အခန်း (၉-၁၀)
Vol. 1 Ch. 9-10
အခန်း (၉) - စက္ကူရုပ်
အိမ်တံခါးမှာ လေတိုက်၍ ပွင့်သွားသကဲ့သို့ပင်၊ သို့သော် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မည်သူမျှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခြံဝင်းကိုသာ တွေ့ရသည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ အိပ်ရာနိုးလွယ်သူဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အိပ်လျှင် တံခါးဂျက်ထိုး၍ အိပ်လေ့ရှိသည်။
ယခုအခါ ထိုအသံကြောင့် သူမ နိုးလာခဲ့သည်။
သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားကာ အသက်ကို အောင့်ထားမိသည်။
ပလက်... ပလက်...
တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရှိသလိုလို မရှိသလိုလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ နှလုံးသားကို လာရောက်ထုရိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။
လေထုမှာ ရေခဲတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ခဲနေတော့သည်။
"ဘယ်သူလဲ"
ဆိုင်ရှင်မကြီးက လှမ်းမေးလိုက်သည်၊ ခြံဝင်းအတွင်း၌ လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် လေးလံသော အမျိုးသားခြေသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်၊ ၎င်းမှာ... တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ခြံဝင်းအတွင်း၌ လရောင်ဖျော့ဖျော့ ရှိနေသော်လည်း တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ လူရိပ် လုံးဝမရှိပေ။
"လီတာအိုဆရာ... ရှင့်လား"
ဆိုင်ရှင်မကြီးက သတ္တိမွေး၍ မေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အသက်ရှူသံမရှိ၊ ခြေသံမရှိ၊ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ပလက်
ခြေသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တံခါးနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာသလိုပင်။
လေထုမှာ ထူးထူးခြားခြား စေးပျစ်နေပြီး အသက်ရှူရခက်လောက်အောင် ဖိအားပေးနေသည်။
သို့သော် တံခါးပိတ်ထားသော အခန်းအတွင်း၌ အမျိုးသားခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆိုင်ရှင်မကြီးထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာနေတော့သည်။
အေးစိမ့်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက တစ်ခန်းလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ။
"အား ဘယ်သူလဲ"
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စောင်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။
သို့သော် အပြင်ဘက်တွင်မူ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ပေါ်ဘဲ၊ အတွင်းမှ အော်ဟစ်သံမှာလည်း အပြင်သို့ မရောက်နိုင်ပုံရသည်။
လေထုမှာ ရေခဲတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် တောင့်တင်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
တည်းခိုခန်းဆိုင်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သာမန်အမျိုးသမီးများထက် ပို၍ ကြံ့ခိုင်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ ကျရောက်နေရတော့သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပြီ၊ သူမ အော်ဟစ်နေသော်လည်း အပြင်သို့ လုံးဝမရောက်နိုင်ပေ။
ကမ္ဘာနှစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝကို ခြားနားသွားခဲ့ပြီ။
အမျိုးသားခြေသံမှာ သူမထံသို့ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
ဘေးခန်းတွင် ကျင့်ကြံနေသော လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ သာမန်လူများထက် များစွာ မြင့်မားနေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ အခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဒိုင်း
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင်
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ ခိုင်မာသော အခန်းတံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော အားတစ်ခုဖြင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသည်။
ကြီးမားသော အရှိန်အဝါကြောင့် အိမ်တစ်လုံးလုံးပင် တုန်ခါသွားကာ၊ တံခါးဝရှိ နံရံများမှာပင် အက်ကြောင်းကြီးများ ထင်ကျန်ရစ်သည်။
"သေချင်နေတာလား"
ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ လီယန်ချူသည် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် လေပွေတစ်ခုကဲ့သို့ ဓားကိုကိုင်ကာ ကုတင်ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။
အိပ်ခန်းအတွင်း၌ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်တောင့်တင်းကာ မခုခံနိုင်ဘဲ အမှောင်ထုထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆွဲခေါ်ခံနေရသော ဆိုင်ရှင်မကြီး။
တံခါးအကျိုးအပဲ့သံနှင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နာကျင်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီး ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတစ်ခု လွတ်ကျသွားသကဲ့သို့ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ သွေးလေအဟုန်မှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဓားကိုကိုင်ကာ ဆိုင်ရှင်မကြီးရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ကြောင်သွားရသည် လီတာအိုဆရာလား
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ထဲ၌ သဘောပေါက်သွားသည်၊ ညီမဖြစ်သူ ဖန့်ချင်လန်မှာ ဘာကြောင့် လီတာအိုဆရာကို လာနေခိုင်းသလဲဆိုတာကိုပေါ့
လီယန်ချူသည် ဓားကိုကိုင်ကာ မျက်လုံးအစုံမှာ လျှပ်စီးများကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော နက်ရှိုင်းသည့် အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။
သူသည် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ရှေ့ရှိ ဆိုင်ရှင်မကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။
ဖလပ်
မျက်စိရှေ့ရှိ ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ လေးစိပ်ကွဲသွားခဲ့ပြီ။
အား
ထင်ယောင်ထင်မှား အသွင်သဏ္ဌာန်မှာ ပျက်ပြယ်သွားပြီးနောက်၊ ပါးတွင် အနီရောင်ဆေးများ ရဲရဲနီအောင် ခြယ်သထားကာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဝိုင်းရံနေသည့် စက္ကူရုပ်အမျိုးသား တစ်ဦးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မင်းက ငါ့ကို လာပြီး လှည့်စားနေတာလား"
လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများ ရုန်းကြွလာပြီး စက္ကူရုပ်၏ ဦးခေါင်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဓားကို ခုတ်ချလိုက်သည်။
ရွှီ
လေထုမှာပင် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ အသံလှိုင်းပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအရာမှာ ချန်မိသားစုအိမ်မှ ကာမဂုဏ်လိုက်စားသော သရဲထက် ပို၍ အန္တရာယ်များကြောင်း သူသိသဖြင့်၊ တိုက်စစ်စသည်နှင့် အစွမ်းကုန် ခုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း။
ထိုထူးဆန်းသော မိစ္ဆာစက္ကူရုပ်မှာ အလွန်မြန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် ကျောဘက်မှ အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ ပါးတွင် အနီရောင်ဆေးခြယ်ထားသော စက္ကူရုပ်အမျိုးသားမှာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် သွေးလေအဟုန်ကို နှိုးဆော်ကာ နောက်ကျောဘက်သို့ ချက်ချင်း ခုတ်လိုက်ရာ၊ ထက်မြက်ပူလောင်သော လျိုယန်အတွင်းအားများမှာ ဓားပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
လျိုယန်အတွင်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပူလောင်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မသန့်သည့်အရာများကို ထိရောက်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်သည်။
ဝူး
မိစ္ဆာစက္ကူရုပ်သည် လီယန်ချူထံသို့ မိစ္ဆာလေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ယင် နှင့် ယန် တို့သည် ရောနှော၍မရပေ
သို့သော် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သန့်စင်နူးညံ့သော ရှန်းထျန်းအတွင်းအား မှာ ဒန်တျန်မှနေ၍ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးလေများကို ချက်ချင်း တောက်လောင်စေသည်။
ဒါဟာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းမှ ကျင့်ကြံရရှိထားတဲ့ ရှန်းထျန်းအတွင်းအားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
မိစ္ဆာအပေါင်းကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်
လီယန်ချူသည် ရှန်းထျန်းအတွင်းအား၏ အကူအညီဖြင့် သွေးလေများ ဆူပွက်လာကာ ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ အအေးဓာတ်ကို လုံးဝ မကြောက်တော့ပေ။
သူသည် စက္ကူရုပ်အမျိုးသားကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။
မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော စက္ကူရုပ်အမျိုးသားမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို တိုက်ဖျက်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
"ပြေးချင်လို့လား"
လီယန်ချူသည် ဓားကိုကိုင်ကာ နောက်မှ တိုက်ရိုက် လိုက်သွားတော့သည်။
ပါးနီခြယ် စက္ကူရုပ်မှာ အလွန်မြန်သည်။
သို့သော် လီယန်ချူက ပိုမြန်သည်။
ပြင်းထန်သော အားကြောင့် ခြံတံခါးမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားရသည်။
ဒိုင်း
လီယန်ချူ နောက်မှမီသွားပြီး မိစ္ဆာစက္ကူရုပ်နှင့် တိုက်ခိုက်တော့သည်။
ဒေါင်
ဒေါင်
ဒေါင်
သတ္တုချင်း ထိမှန်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူမှာ လျိုယန်အတွင်းအား အထမြောက်ထားပြီး ပေါင် ၅၀၀၊ ၆၀၀ ခန့်ရှိသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။
သို့သော် လက်ထဲမှ သတ်ဖြတ်မှုဓား မှာ စက္ကူရုပ်အပေါ် အလွန် အစွမ်းထက်လှသည်။
လီယန်ချူက ဝက်သတ်ဓားအဖြစ် အမြဲသုံးနေသော ဓားတိုမှာ တကယ်တော့ လူပေါင်းရာချီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဓားတစ်လက်ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ တခြားနယ်မြေတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော မြောက်ပိုင်းဓားသမား၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ အလွန်ပြင်းသည်။
လီယန်ချူ၏ ထက်မြက်ပူလောင်သော လျိုယန်အတွင်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပို၍ တိုက်ရည်ခိုက်ရည် တက်လာတော့သည်။
သူသည် ထိုပါးနီခြယ် စက္ကူရုပ်အမျိုးသားကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားလိုက်နိုင်သည်။
ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း
လီယန်ချူ၏ ခုတ်ချက်များက စက္ကူရုပ်ကို နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေသည်၊ စက္ကူရုပ်၏ လက်မောင်းမှ သွေးမထွက်သော်လည်း မီးလောင်ထားသကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော အမာရွတ်များ ထင်ကျန်ရစ်သည်။
လျိုယန်အတွင်းအားမှာ လက်နက်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းကာ ပြိုင်ဘက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သည်။
လီယန်ချူသည် တိုက်လေတိုက်လေ ပို၍ သန်မာလာပြီး ဓားချက်များမှာလည်း တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် ပို၍ လေးလံကာ ပြင်းထန်လှသည်။
သူ၏ လက်သီးမှာလည်း လျှပ်စီးမီးပွားများ ပါဝင်နေသဖြင့် အလွန်ပင် လေးလံလှသည်။
မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်နက်အတွင်း တောက်ပသော လျှပ်စီးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တစ်ချက်ထုလိုက်တိုင်း စက္ကူရုပ်အမျိုးသား၏ အရှိန်အဝါမှာ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။
ခွေးနက်သွေး ဖြင့် စိမ်ထားသော လက်သီးစွပ် မှာ မိစ္ဆာများအတွက် သဘာဝအတိုင်း နှိမ်နင်းနိုင်သော အစွမ်းရှိသည်။
ထိုစက္ကူရုပ်အမျိုးသားမှာ သူ၏တစ်သက်တွင် ဤမျှထူးဆန်းသော တာအိုလက်နက်မျိုးကို မြင်ဖူးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင်
လူအများအပြားမှာ မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးလာကြသည်။
သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထူထဲထက်မြက်သော ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ လေထဲသို့ ခုတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပါက လျှပ်စီးမီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။
"လီ တာအိုဆရာပဲ "
လူအများအပြားက လီယန်ချူကို သိကြသဖြင့် လှမ်းအော်ကြသည်။
စက္ကူရုပ်အမျိုးသားမှာ လီယန်ချူ၏ တစ်ချက်တည်းသော ခုတ်ချက်ကြောင့် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။
ဂျိန်း
မာကျောသော ကျောက်ပြားကြမ်းပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားသည်။
လီယန်ချူ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး စက္ကူရုပ်အမျိုးသား၏ မျက်လုံးကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ၊ တောက်ပသော လျှပ်စီးပညာမှာ ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားတော့သည်။
မိစ္ဆာစက္ကူရုပ်၏ ပါးစပ်မှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဖလပ်
လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး စက္ကူရုပ်၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။
ထိုတစ်ကြိမ်တွင် လျိုယန်အတွင်းအား ဖုံးလွှမ်းထားသော သတ်ဖြတ်မှုဓားမှာ စက္ကူရုပ်၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ချလိုက်နိုင်ပြီ
မျက်နှာဖြူဖြူ၊ ပါးနီရဲရဲနှင့် စက္ကူရုပ်ခေါင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး၊ ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း သွေးများ ထွက်မလာပေ။
လူအများ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် ထိုအရာမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားကြတော့သည်။
အခန်း (၁၀) - ဝေမြို့တွင် နာမည်ကျော်ကြားသွားခြင်း
"လီ တာအိုဆရာ ရူးသွားပြီ၊ သူ့ကို အမြန်ဖမ်းကြစမ်း"
ဟု ကြည့်နေသူတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဗုန်း
သူ့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်ကန်လိုက်ရာ မှောက်ရက်လဲကျသွားတော့သည်။
"မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား လီတာအိုဆရာက ပြည်သူတွေအတွက် အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားပေးနေတာလေ၊ မသန့်တဲ့အရာကို သုတ်သင်နေတာ မမြင်ဘူးလား"
"ဟုတ်တယ် လီတာအိုဆရာက တကယ်ကို ဝေမြို့ရဲ့ တာအိုပညာရှင် အစစ်အမှန်ပဲ လီတာအိုဆရာ ရှိနေတာဟာ ငါတို့ဝေမြို့အတွက် တကယ်ကို ကံကောင်းခြင်းပဲ "
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများစုမှာ အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်ကြသည်၊ ချင်းယွန်းကျောင်းမှ ရွှေချန်တာအိုဆရာမှာ စိတ်ထားဖြောင့်မတ်ပြီး လူများကို အမြဲကူညီကာ ဘေးအန္တရာယ်များကို ဖယ်ရှားပေးလေ့ရှိသူဖြစ်သည်။
လက်ရှိကျောင်းထိုင် တာအိုဆရာမှာလည်း ငယ်ရွယ်သော်လည်း အစွမ်းထက်သူဖြစ်ပြီး၊ ချန်မိသားစုမှ တတိယသခင်မလေးအတွက် ဘေးဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်ကိုလည်း လူအတော်များများ သိထားကြသည်။
သူသည် အရည်အချင်းအစစ်အမှန်ရှိသော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော စက္ကူရုပ်အမျိုးသားမှာ အသတ်ခံရပြီးနောက် မူလရုပ်သွင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်းက လီယန်ချူသည် သရဲနှင်ထုတ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူများကို ပို၍ ယုံကြည်သွားစေသည်။
"ဟုတ်ပါတယ် လီတာအိုဆရာက ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားထားတဲ့ တစ္ဆေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပေးမယ့်သူပါ တကယ်လို့ လီတာအိုဆရာသာ မရှိရင် အဲဒီမိစ္ဆာက ကျွန်မအသက်ကိုတောင် ရန်ရှာသွားမှာ"
ဟု ဆိုင်ရှင်မကြီးက ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ဆိုသည်။
ခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်းက လီယန်ချူကို လေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြတော့သည်၊ ရှေ့တွင် လီယန်ချူကို ရူးနေသည်ဟု ပြောခဲ့သော လူမှာလည်း ချက်ချင်းပင် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တော့သည်။
ငါသာ စကားအမြန်မပြောင်းရင် ဘယ်သူက ထပ်ကန်ဦးမလဲ မသိဘူး
အစိုးရရုံးမှ ရဲမက်များနှင့် အရာရှိများမှာ မကြာမီ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဖန့်ချင်လန်လည်း ပါဝင်သည်။
သူမသည် ဝမ်အရာရှိ၏ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် ဝရမ်းပြေးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေခြင်းဖြစ်ကာ၊ သူမ၏ ကိုယ်တိုင်အစ်မရင်းမှာ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"အစ်မ... ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"
ဖန့်ချင်လန်က မေးသည်။
"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး လီတာအိုဆရာ ကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့ ခုနက မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းပေးပြီး ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ"
ဟု ဆိုင်ရှင်မကြီးက ဆိုသည်။
ခုနက သူမ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်၊ ထိုအသက်ရှူကျပ်လောက်သော ဖိအားပေးမှုမှာ ယခုတိုင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖယ်ထုတ်၍ မရသေးပေ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီတာအိုဆရာ"
ဖန့်ချင်လန်က လီယန်ချူကို ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် လီယန်ချူကို ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းတွင် စိတ်အေးရုံသက်သက် လာနေခိုင်းခြင်း ဖြစ်သော်လည်း
အစ်မဖြစ်သူ တကယ်ပင် ဘေးတွေ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ
ထို့ထက် ပို၍ မထင်ထားသည်မှာ
လီယန်ချူသည် ဤမျှလောက်ထိ စွမ်းအားကြီးမားပြီး မိစ္ဆာကို တိုက်ရိုက် သုတ်သင်နိုင်လိမ့်မည်ဟူ၍ပင်
"ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်မှာလဲ"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်၊ သူသည် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ခွန်အားအနည်းငယ် ကုန်ခမ်းနေသလို ခံစားနေရသည်။
ဖန့်ချင်လန် : "..."
သူမသည် ခဏမျှ မည်သို့ပြန်ပြောရမည်ကို မသိဖြစ်သွားသည်။
လီယန်ချူက ဟားဟားရယ်ကာ
"လူ ဘာမှမဖြစ်ရင် ပြီးတာပါပဲ"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်ချင်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
အကယ်၍ အစ်မသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူမတစ်သက်လုံး မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေမိမှာ သေချာသည်။
"ဒီလောက်လှတဲ့ ဆိုင်ရှင်မကြီးကို အဲဒီမိစ္ဆာကောင် လက်ထဲမှာ အသေမခံနိုင်ပါဘူး"
ဟု လီယန်ချူက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ထူးထူးခြားခြားပင် ပြန်လည်ရန်မတွေ့ဘဲ ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်၊ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသည်တော့ မသိပေ။
ထိုအချိန်တွင် အစိုးရရုံးမှ မြင့်မားပိန်ပါးကာ အလွန်အရှိန်အဝါရှိသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရောက်လာသည်။
သူသည် လီယန်ချူထံ လျှောက်လာပြီး လက်ယှက်ဂါရဝပြုကာ
"ဒီက လီ တာအိုဆရာ ထင်ပါတယ် ကျွန်တော်က ဝမ်ရွှန်းရှန်း ပါ အမြဲတမ်း တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး၊ ဒီနေ့ တွေ့ရတော့မှ တကယ့်ကို တာအိုပညာရှင် အစစ်အမှန်ဆိုတာ သိရတော့တယ် "
အစိုးရရုံး၏ အရာရှိကြီးနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်ရွှန်းရှန်းကို လီယန်ချူက ပြန်လည်ဂါရဝပြုလိုက်သည်
"ဝမ်အရာရှိကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ၊ ကျွန်တော်က သာမန်တာအိုဆရာတစ်ယောက်ပါပဲ"
"တာအိုဆရာက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းနိုင်တာ တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်"
ဟု ဝမ်ရွှန်းရှန်းက ချီးကျူးသည်။
ဤဝမ်အရာရှိမှာ မိမိနှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ချင်နေပုံရသည်ဟု လီယန်ချူ ခံစားမိသည်၊ သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောစကားအတိုင်း တည်ကြည်လေးနက်ပြီး ကောလာဟလတွေထဲကလို တင်းကျပ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
"ခုနက ခြံထဲက တိုက်ခိုက်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေကို ကြည့်ရတာ လီတာအိုဆရာရဲ့ ဓားသိုင်းက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်ပြီး သိုင်းပညာကလည်း မြင့်မားလှတယ် ကျွန်တော်တောင် အရှုံးပေးရမယ့် အနေအထားပဲ"
"တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ လီတာအိုဆရာ ကျင့်ကြံထားတာက လျိုယန်ဓားသိုင်း လား"
"ဝမ်အရာရှိ မျက်စိလျင်တာပဲ ဟုတ်ပါတယ်"
ဝမ်ရွှန်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။
ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ထိုမျှမြင့်မားသော သိုင်းပညာအဆင့်အတန်း ရှိနေသည်ကို သူက အလွန်လေးစားနေခြင်းပင်။
"မကြာသေးမီက အမျိုးသမီး (၄) ဦး ဆက်တိုက် ပျောက်ဆုံးနေတာဟာ ခုနက တာအိုဆရာ နှိမ်နင်းလိုက်တဲ့ မိစ္ဆာနဲ့ မကင်းဘူးလို့ ထင်ပါတယ် လီတာအိုဆရာရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်ဟာ တကယ့်ကို ကုသိုလ်ထူးလှပါတယ်"
ဟု ဝမ်ရွှန်းရှန်းက ဆိုသည်။
လီယန်ချူက အသာလေး ပြုံးလိုက်သည်။
ခုနက စက္ကူရုပ်အမျိုးသားကို သတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားအသံ (ဓမ္မအသံ) ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။
ကုသိုလ် - ၅၀၀
လီယန်ချူတွင် ယခင်က အဆောင်စက္ကူအတွက် အသုံးပြုခဲ့သော ကုသိုလ် ၂၀၀ ကို ဖယ်လိုက်လျှင် ယခုအခါ စုစုပေါင်း ကုသိုလ် ၆၀၀ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်
ဝမ်အရာရှိသည် ခုနက အခြေအနေများကို သေချာစွာ မေးမြန်းပြီးနောက် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထိုညမှာတော့ မည်သည့်ကိစ္စမျှ ထပ်မံမရှိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့
မိုးလင်းသည်နှင့် လီယန်ချူသည် အိပ်ရာမှထကာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံတော့သည်။
ဤတာအိုကျင့်စဉ်မှာ မနေ့ညက အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သဖြင့် သူ အလေးမထားဘဲ မနေနိုင်ပေ။
သို့သော် လီယန်ချူ ကျင့်ကြံမှုမှ နိုးထလာချိန်အထိ ဒန်တျန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ထူးထူးခြားခြား တိုးတက်မလာပေ။
တကယ်ကို နှေးကွေးလှသည်။
လီယန်ချူသည် ဆေးဆိုင်သို့သွား၍ ကွေ့ယွမ်ဒန် ဖော်စပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ဆေးမြစ်များကို ထပ်မံ ရှာဖွေဝယ်ယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရာသီဥတုမှာ သာယာကြည်လင်ပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။
မိစ္ဆာအပေါင်းတို့လည်း ကွယ်ပျောက်ကုန်ကြပြီ။
လီယန်ချူသည် တည်းခိုခန်းခန်းမသို့ နံနက်စာစားရန် လာခဲ့သည်၊ ထိုမှာနေရခြင်း၏ အားသာချက်တစ်ခုမှာ ထမင်းကျွေးခြင်းပင်
မနေ့ညက အခြေအနေမှာ အလွန်ဆူညံသွားခဲ့သဖြင့် ဆိုင်ရှင်မကြီးသည် လီယန်ချူနှင့် သီးသန့် အတူမစားတော့ပေ။
ခန်းမထဲတွင်လည်း ဧည့်သည် သိပ်မများလှပေ။
သို့သော် လူတိုင်းက လီယန်ချူကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း ဂါရဝပြုကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဝေမြို့၏ ဘုရားပွဲတော်သို့ လာရောက်ကြသော သူဌေးသမီးပျိုလေးအချို့မှာလည်း လီယန်ချူကို တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်နေကြသည်။
"မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်"
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောင်ဖြူကြီးတစ်ကောင်ကို လိုက်ရိုက်နေသည်။
လီယန်ချူ ကြည့်ပြီး ပြုံးမိသွားသည်။
၎င်းမှာ ဆိုင်ရှင်မကြီး မွေးထားသော
"ယွိဟွမ်" ဟု အမည်ရသည့် ကြောင်ဖြူကြီးဖြစ်ကာ ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ အခန်းထဲတွင် ခဏခဏ ဆော့ကစားတတ်သည်။
မနေ့ညက ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ၊ ဒီနေ့မနက်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ နှုတ်ခမ်းနီ ဘူးကို တိုက်ချဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းပင်။
မြောင်
မြောင်
မြောင်
ယွိဟွမ် ဟု ခေါ်သော ကြောင်ဖြူကြီးမှာ ခန်းမထဲတွင် ပတ်ပြေးနေပြီး ဆိုင်ရှင်မကြီးက ကြက်မွေးတံမြက်စည်းဖြင့် နောက်မှ လိုက်နေသည်။
လီယန်ချူသည် ဆန်ပြုတ်သောက်ရင်း မျက်စိအစာကျွေးနေမိသည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ ရင်ဘတ်အလှမှာ တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်၊ အထူးသဖြင့် လိုက်လံပြေးလွှားနေသည့် အချိန်တွင်ပေါ့။
လီယန်ချူ မျက်စိပင် ဝေသွားရသည်။
ထိုရင့်ကျက်လှပသော အလှတရားမှာ မိန်းကလေးငယ်များ မယှဉ်နိုင်သော အလှဖြစ်ကာ လူကို ရေငတ်သလို ခံစားရစေသည်။
"အိုက်ယိုး"
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ သူမ မြတ်နိုးသော ပေခန် နှုတ်ခမ်းနီဘူး ပျက်စီးသွားသဖြင့် စိတ်တိုနေစဉ်၊ ယွိဟွမ်ကို လိုက်ဖမ်းရင်း ခြေချော်ကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင်ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူမှာ ပွဲကြည့်ကောင်းကောင်းဖြင့် ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ အလှကို ခံစားနေစဉ်
တစ်ဖက်လူ လဲကျတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သတိမထားမိဘဲ အလိုအလျောက်ပင် ပြည့်ဖြိုးရင့်ကျက်လှသော ဆိုင်ရှင်မကြီးကို ဖမ်းထိန်းကာ ပွေ့ဖက်လိုက်မိသည်။
"ဟင်... အိစက်နေတာပဲ"
လီယန်ချူက အံ့သြစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အသာလေး ရုန်းထွက်လိုက်သည်။
"ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး
"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ မနေ့ကတည်းက မင်းက ငါ့ကို တအား အားနာနေသလိုပဲ "
"ငါ့ရဲ့ သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ကယ်တင်ခဲ့မှုကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ပေးအပ်ကာ လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ များ ပြင်နေတာလား"
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်
"အစ်မ စားခဲ့တဲ့ ဆားက မင်းလျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းထက်တောင် များပါသေးတယ် မင်းလို လူငယ်လေးက ငါ့ကို လာပြီး နောက်ပြောင်နေတာလား "
ပြောရင်းနှင့် လီယန်ချူကို တစ်ချက် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။
ဒါမှ ငါသိတဲ့ ပုံမှန်ဆိုင်ရှင်မကြီးပေါ့၊ လီယန်ချူသည် စကားမရှည်တော့ဘဲ ပြုံးလျက် ဆန်ပြုတ်ကို ငုံ့သောက်နေလိုက်သည်။
"လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးဆပ်မယ်ဆိုရင်လည်း မဆိုးပါဘူး တကယ်လည်း လှတာကိုး"
လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျောပေးပြီး ထွက်ခွာသွားသော ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်လေး တောင့်တင်းသွားပြီး ချောမောသော နားရွက်လေးများပင် နီရဲပူထူသွားတော့သည်။
ဖန့်ချင်လန်သည် သံဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
"ချင်လန်လေး... မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"
လီယန်ချူက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သို့သော် မနေ့ညက သူ့ကို လေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ခဲ့သော ဖန့်ချင်လန်မှာ ယခုအခါ အလွန်အေးစက်နေသည်။
ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ... လီယန်ချူမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
ဖန့်ချင်လန်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။