အခန်း (၁၇-၁၈)

အခန်း (၁၇) - အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ချေမှုန်းခြင်း

“ဒီလူသာ အစိုးရရုံးထဲ ဝင်မယ်ဆိုရင် နာမည်ကျော် ဖမ်းဆီးရေးမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်”

ဟု ဝမ်ကျန့်ရှန်းက စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

လူတစ်စုသည် ကျောက်ဝူကျု၏ နေအိမ်မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာလာပြီး ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်ဝူကျုသည် ထိုအနီးတစ်ဝိုက်တွင် ကင်းလှည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် တစ်လကြာလျှင် ချင်းယီမယ်တော် ပွဲတော်ကျင်းပတော့မည် ဖြစ်ရာ၊

ထိုအချိန်တွင် အရပ်ရပ်မှ သခင်လေးများ၊ မိန်းမပျိုလေးများ၊ သူဌေးသူကြွယ်များနှင့် ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများသည် နာမည်ကျော်ကြားမှုကြောင့် လာရောက်ကြပေလိမ့်မည်။

ချင်းယီမယ်တော်ကို ပူဇော်ကန်တော့ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ဝေမြို့သည် မြစ်ကြီးနှင့် နီးကပ်သဖြင့် ရေကြောင်းကုန်သွယ်မှု ဖွံ့ဖြိုးပြီး စီးပွားရေး ထွန်းကားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ရာ၊ နှစ်စဉ် ထိုအချိန်မျိုးတွင် ပြင်ပမြို့များမှ လူအများအပြား ရောက်ရှိလာတတ်ကြသည်။

ဝေမြို့သို့ လာရောက် ပူဇော်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့သော လူငယ်သခင်လေးများနှင့် မိန်းမပျိုလေးများမှာ ပို၍စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး ချင်းယီပွဲတော်ကာလအတွင်း လည်ပတ်အပန်းဖြေကြသည်။

ကျောက်ဝူကျုသည် ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း၏ လုံခြုံရေးနှင့် စောင့်ကြပ်ရေး တာဝန်များကို ယူထားရသူ ဖြစ်သည်။

သာမန်နေ့ခင်းဘက်တွင် ထိုအနီးတစ်ဝိုက်၌ ကင်းလှည့်နေတတ်သည်။

အမှန်စင်စစ်

အချိန်အတော်များများတွင် သူသည် ချင်းယီကျောင်းဆောင်အတွင်း၌သာ ထိုင်နေလေ့ရှိပြီး၊ ကင်းလှည့်ခြင်းကိုမူ လက်အောက်ခံ အစိုးရစစ်သည်များနှင့် စေတနာ့ဝန်ထမ်း ရွာသားများကိုသာ လွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း။

တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပမြဲဖြစ်သော ချင်းယီပွဲတော် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း အနီးတစ်ဝိုက်မှာလည်း စည်ကားလာခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်း၊ စာပေနှင့် ပန်းချီဆိုင်များမှာ နာမည်ကျော်ကြားမှုကြောင့် ရောက်ရှိလာသော ပြင်ပခရီးသွားများကို စတင်ဧည့်ခံနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်။

ဓားလွယ်ထားသော အစိုးရစစ်သည် တစ်စုသည် မြင်းအကောင်းစားကို စီးနင်းလာသည့် အသက်လတ်ပိုင်း ဖမ်းဆီးရေးမှူး တစ်ဦး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ချင်းယီကျောင်းဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မျက်စိလျင်သူအချို့က ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြသည်၊ ထိုသူကား ဝေမြို့၏ ဖမ်းဆီးရေးမှူးကြီး နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်ကျန့်ရှန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းသည် သိုင်းပညာ မြင့်မားလှသဖြင့် ဝေမြို့တွင် အလွန်နာမည်ကြီးသည်။

အချို့သော ပြင်ပခရီးသွားများပင် ထိုဝေမြို့ဖမ်းဆီးရေးမှူးကို သိကြသည်။

သို့သော် ဝမ်ကျန့်ရှန်းနှင့်အတူ မြင်းယှဉ်စီးလာသော လူငယ်တာအိုဆရာကိုမူ သူတို့ မသိကြပေ။

နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖြူကာ မျက်နှာပေါက် သန့်ပြန့်လှပြီး၊ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် နတ်ဘုရားဆန်လှသည်။

“ဒါ ဘယ်ကျောင်းက တပည့်လဲ မသိဘူး တကယ့်ကို လူ့ပြည်ဆင်းလာတဲ့ နတ်သားတစ်ပါးလိုပဲ”

ဟု ပြင်ပမြို့မှ သခင်လေးတစ်ဦးက ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူဌေးကတော်များနှင့် သမီးပျိုအချို့မှာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာလေးများပင် နီမြန်းသွားကြသည်။

လီယန်ချူသည် သိုင်းပညာမှာ အဆင့်မြင့်သူဖြစ်ရာ၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးအဆစ်၊ ကြွက်သားနှင့် အရေပြားများမှာ အပြည့်အဝ ကျစ်လျစ်နေပြီး အရှိန်အဝါ တစ်မျိုး ရှိနေသည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုဝတ်စုံကလည်း ရုပ်ရည်ကို ပိုမိုပံ့ပိုးပေးထားသည်။

တခြားအချက်တွေကို ထည့်မတွက်ရင်တောင်၊ ဒီပုံစံကတော့ လူကို တကယ့်ကို အထင်ကြီးသွားစေနိုင်သည်။

ဝမ်အရာရှိသည် လီယန်ချူနှင့် မြင်းယှဉ်စီးလာခြင်းဖြင့် လေးစားမှုကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို သူသည် အစွမ်းအစ ဖုံးကွယ်ထားသော တာအိုပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာကို ဝမ်ကျန့်ရှန်း အလွန်လေးစားမိသည်။

လူတစ်စုသည် ချင်းယီကျောင်းဆောင် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေသော အစိုးရစစ်သည်များမှာ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။

“သတင်းပို့ပါတယ် ဝမ်အရာရှိ၊ ကျောက်အရာရှိက အခု ချင်းယီကျောင်းဆောင်ထဲမှာ ကျင့်စဉ်ကျင့်နေပါတယ် ခင်ဗျာ။”

သူသည် ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ လူဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်ဝူကျု၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် အမိန့်ပေးခံထားရသူ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ

“လီတာအိုဆရာ... ဘယ်လိုလဲ ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လူတစ်စုမှာ ချင်းယီကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ထိုနေရာရှိ အစိုးရစစ်သည်များမှာ ဝမ်ကျန့်ရှန်းကို မြင်သောအခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဂါရဝပြုကြသည်။

သူတို့သည် ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း၏ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ကျနေသူများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ကျန့်ရှန်းမှာ ရုံးတော်၏ ဖမ်းဆီးရေးမှူးဖြစ်သဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက် မည်သူမျှ တားဆီးခြင်း မပြုကြပေ။

အစိုးရစစ်သည် တစ်ဦးက ဝမ်အရာရှိကို အခန်းတစ်ခုရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်ရင်း၊

“ကျောက်အရာရှိ ဝမ်အရာရှိ လာရောက်တွေ့ဆုံပါတယ် ခင်ဗျာ ”

စကားဆုံးပြီး မကြာမီမှာပင် အခန်းထဲမှ ဗလတောင့်တောင့် အမျိုးသားတစ်ဦး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ကျောက်ဝူကျုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ

“ဝမ်အရာရှိ... ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက ပြုံးလျက်

“နှောင့်ယှက်မိပြီ ဒီနေ့ ကျုပ် အားနေတာနဲ့ ကျောက်အရာရှိဆီ လာလည်ပြီး လူနာလာမေးတာပါ”

ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ဝူကျုက တစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်၊ သူ၏အပြုံးမှာ အလွန်တောင့်တင်းနေပြီး ထူးဆန်းနေသည်။

နောက်ကွယ်ရှိ ဓားလွယ်ထားသော အစိုးရစစ်သည် အချို့မှာ ကိုယ်ပေါ်သို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူ အထဲသို့ လျှောက်ဝင်မည့်အချိန်တွင် ကျောက်ဝူကျုက ရုတ်တရက်

“ဒါက ဘယ်သူလဲ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်အရာရှိက နဖူးကို တစ်ချက်ပုတ်ကာ ရယ်လျက်

“ကြည့်စမ်း... ကျုပ်မှတ်ဉာဏ်ကိုက၊ ခုနက မိတ်ဆက်ပေးဖို့ မေ့သွားတယ် ဒါက ချင်းယွန်းကျောင်းက လီတာအိုဆရာ ပါ”

ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ဝူကျုက စကားမပြောဘဲ လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ အစိုးရစစ်သည်များမှာ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး လေထုထဲတွင် အအေးဓာတ်များ ပိုမိုလွှမ်းမိုးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူမှာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာ၊ ကြည်လင်သော အကြည့်များဖြင့် ရှိနေပြီး၊ သူသည်လည်း နှုတ်ဆက်ခြင်း မပြုဘဲ ကျောက်ဝူကျုကို ပြုံးပြုံးလေးသာ ကြည့်နေသည်။

ကျောက်ဝူကျု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုတောင့်တင်းသော အပြုံး ပြန်လည်ပေါ်လာပြန်သည်

“ဝမ်အရာရှိ ခေါ်လာတဲ့သူဆိုမှတော့... အတူတူ ဝင်ခဲ့ကြတာပေါ့ ”

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ အထဲသို့ အားရပါးရ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

ဒိုင်း

တံခါးကို ကျောက်ဝူကျုက ပြန်ပိတ်လိုက်ရာ၊ တံခါးအပြင်က စစ်သည်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေမိကြသည်။

လက်ထဲတွင်လည်း အေးစက်သော ချွေးများ စိုထွက်လာသည်။

သူတို့၏ စိတ်ထင်မှုကြောင့်လား မသိသော်လည်း၊ ယနေ့ ချင်းယီကျောင်းဆောင်မှာ ပို၍ အေးစိမ့်နေသလို ခံစားရသည်။

ကျောက်ဝူကျုသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဝမ်ကျန့်ရှန်းနှင့် လီယန်ချူတို့အတွက် လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ဦးက ရုတ်တရက် ရောက်လာတာဆိုတော့ ကျုပ် လက်ဖက်ရည်ကို အရက်အဖြစ် သဘောထားပြီး နည်းနည်းလောက် သောက်ကြတာပေါ့ ”

ကျောက်ဝူကျု၏ အသံမှာ မိန်းမလျာဆန်ဆန် အနည်းငယ် စူးရှနေသည်။

သူနှင့် ရင်းနှီးသော ဖမ်းဆီးရေးမှူး ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာရသည်၊ တစ်ချိန်က ကျောက်အရာရှိမှာ သွေးသားဆူဖြိုးသည့် ယောက်ျားကောင်း တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ မိစ္ဆာတွေရဲ့ လက်ချက်မိပြီး သေဆုံးသွားရုံတင်မက၊ သေပြီးတာတောင် အေးအေးချမ်းချမ်း မနေရရှာပေ။

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်

“ငါးမျက်လုံးကို ပုလဲအဖြစ် ဟန်ဆောင်တယ်ကောင်းကင်ကို လှည့်စားပြီး နေကို ပြောင်းလဲတယ် လူရှင်ရဲ့ ယန်ဓာတ်ကို အသုံးချပြီး ပုန်းအောင်းနေတာ... တကယ့်ကို နည်းလမ်းကောင်းပဲ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ... မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က မလုံလောက်သေးဘူး ”

ကျောက်ဝူကျု၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အရေပြားက ပြုံးသော်လည်း အသားက မပြုံးဘဲ ဆိုလာသည်

“ဒီတာအိုဆရာ... ကျုပ်တော့ ဆရာ ဘာပြောနေမှန်း မသိဘူး ”

လီယန်ချူနှင့် ဝမ်အရာရှိတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်အရာရှိက ချက်ချင်းပင် ခါးကြားမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

'ချွင်'

ကနဲ အသံနှင့်အတူ ကျောက်ဝူကျုဆီသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ရဲတင်းလှချည်လား မိစ္ဆာကောင် အစိုးရရုံးရဲ့ ဖမ်းဆီးရေးမှူးကို သတ်ရုံတင်မကဘူး ဒီနေ့ ငါ မင်းကို အပြတ်ရှင်းပြစ်မယ် ”

ဝမ်ကျန့်ရှန်းက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူကတော့ ရင်ဘတ်ထဲမှ အဝါရောင် အဆောင်စာရွက်များကို ထုတ်ယူကာ ကျောပေါ်မှ မက်မွန်သစ်သားဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး မန္တန်များကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဖတ်တော့သည်။

ကျောက်ဝူကျု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုတောင့်တင်းသော အပြုံး ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး၊ အသံမှာလည်း ပိုမိုစူးရှလာသည်။

“သေစမ်း... ဒီသောက်တာအိုဆရာစုတ်က ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးတယ် မင်းကို ငါ သတ်မယ် ”

တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် ထိုလူငယ်အပေါ် သူသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ မုန်းတီးနေမိသည်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ ဓားချက်မှာ အလွန်မြန်သော်လည်း၊ ကျောက်ဝူကျု၏ လှုပ်ရှားမှုက ပို၍ပင် မြန်နေသေးသည်

အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝမ်ကျန့်ရှန်းမှာ မလိုက်နိုင်တော့သလို ခံစားလာရသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်မှာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ

သူသည် အရင်က ကျောက်ဝူကျုနှင့် သိုင်းပညာ ဖလှယ်ဖူးသည်၊ ကျောက်ဝူကျုသည် ပြတ်သားပြီး အားပါသော သိုင်းပညာကိုသာ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။

ယခု သူ့ရှေ့က ကျောက်ဝူကျုမှာမူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်

ဘုန်း

ဝမ်ကျန့်ရှန်းမှာ ကျောက်ဝူကျု၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး၊ ပါးစပ်မှ သွေးစအချို့ ထွက်လာသည်။

မိစ္ဆာပူးကပ်ပြီးနောက် ကျောက်ဝူကျု၏ အစွမ်းကို သူ လျှော့တွက်မိသွားသည်။

ဤမျှအထိ တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ

ခဏအတွင်းမှာပင် သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

ဝေမြို့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကြီးခဲ့သော သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အားနည်းသူ မဟုတ်သည်ကို သတိပြုသင့်သည်။

ကျောက်ဝူကျု၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ ဒဏ်ရာရနေသော ဝမ်ကျန့်ရှန်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူသည် အဆောင်စာရွက်များကို စီစဉ်နေသည့် တာအိုဆရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားသည်။

သူသည် ကျောက်ဝူကျု၏ တောင်ဖြိုဓားကြီးကို ကိုင်ကာ တစ်ချက်တည်းနှင့် ပိုင်းချလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တာအိုဆရာများသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် နည်းလမ်းများစွာ ရှိတတ်သော်လည်း၊ ကိုယ်ခံပညာမှာမူ သာမန်လူထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်တတ်ကြသည်။

အချို့သော တာအိုဆရာများမှာ သိုင်းကျင့်ထားသည့် သာမန်လူကိုပင် မယှဉ်နိုင်ကြပေ။

ပညာရပ်ချင်း မတူကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မိစ္ဆာများ အကြောက်ဆုံးမှာ ဘုန်းကြီးနှင့် တာအိုဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ အဆောင်စာရွက်များမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန် အရေးပါတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လေတိုးသံနှင့်အတူ တောင်ဖြိုဓားကြီးမှာ တည့်တည့် ပိုင်းချလာသည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အားပါပြင်းထန်လှသည့် ထိုဓားချက်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော နွားချိုလေးတစ်ခုကဲ့သို့ လပြည့်ဝန်းအသွင် ကွေးညွတ်သွားပြီး

အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ကျောက်ဝူကျုကို ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၈) - လက်ဝှေ့ခြေသလုံး အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းခြင်း

ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီတာအိုဆရာလေးဟာ ဒီလိုသိုင်းပညာမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျောက်ဝူကျုလည်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး။

ဘုန်း

လီယန်ချူဟာ ကျောက်ဝူကျုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပါးနီအထူကြီး ခြယ်ထားတဲ့ အမျိုးသားပုံစံတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ တိုက်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ပူနွေးလှတဲ့ သွေးသားအရှိန်အဝါ ကို ထိုအရာက လုံးဝ မခံနိုင်ပုံရပါတယ်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းဟာ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ လီယန်ချူရဲ့ တိုက်ချက်ကြောင့် ကျောက်ဝူကျုရဲ့ ကိုယ်ထဲကနေ လွင့်ထွက်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စက္ကူအရုပ် ကို ကြည့်နေမိပါတယ်။

တကယ့်ကို မိစ္ဆာပဲ

ကျောက်ဝူကျုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို အလောင်းစက်တွေ ပေါ်လာပြီး သေဆုံးတာ ရက်အတော်ကြာနေတဲ့အတိုင်း ပုပ်စော်တွေ နံဟောင်လာပါတယ်။

ဒီပါးနီခြယ်ထားတဲ့ စက္ကူအရုပ်ဟာ တည်းခိုခန်းက တစ်ခုထက် သိသိသာသာကို အဆင့်မြင့်ပါတယ်။

သူက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်တယ်

"အဆင့်နိမ့်သိုင်းပညာလေး သင်ထားတဲ့ တာအိုဆရာစုတ်က ငါ့ရဲ့အကြံအစည်ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့ "

တာအိုဆရာဆိုတော့ တာအိုပညာပဲ သုံးမယ်မှတ်နေတာ၊ အနီးကပ်ရောက်တော့မှ သိုင်းသမား တစ်ယောက်မှန်း သိလိုက်ရပြီး စက္ကူအရုပ်ဟာ အတိုက်ခံလိုက်ရတာပါ။

ထူးဆန်းတဲ့ စက္ကူအရုပ်ဟာ လက်ချောင်းတွေကို ချိတ်သဏ္ဌာန် ကွေးလိုက်ပြီး လီယန်ချူဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာပါတယ်။

လီယန်ချူကတော့ လက်သီးတစ်ချက် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ပါတယ်။

ထျန်းကန်း (၃၆) လက်ကွက်

ဘုန်း

လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် စက္ကူအရုပ်ဟာ နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားပါတယ်။

"အား"

စက္ကူအရုပ်ဟာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ လျှပ်စီးအလင်းတန်းတွေ မှိန်ပျပျ လက်သွားပါတယ်။

ဒီတာအိုဆရာလေးဟာ ခွန်အားကြီးရုံတင်မကဘဲ မိုးကြိုးပညာ ကိုပါ သုံးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး

လီယန်ချူဟာ လက်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံထားရတဲ့ သစ်သား နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လက်သီးစွပ် ကို ဝတ်ထားပြီး အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပါတယ်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ပူနွေးတဲ့ သွေးသားအရှိန်အဝါရယ်၊ မိုးကြိုးပစ်သစ်သားနဲ့ ခွေးနက်သွေးတို့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကြောင့် မူလက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စက္ကူအရုပ်ဟာ အလူးအလဲ အရိုက်ခံနေရပါတယ်။

ဝမ်ကျန့်ရှန်းဟာ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ လီယန်ချူရဲ့ ဒီသိုင်းပညာဟာ တကယ်ကို ပြင်းထန်လွန်းတယ်လို့ တွေးနေမိပါတယ်။

လျှပ်စီးတွေတောင် လက်ထွက်နေတယ်လေ။

ဒါဟာ တာအိုပညာလား

စက္ကူအရုပ်က ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်တယ်

"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ "

လီယန်ချူရဲ့ ခုနက မက်မွန်သစ်သားဓားနဲ့ အဆောင်စာရွက်တွေဟာ ဟန်ပြတွေသာဖြစ်ပြီး တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ သိုင်းလောကသားတွေရဲ့ လက်ဝှေ့ပညာနဲ့သာ ကိုင်တွယ်နေတာပါ။

"မင်းအသက်ကို ယူမယ့်အရာပဲ "

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဘုန်း

လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ စက္ကူအရုပ်ကို မြေပြင်ပေါ် မှောက်သွားအောင် ထိုးချလိုက်ရာ စက္ကူအရုပ်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မည်းတူးနေတဲ့ အမာရွတ်တွေ ဖြစ်သွားပါပြီ။

သိုင်းသမားရဲ့ သွေးသားအရှိန်အဝါရယ်၊ တာအိုရဲ့ မိုးကြိုးပညာရယ် ပေါင်းနေတာကို သူ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်တော့ပါဘူး။

စက္ကူအရုပ်ဟာ ကိုယ်ခန္ဓာကို မလှုပ်ရှားဘဲ သဘာဝနိယာမတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး မြေပြင်နဲ့ ကပ်လျက် လေထဲမှာ ပျံဝဲထွက်ပြေးသွားပါတယ်။

တံခါးတွေ ပိတ်ထားပေမယ့်လည်း။

သူ့အတွက်တော့ ဘာအတားအဆီးမှ မရှိသလို တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားပါတယ်။

ဒီလို မိစ္ဆာမျိုးတွေဟာ ကိုင်တွယ်ရ အလွန်ခက်ပါတယ်။

သိုင်းလောကသားတွေ သူတို့နဲ့တွေ့ရင် ဒုက္ခရောက်ရတာ ဒါကြောင့်ပါ။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူကတော့ နောက်ကနေ တိုက်ရိုက် လိုက်သွားပါတယ်။

ဘုန်း

စိတ်ကူးလို့မရနိုင်တဲ့ အင်အားနဲ့ တံခါးကြီးကို အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားအောင် တိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပါတယ်။

အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့ အစိုးရစစ်သည်တွေဟာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။

ပါးနီရဲရဲ ခြယ်ထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စက္ကူအရုပ်ဟာ အခန်းထဲကနေ တံခါးကို ဖြတ်ထွက်လာတုန်းရှိသေး။

လူငယ်တာအိုဆရာက တံခါးကို တိုက်ခွဲပြီး ထွက်လာကာ စက္ကူအရုပ်ကို ခြေထောက်နဲ့ နင်းခြေပစ်လိုက်တာပါပဲ

စက္ကူအရုပ် ထွက်လာတုန်းက အအေးဓာတ်ကြောင့် စစ်သည်တွေဟာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပေမယ့်။

ဒီလူငယ်တာအိုဆရာ ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီ အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်ဟာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ စက္ကူအရုပ်ကို ရက်ရက်စက်စက် နင်းထားပြီး လက်သီးနဲ့ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ထိုးနှက်ပါတယ်။

စက္ကူအရုပ်ရဲ့ မာန်မာနတွေ မရှိတော့ပါဘူး။

သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေလည်း အားနည်းလာပါပြီ။

သူက အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး ဟောက်လိုက်တယ်

"မင်းက ဘေးကနေ လက်ပိုက်ကြည့်နေတာလား ဒီသိုင်းသမားလက်နဲ့ ငါ့ကို အပြတ်ရှင်းဖို့ ကြံနေတာလား "

လီယန်ချူရဲ့ လက်ရှိ တာအိုကျင့်စဉ်ဟာ နောက်ကွယ်က အခြေအနေကို သိအောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဖို့ မလုံလောက်သေးပါဘူး။

သူ အသက်ချမ်းသာပေးချင်ရင်တောင် အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိသေးဘူးလေ။

"ဝေမြို့ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ တခြားလူတွေ ရှိနေသေးတာလား "

လီယန်ချူရဲ့ အကြည့်တွေဟာ လျှပ်စီးလိုပဲ အပြင်ဘက်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ပါဘူး။

လက်ထဲက မိုးကြိုးပစ်သစ်သားကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကြောင့် စက္ကူအရုပ်ရဲ့ ယင်အငွေ့အသက်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပါတယ်။

ထူးဆန်းတဲ့ စက္ကူအရုပ်ဟာ စစ်သည်တွေရဲ့ ဝိုင်းကြည့်နေမှုအောက်မှာပဲ လီယန်ချူရဲ့ နင်းခြေမှုနဲ့ အသေအရိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။

လီယန်ချူရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနောက်ကွယ်က သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါဟာ ရက်စက်တဲ့ ရာဇဝတ်သားတွေနဲ့ အမြဲတွေ့နေရတဲ့ စစ်သည်တွေကိုတောင် တုန်လှုပ်စေပါတယ်။

"လီတာအိုဆရာက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားလို လူပဲ"

"လီတာအိုဆရာက ဒီလောက်အထိ ရဲရင့်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"ခုနက မိစ္ဆာကို မျက်နှာမပျက်ဘဲ သတ်ပစ်တာ တကယ့်ကို လေးစားစရာပဲ "

နာမည်ကျော် ချင်းယွန်းကျောင်းရဲ့ လက်ရှိကျောင်းထိုင်၊ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်။

ကျိန်းရိတာအိုဂိုဏ်းဝင်။

သူ့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုဟာ တာအိုပညာထက် လက်ဝှေ့သိုင်းပညာနဲ့ အရင် စတင်ခဲ့ရတာပါ။

ကျောက်အရာရှိရဲ့ ကိစ္စကတော့ ခေတ္တပြီးဆုံးသွားပါပြီ၊ မြို့ဝန်မင်း ရှု ဟာလည်း အလွန်တုန်လှုပ်သွားရပါတယ်။

သိုင်းပညာ အတော်အတန်ရှိတဲ့ ကျောက်အရာရှိဟာ မိစ္ဆာလက်ချက်နဲ့ သေဆုံးရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ။

ဒါ့အပြင် ကျောက်အရာရှိရဲ့ အလောင်းကို အသုံးချပြီး ချင်းယီမယ်တော်ကျောင်းမှာ ပုန်းနေခဲ့တာက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။

လီယန်ချူ ပေးထားတဲ့ သတင်းအရ ဝေမြို့ထဲမှာ စက္ကူအရုပ်အဖွဲ့ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေသေးပေမယ့်။

အစိုးရရုံးကတော့ အစရှာမရသေးပါဘူး။

တစ်ဖက်လူက ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ဘယ်လို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်လိုက်တဲ့ ဘုန်းကြီးတွေ၊ တာအိုဆရာတွေလဲ ဆိုတာ မသိရသေးဘူး။

ချင်းယီပွဲတော် နီးကပ်လာတာကြောင့် မြို့ဝန်မင်းဟာ လုံခြုံရေးတိုးမြှင့်ဖို့နဲ့ မြို့ထဲက သံသယဖြစ်ဖွယ် လူတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လူလွှတ်ထားပါတယ်။

လောလောဆယ်တော့ ဒီလိုပဲ လုပ်နိုင်ပါသေးတယ်။

လီယန်ချူဟာ အဲဒီနေ့မှာပဲ ဝမ်ကျန့်ရှန်းနဲ့အတူ ဝေမြို့ထောင်ကြီးကို သွားပြီး လူသတ်သမား လျံချီ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို စစ်ဆေးပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မသန့်ရှင်းတာတွေ လုပ်သွားတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ သဲလွန်စတွေကိုတော့ ရှာမတွေ့တော့ပါဘူး။

ဒါတောင်မှ လီယန်ချူရဲ့ နာမည်ဟာ ဝေမြို့အစိုးရရုံးမှာ ဟိုးဟိုးကျော်သွားခဲ့ပါပြီ။

ကျောက်အရာရှိရဲ့ ကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းပြီး၊ အကျဉ်းသားတွေ အသေအပျောက်များတဲ့ ဝေမြို့ထောင်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာတော့။

လီယန်ချူဟာ ချင်းယွန်းကျောင်းကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

နေ့တိုင်း ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံပြီး တရားထိုင်ကာ အသက်ရှူကျင့်စဉ်တွေ လုပ်ပါတယ်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တွေဟာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပေမယ့် အလွန်တော့ နှေးကွေးပါတယ်။

အဲဒီအစား သိုင်းပညာကျင့်စဉ်ကတော့ တစ်နေ့တခြား တိုးတက်လာပါတယ်။

လျိုယန်ဓားသိုင်း က နောက်ထပ်တစ်ဆင့် တက်သွားသလို။

ထျန်းကန်း ၃၆ လက်ကွက် ကလည်း ၁၈ ကွက်အထိ တတ်မြောက်သွားပါပြီ။

အရေပြား၊ ကြွက်သားနဲ့ အရိုးတွေဟာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပိုမိုခိုင်မာလာပါတယ်။

နှစ်တစ်ရာ ဆေးပင်ကို ဘွဲ့ထူးပေးအပ် ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ကုသိုလ်ကံ က ၄၈၁ ကျန်ပါသေးတယ်။

နှစ်ရက်လောက် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ အလုပ်တွေအားသွားတဲ့ ဝမ်အရာရှိဟာ ဝမ့်ယွဲ့လောင်မှာ လီယန်ချူကို ထပ်မံဧည့်ခံပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိဟာ လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ဆိုရမှာပါ။

"လီတာအိုဆရာက တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာကတော့ မျက်စိရှိလိုက်တာ"

ဝမ်အရာရှိက အရက်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောပါတယ်။

" ဝမ်အရာရှိက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ"

လီယန်ချူက လက်ခါပြလိုက်ပါတယ်။

တကယ်လို့ သူ့ဆရာသာ သိသွားရင်၊ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဟာ သိုင်းပညာနဲ့ နာမည်ကြီးနေတာကို သိရင် စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေမှာ သေချာပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိက ရယ်ပြီး

"လီတာအိုဆရာက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ သိုင်းပညာက ဒီလောက် မြင့်မားနေတာ တကယ့်ကို သိုင်းပါရမီရှင်ပဲ"

နှစ်တစ်ရာဆေးပင်ရဲ့ အစွမ်းပေါ့... လီယန်ချူက

"ဒါတွေက ကျုပ်ဆရာ သေချာသင်ပေးထားလို့ပါ"

လို့ ဆိုပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိက

"ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက တာအိုပညာတင်မကဘဲ သိုင်းပညာမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တာကိုး၊ တကယ့်ကို ဝေမြို့ရဲ့ ပညာရှင်ကြီးပဲ"

ဝမ်ကျန့်ရှန်းဟာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာနဲ့ နှစ်ခါလောက်ပဲ ဆုံဖူးတာပါ၊ အရင်ကတော့ သရဲနှိမ်နင်းတဲ့ တာအိုဆရာလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။

မထင်မှတ်ဘဲ သူ့တပည့်က ဒီလောက်အထိ စွမ်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

လူနှစ်ယောက်ဟာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ အရက်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြပါတယ်။

သောက်နေတုန်းမှာ ဝမ်အရာရှိက ရုတ်တရက် မေးလိုက်တယ်

"လီတာအိုဆရာ... အလောင်းထမ်းသမား အကြောင်း သိလား "

လီယန်ချူက ဝမ်အရာရှိကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"ကျုပ်ဆရာ ပြောပြဖူးပါတယ် အလောင်းတွေနဲ့ အမြဲထိတွေ့နေရတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရပ်သားအလုပ်တစ်ခုပေါ့"

ဝမ်အရာရှိရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး

"ဒါဆိုရင် လီတာအိုဆရာက အလောင်းထမ်းသမားတွေအကြောင်း ဘယ်လောက်အထိ သိထားလဲ "

လီယန်ချူက

"အရပ်ထဲမှာတော့ မတရား သေဆုံးရသူတွေ ရှိတယ် သက်တမ်း မကုန်သေးဘဲ ရုတ်တရက် သေဆုံးရသူတွေ ဒါမှမဟုတ် မိသားစု ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဥပဒေနဲ့ နှိပ်စက်သတ်ဖြတ်ခံရသူတွေ ရှိတတ်တယ်"

လို့ ဆိုပါတယ်။