အခန်း (၁၁-၁၂)
Vol. 2 Ch. 11-12
အခန်း (၁၁) - ထျန်းကန်း ၃၆ လက်
လီယန်ချူသည် ဖန့်ချင်လန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူမမှတစ်ဆင့် ဝေမြို့အတွင်း သိုင်းကျမ်းများ ဝယ်ယူနိုင်မည့် လမ်းစကို စုံစမ်းချင်နေသည်။
ဖန့်ချင်လန်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်မှာ
“ဘာလို့ ငါ့အစ်မဆီသွားပြီး မမေးတာလဲ သူက တည်းခိုခန်းဖွင့်ထားတာဆိုတော့ လမ်းစရှိရင် ရှိမှာပေါ့”
လီယန်ချူ ကြောင်သွားပြီး
“မင်းကို အရင်ဆုံး သတိရမိလို့ လာမေးတာပါ”
ဖန့်ချင်လန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ဖျောက်လိုက်ကာ မေးသည်မှာ
“ရှင်က လျိုယန်ဓားသိုင်းကို ကျင့်ထားတာပဲ ဘာလို့ သိုင်းကျမ်းတွေ ထပ်ရှာနေတာလဲ”
လီယန်ချူက သက်ပြင်းချကာ
“အခုတလော ဝေမြို့ထဲမှာ မအေးချမ်းဘူးလေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ သိုင်းပညာတွေ အများကြီး ထပ်သင်ထားချင်လို့ပါ”
ဖန့်ချင်လန်ကလည်း ထိုစကားကို ထောက်ခံသည်။
လီယန်ချူက ဆက်ပြောသည်
“ဒါပေမဲ့ သိုင်းကျမ်းဆိုတာက သာမန်လူတွေ မြင်ဖူးဖို့တောင် ခက်တဲ့အရာလေ ဒါကြောင့် ငါလည်း တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့ မင်းကို လာမေးကြည့်တာ”
”မင်းက သိုင်းပညာလည်း မြင့်တယ်၊ ရုပ်လည်းလှတယ် လောကထဲမှာ တွေ့ရခဲတဲ့ အမျိုးသမီးသူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ တကယ်လို့ မင်းမှာတောင် လမ်းစမရှိဘူးဆိုရင် ငါလည်း တခြားလူတွေကို သွားမေးနေစရာ မလိုတော့ဘူး”
”သိုင်းကျမ်းရှာဖို့အတွက်ဆိုရင် ငါ အဖိုးအခ အများကြီး ပေးဖို့လည်း အသင့်ပဲ”
ဖန့်ချင်လန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်
“ပိုက်ဆံပေးဝယ်နေစရာ ဘာလိုလဲ ငါ့ဆီမှာ ရှိတာပဲ”
လီယန်ချူက လက်ခါပြကာ
“အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူး ငါက သိုင်းလောကသား မဟုတ်ပေမဲ့ ကိုယ့်ဆရာ့ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာကို သူများဆီ အလွယ်တကူ မပေးရဘူးဆိုတာ သိပါတယ် မင်းကို အခက်မတွေ့စေချင်ဘူး”
ဖန့်ချင်လန်၏ အကြည့်များ နူးညံ့သွားပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်မှာ
“ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာ မဟုတ်ပါဘူး ငါ့ဆီမှာ ကျမ်းစာတစ်စောင် ရှိတယ် အဲဒါက ယန် ဘက်ကို နွယ်တဲ့ သိုင်းပညာဆိုတော့ ရှင်နဲ့ ပိုပြီး လိုက်ဖက်လိမ့်မယ်”
လီယန်ချူ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့်
“တကယ်လား”
”တကယ်ပေါ့ လိုက်ခဲ့လေ”
ဖန့်ချင်လန်သည် တည်းခိုခန်းဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူမ၏ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို တည်းခိုခန်းရှိ အထုပ်တစ်ခုအတွင်း ထည့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ဖန့်ချင်လန်နောက်မှ တည်းခိုခန်းသို့ လိုက်သွားခဲ့ပြီး ပြန်ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ စာအုပ်အုပ်ချုပ်ထားသော ကျမ်းတစ်စောင် ပါလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
၎င်း၏ အပေါ်တွင် ခွန်အားပါပါဖြင့် ရေးသားထားသော စာလုံးကြီး ၆ လုံး ရှိနေသည်။
ထျန်းကန်း ၃၆ လက်
ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိုင်းလောကသားတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။
ဖန့်ချင်လန်၏ ပြောပြချက်အရ ထိုအရာမှာ မြောက်ပိုင်းမှ သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ကျင့်ကြံခဲ့သော သိုင်းပညာဖြစ်ကာ လက်သီး၊ ခြေထောက်နှင့် လက်ဝါးသိုင်းတို့၏ အနှစ်သာရများ ပါဝင်သည်။
၎င်းမှာ ပြင်းထန်လှသော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ၏ သွေးလေကို ထူထပ်စေကာ အရိုးအဆစ်များကို သန်မာစေနိုင်သည်။
ထိုသိုင်းပညာအတွင်း၌ ဖျက်အားပြင်းသော လက်ဝါးရိုက်ချက် လက် နှင့် နှလုံးသားနှိုက်လက်သီး ကဲ့သို့သော မြင့်မားသည့် ပညာရပ်များ ပါဝင်သည်။
၎င်းမှာ တကယ့်ကို တတိယတန်းစား သိုင်းပညာရပ်များထဲတွင် ထိပ်ဆုံးက ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူမှာ ပြုံးပျော်သွားသည် ထိုသိုင်းကျမ်းသည် သူ၏ ခြေလက်တိုက်ခိုက်ရေး အားနည်းချက်ကို များစွာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီယန်ချူသည် ထိုသိုင်းကျမ်းကို မဆိုင်းမတွပင် စတင်ကျင့်ကြံတော့သည်။
ကျမ်းထဲရှိ မှတ်တမ်းများအရ ဤသိုင်းပညာ၏ လက်ကွက်တိုင်းတွင် ဆန်းကြယ်သော အပြောင်းအလဲများ ပါဝင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေမည့် နည်းလမ်းများလည်း ပါရှိသည်။
၎င်းတို့မှာ အရေပြား၊ ကြွက်သားနှင့် အရိုးအဆစ် ဟူသော အစီအစဉ်အတိုင်း လေ့ကျင့်ရခြင်းဖြစ်ပြီး အဆင့်တစ်ခု အောင်မြင်တိုင်း သွေးသစ်လောင်းခြင်း တစ်ကြိမ် ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ထိုသိုင်းပညာမှာ ကျင့်ကြံရန် အလွန်ခက်ခဲလှပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပထမ ၆ ဆင့်ကို အောင်မြင်ရန် ၁၀ နှစ်ခန့် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။
လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးချီမှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်သော သိုင်းပညာမှာ သွေးချီအင်အား အလွန်လိုအပ်သည်။
သွေးချီမလုံလောက်ပါက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာကာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်
”ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ ပထမ ၆ ဆင့် ကို တတ်မြောက်သွားတာလား “
သူသည် ပထမ ၆ ဆင့် ကို အချိန်တိုအတွင်း တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သာမန်လူတစ်ယောက် ၁၀ နှစ်ခန့် ကြိုးစားရမည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။
ထိုရလဒ်အတွက် လီယန်ချူ အံ့သြသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သဘောပေါက်သွားသည်။
လျိုယန်ဓားသိုင်းအတွင်း၌လည်း သွေးချီကို အားကောင်းစေပြီး အရိုးအဆစ်များကို လေ့ကျင့်ပေးသော နည်းလမ်းများ ပါဝင်ရာ သူ၏ အခြေခံမှာ အစကတည်းက အလွန်ကောင်းမွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
”ဒါဟာ ကျန်းဝူကျိက စကြာဝဠာအတွင်းအား ကို သင်ယူသလိုမျိုးများလား”
လီယန်ချူ စိတ်ထဲ၌ တွေးမိသည်။
သူကဲ့သို့ သွေးချီအားကောင်းသော သိုင်းသမားအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ရန်မှာ အသင့်တော်ဆုံးပင်။
သိုင်းပညာနှစ်မျိုးမှာ ထပ်တူကျသော အစိတ်အပိုင်းများ ရှိနေပြီး လီယန်ချူသည် လျိုယန်ဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားမှာ ကျားနှင့် သစ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်နေပြီဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ထျန်းကန်း ၃၆ လက် သိုင်းပညာကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျောက်တုံးများကိုပင် အစိတ်စိတ်ကွဲစေနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လာတော့သည်။
ဝူး
လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ လေဟုန်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အရိုးအဆစ်များမှ မြည်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အရိုးအဆစ်များ မြည်ဟည်းခြင်း၊ ကျားနှင့် သစ်တို့၏ မိုးကြိုးသံ
ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးချီများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းနေသည်။
အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် သူသည် သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ထျန်းကန်း ၃၆ လက် မှာ ထိုမြောက်ပိုင်း သိုင်းပညာရှင်ကြီး၏ အဓိက အစွမ်းဖြစ်ကာ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အထူးပင် ထိရောက်လှသည်။
ထိုမြောက်ပိုင်း သိုင်းပညာရှင်ကြီးသည် ၁၈ ဆင့်အထိ တတ်မြောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ ခွန်အားမှာ ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် ကျားကို သတ်နိုင်ပြီး တောခွေးကို လက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲနိုင်ခဲ့သည်။
အကယ်၍ သံချပ်ကာကိုသာ ဝတ်ဆင်လိုက်လျှင် စစ်မြေပြင်မှ စစ်သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
သူသည် တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းလှသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးပင်။
ဖန့်ချင်လန်မှာ ထနုသိုင်းကျမ်းကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ဓားသိုင်းနှင့် ပေါ့ပါးသည့် သိုင်းပညာ ကို အဓိကထားသူဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးလည်း ဖြစ်ရာ ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်မျိုးနှင့် သိပ်မလိုက်ဖက်ပေ။
၎င်းအပြင် သူမ သင်ယူထားသော သိုင်းပညာမှာလည်း ထို ထျန်းကန်း ၃၆ လက် ထက် မနိမ့်ပါးပေ။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အာရုံစိုက်၍ မသင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ခုနက စကားများမှာ ကြားရသည်မှာ ချိုသာလှသဖြင့် ဖန့်ချင်လန်က ထိုသိုင်းကျမ်းကို သူ့အား လက်ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။
ဒါက ပထမ ၆ ဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်
သိုင်းလောကတွင် သိုင်းပညာများကို တတိယတန်းစား၊ ဒုတိယတန်းစား၊ ပထမတန်းစားနှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။
လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ ထိပ်တန်း တတိယတန်းစား သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ သွေးချီမှာ ထူထပ်အားကောင်းလာသည်။
ခွန်အားများ တိုးတက်လာခြင်းက လီယန်ချူကို အလွန်ပင် စွဲလန်းသွားစေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် အသည်းအသန် စတင်လေ့ကျင့်တော့သည်။
နောက်တစ်နေ့
တည်းခိုခန်း နောက်ခြံတွင် နေထိုင်သော လီယန်ချူသည် ထျန်းကန်း ၃၆ လက် ကို ကျင့်ကြံနေသည်။
၎င်းမှာ ကျားသစ်တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသလို၊ ဝက်ဝံကြီး သစ်ပင်နှင့် ပွတ်တိုက်နေသလိုမျိုးပင်
လက်သီးတစ်ချက်၊ ခြေတစ်ချက်တိုင်းတွင် လေထုပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
”တာအိုဆရာ... တာအိုဆရာ... ပြသနာတက်ကုန်ပြီ”
အလုပ်သမားလေးတစ်ဦးက ပြာပြာသလဲ အော်ဟစ်နေသည်။
လီယန်ချူက လှမ်းကြည့်ကာ
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
အလုပ်သမားလေးက လီယန်ချူကို ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားရင်း
“ယန်ချူတာအိုဆရာ လိုက်ခဲ့ပါဦး ကျန်းစန်း တစ်ယောက် အသတ်ခံရတော့မယ်”
လာခေါ်သူမှာ ဖုန်းကွေ့ ဖြစ်ပြီး ကျန်းစန်းနှင့်အတူ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှ အလုပ်သမားများ ဖြစ်ကြသည်။
ကျန်းစန်းမှာ ငယ်ရွယ်သူဖြစ်ပြီး လီယန်ချူက “ဘယ်သူ့မှ မပြောနဲ့” ဟု မှာကြားခဲ့သော်လည်း တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံး ပျံ့သွားအောင် လုပ်ခဲ့သော အလုပ်သမားလေးပင် ဖြစ်သည်။
”ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”
လီယန်ချူက ထပ်မေးသည်။
သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ ထွက်သွားစဉ် လမ်းတွင် ဖုန်းကွေ့က အကြောင်းစုံကို လီယန်ချူအား ပြောပြသည်။
သိရသည်မှာ မကြာသေးမီရက်ပိုင်းက တည်းခိုခန်းသို့ ကုန်သည်နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး ဆိတ်အုပ်တစ်အုပ်ကို မောင်းနှင်လာကာ နောက်ခြံတွင် တည်းခိုနေကြသည်။
တစ်မြို့လုံးကို ပိတ်ဆို့ကာ ဝရမ်းပြေးကို ရှာဖွေနေသဖြင့် ထိုကုန်သည်နှစ်ဦးမှာလည်း ထွက်ခွာ၍ မရဘဲ ဖြစ်နေသည်။
ထိုဆိတ်အုပ်မှာ ဧည့်သည်အတော်များများကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်၊ အလွန်ဆူညံလှသောကြောင့်ပင်
၎င်းအပြင် ထိုကုန်သည်နှစ်ဦးမှာ ဆိတ်များကို ခဏခဏ ရိုက်နှက်ရုံသာမက ဆိတ်များကို ရေလည်း မတိုက်ဘဲ နေ့တိုင်း နေပူထဲတွင် ဒီအတိုင်း ထားထားကြသည်။
တခြားဧည့်သည်များက သတိပေးသော်လည်း သူတို့က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့ဘာသာ လုပ်မြဲတိုင်း လုပ်နေကြသည်။
ကျန်းစန်းမှာ လယ်သမားမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ရာ ကုန်သည်နှစ်ဦးက ဆိတ်များကို ရေမတိုက်သည့် လုပ်ရပ်ကို ကြည့်မရဖြစ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဆိတ်များကို တိတ်တဆိတ် ရေသွားတိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
မထင်ထားဘဲ ကုန်သည်တစ်ဦးနှင့် တိုးသွားကာ တစ်ဖက်လူက ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်ပြီး လက်ပါတော့သည်။
ကျန်းစန်းက ပြန်ပြောသော်လည်း ထိုကုန်သည်မှာ သိုင်းပညာ အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းပုံရသဖြင့် ကျန်းစန်းကို အလူးအလဲ ရိုက်နှက်နေတော့သည်။
”ဆိတ်တွေကို ရေတိုက်တာလေးကို ဒီလောက်အထိ လူကို ရိုက်နှက်တယ်ဆိုတော့ ဒါက တကယ်ကို မင်းမဲ့စရိုက် ဆန်လွန်းတာပဲ “
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
အခန်း (၁၂) - စကားနိုင်လုရာတွင် ဘုရင်တစ်ဆူဖြစ်သော ဆိုင်ရှင်မကြီ
ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၏ အခြားခြံဝင်းတစ်ခုရှိ နေထိုင်ရာနေရာ။
လူတစ်စုမှာ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောဆိုနေကြသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားပြီး မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် ကုန်သည်နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးယောင်ညိုမည်းနေသော လူငယ်တစ်ဦးကို ဝိုင်း၍ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေကြသည်။
တိုင်တွင် ဆိတ်အုပ်တစ်အုပ်ကို ချည်နှောင်ထားပြီး၊ ၎င်းတို့အနက် အချို့မှာ မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေကာ အသနားခံနေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
သို့သော် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ
ပဲဟက်ဟက် ပဲဟက်ဟက်
ဟူသော အော်ဟစ်သံများသာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းစန်းမှာ အရပ်ရှည်သော ကုန်သည်တစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်ခြင်း ခံထားရပြီး၊ စွန်ရဲက ကြက်ကလေးကို ဖမ်းထားသကဲ့သို့ လက်ထဲတွင် မြှောက်ထားခြင်း ခံနေရသည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ကွဲအက်ကာ သွေးများ စီးကျနေသည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ထိုအချိန်တွင် မျက်ခုံးများ ထောင်တက်သွားကာ ဒေါသတကြီးဖြင့်
”ဘယ်လောက်ရှိလှတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ လူကို ဒီလောက်အထိ ဖြစ်အောင် ရိုက်ရတာလဲ အခုချက်ချင်း သူ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်း”
ကုန်သည်တစ်ဦးမှာ အကြည့်များ မှိုင်းညို့နေပြီး စကားနည်းကာ၊ ကျန်တစ်ဦးမှာတော့ စိတ်တိုတတ်သော ပုံစံရှိသည်။
သိသာသည်မှာ စကားနည်းသူကလည်း သူ့သူငယ်ချင်းကို မတားနိုင်သဖြင့် စိတ်ကြိုက် လျှောက်လုပ်ခွင့် ပေးထားခြင်းပင်။
”တောက်... ငါ့ရဲ့ဆိတ်တွေကို ဒီလိုခွေးမသားမျိုးက ထိရဲတယ် သူ့ကို သေအောင်မရိုက်တာပဲ ငါက လက်လျှော့ပေးထားတာ မင်းလို မိန်းမက လာပြီး အာမရှည်နဲ့”
ဟု ကုန်သည်က ဆဲဆိုလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ နူးညံ့သော အမျိုးသမီးမျိုး မဟုတ်ပေ၊ အလျော့မပေးဘဲ ပြန်လည် တုန့်ပြန်သည်မှာ
”ဆိတ်အချို့ကို ထိမိတာ ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ ရှင်က နေ့တိုင်း ရိုက်နှက်နေပြီး တန်ဖိုးထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး ပြောရရင် ဒါတွေက ခိုးလာတဲ့ ဆိတ်တွေတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ် အခုကျမှ နှမြောသလိုလိုနဲ့ လာဟန်ဆောင်မနေနဲ့”
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ စကားများက ထိုမုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် စိတ်တိုတတ်သော ကုန်သည်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားစေသည်။
”တောက်... မင်း သေချင်နေတာလား”
ကုန်သည်က ပါးတစ်ချက် ရိုက်ရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီး ကြောင်သွားသည်၊ ထိုလူက ပြောရုံတင်မကဘဲ တကယ် လက်ပါလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ
ဝိုင်းကြည့်နေသော ဧည့်သည်များမှာလည်း မကြည့်ရက်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။
ဤမျှ နူးညံ့လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော သံလက်ဝါးဖြင့် အရိုက်ခံရပါက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
သို့သော်
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်သို့ မည်သည့် ပါးရိုက်ချက်မျှ ကျရောက်မလာခဲ့ပေ။
ထိုအကောင်ကြီး၏ ကြမ်းတမ်းမာကျောပြီး အရိုးအဆစ်များ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးကို ဖြူစင်သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က ဖမ်းကိုင်ထားခဲ့သည်။
”လီတာအိုဆရာ”
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာပြီး၊ ချက်ချင်းပင် အားကိုးရာ ရသွားသကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသည်။
လီယန်ချူက အသာလေး ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ ထိုခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော မုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်ကြီးကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့်
“မိတ်ဆွေ... နည်းနည်းတော့ လွန်မနေဘူးလား”
ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားတောင့်တင်းပြီး မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် ထိုကုန်သည်မှာ လက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သော်လည်း လုံးဝ လှုပ်၍မရပေ။
သူ၏ လက်ဝါးမှာ သံညှပ်ကြီးတစ်ခုဖြင့် အသေညှပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
”မင်းက ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ သူများကိစ္စထဲ လာပါတာလဲ”
ဟု မုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်က ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူက လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ထိုခက်ထန်သော ကုန်သည်ကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
”ချင်းယွန်းကျောင်းက လီတာအိုဆရာကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ ဒီမှာ လာပြီး ရမ်းကားရဲသေးတယ်”
”မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား ဒီမှာ လာပြီး မိုက်ရိုင်းနေရအောင် “
”အရမ်းရမ်းကားတာပဲ လူကိုတောင် လက်ပါနေပြီ သူတို့ကို အစိုးရရုံးကို ပို့လိုက်ကြ”
ဝိုင်းကြည့်နေသူများထဲမှ အချို့က သတ္တိမွေးကာ အော်ဟစ်ကြတော့သည်၊ လီယန်ချူ ရောက်လာခြင်းက သူတို့ကို အားပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် ရှေ့မှ မုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းစန်း၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသော အခြားကုန်သည်ဖော်ကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ဦးမှာ လီယန်ချူ၏ အကြည့်ကြောင့် မျက်လုံးများ ကျိန်းစပ်သွားသလို ခံစားရပြီး မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။
သူသည် မသိစိတ်ဖြင့်ပင် လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကျန်းစန်းကို ချပေးလိုက်သည်။
ကျန်းစန်းမှာ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြစ်သွားပြီး နာကျင်မှုကို အံတုကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မနည်းထိန်းရပ်လိုက်ရသည်။
”ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား”
လီယန်ချူက မုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ မေးလိုက်သည်။
”မ... မဖြစ်ပါဘူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီတာအိုဆရာ”
ကျန်းစန်းက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဘေးမှ အလုပ်သမားလေးများက သူ့ကို အမြန်လာတွဲကာ ခေါ်သွားကြသည်။
ထိုအကြည့်မှိုင်းညို့သော ကုန်သည်ဖော်မှာ လူအများ၏ ဒေါသကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ လီယန်ချူမှာလည်း သာမန်လူ မဟုတ်ပုံရသဖြင့် မုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုမုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်သွားပြီး လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
”လူကို ရိုက်ပြီးမှ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားချင်တာလား အဲလောက် မလွယ်ဘူး”
ဆိုင်ရှင်မကြီးက ခါးထောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
”သူပြောတာကို မင်းတို့ ကြားတယ်မလား”
လီယန်ချူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ လှပသော မေးစေ့လေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး အလွန် ဂုဏ်ယူနေသည့်ပုံ ပေါက်သွားသည်။
ထိုအကြည့်မှိုင်းညို့သော ကုန်သည်က သူ၏ အဖော်ကို ဆွဲထားရင်း
“ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်၊ လျော်ကြေးပေးရင် မရဘူးလား”
လီယန်ချူသည် အလူးအလဲ အရိုက်ခံထားရသော ကျန်းစန်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ကျန်းစန်းမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း သာမန်လူငယ်လေး တစ်ဦးအနေဖြင့် အောင့်အီးသည်းခံခြင်းမှာ စွမ်းရည်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မဖြစ်မနေ လိုအပ်သော ရှင်သန်ရေး ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်၊ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ အခက်အခဲတွေ ရှိကြသည်ပင်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ယခုအခါ မကြောက်တော့ဘဲ နှုတ်ထွက်ကောင်းများ ထုတ်ကာ ထိုကုန်သည်နှစ်ဦးကို အသုံးမကျသူများအဖြစ် ဖိနှိပ်ပြောဆိုနေတော့သည်။
ထိုမုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်၏ နဖူးပေါ်တွင် အကြောများ ထောင်တက်လာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်လာကာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။
သို့သော် သူ၏ အဖော်က သူ့ကို အသေအလဲ ဆွဲထားသည်။
သူ့အဖော်မှာ ခုနက လီယန်ချူ၏ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် မကြည့်ဝံ့လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် သတိထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်လူက ငယ်ရွယ်သော်လည်း လုံးဝ အလျှော့ပေးရမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။
သူ ကိစ္စများ ထပ်မကြီးထွားစေချင်ပေ။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ ခါးထောက်ကာ ကုန်သည်နှစ်ဦးကို တရစပ် ဆဲဆိုနေသည်မှာ လီယန်ချူ၏ မျက်စိထဲတွင်တော့ တစ်မျိုးလေး လှနေပြန်သည်။
သွယ်လျသော ခါးလေးကို ထောက်ထားခြင်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အလှကို ပို၍ ပေါ်လွင်စေသလားလို့ပင်
လီယန်ချူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆဲလိုက်မိသည်၊ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ထိုသို့ တွေးမိနေသည်ကိုး။
သို့သော်
လီယန်ချူ၏ အာရုံခံစားမှုက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သိရှိသွားသည်၊ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ အာရုံငါးပါးမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်နေပြီး တိုင်တွင် ချည်ထားသော ဆိတ်အုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျောင်ကျဲကျိယိ ထဲမှ လူကို တိရစ္ဆာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း ပုံပြင်များကို သတိရသွားသည်။
ရေမသောက်နိုင်ခြင်း... လီယန်ချူသည် ထိုဆိတ်များကို အေးအေးဆေးဆေး အကဲခတ်ကြည့်ရာ သာမန်ဆိတ်များနှင့် မခြားနားသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေပြီး လူသားဆန်နေသည်။
လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီး အရှိန်ဝါကြည့်ခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
ထိုစစ်မှန်သော တာအိုပညာရပ်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာခပ်သိမ်း၏ ကံကြမ္မာ အငွေ့အသက်ကို မြင်နိုင်သည်။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လီယန်ချူမှာ အလွန်အံ့သြသွားရသည်။
ထို့နောက် သူသည် စကားနိုင်လုရာတွင် ဘုရင်မကြီးဖြစ်သော ဆိုင်ရှင်မကြီးကို မိမိနောက်သို့ မသိမသာ ဆွဲပို့ကာ ကွယ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုအကြည့်မှိုင်းညို့သော ကုန်သည်က သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ
“ဒီကိစ္စကို...”
အမြဲတမ်း စကားပြောရ လွယ်ကူသော လီယန်ချူမှာ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ မြေပြင်ရှိ အုတ်ပြားများမှာ ချက်ချင်းပင် ကွဲအက်သွားတော့သည်။
ထိုကုန်သည်ဖော်မှာ စကားပင် မဆုံးသေးခင် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။
ထျန်းကန်း ၃၆ လက်
နှလုံးသားနှိုက်လက်သီး
လီယန်ချူ၏ ခွန်အားမှာ ယခုအခါ ပေါင် ၆၀၀၊ ၇၀၀ ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို အလွယ်တကူ မနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီး သွေးချီမှာလည်း အလွန်ထူထပ်နေပြီဖြစ်သည်။
လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ထိုကုန်သည်ဖော်ကို သွေးအန်သွားစေကာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။
သို့သော် လူက လွင့်မသွားခင်မှာပင် လီယန်ချူက လက်ကို လှမ်းဖမ်းကာ ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။
လှိုင်းတံပိုး ထန်ခြင်း
လီယန်ချူသည် လက်သီးနှစ်ဖက်စလုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုကုန်သည်၏ မေးစေ့နှင့် နှလုံးသားနေရာရှိ အရေးကြီးသော အချက်များကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများနှင့် သွေးကြောများမှာ တီကောင်များကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းအောင် ထောင်တက်နေသည်။
ထိုကုန်သည်မှာ အခြေအနေကိုပင် မသိလိုက်ရဘဲ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။
”မင်း ဘာလုပ်တာလဲ”
ထိုမုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်ငါးချောင်းကို ချိတ်ကဲ့သို့ ကွေးလိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော လေဟုန်သံနှင့်အတူ လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ကုတ်ဆွဲလိုက်သည်။
သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လျင်မြန်လှပြီး လက်ပါသည်မှာလည်း ရက်စက်လှသဖြင့် သိုင်းတတ်ကျွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။
ဤပုံစံအတိုင်းဆိုလျှင် သူ၏လက်ထဲတွင် လူအသက်ပေါင်းများစွာ ပါခဲ့ပုံရပြီး ခုနက လူနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားသည်။
သူသည် ကျန်းစန်းကို ရိုက်စဉ်က အသက်ဘေး မရောက်အောင် ထိန်းထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
မုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်၏ တိုက်ကွက်ကို လီယန်ချူက ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် သူ၏လက်မှာ သစ်တိုင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။
ဗုန်း
ပေါင်လုံးခန့်ရှိသော မာကျောသည့် သစ်တိုင်မှာ သစ်စများ လွင့်ထွက်သွားပြီး တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။
”ဟူးးးး”
လူတိုင်းမှာ အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်ကြရသည်။
တစ်ခုမှာ တာအိုဆရာ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အံ့သြသွားခြင်းဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ခုမှာ ထိုကုန်သည်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကြောင့် သူတို့မှာ နောက်ကျောပင် ချမ်းသွားကြသည်။
ဒီလူက ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူစားမျိုး ဖြစ်နေသည်ကိုး
ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း
သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကြီးမားသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး လူအများ မမြင်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှသည်။
လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များ ကြားတွင် ကြီးမားသော ခွန်အားများ ကိန်းအောင်းနေသည်
လူတိုင်းမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြရသည်။
ဗုန်း
ထိုမုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်မှာ လီယန်ချူ၏ နောက်ပြန်လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လည်ပင်းကို အထိုးခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားသည်။
ထျန်းကန်း ၃၆ လက်
ဘုရင်ကြီး ဇစ်ဖြုတ်ခြင်း
မုတ်ဆိတ်ဗရပွ ကုန်သည်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မထနိုင်တော့ပေ၊ သူ၏ လည်ပင်းမှ အရိုးအဆစ်များမှာ လွဲချော်သွားသဖြင့် လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။
လီယန်ချူက သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပင် အသုံးမရအောင် လုပ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်
လူတိုင်းမှာ အံ့သြသွားကြရသည်။
လီတာအိုဆရာ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ
တိုက်လျှင် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာတော့ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပြီး ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်၊ ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ယောက်ျားပီသသည့် ခွန်အားက သူမ၏ စိတ်ကို ကြီးစွာ လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။
စကားတစ်ခွန်းမှားလျှင် ဓားထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်ခြင်း
ချစ်သူအတွက် ဒေါသတကြီး တိုက်ပွဲဝင်ပေးခြင်း
ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောလိုက်မိသည်။
သို့သော် လူအုပ်ထဲတွင်တော့ ဆရာလုပ်လိုသူ အချို့ ရှိနေသေးသည်။
စာပေသမားအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
”သူတို့ မှားတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လီတာအိုဆရာရဲ့ လက်က နည်းနည်းတော့ ပြင်းလွန်းနေတယ်”
ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူမှာ နာမည်ကျော် တာအိုဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤမျှအထိ ရမ်းကားစွာ ပြုမူခြင်းမှာ သိုင်းလောကမှ လူမိုက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
သူသည် အပြစ်တင်စကား ပြောသင့်သည်ဟု ယူဆနေသည်။
”ဟုတ်တယ်၊ ဒါက လူကို သေအောင် ရိုက်နေတာပဲ လီတာအိုဆရာက သာသနာ့ဘောင်ထဲကလူပဲ ဘာလို့ သိုင်းလောကသားတွေလို အနိုင်ယူချင်နေရတာလဲ “
”လက်ပါတာ အရမ်းပြင်းတယ် သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်နေသလိုပဲ အစိုးရရုံးမှာ တိုင်ချက်ဖွင့်လို့ ရတာပဲကို”
လောကကြီးမှာ ထိုသို့ပင်၊ သင် ဘာလုပ်လုပ် သင့်ကို အပြစ်တင်မည့်သူ အမြဲ ရှိနေတတ်သည်။
အချို့လူများမှာ သူတို့ပြောသည့် စကားအတွက် လုံးဝ တာဝန်ယူစရာ မလိုပေ။
”ပါးစပ်က ငါ့အပေါ်မှာ ရှိတာ ငါ့ရဲ့ အမြင်ကို ငါပြောတာ ဘာမှားလို့လဲ”
အလုပ်သမားလေးများမှာတော့ ဒေါသတကြီး ကြည့်နေကြသည်၊ ခုနက ကျန်းစန်း အရိုက်ခံနေရစဉ်တွင် ထိုသူများမှာ တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘေးကင်းအောင်သာ နေခဲ့ကြသည်။
မည်သူမျှ ထွက်၍ မတားခဲ့ကြပေ။
ဆိုင်ရှင်မကြီး အရိုက်ခံရတော့မည့် အချိန်တွင်လည်း မည်သူမျှ တရားမျှတမှုအတွက် ထွက်မလာခဲ့ကြပေ။
ယခုအခါ လီတာအိုဆရာက ထိုလူများကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်ရုံနှင့် ဤမျှအထိ ဝိုင်းပြီး အပြစ်တင်နေကြသည်။
ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာလည်း စိတ်တိုသွားကာ
”ရှင်တို့...”
သူမ ပြန်ပြောရန် ပြင်သော်လည်း လီယန်ချူက သူမ၏ လက်မောင်းကို တားလိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ဤသို့သော အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး လူများမှာ မိမိတို့၏ ထင်မြင်ချက်ကသာ မှန်သည်ဟု ယူဆတတ်ကြသည်။
လီယန်ချူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မိမိအတွက် ရှေ့ထွက်မခံစေချင်ပေ။
သေချာသည်မှာ။
သူသည် မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အောက်ကျို့ခံကာ သည်းခံနေမည့် ယောက်ျားမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
အဲဒါဆိုလျှင် လီယန်ချူ မဟုတ်တော့ပေ
သူသည် ထိုအကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်နေသော စာပေသမား ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်
“ခုနက အဲဒီနှစ်ယောက် ရမ်းကားနေတုန်းက မင်း ဘာလို့ ထွက်မတားတာလဲ “
သူ့ကို အလုပ်သမားလေး ဖုန်းကွေ့က လာခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ ဆိုင်ရှင်မကြီး တစ်ယောက်သာ ထွက်အော်နေပြီး ကျန်လူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဘေးက ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ထိုစာပေသမားမှာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီး
”ငါ... ငါက စာပေသမားပဲ အဲဒီလို လူရမ်းကားတွေနဲ့ ဘယ်လို သွားငြင်းမလဲ “
လီယန်ချူမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မိသွားကာ
“ဘာလဲ မင်းက ငါက စကားပြောလို့ ကောင်းတဲ့ တာအိုဆရာမို့လို့ ငါ့ကို လာပြီး လက်ညှိုးထိုးနေတာလား”
ထိုသူမှာ လီယန်ချူ၏ စူးရှသော အကြည့်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။
လီယန်ချူ၏ ခုနက ကြမ်းတမ်းလှသော ပုံရိပ်ကို သတိရသွားမှသာ
ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံရှိသည့် တာအိုဆရာမှာ တကယ့် လူကြမ်းကြီး ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။
ထိုသူမှာ မသိမသာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမှသာ အသက်ရှူ နည်းနည်း ချောင်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ
”မင်းသာ ဆက်ပြီး ငြင်းနေဦးမယ်ဆိုရင် မင်းမှာ ပညာတတ် ဂုဏ်သိက္ခာလေး နည်းနည်းရှိသေးတယ်လို့ ငါ ထင်မိဦးမှာ “
သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ခုနက အော်ဟစ်နေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။
မင်းက ပုံစံအတိုင်း မလုပ်ဘူးပဲ ငါတို့က ပါးစပ်နဲ့ပဲ ပြောပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှန်တရားဘက်တော်သားလို့ ဟန်ဆောင်ချင်ရုံတင်ပါ၊ မင်းက ဘာလို့ တိုက်ရိုက်ကြီး လျှောက်လာပြီး လက်ပါတော့မယ့် ပုံစံမျိုး လုပ်နေတာလဲ
မည်သူမျှ လီယန်ချူကို ဆက်၍ အပြစ်မတင်ရဲတော့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် လူချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေပြီး တစ်ခုခုဖြစ်လျှင် တကယ် ခံရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်ပင်
တည်ငြိမ်သော လူကြီးအချို့ကတော့ တရားမျှတစွာ ပြောဆိုကြသည်။
”လီတာအိုဆရာရဲ့ လက်က ပြင်းတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကုန်သည်နှစ်ယောက်က တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်၊ ဥပဒေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြဘူး”
”ဟုတ်တယ်၊ ဒီလို လူရမ်းကားတွေကို လီတာအိုဆရာက ဆုံးမပေးတာ မှန်တယ်”
ထိုဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးများက စကားစလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းက လိုက်၍ ထောက်ခံကြတော့သည်။
လီယန်ချူမှာတော့ သူ့အပေါ် လှောင်ပြောင်မှုများရှိလျှင် ချက်ချင်း ပြန်တုန့်ပြန်တတ်သော်လည်း၊ သူတစ်ပါး၏ ချီးမွမ်းမှုများကိုတော့ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တတ်ပေ။
သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်သူဖြစ်သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ကုန်သည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ သိုင်းတတ်သူဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူက မြန်လွန်းပြီး လက်ကလည်း ပြင်းလွန်းသဖြင့် မခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် သေလုမျောပါး လဲနေသဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်သူဟု ထင်ရသော်လည်း
လီယန်ချူ အမုန်းဆုံးအရာမှာ ရုပ်ရှင်များထဲတွင် ဗီလိန်က မသေခင် ရုတ်တရက် ထကြွလာခြင်း (သို့မဟုတ်) နောက်ကွယ်မှ ခိုး၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းများပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် မင်းသမီး (သို့မဟုတ်) ဇာတ်ပို့က မင်းသားအတွက် ဝင်ခံပေးပြီး သေသွားရသည့် ဇာတ်ကွက်မျိုးကို သူ အလွန် မုန်းသည်။
မျက်ရည်ရအောင် အလကား လုပ်နေသည့် ဇာတ်ကွက်များပင်။
လီယန်ချူသည် ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားပြီး မတော်တဆ အဖြစ်နှင့် ထိုသတိလစ်နေသော ကုန်သည်၏ လက်ခြေများကို နင်းချိုးပစ်လိုက်သည်
”အား”
ထိုကုန်သည်မှာ အော်ဟစ်ကာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ပြန်၍ သတိလစ်သွားပြန်သည်၊ သူ၏ လက်ခြေများမှာ သဘာဝမကျအောင် လိမ်တွန့်သွားတော့သည်။
”ဟူးးး”
လူတိုင်းမှာ နောက်ကျော ချမ်းသွားကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ပြည့်သွားသည်။
”ငါ မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ၊ ဒီကောင် လဲနေတဲ့ နေရာက တကယ်ကို မမှန်ဘူး “
လီယန်ချူက အပြစ်မရှိသည့် ပုံစံဖြင့် ပြုံး၍ ဆိုသည်။
”...” လူတိုင်း
မင်းကိုယ်တိုင် သူ့ကို အဲဒီမှာ သတိလစ်အောင် ရိုက်ထားတာလေ၊ သူက တစ်လက်မတောင် မလှုပ်ရသေးဘူး။
ပြီးတော့ မင်းက မတော်တဆနဲ့ ကျောက်ပြားတွေကိုတောင် ကွဲအောင် နင်းနိုင်တာလား
လီယန်ချူသည် မတရားမှုကို တိုက်ဖျက်ပေးသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ရက်စက်လှသော ပုံမှာ လူများကိုတော့ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုး ဖြစ်စေသည်။
သေချာသည်မှာ ထိုလူများထဲတွင် ဆိုင်ရှင်မကြီး မပါဝင်ပေ။
ဆိုင်ရှင်မကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ အရည်လဲ့နေပြီး လေးစားအားကျသော အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။
သူမ ရုတ်တရက် တွေးမိသည်မှာ အကယ်၍ ထိုလူပျိုကြီးကိုသာ လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးဆပ်လိုက်ရမယ်ဆိုရင်လည်း မဆိုးဘူး ထင်ပါရဲ့
လီယန်ချူက လှည့်၍ အလုပ်သမားလေး ဖုန်းကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်
”မင်း သွားပြီး ရေအေးအေး အင်တုံကြီးကြီးနဲ့ ယူလာခဲ့၊ ဒီဆိတ်တွေကို တိုက်လိုက် “
ဖုန်းကွေ့ ကြောင်သွားသည်၊ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း ရေအေး သွားယူရန် အလွန်ပင် ရိုးသားစွာ ထွက်သွားတော့သည်။
လူတိုင်းမှာ ဘာဖြစ်မည်ကို မသိဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ဖုန်းကွေ့က လက်မြန်ခြေမြန်နှင့် ရေအေးပုံးကြီးတစ်ပုံးနှင့် အင်တုံများကို ယူလာခဲ့သည်။
လီယန်ချူ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အခြားအလုပ်သမားများနှင့်အတူ ရေအေးများကို ထိုခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော ဆိတ်များကို တိုက်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ကတော့ လီတာအိုဆရာက ကျန်းစန်းအတွက် ဒေါသဖြေပေးနေသည်ဟု ထင်နေကြသည်။
စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန်ပင် ထိမိသွားကြသည်၊ လီတာအိုဆရာက ဤမျှအထိ သဘောကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ
ဆိုလိုသည်မှာ။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရပ်တည်ချက်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်၊ ထိုအလုပ်သမားလေးများမှာ ကျန်းစန်းနှင့် ရပ်တည်ချက် တူညီသဖြင့်
လီယန်ချူ၏ လုပ်ရပ်မှာ သူတို့အတွက်တော့ သူရဲကောင်းကြီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ခုနက အပြစ်တင်နေသော သူများသာ ထိုကုန်သည်များ၏ အရိုက်ခံရလျှင် သူတို့၏ မိဘ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမများ အရိုက်ခံရလျှင် သူတို့လည်း ထိုမျှအထိ တည်ငြိမ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ပြောရလျှင် ဓားက မိမိကိုယ်ပေါ်ကို မကျမချင်း ဘယ်လောက်နာလဲဆိုတာ မသိနိုင်ကြခြင်းပင်
လူအများက ဆိတ်များကို ရေတိုက်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေစဉ်တွင်။
ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်
ဆိတ်အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေကြပြီး ဖုန်များ ထသွားတော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်။
လှပချောမောသော အမျိုးသမီးငယ်လေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်