင်းပင် လီယန်ချူကို တွေ့လျှင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ဖော်ပြရခက်သော အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။
ဒါဟာ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သာမန်လူများ မမြင်နိုင်ပေ။
တည်းခိုခန်း ခြံဝင်းအတွင်း၌
ညဉ့်နက်သောအခါ
လီယန်ချူသည် နေ့စဉ် ထမင်းစားသလို မှီဝဲနေသော နှစ်ပေါင်းရာချီသက်တမ်းရှိ နတ်ဆေးများ၏ အကူအညီဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လျိုယန်ဓားသိုင်း၏ ဆဋ္ဌမအဆင့် (၆) သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ
သွေးလေအဟုန်များမှာ အလွန်ပင် ထူပြောအားကောင်းလာပြီး၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပို၍ ထက်မြက်လာသည်။
သို့သော် ပုံမှန်အချိန်တွင်မူ အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ထိုမျှလောက် မသိသာပေ။
သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဖြောင့်စင်းပြီး မျက်လုံးအစုံမှာလည်း တောက်ပနေသည်။
ယခုအခါ သူ၏ အတွင်းအားမှာ တခြားသူများ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြိုးစားကျင့်ကြံမှုနှင့် ညီမျှနေပြီ ဖြစ်သည်
နှစ်တစ်ရာ ဂျင်ဆင်းနှင့် နှစ်တစ်ရာ လင်ဇီးမှို စသည်တို့မှာ သွေးလေကို အားကောင်းစေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေနိုင်သည်။
လီယန်ချူ၏ အရိုးအဆစ်နှင့် သွေးလေမှာ ယခုအခါ လုံးဝကို အသစ်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ညဉ့်နက်သောအခါ
ဆိုင်ရှင်မကြီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်း လဲလျောင်းနေသည်။
အခန်းအတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး တောနက်ထဲက ရေကန်ကြီးတစ်ခုလို အေးစက်နေသည်။
ရုတ်တရက်
အခန်းထဲတွင် ရှိသလိုလို မရှိသလိုလို ခြေသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွီ...
မှောင်အတိကျနေသော အိမ်တံခါးမှာ အသာလေး ပွင့်သွားတော့သည်။