အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း (၁၅) - ဝမ့်ယွဲ့လောင်

ဝမ့်ယွဲ့လောင်

ဒါကတော့ ဝေမြို့ရဲ့ နာမည်ကြီး အသုံးစရိတ်ကြီးမားတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဒီကို လာတဲ့သူတွေဟာ သူဌေးသူကြွယ် ဒါမှမဟုတ် အာဏာရှိသူတွေသာ ဖြစ်ကြပြီး သာမန်အရပ်သားတွေကတော လုံးဝ မလာနိုင်ကြပါဘူး။

လီယန်ချူဟာ ဝမ်အရာရှိကို လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်မိသွားတယ်၊ ဧည့်ခံဖို့အတွက် ရွေးချယ်ထားတဲ့ နေရာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် စေတနာ အပြည့်ရှိတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်။

ဆိုင်အကူလေးရဲ့ လမ်းပြမှုနဲ့အတူ လီယန်ချူဟာ အမှတ် (၁၃) သီးသန့်ခန်းကို ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်၊ ဒါကတော့ သီးခြားအခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကိစ္စရပ်တွေ ပြောဆိုဖို့အတွက် အလွန်သင့်တော်သလို လုံခြုံမှုလည်း အလွန်မြင့်မားပါတယ်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းဟာ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားတာကြောင့် ခန့်ညားထည်ဝါရုံတင်မကဘဲ မြင့်မြတ်တဲ့ အရှိန်အဝါလည်း ရှိနေပါတယ်။

“လီတာအိုဆရာ လာပါ... လာပါ ထိုင်ပါဦး “

ဝမ်ကျန့်ရှန်းရဲ့ အမူအရာက အလွန်နွေးထွေးလှပြီး အစိုးရရုံးမှာ မြင်တွေ့ရတတ်တဲ့ တင်းမာတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ပါဘူး။

“ဝမ်အရာရှိကို အကုန်အကျ များစေပြီ”

လီယန်ချူက ဆိုလိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်အရာရှိက အရက်တစ်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်ပါတယ်

“လီတာအိုဆရာ ဒါကတော့ ဝမ့်ယွဲ့လောင်ရဲ့ သမင်သန္ဓေသားအရက်ပဲ အားအင်ဖြည့်တင်းပေးပြီး သွေးလေလည်ပတ်မှုကို ကောင်းမွန်စေတဲ့ အာနိသင်ရှိတယ် “

လီယန်ချူက တစ်ငုံတည်းနဲ့ ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပါတယ်။

အရက်က လျှာပေါ်မှာတင် အလွန်အရသာရှိလှပြီး၊ နောက်တစ်ခဏမှာတော့ လည်ချောင်းကနေတစ်ဆင့် ဝမ်းဗိုက်ထဲကို ပူနွေးတဲ့ စီးကြောင်းတစ်ခု စီးဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ ဗိုက်အောက်ပိုင်း ချက်နေရာမှာ အပူရှိန်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

“အရက်ကောင်းပဲ”

လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်ပါတယ်။

“လာပါ... လာပါ၊ ဟင်းတွေလည်း စားပါဦး ဒီဝမ့်ယွဲ့လောင်က စားဖိုမှူးရဲ့ လက်ရာက အလွန်ကောင်းတာ အထူးသဖြင့် ဒီ ငါးသိုင်းပေါင်းနဲ့ ပန်းတစ်ရာကြက်သားဟင်းတွေကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ”

ဝမ်အရာရှိဟာ အရေးကြီးကိစ္စတွေကို ဘာမှမပြောသေးဘဲ အရက်နဲ့ ဟင်းလျာတွေအကြောင်းကိုပဲ တစိုက်မတ်မတ် မိတ်ဆက်နေပါတယ်။

လီယန်ချူကလည်း မငြင်းဆန်ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ စားသောက်နေလိုက်ပါတယ်။

သူတို့နှစ်ဦးဟာ အလွန်ပင် သဟဇာတဖြစ်နေကြပြီး၊ ထမင်းစားပွဲပေါ်က လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ လီယန်ချူဟာ အဆင့်မြင့်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိနဲ့ အလွယ်တကူပဲ ရင်းနှီးသွားခဲ့ပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိကလည်း မထင်မှတ်ထားပါဘူး အေးချမ်းတဲ့ အရှိန်အဝါရှိပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တဲ့ ဒီတာအိုဆရာလေးဟာ ထိုမျှအထိ လူမှုရေးကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ပေါ့။

ကြည့်ရတာ ထိုနေ့က ဝေမြို့အုပ်ချုပ်ရေးမင်းကြီးနဲ့ မြို့ထဲက သူဌေးကြီးတွေရှေ့မှာ ထမင်းစားတုန်းကတော့ ဒီလီတာအိုဆရာက အနည်းငယ် ထိန်းထားခဲ့တာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိကိုယ်တိုင်က သိုင်းလောကက သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အရာရှိလောကထဲ ရောက်လာပြီးနောက်မှာတော့ စိတ်နေစိတ်ထားက ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလီတာအိုဆရာဟာလည်း သာမန်လူ မဟုတ်မှန်း သူ သိလိုက်ရတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လီယန်ချူဟာ စကားတစ်လုံးမှ စမမေးဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေလို့ပါပဲ

စားသောက်ပြီးနောက်။

ဝမ်အရာရှိက နောက်ဆုံးမှာ စကားစလိုက်ပါတယ်

“လီတာအိုဆရာ ဒီနေ့ ဆရာ့ကို ဖိတ်ရတာက တကယ်တော့ ကျွန်တော့်မှာ အကူအညီတောင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ”

“ဝမ်အရာရှိသာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ ကျွန်တော် တတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စဆိုရင်တော့ ငြင်းဆိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး “

လီယန်ချူက ဆိုပါတယ်။

“သဘောထားပြည့်ဝလိုက်တာ လီတာအိုဆရာက တကယ်ကို ပွင့်လင်းပြတ်သားသူပဲ အကယ်၍သာ သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်မယ်ဆိုရင်လည်း အောင်မြင်မယ့်သူ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်”

ဝမ်အရာရှိက စိတ်ရင်းနဲ့ ချီးကျူးလိုက်ပါတယ်။

ဒီလီတာအိုဆရာရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားတင်ကိုက လူငယ်အများအပြားထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပါတယ်၊ မာန်မာနမရှိ၊ စေ့စပ်သေချာပြီး လူကလည်း အလွန်ပြတ်သားပါတယ်။

“ဝမ်အရာရှိက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ”

လီယန်ချူက ဆိုပါတယ်။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ထိုနေ့က လီတာအိုဆရာဟာ သာမန်မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေကို မြင်နိုင်တာကို တွေ့ရတော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ် ဆရာဟာ တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ တာအိုပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ရမယ်လို့ ယူဆမိတယ် “

“အခုတလော အစိုးရရုံးထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေတယ် အဲဒါကြောင့် လီတာအိုဆရာကို ကူညီပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်”

ဝမ်ကျန့်ရှန်းရဲ့ မျက်နှာက တည်ကြည်လေးနက်သွားပါတယ်။

“ဘာထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်လို့လဲ”

လီယန်ချူက မေးလိုက်ပါတယ်။

သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယအနည်းငယ် ဖြစ်သွားမိတယ်၊ ဒီဝေမြို့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ

“လီတာအိုဆရာ မှတ်မိဦးမလား မသိဘူး အဲ့နေ့က တည်းခိုခန်းမှာ ဆရာဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ ကုန်သည်အယောင်ဆောင် လူဆိုးနှစ်ယောက်လေ တစ်ယောက်က တောပုန်းဓားပြ လျံချီ မဟုတ်လား”

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက ဆိုပါတယ်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက ဆက်ပြောပါတယ်

“အဲဒီလူဆိုးနှစ်ယောက်ဟာ လီတာအိုဆရာရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ လက်ချက်ကြောင့် လူစဉ်မမှီအောင် ဖြစ်သွားပြီး ထောင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာပါ “

“ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ထောင်ထဲမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သေဆုံးသွားခဲ့တယ် သေတဲ့ပုံစံက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတယ် ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း အဖြတ်ခံရပြီး သေဆုံးသွားတာ”

ဝမ်ကျန့်ရှန်းရဲ့ စကားကြောင့် လီယန်ချူ အံ့သြသွားရပါတယ်။

ပထမတစ်ခုကတော့ ရက်စက်ယုတ်မာလှတဲ့ လူသတ်သမားနှစ်ယောက်ဟာ ထောင်ထဲမှာတင် သေဆုံးသွားတာကို အံ့သြမိတာပါ။

နောက်တစ်ခုကတော့ သူ နည်းနည်း စိတ်ပျက်မိတာက၊ ဒီလောက် တင်းကြပ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဝေမြို့ထောင်ကြီးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် လုံခြုံရေး ပေါ့လျော့နေရတာလဲ ဆိုတာပါပဲ။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက ဆက်ပြောပါတယ်

“ဒီသတင်းကိုတော့ အပြင်မပေါက်အောင် ပိတ်ထားပါတယ် ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးရဘူး အခုဆိုရင် အများစုက ဝေမြို့ထောင်ထဲမှာ သရဲခြောက်နေတယ် မသန့်ရှင်းဘူးလို့ ပြောနေကြတယ် “

“အဲဒါကြောင့် လီတာအိုဆရာကို ဝေမြို့ထောင်ဆီ လိုက်ခဲ့ပေးပြီး အခြေအနေကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးစေချင်တာပါ “

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်တယ်

“ဒါဆိုရင် ထောင်စောင့်တွေကရော...”

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက အမှုစစ်ဆေးရာမှာ ဝါရင့်သူမို့ လီယန်ချူ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး

“အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးပါပြီ လတ်တလောမှာ ထူးခြားတဲ့ အမူအရာ ဘာမှမရှိပါဘူး “

တကယ်တော့ ရှေးခေတ်မှာ ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးတဲ့ နည်းပညာတွေ ခေတ်မမီတာပဲ ရှိတာပါထိုထောင်က အရာရှိတွေဟာ တစ်နှစ်ကို လူသတ်မှု ဘယ်နှစ်မှုကို ကိုင်တွယ်နေရမှန်း မသိပါဘူး။

ဘာအကွက်အကွင်း ရှိသလဲဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်။

လုံးဝ လျှော့တွက်လို့ မရပါဘူး။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်၊ ဝမ်အရာရှိရဲ့ ကောက်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်မနေတော့ဘဲ နားမလည်သလို မေးလိုက်ပါတယ်

“ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ် တကယ်လို့ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေ လုပ်တာဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ အရင်တစ်ခါက ကယ်တင်ပြီး အခုတစ်ခါမှာတော့ သတ်ပစ်တာလဲ”

“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ လျံချီတို့နှစ်ယောက်ကို သတ်ရတာလဲ သူတို့ဆီမှာ တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလို့လား”

ဒီလီတာအိုဆရာက မရိုးရှင်းဘူးပဲ... ဝမ်အရာရှိက ဝါရင့်သူမို့ လိုက်လျောညီထွေ ပြောလိုက်ပါတယ်

“ဟုတ်ပါရဲ့ ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေမိတယ် လီတာအိုဆရာက တကယ်ကို တော်တာပဲ အချက်ကို ထိထိမိမိ ပြောနိုင်တယ်”

လီယန်ချူကတော့ ပြုံးပဲနေပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။

တစ်ဖက်လူက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားမှတော့ သူလည်း ဆက်ပြီး အတင်းမမေးတော့ပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစိုးရရုံးကို ကူညီပြီး အမှုလိုက်ပေးရတာဖြစ်လို့ လီယန်ချူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ မရှိသလို ကူညီချင်စိတ်လည်း ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဝမ်အရာရှိအနေနဲ့ အတွင်းရေးအချို့ကို သိထားလိမ့်မယ်လို့ သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်ပါတယ်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ဝမ်အရာရှိနဲ့အတူ ထောင်ကို လိုက်ခဲ့ပါ့မယ် တစ်ခုခု သဲလွန်စရှိမလား ကြည့်ပေးပါ့မယ်”

လီယန်ချူက ဆိုပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်တယ်

“ကျွန်တော် ဝေမြို့သူ ဝေမြို့သားတွေကို ကိုယ်စားပြုပြီး လီတာအိုဆရာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် “

လူနှစ်ယောက် သေတာကို ဘာဖြစ်လို့ ဝေမြို့သူ ဝေမြို့သားတွေနဲ့ သွားပတ်သက်တာလဲ

လီယန်ချူ ဒီဝမ်အရာရှိကို ကြည့်ရတာ စကားတွေကို ချဲ့ကားပြောတတ်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် အပိုတွေ ပြောတတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီလို ပြောတယ်ဆိုမှတော့ တစ်ခုခု အကြောင်းရင်း ရှိရပါလိမ့်မယ်။

အကယ်၍ ဝမ်အရာရှိသာ လီယန်ချူရဲ့ အတွေးတွေကို သိသွားရင်တော့ တကယ်ကို အံ့သြသွားမှာ သေချာပါတယ်၊ လီယန်ချူရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေများ ထည့်ထားသလဲလို့ တွေးမိမှာပါ။

“ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်ညကျရင် လူလွှတ်ပြီး လီတာအိုဆရာကို လာဖိတ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ် “

ဝမ်အရာရှိက ဆိုပါတယ်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်အရာရှိကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်

“ဝမ်အရာရှိ... ပြောစရာ တစ်ခုခု ကျန်နေသေးတယ် မဟုတ်လား”

ဝမ်အရာရှိရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အံ့သြတကြီး မေးလိုက်တယ်

“လီတာအိုဆရာ... ဆရာ ဘယ်လိုသိတာလဲ”

မသိစိတ်နဲ့ တံခါးအပြင်ဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်၊ ဝမ်ထယ် အဲဒီကောင်လေး လမ်းမှာများ ပြောပြလိုက်သလားလို့ပေါ့။

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“ဒါက မခက်ပါဘူး ဒီကိစ္စ တစ်ခုတည်းအတွက်ဆိုရင် ဝမ်အရာရှိအနေနဲ့ လူလွှတ်ပြီး ကျုပ်ကို လာရှာရင် ရနေတာပဲ ဘာဖြစ်လို့ ညမိုးချုပ်မှ ဒီဝမ့်ယွဲ့လောင်ကို ဖိတ်ပြီး အရက်တိုက်နေရဦးမှာလဲ “

ဝမ်အရာရှိ တိတ်သွားပါတယ်။

ခဏအကြာမှာတော့ သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပါတယ်

“လီတာအိုဆရာက တကယ်ကို တော်တယ် တည်ငြိမ်ပြီး စေ့စပ်သေချာတယ် တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ ကျွန်တော် တကယ် လေးစားပါတယ် “

သူ လီယန်ချူက ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် အကဲခတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

“လီတာအိုဆရာ ပြောသလိုပါပဲ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ထောင်ထဲမှာ စစ်ဆေးပေးဖို့ ဖိတ်တာက ပထမအချက်ပါ ဒီနေ့ညမှာ နောက်ထပ် ကူညီပေးစေချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်”

ဝမ်အရာရှိက တည်ကြည်စွာ ဆိုပါတယ်။

“ဝမ်အရာရှိသာ ပြောပါ၊ ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး “

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဆိုလိုက်ပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိက လီယန်ချူကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ လေးစားမှုတွေ ပိုပြီး တိုးလာခဲ့ပါတယ်။

“အခုတလော ဝေမြို့ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားနေတယ် ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်လက်ထဲက ဓားကိုပဲ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့ ကျွန်တော်လည်း အာရုံမစိုက်လို့ မရတော့ဘူး “

“ဒီကိစ္စကတော့ ကျွန်တော်တို့ မြို့ရဲ့ ဖမ်းဆီးရေးမှူး ကျောက်အရာရှိ နဲ့ ပတ်သက်နေပါတယ်”

အခန်း (၁၆) - ပြတ်သားသော စီရင်ဆုံးဖြတ်ချက်

“ဒီမြို့ရဲ့ ဖမ်းဆီးရေးမှူး ကျောက်ဝူကျုဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ဝရမ်းပြေး တောပုန်းဓားပြ လျံချီကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရင်း ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ် သူ့လက်အောက်က ညီအစ်ကို အတော်များများ သေဆုံးကုန်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒဏ်ရာရလို့ အိမ်မှာ နားနေခဲ့တာ”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က တာဝန်ကျတဲ့ အစိုးရစစ်သည်တွေနဲ့ ရွာသားတွေကို ကျွန်တော် မေးကြည့်တော့ သူတို့ဟာ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်သံကိုမှ မကြားလိုက်ရဘဲ ကျောက်အရာရှိ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာတာကိုပဲ မြင်လိုက်ရတယ်လို့ ဆိုကြတယ် ”

“ကျွန်တော် ကျောက်အရာရှိဆီ တစ်ခေါက် သွားကြည့်ဖူးတယ် သူရထားတဲ့ ဒဏ်ရာက သိပ်မပြင်းထန်လှပါဘူး ဒါပေမဲ့ သူက အရင်နဲ့မတူဘဲ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ ”

“သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက မိန်းမလျာဆန်ဆန် ဖြစ်လာရုံတင်မကဘူး အပြင်ထွက်ရတာကိုလည်း မကြိုက်တော့ဘူး အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေပြီး မှန်ကိုကြည့်ပြီ မကြာခဏ ခြယ်သပြင်ဆင် နေတတ်တယ် "

“ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ အခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားပြီး တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ ပြောနေတတ်သေးတယ်"

“ခြယ်သပြင်ဆင်တယ်”

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မှန်တယ် ကျောက်အရာရှိက ဗလတောင့်တောင့်နဲ့ ၁၀ ပိဿာကျော်လေးတဲ့ တောင်ဖြိုဓားကြီးကို ကိုင်တာ လေးအပြင်းစားတွေကို ဆွဲနိုင်ပြီး တစ်နပ်ကို အမဲသား ၄ ပိဿာလောက် စားနိုင်တဲ့ သွေးသားဆူဖြိုးတဲ့ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ဗျ ”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ကိုယ်သူ အခန်းထဲမှာ အောင်းနေပြီး မိန်းမတွေလို နှုတ်ခမ်းနီတွေ ပါးနီတွေ ခြယ်သဖို့ သင်ယူနေတယ်”

ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ အသံထဲတွင် အေးစိမ့်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်တွဲလာခဲ့သော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ ယခုကဲ့သို့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားခြင်းမှာ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာပင်။

“ဒီကျောက်အရာရှိရဲ့ အိမ်မှာ တခြား ဘယ်သူတွေရှိသေးလဲ”

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

“အစေခံနဲ့ ကျွန် အနည်းငယ်အပြင် အသက် ၂၀ အရွယ် ဇနီးသည် တစ်ယောက်ရှိတယ်”

ဟု ဝမ်ကျန့်ရှန်းက ဆိုသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး

“သူ့ဇနီးက ကျောက်အရာရှိ ဒဏ်ရာရတဲ့နေ့ကတည်းက ပျောက်နေတာ၊ သူမရဲ့ မိဘအိမ်ကို ပြန်သွားတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ”

“ဒါပေမဲ့ အိမ်က အစေခံမလေးတွေကတော့ သခင်မကြီး အပြင်ထွက်သွားတာကို မမြင်လိုက်ရဘူးလို့ ဆိုကြတယ် ပြီးတော့ မိန်းမသားတစ်ယောက် မိဘအိမ်ပြန်တာ ဘာဖြစ်လို့ အစေခံတစ်ယောက်မှ မခေါ်သွားရတာလဲ ”

“ကျောက်အရာရှိအိမ်က အစေခံမလေးက လမ်းမှာ ကျွန်တော့်ကိုတွေ့ပြီး ဒီအကြောင်းတွေ လာပြောပြလို့ ကျွန်တော် လူလွှတ်ပြီး တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တာ ”

ဝမ်အရာရှိ၏ အသံထဲတွင် နှမြောတသမှုများ ပါဝင်နေပြီး

“ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ဇနီးရဲ့ မိဘအိမ်ကို လူလွှတ်မေးခွန်းထုတ်ခိုင်းတော့ သူတို့ဘက်က ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သမီးဖြစ်သူ ပြန်မလာဘူးလို့ ပြောကြတယ်”

“ကျွန်တော်တို့က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်သလို မြို့တစ်မြို့တည်းက အရာရှိတွေဆိုတော့ အချို့ကိစ္စတွေကို ဗြောင်ကျကျ လုပ်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သံသယရှိတာကတော့ ကျောက်အရာရှိဟာ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတစ်ခုခုရဲ့ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံထားရပြီလားဆိုတာပါပဲ။”

“အဲဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကိုလည်း လီတာအိုဆရာကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ပြီး စစ်ဆေးပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ် ”

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ကျွန်တော် ဝမ်အရာရှိနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကို ကြည့်ပေးပါ့မယ်”

“ကောင်းလိုက်တာ လီတာအိုဆရာက ဒီလောက်တောင် စိတ်စေတနာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ကျွန်တော် တကယ်ကို လေးစားပါတယ်”

ဝမ်အရာရှိက ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်

“ဝမ်အရာရှိက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ ကျွန်တော်က သူများကိစ္စမှာ ဝင်ပါရတာ ဝါသနာပါလို့ပါ ”

ဝေမြို့တွင်။

သာမန် အစိုးရစစ်သည်တစ်ဦးသည် တစ်လလျှင် ငွေစ နှစ်မူး ရရှိပြီး၊ ဖမ်းဆီးရေးမှူး၏ ဝင်ငွေမှာ ပိုမြင့်ကာ တစ်လလျှင် ခုနစ်မူး၊ ရှစ်မူးခန့် ရရှိသည်။

အဲဒီထဲမှာ တရားမဝင် ရရှိတဲ့ လာဘ်ငွေတွေတော့ မပါဝင်ပါဘူး။

ကျောက်ဝူကျု နေထိုင်သည့် အိမ်မှာ ဝေမြို့၏ စည်ကားသော နေရာတွင် တည်ရှိသည့် သုံးထပ်ဆင့် ဝင်းခြံကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုဝင်းခြံမှာ လာဘ်ငွေဖြင့် ဝယ်ယူထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဒေသခံ အစိုးရရုံးက ပညာရှင်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ကျောက်ဝူကျုအတွက် အထူးစီစဉ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဖမ်းဆီးရေးမှူးကြီး နှစ်ဦးသည် ဝေမြို့၏ အမှောင်လောကနှင့် အလင်းလောကကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမှုကုသိုလ် များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းသည် လီယန်ချူကို နေ့ခင်းဘက်တွင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် လူလွှတ်ပြီး ကျောက်ဝူကျုကို အမြဲစောင့်ကြည့်ခိုင်းထားကာ၊ ကျောက်ဝူကျု ကင်းလှည့်ထွက်သွားသည့် အခွင့်ကောင်းကို ယူပြီး သူ၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စည်ကားသော လမ်းမကြီးအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် ကျောက်ဝူကျု နေထိုင်သည့် ဝင်းခြံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဓားလွယ်ထားသော အစိုးရစစ်သည် အချို့က ကျောက်ဝူကျုအိမ်မှ အစေခံနှင့် ကျွန်မ များကို ချက်ချင်း ထိန်းသိမ်းလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။

ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ထိုလီတာအိုဆရာလေးသည် အိမ်ထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သဖြင့်၊ သန်သန်မာမာ သိုင်းသမားကြီး ဝမ်အရာရှိ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“လီတာအိုဆရာ... ဆရာ တစ်ခုခု ထူးခြားတာ မြင်လိုက်ရလို့လား”

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ခုနကပင် အငွေ့အသက်ကြည့်အတတ် ကို အသုံးပြုကာ အခန်းတွင်းမှ အငွေ့အသက်များကို လေ့လာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ရလိုက်သည်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ထိုပညာရပ်မှာ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များကို အာရုံခံရာတွင် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။

လီယန်ချူက ဆိုသည်

“ဝမ်အရာရှိရဲ့ သံသယက မှန်တယ် ကျောက်အရာရှိရဲ့ ဝင်းခြံထဲမှာ မသန့်ရှင်းတာတွေ ရှိနေတယ် ယင် အငွေ့အသက် တွေက အရမ်းထူထပ်နေတယ် အထူးသဖြင့် အိပ်ခန်းထဲမှာပေါ့ ”

ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူက ဆက်မေးသည်

“လီတာအိုဆရာမှာ ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိလား ”

အစိုးရဝန်ထမ်းအချင်းချင်း ဖြစ်သလို၊ မြို့တစ်မြို့၏ ဖမ်းဆီးရေးမှူးကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက် ယခုကဲ့သို့ မသန့်ရှင်းသည့်အရာ၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံထားရသည်မှာ သိုင်းသမား ဝမ်အရာရှိအတွက် ဒေါသဖြစ်စရာပင်။

လီယန်ချူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုသည်

“ဒီကိစ္စက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူးဗျ ဒီဝင်းခြံထဲမှာ ယင် အငွေ့အသက်တင်မကဘဲ အလောင်းနံ့ သင်းသင်းလေးလည်း ပါနေတယ် ”

ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ စိတ်မှာ တင်းကျပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်

“လီတာအိုဆရာ... ဆရာ ဆိုလိုတာက...”

လီယန်ချူက ဆိုသည်

“ကျောက်အရာရှိက သာမန် သရဲပူးတာမျိုး မဟုတ်လောက်ဘူး မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတစ်ခုက သူ့ရဲ့ အလောင်းကို အသုံးချပြီး အစိုးရရုံးထဲမှာ ဆူပူအောင် လုပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ”

ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်

“ကျောက်အရာရှိက သိုင်းပညာ ဒီလောက်မြင့်တာတောင် မထင်မှတ်ဘဲ မိစ္ဆာတွေရဲ့ လက်ချက်မိသွားရတာကိုး ”

လီယန်ချူက ဆိုသည်

“ဒါတင်မကသေးဘူး ကျောက်အရာရှိရဲ့ ဇနီးလည်း အသတ်ခံရတာ ကြာပြီ ထင်တယ် ”

သူသည် ဝင်းခြံထဲရှိ ရေတွင်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်အရာရှိဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

“ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် ကျောက်အရာရှိကတော်ရဲ့ အလောင်းက ဒီရေတွင်းထဲမှာ ရှိနေနိုင်တယ် ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်ကျန့်ရှန်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

သူ့လက်အောက်က စစ်သည်တွေကို ရေတွင်းထဲက အလောင်းကို ဆယ်ယူဖို့ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ခုနက အငွေ့အသက်ကြည့်အတတ်ဖြင့် စစ်ဆေးစဉ်ကပင် ရေတွင်းထဲတွင် ထူးခြားမှုရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ တာအိုကျင့်စဉ်မှာ မမြင့်မားသေးသဖြင့် စိတ်ထဲတွင်တော့ ရာနှုန်းပြည့် မသေချာခဲ့ပေ။

နောင်တစ်ချိန် တာအိုကျင့်စဉ် မြင့်မားလာပါက နတ်မျက်စိ ကဲ့သို့သော ပညာရပ်များကိုပင် တတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခါကျလျှင် မိစ္ဆာမှန်သမျှ မည်သည့်နေရာတွင်မှ ပုန်းအောင်းနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ဗလတောင့်တင်းသည့် အစိုးရစစ်သည် နှစ်ဦးသည် ရေတွင်းထဲမှ အမျိုးသမီး အလောင်းတစ်လောင်းကို ဆယ်ယူလိုက်ကြသည်။

အလောင်းမှာ ရေစိုပြီး ဖြူဖျော့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်အိမ်က အစေခံမလေးကတော့ မှတ်မိနေဆဲပင်။

“ဒါ သခင်မကြီးပဲ ”

သူမသည် ကျောက်အရာရှိကတော် အိမ်ထောင်ကျစဉ်က လိုက်ပါလာသည့် အနီးကပ်အစေခံဖြစ်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ သံယောဇဉ်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် အသက်အန္တရာယ်ကို အရင်းပြုပြီး ဝမ်အရာရှိကို အိမ်က ထူးဆန်းမှုတွေအကြောင်း လာပြောပြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူ၏ စွမ်းဆောင်ချက်က ထိုနေရာရှိ စစ်သည်များကို အံ့သြကြည်ညိုသွားစေသည်။

“လီတာအိုဆရာက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလောက်အထိ တော်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ”

“လီတာအိုဆရာက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားလို လူပဲ”

ထိုစစ်သည်များ၏ စိတ်ထဲတွင် လီယန်ချူအပေါ် လေးစားမှုမှာ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းသည်လည်း ထိုတာအိုဆရာလေး၏ အရည်အချင်းအပေါ် အမြင်သစ် ရရှိသွားခဲ့သည်။

သာမန်လူများအတွက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော သရဲတစ္ဆေကိစ္စများမှာ လီယန်ချူနှင့် တွေ့လိုက်သည်နှင့် အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။

“လီတာအိုဆရာ... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ ”

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက မေးလိုက်သည်။

သူသည် အာဏာရှိသော ဖမ်းဆီးရေးမှူးကြီး ဖြစ်ပါလျက် ကိစ္စရပ်များကို လီယန်ချူကို မေးမြန်းနေခြင်းမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လီယန်ချူကို မည်မျှအလေးထားသည်ကို သိသာစေသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်

“ညမိုးချုပ်တဲ့အထိ စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး ညဘက်ကျရင် အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးပြီး ယင် အငွေ့အသက်တွေက ပိုပြင်းထန်လာလိမ့်မယ် အခုလို နေ့ခင်းဘက်က ယန်ဓာတ် အားအကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ ”

“ဝမ်အရာရှိသာ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ် အခုချက်ချင်း သွားပြီး ဖမ်းဆီးကြတာပေါ့ ”

လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်၊ မူလက သူသည် ညမိုးချုပ်မှ လူစုပြီး ကျောက်အရာရှိကို ကိုင်တွယ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ ဤမျှအထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ဆောင်တတ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

တကယ်ကို ချီးကျူးစရာကောင်းတဲ့ လူငယ်ပဲ... ဝမ်ကျန့်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် လီတာအိုဆရာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အခုပဲ သွားကြတာပေါ့ ”

လီယန်ချူ၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အမှုပေါင်းများစွာကို ကိုင်တွယ်လာခဲ့သည့် ဝမ်ကျန့်ရှန်းအတွက် အလွန်ပင် အံ့သြစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

လောကီကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ တာအိုဆရာတွေဟာ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ကြတယ်လို့ သူထင်ထားခဲ့တာပါ။

မထင်မှတ်ဘဲ ဒီလီတာအိုဆရာက သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ် ရှိရုံတင်မကဘဲ၊ စီရင်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေမှာလည်း ထိုမျှအထိ ပြတ်သား လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။